Οι διαπραγματεύσεις Αθήνας (Μηλίων) με Βερολίνο (Αθηναίων)

Οι διαπραγματεύσεις Αθήνας (Μηλίων) με Βερολίνο (Αθηναίων)

«Αθηναίοι: Κατά τη συζήτηση των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξία έχει όπου ίση υπάρχει δύναμη για την επιβολή του, όταν όμως αυτό δεν συμβαίνει οι δυνατοί κάνουν όσα τους επιτρέπει η δύναμή τους και ο αδύνατος παραχωρεί ότι του επιβάλλει η αδυναμία του.»

Θουκυδίδης

Του Χάρη Ναξάκη

Ο Θουκυδίδης στην Ξυγγραφή, βιβλίο 5ο, αφηγείται τις διαπραγματεύσεις που διεξήχθησαν το 416 πΧ μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων, όταν οι πρώτοι, υπό την απειλή των όπλων (βλέπε Grexit), ζήτησαν από τους δεύτερους, που είχαν μείνει ουδέτεροι στον Πελοποννησιακό πόλεμο, να ενταχθούν στην Αθηναϊκή Συμμαχία (βλέπε νέο μνημόνιο). Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων οι διαπραγματευτές της Αθηναϊκής Συμμαχίας, Κλεομήδης και Τεισίας (βλέπε σήμερα θεσμοί) καθιστούν στους Μήλιους απολύτως σαφές ότι η συζήτηση που κάνουν δεν μπορεί να στηριχθεί στην έννοια του δικαίου αλλά στο συμφέρον του ισχυρού, την άνευ όρων δηλαδή ένταξή τους στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι αντιστοιχίες με τη σημερινή διαπραγμάτευση είναι σαφείς: ανταλλάξτε την παραμονή στο ευρώ με νέο μνημόνιο και διαρκή λιτότητα. Η επίκληση του δικαίου από τους Μήλιους ή η αντίστοιχη σήμερα αναφορά από την κυβέρνηση στο δίκαιο ως μέρος του διαφωτιστικού προτάγματος ή η αναφορά στην ισότητα μεταξύ εταίρων,στον ορθό λόγο ή στο «κοινό μας ευρωπαϊκό σπίτι», ήταν και είναι ένα αφελές διαπραγματευτικό χαρτί. Διότι όπως τονίζει ο Π. Κονδύλης η επίκληση της δικαιοσύνης, η πίστη στην υπερίσχυση των ηθικών κανόνων, γεννά φρούδες ελπίδες διότι παραβλέπει ότι ένα από τα αληθινά πρόσωπα της ανθρώπινης φύσης, που φέρνει στην επιφάνεια ο πόλεμος (βλέπε σήμερα η οικονομική κρίση), είναι οι παλιοί δαίμονες της ύβρεως και της βούλησης για ισχύ, που ο πολιτισμός καλύπτει με ένα λεπτό υμένα. Οι δαίμονες της θέλησης για δύναμη και εξουσία έχουν εγκαθιδρύσει εξαρχής το βασίλειό τους (Γ. Σταματόπουλος).

Οι Μήλιοι στη συνέχεια απαντούν στους Αθηναίους ότι είναι καθήκον μας να αντισταθούμε γιατί τέτοια εντολή μας έδωσε ο λαός για να μείνουμε ελεύθεροι, δες το επιχείρημα της ελληνικής κυβέρνησης για τις κόκκινες γραμμές της νωπής λαϊκής εντολής, και οι Αθηναίοι ανταπαντούν: δε χρειάζεται να φτάσετε στα έσχατα, αν σκεφτείτε φρόνιμα. Διότι δεν αγωνίζεστε περί αρετής εναντίον ίσων αντιπάλων, οπότε θα ήταν ντροπή να υποχωρήσετε, αλλά αγωνίζεστε για τη σωτηρία σας. Επομένως δεν πρέπει να αντισταθείτε σε πολύ ανωτέρους σας… θέλουμε και χωρίς κόπο να σας εξουσιάζουμε και για το συμφέρον και των δύο να σωθείτε. Απορημένοι οι Μήλιοι ρωτούν: και πως μπορεί να συμβεί να είναι ίδιον συμφέρον σε εμάς να γίνουμε δούλοι, όπως και σε εσάς να γίνετε κύριοι μας; Για να τους απαντήσουν οι Αθηναίοι, «επειδή εσείς θα έχετε τη δυνατότητα να υποταχθείτε πριν πάθετε τις πιο μεγάλες συμφορές (βλέπε Grexit), κι εμείς, αν δε σας καταστρέψουμε, θα έχουμε κέρδος (δες αποπληρωμή του χρέους). Η φιλία σας λένε με πολιτικό κυνισμό οι Αθηναίοι είναι επιζήμια για μας διότι οι υπήκοοί σας θα έβλεπαν στη φιλία ένα σημάδι αδυναμία μας. Προτιμούμε το μίσος σας γιατί είναι απόδειξη της δύναμής μας πάνω στους συμμάχους και τους υποτελείς μας. Να γιατί ο έντιμος συμβιβασμός που επιδιώκει σήμερα η κυβέρνηση, μέσω της επίκλησης του επιχειρήματος του κινδύνου αποσταθεροποίησης της Ευρώπης από ένα Grexit τους ενδιαφέρει λιγότερο από την αμφισβήτηση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας τους. Ο έντιμος συμβιβασμός δεν γίνεται δεκτός γιατί αμφισβητεί τον ηγεμόνα, εκλαμβάνεται ως αδυναμία του, ενθαρρύνοντας και άλλους να γίνουν στασιαστές.

