Σταύρος Λυγερός, Στάθης Σταυρόπουλος και Μιχάλης Χαραλαμπίδης για τις εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο

Σταύρος Λυγερός, Στάθης Σταυρόπουλος και Μιχάλης Χαραλαμπίδης για τις εξελίξεις στην Ανατ. Μεσόγειο

Πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου στο Παυσίλυπο η εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Καρδίτσας με θέμα:

«Παλαιστίνη –Συρία –Κουρδιστάν-Κύπρος – Αιγαίο - Στη ΔΙΝΗ των ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΩΝ - Οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών και τα συμφέροντα των λαών».

Στην εκδήλωση ήταν κεντρικοί ομιλητές οι κ.κ. Σταύρος Λυγερός, Στάθης Σταυρόπουλος και Μιχάλης Χαραλαμπίδης οι οποίοι και ανύπτυξαν το θέμα από την δική τους οπτική γωνία.

Το καλωσόρισμα και το άνοιγμα της εκδήλωσης έγινε από τον Πρόεδρο του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Καρδίτσας Αναστάσιο Γκαραγκάνη ο οποίος και τόνισε στην ομιλία του:

"Επιλέξαμε να διοργανώσουμε αυτή την εκδήλωση πολύ πριν προκηρυχθούν εκλογές. Το θέμα της μας επιβλήθηκε από την ίδια την πραγματικότητα. Από τις εξελίξεις στην ανατολική Μεσόγειο που μετά τη λεγόμενη Αραβική Άνοιξη πήραν τη μορφή χιονοστιβάδας. Είδαμε το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ να συνεχίζει να εγκληματεί σε βάρος του Παλαιστινιακού Λαού και ν απειλεί με ανάφλεξη όλη τη Μέση Ανατολή.

Την Τουρκία που κατέχει το 40% της Κύπρου να εμφανίζεται υπερασπιστής του Παλαιστινιακού Λαού ενώ βλέπει «απαθής» στα σύνορά της το κουρδικό Κομπανί να συνθλίβεται σχεδόν από τους φασιστο-ισλαμιστές του Ισλαμικού Κράτους.

Το Μπαρμπαρός κάνει βόλτα στην Κυπριακή ΑΟΖ και οι Τουρκικές φρεγάτες κάνουν κρουαζιέρα στις Κυκλάδες.

Στη χώρα μας λίγα ακούγονται και ακόμη λιγότερα συζητούνται. Ποιός ασχολείται με τη λεγόμενη Συριακή Αντιπολίτευση ή την κατασκευή του ΙΣΙΣ;

Γιατί η Ελλάδα από προνομιακός συνομιλητής των αράβων σήμερα μετατρέπεται σε ακόλουθο μιας πολιτικής που επιβάλεται αφ΄ενός από τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των (όχι πάντοτε ενιαίων) Ευρωπαίων και αφετέρου από τη ουσιαστική κατάρευση στο εσωτερικό της αφού με ακόμη πιο ταχείς ρυθμούς μετατρέπεται σε κράτος υπό οικονομική επιτροπεία σε προτεκτοράτο;

Υπάρχει εξήγηση για όλα τουτα;

Πολύ περισσότερο σήμερα που Βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο και όλοι συζητάμε για το τί πρέπει να γίνει με το χρέος, αν υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές στην όποια Κυβέρνηση ή αν όλα είναι προκαθορισμένα και η χώρα έχει βάλει τον αυτόματο πιλότο των μνημονιακών υποχρεώσεων πρέπει να συζητήσουμε.

Να εξηγήσουμε αν και πως συνδέεται η επιβολή του μνημονίου με τη στάση της Ελλάδας στα ζητήματα του αφορούν τον ενεργειακό και κυρίως στρατιωτικο-πολιτικό ανταγωνισμό στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.

Να δούμε πως αλληλεπιδρά η απώλεια της εθνικής Κυριαρχίας με τη στάση της Ελλάδας στις υπο διαμόρφωση περιφερειακές συμμαχίες.

Στη συζήτηση αυτή που ακούγονται πολλά για αγορές παρουσιάζοντας την οικονομία σαν μια ουδέτερη απρόσωπη πολιτικά και κοινωνικά διαδικασία, χωρίς να προσδιορίζεται το ποιος κερδίζει, ποιοι παίρνουν τις αποφάσεις, ποιά συμφέροντα εξυπηρετούν και άλλα, που η οικονομία παρουσιάζεται σαν φυσική λειτουργία, σαν μια γεωλογική ας πούμε διαδικασία όπου καμιά φορά ξεσπά και κανένας ανεπιθύμητος σεισμός και κάποιων τα σπίτια γκρεμίζονται είτε γιατί οι ίδιοι επέλεξαν λάθος τοποθεσία είτε γιατί σε συνεργασία με τον μελετητή ή τον επιβλέποντα παρέβησαν κάποιούς κανόνες, πρέπει να ανακαλέσουμε από το λεξιλόγιό μας όρους όπως εξάρτηση, ιμπεριαλισμός και να τις συσχετίσουμε με τις επιλογές που γίνονται στην εξωτερική πολιτική.

Δεν προσδοκούμε να απαντηθούν όλα τα παραπάνω. Ούτε να συμφωνήσουμε. Επιδίωξή μας είναι να ανοίξουμε έναν διάλογο για προβλήματα που θα καθορίσουν τις εξελίξεις στη χώρα μας και την εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που επιβάλεται από τομνημόνιο περισσότερο κι απ΄ το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Ιανουαρίου".

