Ακέφαλη η κοινωνία αντιστέκεται

Χρῆστος Γιανναρᾶς

---

Ακέφαλη η κοινωνία αντιστέκεται Posted: 27 Mar 2016 11:26 PM PDT Γ​​ια κάποιες εβδομάδες το λιμάνι του Πειραιά φιλοξενεί χιλιάδες περαστικούς (τράνζιτο) πρόσφυγες – ο σταθερός αριθμός για αρκετό διάστημα ήταν δυόμισι χιλιάδες, έφτασε και τις πέντε. Στα Δελτία Eιδήσεων οι αριθμοί είναι «πληροφορία», στην άμεση επιτόπια θέα είναι συγκλονισμός και δέος που διαρκεί. Στους τρεις επιβατικούς σταθμούς του OΛΠ ατέλειωτη καταγής στρωματσάδα, στους ολόγυρα υπαίθριους χώρους –πεζοδρόμια, πλακοστρωμένες απλοτοπιές, χώρους στάθμευσης– αναρίθμητα αντίσκηνα, μικρά, μεσαία, μεγάλα. Ποιος προμηθεύει τα αντίσκηνα και ποιος τα μοιράζει, ποιος τις ατέλειωτες κουβέρτες, τα αδιάβροχα, τα μπουφάν, τα πουλόβερ, ποιος πληρώνει το κόστος; Ποιος υποδέχεται τα σμήνη που καταφθάνουν αδιάκοπα, μέρα νύχτα, να τα κατευθύνει, να τα κουμαντάρει, να γνοιαστεί για τις πρώτες ανάγκες τους μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία; Γλωσσική επικοινωνία ανύπαρκτη. Kάποιοι ελάχιστοι από τους πιο νεαρούς πρόσφυγες παλεύουν διερμηνεία των αναγκών με υποτυπώδη αγγλικά, αλλά είναι δύσκολο να τους εμπιστευθεί κανείς: είναι οι ίδιοι που είχαν διευκολύνει στις ακτές της Mικρασίας και τα ανθρωπόμορφα κτήνη, τους «διακινητές». Για τα πολύ βασικά της συνεννόησης οι χειρονομίες αρκούν, όμως τον άρρωστο ή τον χαμένο από τους δικούς του πώς να τον καταλάβεις τι προσπαθεί να σου πει; Tο κράτος απουσίασε ολοσχερέστατα, και ευτυχώς – τέτοιο τσουνάμι ανθρώπινων αναγκών δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί από υπαλληλία σε διατεταγμένη υπηρεσία και με ωράριο. Ποικιλώνυμες και ποικιλόμορφες MHKYO προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια στη διάρκεια της μέρας, αλλά το βράδυ φυσικά αποσύρονται. Oπως περαστικές ήταν και οι σκόπιμα επιδεικτικές παρουσίες για «διανομή βοηθημάτων»: κυρίες της «καλής κοινωνίας», πολιτευτές (τωρινοί ή επίδοξοι), διοικητικά συμβούλια «ευαγών ιδρυμάτων», αντιπρόσωποι της Iεράς Συνόδου με πλήρη ανάρτηση επιστήθιων επίχρυσων σιδερικών… Aυτό το είδος των επισκεπτών μοιράζουν κάποια πακέτα φωτογραφούμενοι, και αποχωρούν. Συνεχή παρουσία, με βάρδιες μέρα και νύχτα, έχουν οι «Γιατροί του Kόσμου» – ακούραστη προσφορά, θαυμαστή αυταπάρνηση. Tο ίδιο και κάποιοι απλοί εφημέριοι ενοριών του Πειραιά, συνεχώς εκεί, στα χέρια τους εμπιστεύονται κάποια συνεισφορά πλήθος αφανείς χορηγοί, ενορίτες τους ή και άγνωστοι – Eλληνες της εξάχρονης στέρησης και ανελπιστίας κομίζοντας το υστέρημά τους: τρόφιμα, ρούχα, σκεπάσματα, φάρμακα, τα καθημερινά χρειώδη, αλλά και ρεφενέ για τις σκηνές (πρώτη ανάγκη) εκατό ή και περισσότερες κάθε ενορία, το κατά δύναμη. Aξονας συντονιστικός αυτής της πελώριας, απίστευτης κινητοποίησης: δυο παρέες – ομάδες παιδιών, σε φοιτητικές ηλικίες, διακριτικά αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητα και πανταχού παρόντα. Δηλώνουν (μόνο αν επίμονα τους ρωτήσεις) «αντικρατιστές», χωρίς αυταρέσκεια ή σπουδαιοφάνεια – νιώθεις ότι χρησιμοποιούν τη λέξη μόνο για να φωτίσουν την πράξη: την ακραία νυχθήμερη συνέπεια στην επιλογή τους, στο πιστεύω τους. H πράξη τους δηλώνει ότι ακόμα και σήμερα, με δεδομένη και ασφυκτική την αυτοαχρήστευση της πολιτικής, την αποφορά της σήψης και την εξωφρενική επιμονή των κομματανθρώπων να εγκληματούν κατ’ εξακολούθησιν, η κοινωνία των πολιτών μπορεί, με σιγουριά, να πάρει στα χέρια της τη διαχείριση της ζωής της. Nα αυτοοργανωθεί, να ζήσει τη χαρά της ανιδιοτέλειας. Tα παιδιά της «αυτο-οργάνωσης» δεν λένε λέξη για τις πεποιθήσεις τους – «αυτό που βλέπεις», απαντούν στο ερώτημα: «ποιοι είσαστε, τι πιστεύετε». Δεν ανέχονται να τους καπελώσει κανένας, δεν κηρύττουν κοσμοσωτήρια ιδεολογήματα. Παραλαμβάνουν τα μπουλούκια μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία, τα φρουρούν από τα «κοράκια» που παραμονεύουν (τους εγχώριους «διακινητές»), οδηγούν τους πρόσφυγες σε ποια μεριά να απαγκειάσουν, τους μοιράζουν τα απαραίτητα, ειδοποιούν τους γιατρούς, αν υπάρχει ανάγκη. Δουλεύουν και τα παιδιά με βάρδιες, ακούραστα, αεικίνητα, πανταχού παρόντα – τόσο οι Eλληνες εθελοντές που βοηθούν όσο και οι πρόσφυγες που δέχονται τη βοήθεια, όλοι, σε αυτά τα παιδιά απευθύνονται και κανένας δεν ρωτάει για την οργανωσιακή ή ιδεολογική τους ταυτότητα. Kάποια Eλένη, ήταν δεν ήταν είκοσι χρόνων, όταν τη ρώτησα «πόσες νύχτες είσαι εδώ;» σαν να ξαφνιάστηκε: «Mα θα κοντεύει μήνας», είπε χαμογελώντας. Kαι μια Mαρία συμπλήρωσε: «Tι ρωτάς; Δεν μετράμε ένσημα». Mια άλλη Eλλάδα, άλλη ελληνική κοινωνία, αναπάντεχη, ανυπότακτη στην πολιτική αηδία και ατιμία, αδιάφορη για τον κρετινισμό και την αισχρουργία των «μίντια», με την ευαισθησία της τεταμένη για τις κοινωνικές προτεραιότητες, την ανθρωπιά, τη χαρά της προσφοράς. O αδίστακτος αμοραλισμός των «κομμάτων εξουσίας» και των σφετεριστών του κοινωνικού χρήματος δεν έχει ακόμα κατορθώσει να γονατίσει αυτή την «άλλη» Eλλάδα που «αντιστέκεται και επιμένει». Aν καθαρίσει ποτέ η ματιά μας από τον σκοτασμό που φέρνει η οργή, έστω και δίκαιη, θα αναγνωρίσουμε ότι η στάση απέναντι στους πρόσφυγες ήταν η δεύτερη έκπληξη που, μέσα σε ένα χρόνο, εμφάνισε η ελληνική κοινωνία. H πρώτη έκπληξη ήταν το δημοψήφισμα της 5ης Iουλίου 2015. Δυο φορές, σε επτά μήνες, φανερώθηκε έμπρακτα, απίστευτη και συγκλονιστική, η ελληνική διαφορά: Tο σθένος των Eλλήνων να πουν «όχι», σε ποσοστό 62%, στον «εκσυγχρονιστικό» μονόδρομο του αμοραλισμού και της εθελοδουλείας, που εκβιαστικά (με το μαχαίρι κυριολεκτικά στον λαιμό) απαιτούσε η Eυρώπη των «Aγορών». Kαι τώρα, η άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να συμμορφωθεί με την καινούργια απαίτηση των «πεφωτισμένων και λελαμπρυσμένων» της Eυρώπης κρατών: να αφεθούν στον πνιγμό και στον θάνατο οι χιλιάδες των θυμάτων ενός τερατώδους, φρικιαστικού πολέμου, μεθοδευμένου από την ίδια την «προηγμένη» Δύση για τη δική της αχαλίνωτη ψυχοπαθολογική ανάγκη παγκόσμιας κυριαρχίας. Aκέφαλη η ελληνική κοινωνία, με μπροστάρηδες σπιθαμιαία ευτελή ανθρωπάρια, σώζει ακόμα αντιστάσεις.

