25η Μαρτίου 1821. 191 χρόνια μετά

Μεταξύ αδελφών

Subject: Fw: Μεταξύ αδελφών...
To:

----- Forwarded Message ----- 

Και για την αντιγραφή

ευχαριστίες στον janudecem!

--------------------------------------------------------------------

Αγαπητέ αδελφέ Νίκο, 

Τα βλέπεις; Τα βλέπεις που ανησυχούσες και έτρεμες σαν ψάρι όταν αρχίσαμε την επιχείρηση;
"Θα μας λιντσάρουν!", έλεγες. . . 
"Θ α μας κρεμάσουν στην πλατεία οικογενειακώς", επαναλάμβανες. . . 
"Ούτε τα παιδιά μας και οι γυναίκες μας δεν θα γλυτώσουν!", φοβόσουν. . . 
"Από το πρώτο λεπτό θα ξεσηκωθούν!", υπολόγιζες. . . 
Τίποτε απολύτως δεν έγινε! Όπως ακριβώς τα είχα προβλέψει. 
Τους τα πήραμε όλα και φύγαμε σαν κύριοι. Ακόμα θυμάμαι την έκπληξη και την αμηχανία στο πρόσωπο του οπαδού μας στο αεροδρόμιο. Η χώρα ήταν σε φάση "Σομαλίας" κι εμείς με τις Samsonite, να περιμένουμε στην αίθουσα VIP το αεροσκάφος που θα μας έφερνε στον επίγειο παράδεισο μας, εδώ στην Καλιφόρνια. 

Θυμάσαι που σου έλεγα "Θ αρθεί μια μέρα που θα τα θυμόμαστε και θα γελάμε";
Λοιπόν αδελφέ Νίκο, η ημέρα ήρθε!
Η μπάζα ήταν καλή. Όχι μόνο εμείς αλλά και τα εγγόνια μας θα ζήσουν πλουσιοπάροχα. 
Ο μόνος κίνδυνος πια βρίσκεται στην χοληστερίνη που περιέχει ο αστακός!
Θυμάσαι τί αντίκρισαν τα μάτια μας (μέσα απο τις θωρακισμένες Mercedes) καθώς πηγαίναμε στο αεροδρόμιο;
Μελαψούς μετανάστες να λεηλατούν την πρωτεύουσα μετά την οικονομική κατάρρευση. 
Παιδιά να περιφέρονται μόνα τους μέσα στα χαλάσματα ψάχνοντας τις δολοφονημένες μάνες τους. 
Καπνοί παντού απο τα σπίτια που καιγόταν. 
Ορδές πανικόβλητων να λεηλατούν τα supermarkets. 

Και στο αεροδρόμιο ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ να φωνάξει έστω κάτι εναντίον μας! Ούτε ένα "προδότες" ή "κλέφτες" ή "κρεμάστε τους"! Μουδιασμένοι όλοι και παράλυτοι μάς έβλεπαν να φεύγουμε με τις βαλίτσες παραφουσκωμένες. Το διαισθάνονταν οτι δεν θα μας ξαναδούν. Η κωμωδία είχε τελειώσει. Ο θίασος έφευγε (με τις εισπράξεις). Οι θεατές θα μείνουν μόνοι να αντιμετωπίσουν τη σκληρή πραγματικότητα.