Στη συνέχεια πήραν το λόγο οι εισηγητές όπου συνοπτικά αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

Σταύρος Λυγερός

Η Ελλάδα είναι χώρα της ανατολικής Μεσογείου περισσότερο από δυτική. Οι εξελίξεις στην περιοχή καθορίστηκαν από την ανάγκη του Ισραήλ να κρατήσει ανοιχτή τη δίοδο προς τη Δύση μετά τις αλλαγές που επήλθαν σε Αίγυπτο Συρία και Τουρκία. Η Ελλάδα δεν μπήκε στη συμμαχία με το Ισραήλ ισότιμα αλλά ως φτωχός συγγενής.

Δεν έχει εθνική στρατηγική και δεν εκμεταλλεύεται τις αντιφάσεις της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν αλλαγές στην σκακιέρα, χρειάζονται την Ελλάδα σταθερή στην Ευρωζώνη.

Στάθης Σταυρόπουλος.

Η πολιτικές δυνάμεις στη Ελλάδα κατά τη μεταπολίτευση δεν μπόρεσαν να δώσουν λύση στα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Ούτε σήμερα υπάρχει εθνική αστική τάξη αλλά μόνο ελίτ που υπηρετούν τα δικά τους εργολαβικά συμφέροντα αντιπροσώπευσης ξένων δυνάμεων. Τα προβλήματα που προκύπτουν είναι πολύπλοκα σε ένα περιβάλλον πολύπλοκο και ρευστό.

Οι ΗΠΑ κατασκεύασαν τους Ισλαμιστές για να παρέμβουν και να πιέσουν καθεστώτα αντίθετα στα συμφέροντά τους, τώρα τους αντιμετωπίζουν ως εχθρούς. Χρειαζόμαστε να αναλύσουμε και να δούμε νέες συμμαχίες. Το πρόβλημα για την Ελλάδα έχει όνομα και ονομάζεται Τουρκία. Αν δεν έχεις ισχυρή άμυνα και ισχυρή διπλωματία δεν μπορείς να ανταποκριθείς στις ανάγκες υπεράσπισης της χώρας, του λαού.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης

Το πρόβλημα είναι περισσότερο ιστορικό και λιγότερο κοινωνικό και πολιτικό. Έχει δηλαδή βαθιές ρίζες και η λύση του ξεπερνά τους σημερινούς πολιτικούς σχηματισμούς.

Η χώρα θέλει επανεκπαίδευση και επανεκκίνηση. Είναι θετικό που άνοιξε αυτή η συζήτηση. Η Ελλάδα μπορούσε και μπορεί να κάνει πολλά. Αν ακολουθήσουμε το δρόμο των λαών. Ο πειρατικός χρηματιστικός ιμπεριαλισμός ήταν το ένα χτύπημα, διανοητικός ακρωτηριασμός και ο πολιτιστικός ιμπεριαλισμός το άλλο στη χώρα μας. Στην περιοχή μας εφαρμόστηκε η πρώτη Γιάλτα της αποικιοκρατίας. Δεν έφτιαξαν κράτη έθνη όπου είχε ιστορική συνέχεια ένας λαός αλλά κράτη συμφερόντων.

Η ιστορική υποχρέωση της Ελλάδας είναι να έρθει σε αντίθεση με το νεοθωμανισμό του Ερτντογάν. Η Μικρασιατική μελωδία, οι Κούρδοι είναι ο ιστορικός λαός της περιοχής. Θα αποστούμε της κεμαλικής Σκύλλας και της ισλαμικής Χάρυβδης. Πρέπει να επιστρέψει ο ανθρωπισμός στην Μ. Ασία.

Στη συνέχεια πήραν το λόγο και έγιναν ερωτήσεις και τοποθετήσεις από τους συμμετέχοντες ολοκληρώνοντας την εκδήλωση που αποτέλεσε την αφετηρία προβληματισμού σε ζητήματα που θα καθορίσουν δραματικά τις εξελίξεις.

Ο "θώρακας" του συστήματος.

Ψηφίστηκε ο νόμος»φίμωτρο»για την Ισπανία

Πάρτε μια γεύση:

Ο Νόμος περιλαμβάνει:

1. Φωτογράφηση ή ηχογράφηση της αστυνομίας – 600 έως 30.000 € πρόστιμο.
2. Ειρηνική ανυπακοή στην εξουσία – 600 έως 30,000 € πρόστιμο.
3. Κατάληψη τραπεζών ως μέσο διαμαρτυρίας – 600 έως 30.000 € πρόστιμο.
4. Διαμαρτυρία χωρίς άδεια – 600 έως 30,000 € πρόστιμο.
5. Πραγματοποίηση συνελεύσεων ή συναντήσεων σε δημόσιους χώρους – 100 έως 600 € πρόστιμο.
6. Παρεμπόδιση ή διακοπή έξωσης – 600 έως 30.000 € πρόστιμο.
7. Παρουσία σε έναν κατειλημμένο χώρο (όχι μόνο κοινωνικά κέντρα, αλλά και σπίτια που καταλαμβάνονται από οικογένειες που έχουν υποστεί έξωση)
8. Οι μαύρες λίστες της αστυνομίας για διαδηλωτές, ακτιβιστές και για τον εναλλακτικό Τύπο έχουν νομιμοποιηθεί.
9. Συνάντηση ή συγκέντρωση μπροστά από το Κογκρέσο – 600 έως 30.000 € πρόστιμο.
10. Για να ασκηθεί έφεση στο δικαστήριο απαιτείται η πληρωμή των δικαστικών εξόδων, το κόστος των οποίων εξαρτάται από το πρόστιμο.
11. Επιτρέπει την τυχαία εξακρίβωση στοιχείων, επιτρέποντας την στοχοποίηση μεταναστών και μειονοτήτων.
12. Η αστυνομία μπορεί πλέον να πραγματοποιεί επιδρομές κατά την κρίση της, χωρίς να έχει διαταραχθεί η “τάξη” .
13.Επιτρέπονται πλέον οι σωματικοί έλεγχοι κατά την κρίση των αστυνομικών
14. Η κυβέρνηση μπορεί να απαγορεύσει κάθε διαμαρτυρία κατά βούληση, αν αισθάνεται ότι διαταράσσεται η «τάξη».
15. Οποιαδήποτε ασαφώς προσδιορισμένη «υποδομή ζωτικής σημασίας» θεωρείται απαγορευμένη ζώνη για δημόσιες συγκεντρώσεις αν θα μπορούσε να επηρεάσει τη λειτουργία τους.
16. Υπάρχουν επίσης πρόστιμα για όσους ανεβαίνουν σε κτίρια και μνημεία χωρίς άδεια.