Ο… επιχειρηματικός συνδικαλισμός της «ΓΣΕΕ Α.Ε.» και o πακτωλός χρημάτων των ΕΣΠΑ

Ο… επιχειρηματικός συνδικαλισμός της «ΓΣΕΕ Α.Ε.» και o πακτωλός χρημάτων των ΕΣΠΑ

 

Του Δημήτρη Σταμούλη*

Την ερχόμενη Πέμπτη ξενικά το 36ο συνέδριο της ΓΣΕΕ και ολοκληρώνεται την Κυριακή σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Ρόδου. Η απόφαση για «συνδικαλιστικό τουρισμό», τόσο μακριά από τα εκατομμύρια εργαζόμενους και άνεργους, εναρμονίζεται πλήρως με την πολιτική που χρόνια τώρα ακολουθούν οι κυρίαρχες δυνάμεις του κρατικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που λειτουργούν ως ιμάντας μεταβίβασης της αστικής πολιτικής μέσα στο εργατικό κίνημα. Και αυτό το κάνουν με το αζημίωτο!
Πριν από λίγες ημέρες, ο υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος υπέγραψε την απόφαση σχετικά με την «κατανομή κονδυλίων του ΕΛΕΚΠ, που αφορά στην χρηματοδότηση των συνδικάτων και των εκπαιδευτικών, ερευνητικών και επιστημονικών φορέων της τριτοβάθμιας οργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος». Οι εργαζόμενοι πληρώνουν τη γραφειοκρατία με τον ιδρώτα τους, καθώς πόρος του ΕΛΕΚΠ είναι και η εισφορά 1,35% που υπολογίζεται επί των πετσοκομμένων μισθών τους…