Οι Μήλιοι ρίχνουν στην διαπραγμάτευση το τελευταίο τους χαρτί, την απειλή γενίκευσης του πολέμου γιατί οι φίλοι τους οι Σπαρτιάτες θα προστρέξουν σε βοήθεια, για να πάρουν ως απάντηση από τους Αθηναίους: το συμφέρον σας βρίσκεται στην ασφάλεια, ενώ το δίκαιο και το έντιμο κατορθώνεται με κινδύνους τους οποίους οι Λακεδαιμόνιοι τις περισσότερες φορές ελάχιστα αποτολμούν… γιατί να στείλουν στρατό σε ένα νησί την ώρα που εμείς είμαστε θαλασσοκράτορες; Οι Σπαρτιάτες βέβαια δε βοήθησαν, όπως και η συγκρότηση της συμμαχίας των χωρών του Νότου ενάντια στα μνημόνια ή η αντίσταση των ευρωπαϊκών λαών ήταν ένα απατηλό όνειρο. Η καταστροφή της Μήλου, παρατηρεί ο Κ. Παπαϊωάννου «δείχνει σε ποιο βαθμό μηδενισμού είχε φτάσει η δίψα των Αθηναίων για την απόκτηση ισχύος». Στα ανθρώπινα όμως την ύβρη την διαδέχεται η νέμεσις, η τιμωρία της αλαζονείας. Η αλαζονική υπερεκτίμηση της δύναμής τους οδήγησε τους Αθηναίους στην ήττα κατά τη Σικελική εκστρατεία και στην οριστική διάλυση της ηγεμονίας τους. Αργά η γρήγορα η νέμεσις είτε λόγω αντίστασης των λαών είτε λόγω του ανταγωνισμού από άλλους επίδοξους υβριστές θα πέσει βαριά πάνω και στη Γερμανική αλαζονεία.

Ίσως λοιπόν στην παρούσα κατάσταση πρέπει να αναληφθεί το ρίσκο της ρήξης, η ελπιδοφόρα προοπτική της αντίστασης και της συνακόλουθης νέμεσης για τις αλαζονικές ευρωπαϊκές ελίτ ή να γίνει αποδεκτός ο δυσμενής συσχετισμός δυνάμεων για το κίνημα και το πολιτικό προσωπικό της χώρας. Αυτό σημαίνει άρνηση του λεγόμενου τίμιου συμβιβασμού (τρίτο μνημόνιο), αποχώρηση της Αριστεράς από την εξουσία και προετοιμασία της για τις επόμενες μάχες. Η εξουσία άλλωστε δεν είναι αυτοσκοπός.

Χάρης Ναξάκης, καθηγητής οικονομικών στο Τ.Ε.Ι Ηπείρου, συγγραφέας

Ανάρτηση από: http://ardin-rixi.gr

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συζητά με τον Ν.Κοτζιά

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συζητά με τον Ν.Κοτζιά

https://www.youtube.com/watch?x-yt-ts=1422411861&x-yt-cl=84924572&v=Ir2lPh-flIQ


Ο Γιώργος Καραμπελιάς συζητά με τον καθηγητή και συγγραφέα Νίκο Κοτζιά για τις γεωπολιτκές διαστάσεις της ελληνικής κρίσης.