 

Για τα υπόλοιπα εδώ ή αλλιώς http://www.nostimonimar.gr/%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%BF-%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%86%CE%AF%CE%BC%CF%89%CF%84%CF%81%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B9%CF%83%CF%80%CE%B1%CE%BDnew/

--

Ψήφισμα που κατέθεσε η ΟΛΜΕ στο Συνέδριο των Ευρωπαικών Συνδικάτων Εκπαιδευτικών

Εγκρίθηκε ομόφωνα από το Συνέδριο των Ευρωπαϊκών Συνδικάτων Εκπαιδευτικών, που πραγματοποιήθηκε στη Βιέννη από 26-27/11/14, ψήφισμα που κατέθεσε η ΟΛΜΕ για την καταδίκη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ευρώπη και τις δραματικές επιπτώσεις που αυτές έχουν στην εκπαίδευση.

Για το ψήφισμα μίλησε εκ μέρους της Ελληνικής αντιπροσωπείας ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ Θέμης Κοτσιφάκης, ο οποίος αναφέρθηκε ιδιαίτερα στην κατάσταση στην Ελλάδα και στην πολιτική κυβέρνησης και τρόικας αλλά και στους αγώνες όλων των εργαζομένων, που εκφράστηκαν και με την πανεργατική απεργία στις 27/11 καθώς και στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα.

Το ψήφισμα υποστήριξαν με θέρμη με παρεμβάσεις τους εκπρόσωποι από τα συνδικάτα της Πορτογαλίας (FENPROF), της Ισπανίας (FECCOO), της Γαλλίας (SNES και FO), της Μάλτας(MUT) και της Μ. Βρετανίας (NUT).

Στην Ελληνική αντιπροσωπεία συμμετείχαν επίσης από την ΟΛΜΕ οι Πεππές Δημήτρης και Αλεβυζάκης Γιώργος και από τη ΔΟΕ Φασφαλής Νίκος και Καλόγηρος Νίκος.

Το συνέδριο οργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό τμήμα της Εκπαιδευτικής Διεθνούς Ομοσπονδίας (ETUCE - EDUCATION INTERNATIONAL).

Ψήφισμα – πρόταση προς το
Πανευρωπαϊκό Συνέδριο της ETUCE στη Βιέννη 25-27/11

    Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούνται στην Ευρώπη για να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση έχουν σοβαρές επιπτώσεις σε όλα τα κοινωνικά αγαθά και στην εκπαίδευση.
    Με τις πολιτικές αυτές, που ασκούνται από την Ε.Ε. και της κυβερνήσεις των χωρών – μελών της, επιβάλλονται συνεχώς μέτρα λιτότητας και περικοπών. Μέσω της Τρόικα η οποία δεν έχει καμία δημοκρατική νομιμοποίηση, επιβάλλονται πολιτικές λιτότητας στους λαούς της Ευρώπης (π.χ. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιρλανδία, κ.λπ.). Ίδιες πολιτικές ασκούνται και στις χώρες της ανατολικής και κεντρικής Ευρώπης. Γενικότερα, με το δημοσιονομικό σύμφωνο σταθερότητας της Ε.Ε., επιβάλλονται ολοένα και πιο δραστικές περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις εργαζομένων και στους προϋπολογισμούς που προορίζονται για την κοινωνική δραστηριότητα των κρατών – μελών.
    Τα χρέη δεν τα δημιούργησαν οι λαοί της Ευρώπης, αλλά οι τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο. Με τα μέτρα λιτότητας ανακατανέμεται σήμερα ο πλούτος υπέρ των πλούσιων και ισχυρών και σε βάρος των εργαζομένων και της πλειοψηφίας των λαών.
    Στην εκπαίδευση, οι περικοπές αυτές οδηγούν σε μεγάλη μείωση των δαπανών που βρίσκονται ήδη σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα σε πολλές χώρες της Ευρώπης:  περικοπές στους μισθούς και στις συντάξεις εκπαιδευτικών, κλείσιμο σχολείων, αύξηση μαθητών στις τάξεις, λιγότεροι μόνιμοι εκπαιδευτικοί, αύξηση τω ελαστικών σχέσεων εργασίας, αύξηση ωραρίου εργασίας, είναι μερικές από τις επιπτώσεις αυτής τις πολιτικής στους εκπαιδευτικούς και τα σχολεία την περίοδο αυτή.
    Τέλος, η Ε.Ε, προωθεί στην εκπαίδευση μέσα από κείμενα όπως ο «ανασχεδιασμός της εκπαίδευσης», τις αξίες της αγοράς, της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας σε βάρος των ανθρωπιστικών οικουμενικών αξιών και τις αποσπασματικές γνώσεις και δεξιότητες σε βάρος της ευρύτερης παιδείας και της παιδαγωγικής ενός σχολείου που οφείλει να διαμορφώνει τους δημοκρατικούς πολίτες του αύριο.
    Υπάρχει ανάγκη να αγωνιστούμε για τον τερματισμό αυτών των νεοφιλελεύθερων πολιτικών στην Ευρώπη.
    Δημιουργώντας ένα μεγάλο κίνημα συνεργασίας όλων των εκπαιδευτικών στην Ευρώπη, αλλά και πανεκπαιδευτικές συμμαχίες σε κάθε χώρα μαζί με γονείς, μαθητές και τους άλλους εργαζόμενους.