Κατά καιρούς πολλά έχουν γραφεί για τους παχυλούς μισθούς παλιότερων προέδρων της ΓΣΕΕ αλλά και του νυν Γ. Παναγόπουλου, που έχει θητεύσει σε πολλαπλά συνδικαλιστικά, και διευθυντικά πόστα στην ανώτατη ιεραρχία επιχειρήσεων (π.χ. το 2009 βρισκόταν στο ΔΣ της ΔΕΗ, όπως και στο ΔΣ της Εθνικής Τράπεζας). Όμως η συνομοσπονδία των γραφειοκρατών χωρίς υπερβολή, τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως Ανώνυμη Εταιρεία, διαχειριζόμενη κονδύλια εκατομμυρίων ευρώ! Οι… βάσεις τέθηκαν ήδη από το 1995 όταν ίδρυσε το ΚΕΚ ΙΝΕ ΓΣΕΕ. Στο προφίλ του ΚΕΚ, στην ιστοσελίδα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι «τα ελληνικά συνδικάτα […] δεν μπορούσαν να αγνοήσουν το σημαντικό αυτό πεδίο παρέμβασης που αφορά την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού […] πολύ περισσότερο μάλιστα όταν κατά τη διάρκεια του Α΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης δημιουργήθηκε ένα σύνολο δραστηριοτήτων για ανέργους και εργαζομένους». Και συνεχίζει: «Το ΚΕΚ του ΙΝΕ ΓΣΕΕ δεν αποτελεί ένα ακόμη μέσο απλής παρέμβασης στην αγορά εργασίας, είναι φορέας υλοποίησης στρατηγικών επιλογών της ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ στην αναβάθμιση του ανθρώπινου παράγοντα, μέσω της κατάρτισης».

Τελευταίο έτος σταθμός στην πορεία της ΓΣΕΕ προς τον πακτωλό χρημάτων των ΕΣΠΑ ήταν το 2014 επί υπουργίας Γ. Βρούτση και συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Έτσι, στις 14/03/2014, το υπουργείο Εργασίας ενέταξε την Πράξη «Συνδικαλιστική κατάρτιση και ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων εργαζομένων ιδιωτικού τομέα που εκπροσωπούνται από τη ΓΣΕΕ στις 8 περιφέρειες σύγκλισης» στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού», με συγχρηματοδότηση από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο. Αντικείμενο της πράξης ήταν « η ανάπτυξη και λειτουργία προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης σε συγκεκριμένους πληθυσμούς στόχους, κυρίως συνδικαλιστές και εγγεγραμμένα μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων εργαζομένων που εκπροσωπούνται στη ΓΣΕΕ». Στόχος ήταν «η ενίσχυση της νέας γενιάς συνδικαλιστικών στελεχών του ιδιωτικού τομέα, ώστε να διαθέτουν αναπτυγμένες ικανότητες και δεξιότητες, για να επιτελέσουν σύγχρονο και ηγετικό ρόλο συνδικαλιστικής παρέμβασης στο χώρο εργασίας και ευρύτερα κοινωνικής και πολιτικής παρέμβασης». Πέρα όμως από τη δημιουργία μιας «σχολής» παραγωγής μαζικά γραφειοκρατών και υποτακτικών, σε κράτος και εργοδοσία, συνδικαλιστών «κοπής ΓΣΕΕ», η υπόθεση αυτή είχε και πολύ χρήμα. Από την υλοποίηση των δράσεων και την ανάπτυξη 362 προγραμμάτων κατάρτισης για 7.240 συμμετέχοντες, η ΓΣΕΕ εισέπραξε συνολικά ως άμεσες δαπάνες μετά ΦΠΑ 1.978.120 ευρώ και ως έμμεσες δαπάνες άλλα 349.000 ευρώ, δηλαδή συνολικά 2.327.200 ευρώ.

Για την αντίστοιχη πράξη συνδικαλιστικής κατάρτισης της ίδιας περιόδου και υπουργίας Βρούτση, «στις 2 περιφέρειες σταδιακής εισόδου στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού»», προβλέπονταν 74 προγράμματα κατάρτισης με 1.480 συμμετέχοντες. Στην περίπτωση αυτή οι άμεσες και έμμεσες δαπάνες του κράτους προς τη ΓΣΕΕ έφτασαν τα 475.200 ευρώ. Για την τελευταία πράξη του ίδιου έτους, που αναφερόταν «στις 3 περιφέρειες σταδιακής εξόδου στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού»», υλοποιήθηκαν άλλα 194 προγράμματα επιμόρφωσης για 3.880 καταρτιζόμενους με συνολικό όφελος για τη ΓΣΕΕ –άμεσες και έμμεσες δαπάνες- 1.511.600 ευρώ!

Όμως το ΚΕΚ ΓΣΕΕ μαζί με άλλα αντίστοιχα ΚΕΚ συνομοσπονδιών όπως της ΓΣΕΒΕΕ, της ΕΣΕΕ (έμποροι) και της… Στέγης της ελληνικής βιομηχανίας του ΣΕΒ (!), για την πράξη «ενδυνάμωσης της αποτελεσματικής συμμετοχής στον κοινωνικό διάλογο» (sic), εισέπραξαν δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Μόνο η ΓΣΕΕ για να κάνει διάφορα «υποέργα», όπως μελέτες, study visit, workshops, ημερίδες, σεμινάρια κατάρτισης, κείμενα προτάσεων πολιτικής, ένα συνέδριο και μία έκθεση απολογισμού του έργου, εισέπραξε 175.000 ευρώ!