Ο Γιώργος Καραμπελιάς συζητά με προσωπικότητες και διανοητές της Ελλάδας αλλά και του ευρωπαϊκού χώρου για τα μεγάλα θεωρητικά, γεωπολιτικά και πολιτισμικά προβλήματα της εποχής μας.Βρισκόμαστε σε μια κομβική στιγμή κρίσης και διερώτησης για το μέλλον όχι μόνον του πολιτισμού αλλά και της ίδιας της παρουσίας του ανθρώπου στον πλανήτη, την οποία έρχεται να υπογραμμίσει η παγκόσμια οικολογική κρίση, και η επέκταση της τεχνοφύσης, ενώ ο ελληνισμός αντιμετωπίζει κρίση υπαρκτικού χαρακτήρα. Βρισκόμαστε σ’ ένα ιστορικό σταυροδρόμι, από τη μία πλευρά του οποίου υπάρχει μια καθοδική σπείρα, και από την άλλη η ανάταξή του.

Ερχόμαστε μπροστά σε αυτό το ιστορικό αίτημα, σε αυτή την κυριολεκτική τιτανομαχία, γυμνοί, με ηγεσίες ανίκανες, πνευματικούς ανθρώπους ενσωματωμένους, ένα λαϊκό σώμα αλλοιωμένο και πλαδαρό.
Απέναντι στο απόλυτο αδιέξοδο του αλλοτριωμένου εκσυγχρονισμού και της διαρκούς φυγής,θα πρέπει να επιστρατεύσουμε όλες μας τις δυνάμεις, για να κάνουμε επιτέλους πρότυπο του αναγκαίου εκσυγχρονισμού μας την ίδια την δική μας παράδοση και ταυτότητα. Αυτό που έκαναν όλα τα έθνη και όλοι οι λαοί που θέλουν να είναι ελεύθεροι, αυτεξούσιοι και δημιουργικοί.
Ανάρτηση από: http://ardin-rixi.gr

Πραγματικά διακυβεύματα

Πραγματικά διακυβεύματα 

 

Απάτη, ξεπούλημα του Ελληνικού

 

Ντοκυμαντέρ της ΠΟΕ ΟΤΑ : "Εργοστάσια απορριμμάτων, το μεγάλο φαγοπότι"

 

«ΣΤαγώνες»Ένα ντοκυμαντερ για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα.Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Το νερό

«ΣΤαγώνες»

Ένα ντοκυμαντερ για τις περιπέτειες του νερού στην Ελλάδα.Σας το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

http://www.stagonesdoc.gr/

Δημοτικός συνδυασμός."Μένουμε Θεσσαλονίκη"

Γεώργιος Ρακκάς.Υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης,με τον συνδυασμό:'Μένουμε Θεσσαλονίκη"
Δείτε το.

http://www.youtube.com/watch?v=GU4W7idHNdc#t=336

Άγριο Κράξιμο Γεωργιάδη από φοιτητές στο imperial college του Λονδίνου

Άγριο Κράξιμο Γεωργιάδη από φοιτητές στο imperial college του Λονδίνου

https://www.youtube.com/watch?v=E400ePk6g50#t=212

Εκδήλωση της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ την Κυριακή 13/4 στο Παυσίλυπο και ώρα 11π.μ.με τον Γ.Μαυρογιώργο

Ενα εξαιρετικό βιντεο για την αξιολόγηση, απο συνέντευξη του καλεσμένου μας την Κυριακή Γ.Μαυρογιώργου Καθηγητή Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Γ.ΜΑΥΡΟΓΙΩΡΓΟΣ

 
http://www.syllogosperiklis.gr/%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CF%84%CE%B5-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%CE%BE%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B7%CF%83/

Απο την εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ Εξαρχείων.Η Θεολογία της απελευθέρωσης

Η Θεολογία της απελευθέρωσης

 

https://www.youtube.com/watch?v=wjPoYpRn-n8#t=154

ΕΡΤ Κείμενο της Ανοιχτής Συνέλευσης

ΕΡΤ Κείμενο της Ανοιχτής Συνέλευσης 14/6/2013

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=tdvXhqwtAs8

Κάτω τα χέρια απο τα σχολεία μας!!!!!