Όλοι μαζί ενωμένοι μπορούμε να νικήσουμε.
Μπορούμε να σταματήσουμε τη λιτότητα.
Για μια εκπαίδευση δημόσια και δωρεάν που θα προσφέρεται
σε όλους και όλες χωρίς καμία διάκριση.

Ψήφισμα για τη διαθεσιμότητα των εκπαιδευτικών στην Ελλάδα

Το Πανευρωπαϊκό Συνέδριο της ETUCE καταδικάζει:
- τις  διαθεσιμότητες των εκπαιδευτικών της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα που οδηγούν σε βίαιη εργασιακή περιπλάνηση, υποβιβασμό, αλλαγή επαγγέλματος ακόμα και σε απόλυση 2.500 εκπαιδευτικούς,
- την κατάργηση σημαντικών τομέων και ειδικοτήτων της Τεχνικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης (υγείας – πρόνοιας, εφαρμοσμένων τεχνών, αισθητικής – κομμωτικής) με αποτέλεσμα να στερούνται τις εκπαιδευτικές τους επιλογές πάνω από 20.000 μαθητές και μαθήτριες το χρόνο.
Απαιτούμε δίκαιη λύση τώρα:
Καμία απόλυση εκπαιδευτικού.
Να επαναλειτουργήσουν όλοι οι τομείς και οι ειδικότητες της ΤΕΕ που καταργήθηκαν.
Να επιστρέψουν όλοι οι εκπαιδευτικοί που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα στις θέσεις τους.

Η Ιταλία καλείται να μονιμοποιήσει μέχρι και 300.000 αναπληρωτές (27.11.2014)

Απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Η Ιταλία καλείται να μονιμοποιήσει μέχρι και 300.000 αναπληρωτές (27.11.2014)

Αίσθηση σε όλη την Ευρώπη προκαλεί από το μεσημέρι η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κονιορτοποιεί τις ελαστικές σχέσεις απασχόλησης στην εκπαίδευση. Παρακάτω δημοσιεύουμε σε μετάφραση σχετικό άρθρο από το ORF (Αυστριακή Ραδιοφωνία). Αναμένουμε την αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης … Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ

Η Ιταλία καλείται να μονιμοποιήσει μέχρι και 300.000 αναπληρωτές

Μια απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης* στο Λουξεμβούργο δημιουργεί πονοκέφαλο στην ιταλική κυβέρνηση. Οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών, οι οποίοι απασχολούνταν τα προηγούμενα έτη σε μεγάλους αριθμούς με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, ώστε να εξοικονομηθούν πόροι από τις δαπάνες προσωπικού, πρέπει να μεταρρυθμιστούν εκ βάθρων. Η πρόσληψη εκπαιδευτικών με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, οι οποίοι διαθέτουν ήδη τρίχρονη επαγγελματική εμπειρία, αντίκειται στο ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο, σύμφωνα με τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου της Ε.Ε. Marko Ilesic. Δικαιώθηκε έτσι η προσφυγή που έκανε το συνδικάτο ANIEF** πριν από πέντε χρόνια ενάντια στη ευρύτατα διαδεδομένη τακτική της πρόσληψης στο ιταλικό εκπαιδευτικό σύστημα εκπαιδευτικών με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

ΑΠΟΦΥΓΗ ΔΑΠΑΝΗΣ ΓΙΑ ΜΟΝΙΜΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Περίπου 300.000 εκπαιδευτικοί έχουν συμπληρώσει ήδη πάνω από τρία χρόνια εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Με αυτόν τον τρόπο το ιταλικό κράτος απέφευγε τη δαπάνη των μονίμων διορισμών. Σε περίπτωση που κάποιος εκπαιδευτικός απευθυνθεί στα ιταλικά δικαστήρια, θα πρέπει σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης να μονιμοποιηθεί. Στην απόφαση προβλέπεται και δικαίωμα αποζημίωσης για όσους βρήκαν εργασία εκτός του εκπαιδευτικού συστήματος. Η απόφαση αφορά και το διοικητικό προσωπικό που εργάζεται στο εκπαιδευτικό σύστημα. ΣτΜ: *Το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Λουξεμβούργο (πρώην Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων) είναι το ανώτατο δικαιοδοτικό όργανο (όργανο της δικαστικής εξουσίας) στην Ευρωπαϊκή Ένωση. ** ANIEF – Associazone sindacale professionale, το μεγαλύτερο συνδικάτο της Ιταλίας. ΠΗΓΗ: Österreichisches Rundfunk (ORF) http://orf.at/stories/2255431/

ΠΗΓΗ: www.deutsch.gr

Το σχολείο πάει στο παζάρι….

Το σχολείο πάει στο παζάρι….

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ "ΕΠΙΛΕΞΟΥΝ" ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ .
Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΠΟΥ ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΗΤΡΙΚΗ ΤΟΥΣ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΓΕΥΜΑ ;
Ή ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΝ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΞΑΕΤΙΑ [FSM (free school meals)]
ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ.
ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΥΓΚΡΙΣΗΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ
ΕΠΙΣΗΣ Η ΕΙΔΙΚΗ ΑΓΩΓΗ KAI Η ΦΤΩΧΙΑ  ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ " ΓΕΦΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΑΣΜΑΤΟΣ" ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ  ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΧΟΛΕΙΟ.

 

Total number of pupils on roll (all ages) 206
Percentage of boys on roll 55.3%
Percentage of girls on roll 44.7%
Percentage of pupils with SEN statement or on School Action Plus 2.9%
Percentage of pupils with English not as first language 4.0%
Percentage of pupils eligible for free school meals 4.4%
Percentage of pupils eligible for FSM at any time during the past 6 years

http://webarchive.nationalarchives.gov.uk/20140107122329/http://education.gov.uk/cgi-bin/schools/performance/school.pl?urn=107273&qtype=la

 

ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ… ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΑΚΩΡΥΧΟΙ ΤΟΥ ΝΤΟΝΜΠΑΣ.

ΤΟ ΔΙΑΡΚΕΣ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ… ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΘΡΑΚΩΡΥΧΟΙ ΤΟΥ ΝΤΟΝΜΠΑΣ.

(Τετ.30/4/14 -14:00)

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ

Με αφορμή το τραγικό περιστατικό του Ελληνικού τα αντικειμενικά ΜΜΕ έχουν ξεκινήσει μια σταυροφορία κατά της δημοτικής αρχής του Ελληνικού.

Ακόμη δεν υπάρχει πόρισμα και δεν έχει τελειώσει η νόμιμη διαδικασία έρευνας των συνθηκών όμως η απόφαση έχει ληφθεί. Μάλλον τυχαίο ότι η συγκεκριμένη αρχή αντιδρά σε ένα σκάνδαλο δισεκατομμυρίων.

Η κυβέρνηση (μέσω ΤΑΙΠΕΔ) έχει παραχωρήσει το πάρκο του Ελληνικού στη Lamda Development, (του Ομίλου Λάτση). Αρχικά το τίμημα ήταν 915 εκ. Στην συνέχεια δηλώθηκε ότι θα δοθεί το 1/3 του ποσού και το υπόλοιπο σε βάθος χρόνου, (άτοκα), ενώ ο «επενδυτής» μπορεί να πουλήσει μέρος της έκτασης. Άρα η Lamda Development θα αγοράσει το Ελληνικό με μηδενική δαπάνη.

Η πραγματική αξία του Ελληνικού είχε αποτιμηθεί με αγοραίες τιμές σε πάνω από 13 δις. ενώ το κόστος των συνοδών έργων της επένδυσης, (που πληρώνει το δημόσιο) ανέρχεται σε 2 δις.

Προφανώς πρόκειται για ένα τεράστιο σκάνδαλο και τα ΜΜΕ δεν διστάζουν να εκμεταλλευθούν ακόμη και τον τραγικό θάνατο ενός παιδιού για να το συγκαλύψουν.

Την ίδια στιγμή στα έργα των «εθνικών εργολάβων» -και όχι μόνο- συντελείται ακόμη ένα διαρκές έγκλημα που αποσιωπάται από τα, τόσο επιλεκτικά στην ευαισθησία τους, Μέσα.

Παρ' όλη την ελλιπή καταγραφή,(αρχεία υπάρχουν μόνο για τους ασφαλισμένους του ΙΚΑ), τα στοιχεία δείχνουν ότι κάθε 2 ώρες συμβαίνουν 3 εργατικά «ατυχήματα» και κάθε 3 ημέρες ένας εργαζόμενος χάνει τη ζωή του . Από το 1999 έως το 2012, 1.700 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους. Κανένα δελτίο ειδήσεων δε μίλησε ποτέ γι αυτούς. 1700 νεκροί.

Το αίμα των εργαζομένων δεν είναι μία απλή στατιστική καταγραφή. Η εντατικοποίηση της εργασίας ευθύνεται για το έγκλημα, με πρόσχημα τα «μνημόνια» ή την «οικονομική κρίση» και ελέω της νομικής θωράκισης από το κράτος και της απόλυτης omerta από την πλευρά των κυρίαρχων ΜΜΕ.

Το καπιταλιστικό κέρδος πίσω από τα εκατοντάδες θανατηφόρα ατυχήματα, το κέρδος πίσω από τις χιλιάδες των αυτοκτονιών ή τις χιλιάδες των έμμεσων θανάτων (είτε λόγω της διάλυσης και ιδιωτικοποίησης του συστήματος υγείας -που προωθεί ο κοινωνιοπαθής υστερικός τηλεβιβλιοπώλης- είτε λόγω της φτωχοποίησης).

Αλλά στην Ελλάδα του 2014 ένα έγκλημα μπορεί και να γίνει ακόμη και για πιο ευτελή ποσά. Για 1,4 ευρώ μπορεί να συμβεί ο τυχαίος θάνατος ενός παιδιού δίχως εισιτήριο.

Το κέρδος πίσω και από το διαρκές έγκλημα της χρηματοδότησης του φασισμού στο λιμάνι της αγωνίας και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα στο Porto Leone.

Το κέρδος και πίσω από το πιο μεγάλο έγκλημα, αυτό του πολέμου.