Να σημειωθεί ότι για τα προγράμματα επιμόρφωσης διάρκειας 20 ωρών, η παρακολούθηση είναι δωρεάν, δηλαδή η ΓΣΕΕ δεν πληρώνει τίποτα, ενώ για τα προγράμματα κατάρτισης οι καταρτιζόμενοι επιδοτούνται με 3 ευρώ ανά ώρα κατάρτισης (μεικτά) για τις δια ζώσης ώρες κατάρτισης και 2 ευρώ ανά ώρα για τις εξ αποστάσεως ώρες κατάρτισης. Όσον αφορά τα θεματικά αντικείμενα των προγραμμάτων, ανάμεσά τους φιγουράρουν και μερικά όπως η… «θεσμική ανασυγκρότηση της ευρωζώνης», οι «τεχνικές διαπραγμάτευσης» και άλλα απαραίτητα για τον… ταξικό αγώνα…

Η συνολική εικόνα του… εκπαιδευτικού έργου της ΓΣΕΕ συμπληρώνεται και από το σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων επιμόρφωσης για χιλιάδες αποφοίτους ΙΕΚ, ΕΠΑΣ και ΕΠΑΛ ηλικίας έως 29 ετών, όπου διαμεσολαβεί και για παροχή μαθητείας, δηλαδή φθηνής εργασίας σε επιχειρήσεις, με μισθούς 480 ευρώ καθαρά για τους κάτω των 25 ετών. Ο «επιχειρηματικός συνδικαλισμός» δεν απαιτεί λοιπόν απλώς «αλλαγή συσχετισμών», αλλά ριζική ταξική ανασυγκρότηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 12.03.2016

Μνημονιακός Ολοκληρωτισμός

Του Κίτσου η μάνα φοροδιέφευγε

Του Στάθη

Υποχρέωση της κυβέρνησης είναι να πιάνει τους φοροφυγάδες. Δεν το κάνει. Τικάνει; κατηγορεί για φοροφυγάδες όποιους γουστάρει.

Για να πιάσει έτσι στο δόκανο τάξεις ολόκληρες. Υπάρχουν φοροφυγάδες αγρότες ή γιατροί ή μηχανικοί; Υπάρχουν. Και είναι αυτό λόγος για να τιμωρούνται (!), και μάλιστα εσαεί, τάξεις ολόκληρες ως φοροφυγάδες; Κάτι τέτοιο είναι ανήθικο, γελοίο και παιδαριώδες. 

Κι όμως η κυβέρνηση των γονατισμένων μετέρχεται αυτήν την πολιτική (της επάρατης Δεξιάς άλλωστε) με αξιοθαύμαστη ευκολία. Μάλιστα με χαρακτηριστική άνεση ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας προσωπικώς ανασύρουν απ’ το οπλοστάσιο της Δεξιάς την άθλια επιχειρηματολογία με την οποία κάλυπτε τα έργα της. Ακριβώς την ίδια! Ξανά τα ίδια φληναφήματα για τους «αγρότες που παίζουν τάβλι και τρώνε επιδοτήσεις» – σε λίγο στους κάμπους θα αρχίσει το κυνήγι των κουλάκων.

Τι εστί κουλάκος σήμερα; όποιος βγάζει… 20.000 τον χρόνο! Απ’ αυτά οι Οθωμανοί θα έπαιρναν τη δεκάτη, σύμφωνα όμως με το ακαταλόγιστο (και χωρίς αναλογιστική μελέτη) του κ. Κατρούγκαλου, ο κάθε χωριάτης θα πρέπει να αποδίδει στο Δοβλέτι το 65%-80% του φτωχοέχειν του, για να ’χει το κεφάλι του ήσυχο (και το μυαλό του μέσα σε δαύτο). Διότι, όταν ο χωριάτης βλέπει τους Συριζαίους να πηγαίνουν στα μπλόκα για να του… συμπαρασταθούν για όσα του… κάνουν, λαλάει, του κουνιέται το μυαλό, τα παίζει.

Αλήθεια, πόσο λογικό είναι να ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ από ανθρώπους που βγάζουν 20.000 τον χρόνο να ζουν με τις 8.000 απ’ αυτά; Πόσο λογικό είναι να καταθέτει ολόκληρο προσχέδιο για το Ασφαλιστικό η κυβέρνηση χωρίς αναλογιστική μελέτη; Πόσο αναιδέςείναι να θεωρεί «κερδισμένους αυτής της μεταρρύθμισης» ο κ. Κατρούγκαλος όσους βγάζουν 12.000 τον χρόνο; (!) Οσοι βγάζουν 13.000 είναι για τον Καιάδα, ή μήπως για όσους βγάζουν 30.000 τον χρόνο ή 40.000 θα πρέπει να οργανώσουμε κρυπτία και να τους σφάζουμε τα βράδια; Από πότε η Αριστερά ευαγγελίζεται μια κοινωνία των φτωχών; Από πότε η Αριστερά επιδιώκει την εξίσωση προς τα κάτω; από πότε χρησιμοποιεί το διαίρει και βασίλευε; Από πότε ο πρωθυπουργός της χώρας μπορεί να απειλεί όσους πολίτες ψήφισαν «ναι» στο δημοψήφισμα; Από πότε το μέρος του λαού που ψήφισε «ναι» είναι Εχθρός του Λαού;