Πορεία εκπαιδευτικών - γονέων - Μυτιλήνη

http://www.youtube.com/watch?v=g5Enjenxpio&feature=youtu.be

ΕΝΑ ΘΡΑΝΙΟ

Κινηματογραφικό εργαστήρι Χανίων

ΕΝΑ ΘΡΑΝΙΟ


https://www.youtube.com/watch?v=3GYAgkbBHFQ&feature=player_embedded#!

"Γουατεμάλα: μια υπέροχη μακρο-οικονομία"

Το θυμόσαστε το ντοκιμαντέρ; 

Ήταν του Γιώργου Αυγερόπουλου με τίτλο "Γουατεμάλα: μια υπέροχη μακρο-οικονομία"

Προβλήθηκε από την εκπομπή "εξάντας" της κρατικής τηλεόρασης δύο φορές.

Από την περιπέτεια αυτής της χώρας προέκυψε το όνομα "μπανανίες" για τις χώρες που υφίσταντο στυγνή εκμετάλλευση από το λυσσασμένο για κέρδη (Αμερικανικό) κεφάλαιο. 

Πίσω απ' όλα αυτά ήταν πάντοτε η CIA και πίσω από αυτήν η United Fruit Company, η γνωστή μας Chiquita.

Η χώρα δεν μπορεί να συνέλθει, αφού αιμορραγεί από το 1954 και μετά με πραξικοπήματα, δικτατορίες και κινήματα αντίστασης, που συνηθίζεται να ονομάζονται εμφύλιοι, για να μην αποκαλύπτονται οι σχέσεις των εγχώριων υπηρετών (με το αζημίωτο Βέβαια) των Η.Π.Α. με τους (φτωχούς) κατοίκους αυτού του πλούσιου τόπου.

Οι μακρο-οικονομικές επιδόσεις της είναι εξαιρετικές.

Η οικονομία της "εξωστρεφής", εξάγει π.χ. βιοκαύσιμα , αλλά δεν έχει γάλα να θρέψει τα παιδιά της που υποσιτίζονται και εμφανίζουν προβλήματα νοητικής υστέρησης, λόγω καθυστερημένης σωματικής (άρα και πνευματικής) ανάπτυξης.

Δεν καλλιεργούν καλαμπόκι, για να τραφούν. Απαγορεύεται, αφού οι κεφαλαιούχοι το εισάγουν απ' αλλού φθηνότερα.

Καλλιεργούν κοκοφοίνικα, για να εξάγουν π.χ. το λάδι του οι μεγαλοκτηματίες, που άρπαξαν τη γη με τον τρόπο που περιγράφεται στο κείμενο.

Έτσι κι εμείς, θα στείλουμε τα παιδιά μας να καλλιεργούν στέβια π.χ., ως εργάτες γης, για να εισάγουμε το σιτάρι και το καλαμπόκι, άρα να μην έχουμε ούτε κτηνοτροφία, αφού παράγουν οι "άλλοι" απ' όλα τα σχετικά και έπιασαν την αγορά και την κρατούν καλά στα χέρια τους με την ισχύ τους, αυτή την "ελεύθερη" αγορά. Αυτή την "ανάπτυξη" εννοούν και "σπεκουλάρουν" πάνω στο φαινόμενο της επιστροφής των νέων στην ύπαιθρο.

Για όλα θα φροντίσει το Ε.Σ.Π.Α., αλλά πρέπει να γίνουν πρώτα οι απαραίτητες "αναδιαρθρώσεις" και "προσαρμογές". 

http://www.youtube.com/watch?v=l-TrrlSs3ZI

Πόλη της Γουατεμάλα: η Δίκη

--

Το έστειλε η Ελένη Γκαρ.

Ολαφουρ Γκριμσον:Ενας πρόεδρος με αρ@@δια

Πως πετύχαμε το θαύμα στην Ισλανδία

http://tvxs.gr/news/ευρώπη-eop/πώς-πετύχαμε-το-θαύμα-στην-ισλανδία

Ηλεκτρονικός θησαυρός !!!!