Σε μια συγκλονιστική επιστολή και ένα μνημείο ταξισυνειδησίας, οι ανθρακωρύχοι του Ντονμπάς γράφουν απευθυνόμενοι στους ανθρακωρύχους της ΕΕ :

«Η τελευταία απόφαση του Λονδίνου και του Βερολίνου για την επαναλειτουργία 60 ανθρακωρυχείων της Αγγλίας και των ορυχείων της περιοχής Ρουρ, έβαλε σε ημερησία διάταξη το ζήτημα της ύπαρξης των ανθρακωρυχείων και των μεταλλουργικών εργοστασίων της Ουκρανίας και της λεκάνης της Σιλεσίας στην Πολωνία. Το Λονδίνο και το Βερολίνο δεν θέλουν ανταγωνιστές.
Η τωρινή κυβέρνηση της Ουκρανίας εκτελώντας εντολές της Ε.Ε. , εξαγορασμένη με το ποσό των 100 εκατομμυρίων δολαρίων, προσπαθεί με κάθε τίμημα να συντρίψει τον πληθυσμό της ανατολικής Ουκρανίας με σκοπό να εγκαταστήσει στο Ντονμπάς ένα σκληρό αστυνομικό καθεστώς, το οποίο θα βοηθήσει το Κίεβο να προχωρήσει στο κλείσιμο των ανθρακωρυχείων, όπως δήλωσε ο Γιατσενιούκ στις 26 Μαρτίου του 2014.
Έτσι λοιπόν, η λεγόμενη "αντιτρομοκρατική επιχείρηση" ενάντια στους "τρομοκράτες" και "υπερασπιστές" της ανατολικής Ουκρανίας, από τις ειδικές δυνάμεις "Ωμέγα", "Ιαγουάρος", "Πάνθηρας" , του στρατού και της εθνικής φρουράς , είναι μια προετοιμασία των μελλοντικών δράσεων ενάντια σε σας, ανθρακωρύχοι της δυτικής Ουκρανίας και της Σιλεσίας. Τα ανθρακωρυχεία σας παίρνουν σειρά για αφανισμό.

Μόλις συντρίψουν εμάς, τους ανθρακωρύχους του Ντονμπάς, θα τιμωρήσουν εσάς, ανθρακωρύχοι της δυτικής Ουκρανίας και της Σιλεσίας. Ειδικά για τον πόλεμο εναντίον σας , ανθρακωρύχοι της Σιλεσίας, η κυβέρνηση της Πολωνίας ζητά την εγκαθίδρυση διεθνών στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος της Πολωνίας.
Έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, εμείς, οι ανθρακωρύχοι του Ντονμπάς, απευθυνόμαστε σε σας, τους ανθρακωρύχους της δυτικής Ουκρανίας και τους ανθρακωρύχους της Σιλεσίας με μία πρόταση: να ενώσουμε τις προσπάθειες στον αγώνα ενάντια στα εγκληματικά σχέδια της τωρινής κυβέρνησης της Ουκρανίας και της Πολωνίας να κλείσουν τα ανθρακωρυχεία του Ντονμπάς, του Τσερβονογκράντ, της Σιλεσίας, και να ρίξουν εμάς, τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας στην ανυπαρξία για χάρη της ηγεσίας της Ευρωπαικής Ένωσης».

Μην περιμένετε να ακούσετε γι αυτή την επιστολή στα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Όπως μην περιμένετε να ακούσετε ποτέ για τον Σταμάτη Διπλάρη, πατέρα δυο ανήλικων παιδιών, που έπεσε νεκρός στο εργοτάξιο του Άκτωρα στην Πύλο. Αυτοί οι νεκροί δεν έχουν ποτέ ονοματεπώνυμο.

Τετάρτη 30 Απριλίου 2014

www.ikra.gr

Ουκρανία 1989 - 2014

Ουκρανία 1989 - 2014

Written by Λέανδρος Μπόλαρης

Το καλοκαίρι του 1990 η Ράντα, το κοινοβούλιο της «Σοβιετικής Σοσιαλιστικής» Δημοκρατίας της Ουκρανίας, υπερψήφισε την Διακήρυξη Κρατικής Κυριαρχίας της Ουκρανίας. Ήταν το πρώτο βήμα για την ανεξαρτησία του Ουκρανικού κράτους. Η τελική Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας θα υιοθετηθεί σχεδόν ομόφωνα ένα χρόνο μετά, τον Αύγουστο του 1991, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος στην Ρωσία.

Αυτό που ξεχνιέται σήμερα είναι ότι η κατάρρευση της ΕΣΣΔ και η δημιουργία του Ουκρανικού κράτους, ήταν προϊόν όχι μόνο της κρίσης των από πάνω, αυτών που διαχειρίζονταν τη μοίρα του κρατικού καπιταλισμού, αλλά και του ξεσηκωμού των από κάτω.

Στο πρώτο εξάμηνο του 1989 δυο εκατομμύρια εργατοημέρες «χάθηκαν» από απεργίες. Τον Ιούλη εκατοντάδες χιλιάδες ανθρακωρύχοι κατέβηκαν σε απεργία, από τη Βορκούτα στη Σιβηρία, μέχρι το λεκανοπέδιο του Ντόνμπας στην ανατολική Ουκρανία. Ο Γκορμπατσόφ και ο Ρίζκοφ, ο πρωθυπουργός του, αναγκάστηκαν να συναντηθούν επισήμως με την αντιπροσωπεία της Απεργιακής Επιτροπής των Ανθρακωρύχων του Ντόνμπας.

Ανθρακωρύχοι

Τον Μάρτη του 1991 τριακόσιες χιλιάδες ανθρακωρύχοι κατέβηκαν ξανά σε απεργία –καλεσμένη από τις απεργιακές επιτροπές και το ανεξάρτητο συνδικάτο που είχαν δημιουργήσει την προηγούμενη χρονιά. Το κέντρο της απεργίας ήταν το Ντόνμπας. Δεν ήταν μόνοι: τους κατά πλειοψηφία ρωσόφωνους ανθρακωρύχους στήριζαν, με συμμετοχή στις συναντήσεις των απεργιακών επιτροπών, οι συνάδελφοί τους από το λεκανοπέδιο του Λβιβ-Βολινίας στην δυτική Ουκρανία.