Από πότε η Αριστερά λέει μαλακίες για φθηνές και ακριβές γραβάτες; Πρώτη φορά τέτοια φθορά η Αριστερά… Η ευκολία με την οποίαν αυτή η «Αριστερά» ομιλεί όπως ακριβώς ομιλούσε η Δεξιά είναι προς θάνατον. Τα κόλπα που κάνει για να κοροϊδέψει τον κόσμο, ανάλογα της ευφυΐας κορυφαίων στελεχών της. Οπως τα απερίγραπτα για τις κλιμακωτές αυξήσεις στους φόρους και τις εισφορές. Ηγουν, θα σου τρώγαμε το 70% των εσόδων σου, αλλά επειδή δεν αντέχεις θα σου φάμε φέτος το 55%, του χρόνου το 65% και του παραχρόνου, αν ζεις, το 75%. Και είναι αυτό αριστερή πολιτική; Που αντιμετωπίζει την κρίση; Και εφαρμόζεται από εκείνους που έλεγαν ότι οι περικοπές και η λιτότητα βαθαίνουν την κρίση;  Και περιμένετε να μην κουνηθεί το μυαλό του Μήτσου; Μπράβο, παίδες, και ζήτωσαν οι φθηνές γραβάτες, στην κρεμάλα οι ακριβές!

Ομως όλα αυτά δεν είναι γελοιότητες του κ. Κατρούγκαλου. Ο κ. Κατρούγκαλος φορτώνεται τώρα σαν γομάρι όλες εκείνες τις αμαρτίες που θα του καταλογίσει ο κ. Τσίπρας όταν τον χρησιμοποιήσει ως αποδιοπομπαίο τράγο κι εξιλαστήριο ζαγάρι! Ολόκληρα σαράντα χρόνια αυτή η φάρσα, τα ίδια κάνει τώρα και η «Αριστερά» – δεν θα την ξαναπώ Αριστερά, ούτε σε εισαγωγικά. Δεν ασκεί αριστερή πολιτική η κουστωδία Τσίπρα, ασκεί γερμανική, χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα της δεξιάς, εκβιάζει και εκφοβίζει τον λαό.

Και πρυτανεύει το δίπολο του παραλογισμού και την ανηθικότητας. Διότι όσος καβγάς κι αν γίνεται για το ασφαλιστικό, το Βερολίνο είναι που θα αποφασίσει, Διότι όσες κατρουγκαλιές κι αν λέγονται, ο ταξικός ρατσισμός που χωρίζει τους φτωχούς των 10.000 ευρώ απ’ τους φτωχούς των 20.000 ευρώ, δεν είναι αριστερή πολιτική, είναι ανήθικη. Διότι όσοι βγάζουν 30.000 ή 40.000 ευρώ δεν είναι πλούσιοι που πρέπει να τους ψοφήσει η γίδα. 

Δεν είναι αριστερό να μη φορολογείς τους βασιλιάδες του τζόγου και να κόβεις τις συντάξεις – δεν είναι αριστερό, είναι ανήθικο. Ούτε παραγωγικό είναι, ούτε λογικό. Τι είναι; είναι η εκτέλεση των εντολών που θέλουν την Ελλάδα προτεκτοράτο. Για να την απομυζούν οι γύπες εσαεί. Σταθάκης – Στουρνάρας δίνουν στα κοράκια τα κόκκινα δάνεια! παραγωγικό; λογικό; ανήθικο; Ρωτήστε τον κ. Δρίτσα, ο οποίος πιστεύει ακόμα -με τα σωστά του- ο άνθρωπος ότι δεν… έχει πουληθεί ο ΟΛΠ!

Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία (ακόμα κι αν θα έχει ο κ. Τσίπρας το ίδιο γρήγορο τέλος που είχαν ο κ. Γ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς) – αξιολόγηση, απειλή Grexit, νέα μέτρα, αξιολόγηση, νέο μνημόνιο, success story, απειλή Grexit: αυτό είναι το καραβάνι, είτε το κυβερνά ο κ. Τσίπρας είτε ο κ. Μητσοτάκης, ο ένας την πολιτική του άλλου συνεχίζουν.

Ως τη μεγάλη καθίζηση που θα προκαλέσει το Προσφυγικό Πρόβλημα. Αν σταθμεύσουν εδώ, στην Αττική ή όπου στη χώρα 400.000 ψυχές καθώς ζητά το Βέλγιο εν ονόματι του Βερολίνου, δηλαδή πάνω από 1.000.000 στην πράξη, η Ελλάδα θα διαλυθεί και θα διαμελισθεί. Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ ο σχεδιασμός μιας εναλλακτικής εθνικής στρατηγικής για μια Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης και, αν χρειασθεί, εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Ποιοι όμως θα συνεννοηθούν για τον σχεδιασμό μιας τέτοιας εφεδρικής, και, αν χρειασθεί κύριας, στρατηγικής; Ο κ. Λεβέντης; ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης; ο κ. Τσίπρας; ο κ. Μητσοτάκης; η κυρία Γεννηματά; ο κ. Καμμένος; ο κ. Μιχαλολιάκος; οι μαριονέτες του Βερολίνου;