*Το Μουσείο Ακροπόλεως*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=5&preloader=1>

*Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=31&preloader=1>

*Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=35&preloader=1>

*Το Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=68&p%0d%0areloader=1>
*Ο Μαραθών και το Αρχαιολογικό Μουσείο*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=42&preloader=1>
*Το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=8&preloader=1>
*Δήλος*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=10&preloader=1>
*Το Αρχαιο λογικό Μουσείο Πειραιώς*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=4&preloader=1>
*Το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=1&preloader=1>
*Το Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης*
E-Book *GR*<http://www.latsis-foundation.org/megazine/publish/ebook.php?book=7&preloader=1>
*Ελευσίνα: Ο Αρχαιολογικός Χώρος και το Μουσείο*
E-Book *GR*

Ελλάδα.Το μεγάλο ξεπούλημα.

http://www.zougla.gr/greece/article/france-2-elada-to-megalo-ksepoulima

Κάνει τον γύρο του κόσμου.

Λίγο Χολυγουντιανό βέβαια,αλλά η ουσία είναι οτι οι λαοί της Ευρώπης άρχισαν να ξυπνάνε και να ανατρέπουν την προηγούμενη λογική, του "δεν είμαστε σαν τους Έλληνες".

Εξαιρετικό το φινάλε!!!


πριν λίγο πληροφορήθηκα ότι η Γερμανία απαγόρεψε την μετάδοση του βίντεο!!!
http://www.youtube.com/watch?v=moej2V1a5SU&feature=player_embedded

Ε.Ο.Ζ. και Ελλάδα

Ε.Ο.Ζ. και Ελλάδα

http://www.youtube.com/watch?v=NcyAubTgCZU&feature=fvwrel

“Η προδοσία των διανοουμένων”

Η εκπομπή, “Η προδοσία των διανοουμένων” με τους Γ. Καραμπελιάς & Γ. Παπαμιχαήλ που προβλήθηκε τη Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου στο διαδικτυακό Κανάλι Χωρίς FM

http://ardin-rixi.gr/archives/8228

κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται για να εξουδετερώσουν τη φθορά" Οδ.Ελύτης

Θλίψη και απογοήτευση

(σκέψεις για μια άλλη λειτουργία των σχολείων)

Κάθε χρόνο ο Σεπτέμβριος αποδεικνύεται μαρτυρικός. Φέτος, δυστυχώς, αποδεικνύεται και θλιμμένος. Μια θλίψη που κυριαρχεί στα μάτια μικρών και μεγάλων, γιατί και οι μικροί αντιλαμβάνονται και βιώνουν, αντανακλώντας το φορτίο (οικογενειακό, οικονομικό, εργασιακό) που σηκώνει ο καθένας μας.

Η εκπαίδευση πρέπει να είναι χαρά και η διδασκαλία πανηγύρι, βρίθουν τα παιδαγωγικά συγγράμματα. Πόση δύναμη χρειάζεται Θεέ μου! Αλλά και πόση υποκρισία, πραγματική υποκρισία, για να στηθεί ένα τέτοιο πανηγύρι. Κι όμως πρέπει να τα καταφέρουμε. Όλοι μας. Πρέπει να στήσουμε ένα τέτοιο πανηγύρι, τουλάχιστον, για χάρη των παιδιών μας. Έστω μόνοι και αβοήθητοι πολλές φορές.

Και ενώ αυτή είναι η ζοφερή αλήθεια και όλοι μας προσπαθούμε να πιαστούμε από κάπου για να πάρουμε κουράγιο, όλα γύρω μας μάς πληγώνουν. Δεν βρέθηκε ούτε ένας απ’ αυτούς που σηκώνουν το ¨εκούσιο πάθος¨ της υλοποίησης της γραφειοκρατίας να παραιτηθεί, διαμαρτυρόμενος για την άθλια κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει τα πράγματα. Οι στρεβλώσεις στα της εκπαίδευσης πολλές και χρόνιες. Δεν είναι η εποχή του μνημονίου που τις δημιούργησε, αλλά τώρα εντείνονται σε βάθος, σε έκταση και σε ένταση. Ο καθένας μας μπορεί να τις αναλογιστεί και να τις αξιολογήσει. Ένας όρος που θα παίξει αρκετά από δω και πέρα. Κι αν το ποσοστό ευθύνης δεν είναι για όλους το ίδιο, αλλά επιμερίζεται με το πόσο ψηλά ή χαμηλά βρισκόμαστε στην πυραμίδα της διοίκησης, δεν πρέπει να αγνοούμε ότι μερίδιο ευθύνης, έστω κι ενός μικρού κλάσματος, υπάρχει σ’ όλους μας. Και πως αν δεν το καλύψουμε, πώς θα έχουμε το ηθικό δικαίωμα της κριτικής και της διαμαρτυρίας;