Οι ανθρακωρύχοι απαιτούσαν μια «αξιοπρεπή ζωή». Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, μέτρα υγιεινής ασφάλειας και προστασίας του περιβάλλοντος –οι συνθήκες ήταν τόσο άσχημες που ο μέσος όρος ζωής για τις πιο σκληρές ειδικότητες δεν ξεπερνούσε τα 38 χρόνια. Απαιτούσαν επενδύσεις για τον κλάδο που ρήμαζε. Και απαιτούσαν επίσης την παραίτηση του Γκορμπατσόφ και την ουκρανική ανεξαρτησία. Στο δημοψήφισμα που έγινε το 90% των ρωσόφωνων ψήφισε υπέρ.

Ένα άλλο αίτημα των απεργών ήταν η πλήρης διοικητική και πολιτική αυτονομία των επιχειρήσεών τους. Πίστευαν, ότι σε ένα καθεστώς «ρυθμισμένης αγοράς» τα κέρδη των επιχειρήσεων που δούλευαν θα σήμαναν άνοδο του βιοτικού επιπέδου τους. Σε αυτό διαψεύστηκαν οικτρά.

Η οικονομία έκανε μια θεαματική βουτιά, το νέο νόμισμα έγινε κουρελόχαρτο με τον πληθωρισμό να τρέχει με 10.000%! Όλοι πρόβλεπαν μια «κοινωνική έκρηξη». Τον Ιούνη του 1993 οι ανθρακωρύχοι του Ντόνμπας απέργησαν ξανά. Πέτυχαν μια πολιτική αλλαγή στο Κίεβο, αλλά αυτό ήταν και η μεγαλύτερη ήττα τους ταυτόχρονα.

Το πολιτικό αποτέλεσμα της απεργίας ήταν πασιφανές. Ο πρόεδρος Κραβτσούκ αναγκάστηκε να διορίσει ένα αφεντικό (πρώην «σοβιετικό» διευθυντή) από το Ντόνμπας πρωθυπουργό. Στις εκλογές που έγιναν στις αρχές του 1994 ο Λεονίντ Κούτζμα εκλέχτηκε πρόεδρος, με τις ψήφους της ανατολικής Ουκρανίας και ιδιαίτερα του Ντόνμπας. Όμως, ο Κούτζμα δεν ήταν ο δικός τους άνθρωπος. Ήταν ο άνθρωπος των αφεντικών του Ντόνμπας –που είχαν στηρίξει την απεργία για πολλούς λόγους αλλά όχι για να έχουν οι εργάτες μια «αξιοπρεπή ζωή».

Το 1998 ξέσπασε νέα οικονομική κρίση στον απόηχο της διεθνούς κρίσης που ξεκίνησε από τα νομίσματα των «Τίγρεων της Ασίας» και χτύπησε το ρούβλι στη Ρωσία. Χίλιοι ανθρακωρύχοι έφτασαν με τα πόδια στο Κίεβο να διαμαρτυρηθούν για τη διάλυση των ζωών τους. Όμως, πλέον κανείς δεν τους άκουγε. Εισέπραξαν κατηγορίες από τις εφημερίδες ότι «θέλουν όλη την κουβέρτα για πάρτη τους». Οι πολιτικοί που στήριζαν την «περιφερειακή αυτονομία» του Ντόνμπας και υπεράσπιζαν τη ρωσική γλώσσα δεν είχαν να τους πουν τίποτα πέρα από το να ζητάνε να τους ψηφίσουν. Οι άλλοι που χτυπούσαν τα τύμπανα του ουκρανικού εθνικισμού είχαν να τους πουν ακόμα λιγότερα.

Ο Κούτζμα εκλέχτηκε δυο φορές πρόεδρος. Οι θητείες του σημαδεύτηκαν από ένα όργιο αντεργατικών επιθέσεων και διαφθοράς. Ο Κούτζμα είχε τη βάση του στη «φιλορωσική» ανατολική Ουκρανία αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να εφαρμόσει τα προγράμματα σταθεροποίησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, να ιδιωτικοποιήσει τα πάντα –έτσι εμφανίστηκαν οι δισεκατομμυριούχοι ολιγάρχες. Σύσφιξη των σχέσεων με την Ρωσία από τη μια, ξεκίνημα επαφών με την ΕΕ από την άλλη (υποσχόταν ότι μέχρι το 2011 θα έρθει η ένταξη) και προσέγγιση με το ΝΑΤΟ. Το 2003 ουκρανικά στρατιωτικά τμήματα βρέθηκαν στο Ιράκ.

Οι επόμενες προεδρικές εκλογές θα γίνονταν τον Οκτώβρη-Νοέμβρη του 2004. Ο Κούτζμα δεν μπορούσε να κατέβει και επέλεξε ως εκλεκτό του τον πρωθυπουργό Βίκτορ Γιανουκόβιτς (επί των ημερών του είχε σταλεί ουκρανικός στρατός στο Ιράκ). Ο Γιανουκόβιτς δεν έχανε την ευκαιρία να μιλάει για τα πολύ φτωχά παιδικά του χρόνια και την ορφάνια του. Δεν μιλούσε για τη σχέση του με τη μαφία του Ντόνμπας (πάλι από τα εφηβικά του χρόνια) ούτε για την επιτυχημένη καριέρα του ως διευθυντή σε εταιρείες μεταφορών επί «σοσιαλισμού».