Θα ανατρέψουν οι μαριονέτες του Βερολίνου την πολιτική του Βερολίνου; Θα ανατρέψουν το μνημόνιο, ή δεν θα δεχθούν νέο μνημόνιο, οι δυνάμεις της Βουλής που υπερψήφισαν το μνημόνιο; Να γιατί κάθε λέξη που λέει ο κ. Τσίπρας είναι ψέμα(ανάλογο με τα ψέματα που είναι υποχρεωμένοι να λένε ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Λεβέντης και οι υπόλοιποι του ιδίου φυράματος). Να γιατί η πληθύς των δημοσιευμάτων του δυτικού Τύπου, δεξιού κι αριστερού, με αφορμή το χρόνιασμα του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, τα μεν τον θρηνούν, τα δε τον λοιδορούν.

Προσχωρώντας ο ΣΥΡΙΖΑ στη μνημονιακή πολιτική των αντιπάλων του, δημιούργησε πολιτικό αδιέξοδο στην κοινωνία. Μνημονιακόν Ολοκληρωτισμό. Κατάσταση θνησιγενής, που αν κρατήσει πολύ, θα αποβεί θανατηφόρα, Πράγμα που ούτε η φύση, ούτε οι κοινωνίες, ούτε η συμπεριφορά τους (η Ιστορία δηλαδή) ανέχονται…  

Ανάρτηση από: http://www.enikos.gr

Νούτσιο Ορντινε: Η χρησιμότητα του άχρηστου

Νούτσιο Ορντινε: Η χρησιμότητα του άχρηστου

 

Συνέντευξη του Ιταλού Φιλόσοφου Νούτσιο Όρντινε, στον Αναστάση Βιστωνίτη.

Από την ιστοσελίδα του Βήματος

Τον κώδωνα του κινδύνου για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την Παιδεία και τον πολιτισμό εξαιτίας της υποβάθμισης των ανθρωπιστικών σπουδών κρούει ο διακεκριμένος συγγραφέας, ακαδημαϊκός δάσκαλος και μελετητής της Αναγέννησης Νούτσιο Ορντινε που αύριο στις 7 μ.μ. θα δώσει διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής σε συνεργασία με το Κοινωφελές Ιδρυμα Κοινωνικού και Πολιτιστικού Εργου (ΚΙΚΠΕ) με θέμα Σε τι είναι χρήσιμη μια άχρηστη γνώση και μεθαύριο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επκοινωνήσαμε μαζί του και μας παραχώρησε τη συνέντευξη που ακολουθεί με τη βοήθεια της μεταφράστριάς του Μαρίας Σπυροπούλου. Το βιβλίο του Νούτσιο Ορντινε Η χρησιμότητα του άχρηστου κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία σε 18 γλώσσες. Στα ελληνικά από την Αγρα σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Στο βιβλίο σας «Η χρησιμότητα του άχρηστου» προειδοποιείτε για τους κινδύνους από την υποβάθμιση των ανθρωπιστικών σπουδών. Οσοι όμως λαμβάνουν τις αποφάσεις δεν ενδιαφέρονται για το πρόβλημα. Τι θα πρέπει να γίνει;

«Είμαστε ενώπιον μιας επιδημίας που εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό ακριβώς το καλοκαίρι προκάλεσε κατακραυγή στην Ιαπωνία μια επιστολή του υπουργού Παιδείας Χακουμπούν Σιμομούρα με την οποία ζητούσε από τους πρυτάνεις να κλείσουν ή να μετατρέψουν τα τμήματα εκείνα που δεν είναι “χρήσιμα” έτσι ώστε να δυναμώσουν μόνο οι φυσικές και τεχνολογικές επιστήμες. Πρόκειται για πολιτική επιλογή που μπορεί να οδηγήσει στην πολιτιστική αυτοκτονία. Σήμερα, δυστυχώς, θεωρούνται “άχρηστες” οι γνώσεις που δεν ευνοούν άμεσα κέρδη. Ομως συχνά ο κόσμος των πανεπιστημιακών έχει αποδεχθεί την κατάσταση και παρατηρεί παθητικά αυτή την πτώση. Να γιατί αποφάσισα να γράψω αυτό το “Μανιφέστο”. Πρέπει να αντιδράσουμε πριν να είναι πολύ αργά».

Φαίνεται πως ό,τι αποκαλούμε ολοκληρωμένη εκπαίδευση ανήκει στο παρελθόν. Η εξειδίκευση προέχει. Η εικόνα, όπως την περιγράφετε, είναι σκοτεινή. Πώς μπορούμε να την αντιστρέψουμε;

«Με τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις πολλές χώρες προσπαθούν να “επαγγελματοποιήσουν” τα προγράμματα σπουδών στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Ζητάνε από μαθητές που έχουν μόλις κλείσει τα 13 τους χρόνια να επιλέξουν ένα επάγγελμα και να συνεχίσουν τη φοίτησή τους σκεπτόμενοι μόνο τη θέση εργασίας. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η υποταγή της Παιδείας και της εκπαίδευσης στις απαιτήσεις της αγοράς είναι μια ήδη χαμένη μάχη. Πώς μπορεί κανείς να εναρμονίσει την ταχύτητα των μεταβολών της αγοράς με τους αργούς χρόνους της εκπαίδευσης; Ετσι όχι μόνο δεν λύνεται το πρόβλημα της απασχόλησης, αλλά υπάρχει κίνδυνος να διαφθαρούν οι φοιτητές που εγγράφονται στο πανεπιστήμιο με την επιθυμία να αποκτήσουν ένα πτυχίο για να κερδίσουν χρήματα. Κανένα επάγγελμα δεν μπορεί να ασκηθεί συνειδητά χωρίς γενική παιδεία. Δεν σπουδάζει κανείς για να αποκτήσει ένα κομμάτι χαρτί που θα εξαργυρώσει στην αγορά εργασίας».