Θα μπορούσαν, άραγε, τα πράγματα να ήταν καλύτερα; Θα μπορούσαμε έστω και τώρα να περισώσουμε κάτι ή καλύτερα να μην παραδοθούμε στην απογοήτευση και την εγκατάλειψη;

Σκέψεις και προβληματισμοί που στροβιλίζονται στο νου μου, όσο ξανακοιτάω ένα άρθρο της «Εκπαιδευτικής Κοινότητας», τεύχος 98, της Λένας Παπαδοπούλου, «Θλίψη – Χιουζούν». Ένα άρθρο τόσο ρεαλιστικό, που πραγματικά σε αφήνει άφωνο αν θέλεις να δεις την καθημερινότητα κατάματα.

Σταχυολογώ μερικές από τις θλιμμένες σκέψεις της, ως έναυσμα για τις δικές μου:

·        Θλίψη είναι να σε πνίγει το δίκιο σε ένα σύλλογο σχολείου, αλλά κανείς να μην υπερασπίζεται όχι εσένα αλλά το δίκιο. Όλοι το γνωρίζουν, αλλά από μέσα τους, κανείς δεν μιλά, για να είναι αρεστοί και ευχάριστοι σε προϊστάμενο, διευθυντή, συνάδελφο. Αποφεύγουν ακόμα και τη ματιά σου και σε αφήνουν έρημο, παράταιρο με το καθεστώς που ισχύει στα σχολειά.

·        Θλίβομαι όταν βλέπω δασκάλους να εκπονούν προγράμματα για να τα παρουσιάσουν στους γονείς, όχι γιατί τα έχουν ανάγκη οι μαθητές τους, αλλά για να αποδείξουν ότι εργάζονται μπλεγμένοι σε παιχνίδια του φαίνεσθαι, τόσο μακριά από την ουσία της διδασκαλίας.

·        Θλίψη είναι οι νεαροί συνάδελφοι που διαχωρίζουν τη θέση τους από τους παλιούς, αυτοί οι καλύτεροι, οι αδοκίμαστοι στη σχολική κούραση, οι πεφωτισμένοι, αθώοι αλλά ένοχοι και φταίχτες εν τέλει, γιατί είναι εύκολοι στην κολακεία γονιών, προϊσταμένων, εύκολοι στους ελιγμούς, παραδομένοι στη συνθήκη της «αριστείας» της υπουργού.

·        Αναδύουν θλίψη οι παλιότεροι συνάδελφοι που μοιάζουν κουρασμένοι στα 48-50 χρόνια τους, που δεν αναλαμβάνουν τίποτε καινούργιο που απαιτεί μετατόπιση από τα εκπαιδευτικά θέσφατά τους. Κάνουν συνεχείς αναγωγές στο ένδοξο παρελθόν, για να αποφύγουν το ένδοξο παρόν, πεπειραμένοι να προσμετρούν συντάξιμα χρόνια και απολαβές που ίσως ποτέ δε θα πάρουν.

·        Θλίψη δημιουργούν τα σεμινάρια επιμόρφωσης που αναγκαστικά παρακολουθούμε τέσσερις ώρες για το τίποτα συνήθως.

·        Θλίψη είναι που ο διευθυντής, ο προϊστάμενος, ο σύμβουλος δεν θα είναι ο συνάδελφος που θα απευθυνθείς για την επίλυση προβλημάτων του σχολείου αλλά ένα νέο ιερατείο που θα σε κατατάσσει, θα σε βαθμολογεί, θα σε κρίνει. Χάνεται η παιδαγωγική ελευθερία.

·        Θλιβερό είναι η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να ενοχοποιεί τους δασκάλους που αγωνίζονται μέσα και έξω από την τάξη και να βραβεύει δασκάλους ανταγωνιστικούς, σιωπηρούς, διαχειρίσιμους, χωρίς αίσθημα συλλογικότητας να επιδίδονται στο άθλημα του αριβισμού.

·        Θλίψη είναι όλο αυτό να ονομάζεται Νέο Σχολείο, πρόοδος, αυτοαξιολόγηση, νέα δεδομένα, εξορθολογισμός, αναπόφευκτες αλλαγές, συγχρονισμός με Ευρώπη και Αμερική.