Απέναντί του στο δεύτερο γύρο βρέθηκε ο Βίκτορ Γιούσενκο που ‘χε κι αυτός ξεκινήσει την καριέρα του ως τραπεζίτης επί «σοσιαλισμού», τη συνέχισε επί ανεξαρτησίας και χρημάτισε πρωθυπουργός για ένα σύντομο διάστημα το 1999-2001. Δίπλα του ήταν η Γιούλια Τιμοσένκο, η «πριγκίπισσα του φυσικού αερίου» -από την ανατολική Ουκρανία. Είχαν διαλέξει το πορτοκαλί για χρώμα της προεκλογικής καμπάνιας.

Νοθεία

Ο Γιανουκόβιτς ανακηρύχτηκε νικητής, αλλά η νοθεία ήταν εμφανής. Έτσι ξεκίνησε το κίνημα που έμεινε γνωστό ως «πορτοκαλί επανάσταση». Για δυο μήνες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στις πλατείες, έκαναν διαδηλώσεις, καταλήψεις κτιρίων, αποκλεισμούς δρόμων. Δεν ήταν απλές μαριονέτες, είχαν λόγους για να βγουν στο δρόμο. Γι’ αυτό ο Γιούσενκο έσπευσε να δώσει και «κοινωνικές» υποσχέσεις, όπως η μείωση των ενοικίων ή η αύξηση του κατώτερου μισθού. Από την άλλη, κι ο Γιανουκόβιτς προσπάθησε να κινητοποιήσει τις «μάζες» -τους «μπλε». Έφερε πούλμαν γεμάτα ανθρακωρύχους για παράδειγμα στο Κίεβο, να διαδηλώσουν υπέρ του.

Στην πραγματικότητα, αυτό που εκτυλισσόταν ήταν μια σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικά τμήματα της άρχουσας τάξης, που ο ένας ήθελε να «ρίξει» τον άλλο και στη σύγκρουσή τους αναγκάζονταν να απευθυνθούν στο «πεζοδρόμιο» -κάποιοι με περισσότερη επιτυχία από τους άλλους.

Οι Ουκρανοί ολιγάρχες δεν ήταν μόνοι τους σε αυτή την σύγκρουση. Ο Γιανουκόβιτς δεν ήταν τόσο ο εκλεκτός του Κούτζμα που είχε φάει τα ψωμιά του, όσο, το σημαντικότερο, του Πούτιν. Αυτός τον στήριξε οικονομικά και διπλωματικά. Τον Γιούσενκο και την Τιμοσένκο τους υιοθέτησαν οι ΗΠΑ και η ΕΕ –και αυτή η στήριξη συνοδευόταν με χρήματα, θετική προβολή στα ΜΜΕ, «ακτιβιστές» που αναλάμβαναν να οργανώσουν τις κινητοποιήσεις και να τις προσανατολίσουν ακόμα πιο στενά στον Γιούσενκο.

Κυνική διάψευση

Τυπικά, η «πορτοκαλί επανάσταση» στέφθηκε με επιτυχία. Το ανώτατο δικαστήριο ακύρωσε τα αποτελέσματα του δεύτερου γύρου των εκλογών που επαναλήφθηκε, βγάζοντας νικητή τον Γιούσενκο. Αλλά και η φτώχεια και η διαφθορά συνέχισαν. Η προεδρία του Γιούσενκο, με τις δυο κυβερνήσεις που σχημάτισε η Τιμοσένκο, ήταν η πιο κυνική διάψευση των υποσχέσεων της «πορτοκαλί επανάστασης».

Κι εκτός από αυτό, η Τιμοσένκο κι ο Γιούσενκο ήρθαν στα μαχαίρια. Τα λάφυρα της εξουσίας ήταν ο ένας λόγος, ο δεύτερος ήταν η στάση απέναντι στην Ρωσία. Τον Αύγουστο του 2008 με τον πόλεμο στη Γεωργία ο Γιούσενκο προσπάθησε να εμποδίσει τις κινήσεις του ρώσικου στόλου από το ναύσταθμο της Σεβαστούπολης και η Τιμοσένκο ήταν υπέρ μιας πιο «ψύχραιμης» στάσης. Τον Μάρτη του 2010 δεν χρειάστηκαν καν εκλογές για να πέσει η δεύτερη κυβέρνησή της –άρκεσε η «αποστασία» μερικών δεκάδων βουλευτών της πάλαι ποτέ κραταιής «πορτοκαλί» συμμαχίας.

Μέσα σε αυτή την πορεία βρίσκονται οι ρίζες της σημερινής κρίσης: παταγώδης οικονομική αποτυχία, φτώχεια και δυστυχία για τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού ταυτόχρονα με σκανδαλώδη πλουτισμό μιας τάξης «ολιγαρχών», διχασμός αυτής της τάξης που οξύνεται από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις από ανατολή και δύση. Μπορεί αυτές οι επεμβάσεις να φορούν μανδύα «προστασίας» του οργισμένου κόσμου που ξεσηκώνεται, αλλά η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που σπεύδουν να «υιοθετήσουν» κινήματα για τους δικούς τους σκοπούς. Δεν τα δημιουργούν εκ του μηδενός. Η Γερμανία του Κάιζερ έστειλε όπλα στους Ιρλανδούς και εξόπλισε την «πολωνική λεγεώνα» κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ρωσία για δεκαετίες αυτοπροβαλλόταν ως η προστάτιδα των «Σλάβων αδελφών» στην Αυστροουγγαρία και τα Βαλκάνια. Το εργατικό κίνημα και η Αριστερά δεν έχουν κανένα λόγο να διαλέξουν ανάμεσα στα λάβαρα του Πούτιν και της ΕΕ, δικό μας λάβαρο είναι το δίκιο των εργατών παντού.

www.tometopo.gr