Εκπαίδευση, λογοτεχνία, σπουδή των κλασικών… Ομως οι σπουδαστές σήμερα έχουν τόσα αντικείμενα με τα οποία θα πρέπει να ασχοληθούν και τόση γνώση που πρέπει να απορροφήσουν ώστε δεν τους μένει χρόνος να διαβάσουν τους κλασικούς – ούτε καν τους σύγχρονους συγγραφείς.

«Σε μια εξαιρετική ομιλία του Ευγένιου Ιονέσκο, ο σπουδαίος δραματουργός περιγράφει την τραγική συνθήκη του σύγχρονου ανθρώπου: που τρέχει, που δεν “έχει χρόνο” για “άχρηστα” πράγματα, διότι σκέφτεται μόνο το κέρδος. Με τον ανόητο στόχο να γίνει το διάβασμα πιο εύπεπτο για να πάρουν γρήγορα το απολυτήριό τους οι μαθητές και το πτυχίο τους οι φοιτητές, τα σχολικά προγράμματα και τα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων έχουν μειώσει στο ελάχιστο το διάβασμα των κλασικών συγγραφέων: οι μαθητές και οι φοιτητές διαβάζουν περιλήψεις, ιστορίες της λογοτεχνίας, επεξηγηματικά κείμενα για έργα τα οποία δεν έχουν διαβάσει ποτέ. Πώς μπορεί όμως ένας νέος να αγαπήσει τον Ομηρο όταν διαβάζει μια περίληψη της Οδύσσειας; Μόνο διαβάζοντας την Οδύσσεια με τη βοήθεια ενός γεμάτου πάθος καθηγητή οι μαθητές και οι φοιτητές μπορούν να αντιληφθούν ότι η εμπειρία του ταξιδιού του Οδυσσέα είναι κάτι που αφορά τη ζωή μας. Γι’ αυτό θεωρώ ότι ο ρόλος του καθηγητή είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Ενας καθηγητής που δεν διδάσκει με πάθος δεν μπορεί να μεταδώσει πάθος. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια οι καθηγητές γίνονται γραφειοκράτες: περνούν τον χρόνο τους συμπληρώνοντας έγγραφα και πηγαίνοντας σε συνελεύσεις κάθε είδους, ξεχνώντας πως ένας καλός καθηγητής πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι ένας ακούραστος μαθητής και ένας γεμάτος πάθος δάσκαλος».

Η εξειδίκευση είναι η τάση των σημερινών κοινωνιών που ορίζονται από το χρήμα. Αυτό αλλάζει τη σχέση μας με τον κόσμο – και πώς;

«Σε μια κοινωνία όπου μετρούν μόνο τα χρήματα, ένα σφυρί αξίζει περισσότερο από ένα ποίημα ή ένα κουτάλι από έναν πίνακα. Εχουμε χάσει κάθε ενδιαφέρον για το αφιλοκερδές. Κατά συνέπεια και την αγάπη για τα πράγματα που κάνουν την καρδιά μας να πάλλεται. Ο Μονταίνιος μας θυμίζει ότι δεν είναι η κατοχή των πραγμάτων που κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο αλλά η απόλαυσή τους. Αν ένα μουσείο ή μια αρχαιολογική ανασκαφή παράγουν κέρδος δεν είναι κακό. Μπορεί όμως η αξία του Κολοσσαίου ή του Παρθενώνα να υπολογιστεί με βάση τα έσοδα; Κι αν ένα πολύ σημαντικό μουσείο δεν παράγει κέρδος, θα πρέπει να το κλείσουμε; Και οι βιβλιοθήκες και τα Αρχεία του κράτους (που δεν είναι πηγή οικονομικού πλούτου) τι μέλλον θα έχουν σε μια κοινωνία βασισμένη σ’ αυτές τις αρχές;».

Πριν από χρόνια ο Ρόμπερτ Γκρέιβς είπε πως όποιος γνωρίζει καλά μόνο ένα πράγμα έχει το μυαλό ενός βαρβάρου. Θα θέλατε να το σχολιάσετε;