·        Θλιβερές είναι οι άδειες αίθουσες των συνελεύσεων και τα καφέ που ασφυκτιούν από δασκάλους.

·        Θλίψη και οργή προκαλεί η συλλήβδην καταδίκη του συνδικαλισμού. Πόσο ευήκοο επιχείρημα που βολεύει τις καρδιές όσων ασκούν την τέχνη της ιδιώτευσης «μες στο ανερυθρίαστο».

·        …

Και έλα τώρα εσύ να πεις, με το χέρι στην καρδιά, ποια από αυτά που περιγράφει η Παπαδοπούλου (λέει κι άλλα φυσικά) δεν είναι έτσι. Ακόμα περισσότερο αν σ’ αυτά προσθέσουμε παραμέτρους που το ίδιο τα σύστημα εδώ και χρόνια εφαρμόζει και, δυστυχώς, η κοινωνία φαίνεται να αποδέχεται.

Έχουμε σκεφτεί τι πραγματικά συμβαίνει στα σχολεία μας; Πόσοι προσοντούχοι χάνονται από τη μαχόμενη εκπαίδευση για να διεκδικήσουν θέσεις εκτός τάξης, εξαιτίας του τρόπου που λειτουργεί το σύστημα; Πόσοι πρόλαβαν να ανταποδώσουν στην κοινωνία τις επιμορφώσεις τους, τα μεταπτυχιακά τους και τις εξειδικεύσεις τους (πολλές φορές σε ανώτατο επίπεδο), αφού αυτά γίνονται πρόκριμα για να απομακρυνθούν ανεπιστρεπτί από την τάξη και τη διδασκαλία;

Όσο περισσότερο μαθαίνεις να γίνεσαι καλύτερος, τόσο γρηγορότερα «καλείσαι» να το εγκαταλείψεις. Επιμορφώνεσαι για να χειρίζεσαι την ψυχολογία παιδιών και πριμοδοτείσαι για να χειριστείς την ψυχολογία ενηλίκων, χωρίς μια ώρα επιμόρφωση σ’ αυτό. Σπουδάζεις διδακτική, για να ασχοληθείς, αναβαπτισμένος μάλιστα ως διευθυντής ας πούμε, με οικονομικά, λογιστικά, στατιστικά, πρωτόκολλα, επισκευές κτηρίων και ό,τι άλλο βάζει ο νους σου.

Χιλιοειπωμένες προτάσεις προς συζήτηση

Πόσο πιο ωραία θα ήταν αν είχαμε, ως κοινωνία, απαξιώσει όλες αυτές τις στρεβλώσεις.

Αν η αποζημίωση, ηθική και υλική, ήταν τέτοια που δεν χρειαζόταν κάποιος να «ανέβει» για να πάρει 5 δρχ. παραπάνω, αλλά του καταβάλλονταν τα απαραίτητα για να παραμείνει στην τάξη και να διδάξει τα παιδιά μας.

Αν ο μαχόμενος δάσκαλος ήταν το Α και το Ω στην εκπαιδευτική μας πραγματικότητα.

Αν οι διευθυντές ήταν πράγματι οι καλύτεροι των συναδέλφων, απαλλαγμένοι από τις ευθύνες του επιστάτη.

Αν όλα τα σχολεία είχαν στοιχειώδη γραμματειακή υποστήριξη για τη διεκπεραίωση της άψυχης γραφειοκρατίας.

Αν όλοι οι επιτελείς δεν θεωρούσαν χαριστικές και ανταποδοτικές τις θέσεις τους και λέγανε και κανένα όχι στα κελεύσματα των από πάνω. Πόσοι και σε πόσες περιπτώσεις ορθώσανε έστω το επιστημονικό τους κύρος και αρνήθηκαν ή αντιστάθηκαν σε άδικες επιταγές των προϊσταμένων τους ή και του υπουργείου; (ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι). Βρείτε έστω και έναν που παραιτήθηκε από ευθιξία για όλα αυτά. Πόσοι διεκδίκησαν θέσεις για να προσφέρουν πραγματικά ή απλά για να φύγουν από τη «βάσανο της τάξης» ή για να κάνουν «κονέ» με προγράμματα και εξυπηρετήσεις (καριέρα και λεφτά). Με ποιο ηθικό ανάστημα οι ελλιπείς θα ζητούν νομιμότητα από τους υφισταμένους τους;