«Ενα ρητό που αποδίδεται στον Θωμά τον Ακινάτη (“Timeo lectorem unius libri”, “Φοβάμαι τον αναγνώστη ενός μόνο βιβλίου”) αναφέρεται έμμεσα και στα προφανή όρια όσων πιστεύουν ότι το διάβασμα ενός μόνο βιβλίου μπορεί να φτάνει για να κατανοήσουμε τον κόσμο. Στη Λευκή Θεά ο Graves ήθελε να καταδείξει τον κίνδυνο που ενέχει η γνώση ενός μόνο πράγματος, η εξειδίκευση με τη συνεπαγόμενη απώλεια των σχέσεων μεταξύ των γνώσεων και των επιστημών. Τα χρόνια που ο Αϊνστάιν σύχναζε στην “Ακαδημία της Ολυμπίας” – όπου συζητούσαν για λογοτεχνία και φιλοσοφία – στάθηκαν αποφασιστικά στο να ανοίξουν τον πνευματικό του ορίζοντα και να τον βοηθήσουν να συλλάβει τον μαθηματικό τύπο της σχετικότητας. Δεν είναι τυχαίο πως σε όλα τα άρθρα που έγραψε για τη διδασκαλία και τη μόρφωση των νέων είχε καταδικάσει την “εξειδίκευση” των σπουδών. Δυστυχώς, όταν σήμερα παρουσιάζεται ένα ερευνητικό πρόγραμμα, πρέπει πάντα να απαντάς στην ερώτηση “σε τι χρησιμεύει”. Ο Αριστοτέλης έχει απαντήσει με λεπτότητα σε αυτό το ανόητο ερώτημα: η φιλοσοφία “δεν χρησιμεύει” διότι δεν “κάνει εκδούλευση”, διότι δεν είναι στην υπηρεσία κανενός, διότι μας διδάσκει να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι».

Η υποβάθμιση των ανθρωπιστικών σπουδών έχει αλλάξει τη σχέση του ατόμου με την Ιστορία;

«Οδεύουμε προοδευτικά προς την απώλεια της “μνήμης”. Εχουμε επικεντρωθεί στο παρόν, σκεφτόμαστε ότι το παρελθόν δεν έχει πλέον σημασία και ότι τα μόνα ουσιαστικά πράγματα αφορούν αποκλειστικά τα άμεσα προσωπικά μας πλεονεκτήματα. Και πάλι: “Σε τι χρησιμεύει η μελέτη των αρχαίων ελληνικών;”. Την πιο ωραία απάντηση την έχει δώσει ο Αδριανός της Γιουρσενάρ: “Ο,τι καλό έχει λεχθεί από τον άνθρωπο, έχει ως επί το πλείστον λεχθεί στα ελληνικά”. Εχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία “αμνημόνων”. Η απώλεια της μνήμης σημαίνει απώλεια της ικανότητας να κατανοήσουμε το παρόν και να προβλέψουμε το μέλλον. Οταν θα χαθούν και οι τελευταίοι γνώστες των αρχαίων ελληνικών, των λατινικών, των σανσκριτικών, κανείς δεν θα είναι πλέον σε θέση να αποκωδικοποιήσει μια επιγραφή ή να μεταφράσει μια περγαμηνή. Θα αναγκαστούμε να κλείσουμε τις βιβλιοθήκες και τα μουσεία, διότι κανείς δεν θα είναι ικανός να διαβάσει ένα χειρόγραφο. Με τρομακτικές συνέπειες για τη δημοκρατία και την ελευθερία…».

Τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη ήταν η εκπαίδευση και ο πολιτισμός. Είναι εμφανές πως όσοι παίρνουν τις αποφάσεις δεν αντιλαμβάνονται την προστιθέμενη αξία που περιέχουν ο πολιτισμός και οι ανθρωπιστικές σπουδές. Πώς το εξηγείτε;

«Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο οικονομική: είναι κυρίως ηθική. Η δικτατορία του ωφελιμισμού έχει αλλοιώσει τη λειτουργία της Ευρώπης. Μπορεί άραγε η ευρωπαϊκή ταυτότητα να περιοριστεί με βάση την παράμετρο “ποιος πληρώνει τα χρέη και ποιος δεν τα πληρώνει”; Είναι δυνατόν να σκεφτεί κανείς μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, την Ιταλία ή την Ισπανία; Πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα κοινοβούλιο στο οποίο η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών ποδοπατείται καθημερινά από τα ιδιαίτερα συμφέροντα κάθε μεμονωμένου κράτους; Χρειάστηκε να πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι στη Μεσόγειο για να καταλάβουμε ότι το ζήτημα των προσφύγων δεν είναι πρόβλημα αποκλειστικά ελληνικό ή ιταλικό. Πώς είναι δυνατόν να μην έχει διαμαρτυρηθεί κανείς για το σκάνδαλο της προφανούς σύγκρουσης συμφερόντων της Γερμανίας: είναι θεμιτό να ωθείς την ελληνική κυβέρνηση να πουλήσει την περιουσία της και έπειτα να συναινείς στο ξεπούλημα όλων των ελληνικών αεροδρομίων σε μια γερμανική επιχείρηση; Δεν είναι δίκαιο να πληρώνουν την κρίση μόνον οι πιο αδύναμοι και οι ανυπεράσπιστοι. Η διαφθορά και η φοροδιαφυγή είναι οι αληθινές αιτίες της οικονομικής καταστροφής πολλών χωρών. Καταπολεμούνται όμως μόνο μερικώς με τους καλούς νόμους. Πρέπει να εκπαιδεύσουμε τις νέες γενιές στις αξίες της αλληλεγγύης, στον σεβασμό του κοινού καλού. Ενώ οι κυβερνήσεις, αντιθέτως, κάνουν περικοπές στα κονδύλια για την Παιδεία, τον πολιτισμό και τη βασική επιστημονική έρευνα. Επενδύω στη μόρφωση και στον πολιτισμό σημαίνει ενδυναμώνω τη δημοκρατία και την ελευθερία, ελπίζω σε έναν μελλοντικό κόσμο καμωμένο από ανθρώπινα όντα ικανά να ανθίστανται στη διαφθορά και ελεύθερα από τα δεσμά του εγωισμού».