Αν όλα τα στελέχη είχαν δικαίωμα δύο θητειών το πολύ στις θέσεις ευθύνης και μετά, αναγκαστικά, επέστρεφαν στη βάση. Οι ίδιοι να αναβαπτιστούν στην κάμινο της τάξης, να εφαρμόσουν τις προτάσεις τους, να βιώσουν τις δυσκολίες των συναδέλφων και μετά από τέσσερα χρόνια να ξαναδιεκδικήσουν θέσεις και θώκους.  Οι δε συνάδελφοι θα είχαν την ευκαιρία  της έμπρακτης εφαρμογής ενός από τα προτεινόμενα στα σεμινάρια διδακτικού μοντέλου, το «μίμηση προτύπου». Παράλληλα θα υπήρχε η δυνατότητα, με την εναλλαγή προσώπων, να δούμε και άλλους νεώτερους ενδεχομένως συναδέλφους αλλά εξίσου ικανούς, που δεν έχουν τη μοριοδότηση μιας θέσης άσχετα αν παράγουν έργο ή όχι, να δοκιμάζονται σε πόστα.

Αν ο διευθυντής, εκλεγμένος από τους συναδέλφους του κάθε σχολείου, ήταν ο επικεφαλής της σχολικής μονάδας και ο επίσημος συνομιλητής με τους άλλους κοινωνικούς φορείς, επιφορτισμένος με διδακτικά καθήκοντα και απαλλαγμένος από γραφειοκρατικές υποχρεώσεις.

Αν ο Σύλλογος Διδασκόντων ήταν πράγματι το κυρίαρχο όργανο του σχολείου, με ευθύνη και λογοδοσία στην τοπική κοινωνία.

Αν τα σχολεία  ή έστω ομάδες σχολείων είχαν την υποστήριξη ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών, για την αντιμετώπιση των δύσκολων περιστατικών τα οποία εμφανίζονται όλο και πιο συχνά.

Αν η Ειδική Αγωγή δεν ήταν παραπεταμένη για τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού.

Αν, αν, αν ….

Αν εν τέλει εμείς οι ίδιοι, η κοινωνία, δεν αποδεχόταν όλα αυτά και ξεσηκωνόμαστε όλοι μαζί, δάσκαλοι, γονείς και μαθητές και γυρίζαμε τα πάνω κάτω. Ίσως τότε να μην φτάναμε εδώ που είμαστε σήμερα.

Θλίψη και απογοήτευση.

 Κι όμως υπάρχουν ιδέες και προτάσεις που μπορούν να ξεκολλήσουν «το κάρο από τη λάσπη». Ιδέες και προτάσεις πολύ καλύτερες, που οφείλουμε να τις αναζητήσουμε, να τις κουβεντιάσουμε και να τις επιβάλλουμε.

« Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από

παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι

πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά.»

            Οδ. Ελύτης  «Μικρά έψιλον»

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Το κιτς του χολυγουντιανου "πολιτισμού"!!

Δεν συμπαθώ τις φιέστες ,τις ντόπες,τους χορηγούς και τους "αθάνατους".
Μετά το χθεσινοβραδινό φίάσκο της τελετής έναρξης των Ολυπιακών αγώνων
του Λονδίνου 2012, με την Βασίλισσα τους  να…. υπερίπταται,...την πολιτισμική
παρέλαση των Τζέιμς Μποντ,Μαιρη Ποππινς,Πιτερ Παν,Ντειβιντ Μπαουι,
Μιστερ Μπιν,τα πρόβατα της Αγγλικής υπαίθρου και τον Μπέκαμ να παραδίδει
την Ολυμπιακή φλόγα,τότε αναγκαστικά κάνοντας το συνήγορο του…διαβόλου,
θα πώ,ότι έχουμε να κάνουμε με μια μεγάλη χρεωκοπία του δυτικού μοντέλου ζωής,
όπως το ζούν οι Βόρειοι Ευρωπαίοι πολίτες, σε αντίθεση με το μεγαλείο και το πνεύμα
ενός πραγματικού πολιτισμού, που εξέπεμψε η μικρή χώρα μας με την τελετή έναρξης
των Ολυμπιακών αγώνων του 2004.Γι'αυτό και παραπέμπω στην:

Τελετή έναρξης Ολυμπιακών αγώνων 2004

http://www.youtube.com/watch?v=U6fU95w_zFs&feature=related