Τί θεατρικό και αυτό! Θυμάσαι; Άρχισε το 1981. Τότε που "ο φίλος του λαού" ανέβηκε στην εξουσία. "ΑΛΛΑΓΗ" φώναξε και τα πλήθη ρίγησαν. Ακόμη και ψηφοφόροι "της επάρατης συντήρησης" τον ψήφισαν! Υπάλληλοι πήγαν την άλλη μέρα στη δουλειά με υπεροπτικό ύφος σίγουροι ότι η επιχείρηση του αφεντικού θα είναι πλέον δική τους! Η "αλλαγή" μόλις είχε αρχίσει. Ο "λαός" έζησε στιγμές μοναδικής επαναστατικής μέθης. Καταλήψεις, απεργίες, πανό, σημαίες. . .  ;
Ώσπου οι "κακοί καπιταλιστές" πήραν τα εργοστάσιά τους και τα πήγαν στη διπλανή χώρα. 
Τα υπόλοιπα εργοστάσια έγιναν "κοινωνική ιδιοκτησία". "Ο λαός είναι πάνω απο τους θεσμούς" φώναζε ο "ηγέτης" και το πλήθος παραληρούσε. Επιτέλους! Είχε έρθει η "ώρα του λαού"! Κανείς πια δεν σε φακέλωνε αν διάβαζες "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ". Άλλωστε η "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ" και η "ΑΥΡΙΑΝΗ" ήταν πια οι Εφημερίδες της Κυβερνήσεως. Ό, τι, γραφόταν εκεί ήταν νόμος απαράβατος. Τι αξία είχε πια η θεσμοθετημένη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως; Ποιος της έδινε σημασία;

Το μέλλον διαφαινόταν ακόμα πιο λαμπρό . Η πατέντα με το "μοτοσακό χωρίς γκάζια" θα μας έφερνε αμύθητα πλούτη μόλις την αξιοποιούσαμε (για την ακρίβεια, δεν θα ξέραμε που να τα βάλουμε!) Κάποια στιγμή το θέμα αποσύρθηκε απο τα δελτία ειδήσεων. Ποιος έδωσε σημασία;
Το Ελληνικό αντιαεροπορικό "Άρτεμις" θα μας έφερνε αμύθητα πλούτη μόλις το βγάζαμε σε παραγωγή. Κάποια στιγμή και αυτό αποσύρθηκε από τα δελτία ειδήσεων. Ποιος έδωσε σημασία;
Σημασία είχε πλέον η ΑΤΑ (Αγνώστου Ταυτότητος Αυνανισμός): Ανεβαίνουν οι τιμές; Σου ανεβάζω το μισθό! Ξανανεβαίνουν οι τιμές; Σου ξανανεβάζω τον μισθό! Κάποιοι ψέλλισαν "Μα οι τιμές ανεβαίνουν ακριβώς επειδή μας ανεβάζεις συνεχώς τον μισθό!" Ποιος τους έδωσε σημασία;

Τα σχολεία αλλάξανε. Τώρα όλοι πήγαιναν "για σπουδές"! Δεν νοείται ο "αφέντης λαός" να δουλεύει στα χωράφια και στις οικοδομές. ΟΛΟΙ θα πάνε στο πανεπιστήμιο! Τί και αν δεν χρειαζόμασταν τόσους "επιστήμονες". Ποιος έδινε σημασία;

Σημασία είχε πλέον η "δημοκρατία". Ο αστυνομικός που είχε την αφέλεια να πυροβολήσει τον κλέφτη άκουγε τα δελτία ειδήσεων να ανακοινώνουν την διεύθυνση όπου κατοικούσε! Αν τολμούσε ας νοιαζόταν ξανά για το καθήκον!

Ποιός έδινε σημασία στις βιομηχανίες που κλείνανε; Αφού οι άνεργοι γινόταν αμέσως δημόσιοι υπάλληλοι; Ποιός αναρωτιόταν "Πού βρίσκετε τα λεφτά να πληρώσετε τόσους δημόσιους υπαλλήλους αφού δεν παράγει η χώρα τίποτα;" Αυτά τα ερωτήματα δεν είχαν πλέον σημασία. Μόνο αφελείς και γραφικοί ασχολούνταν με αυτά. 
Αφού ο "ηγέτης" το είχε δηλώσει ξεκάθαρα: "Τα πήρα απο τους βιομήχανους!" Και όταν άρχισαν να διαρρέουν τα πρώτα μαντάτα για τις μεγάλες μάσες, ο "ηγέτης" είχε φροντίσει ώστε οι κομματικοί μηχανισμοί να έχουν έτοιμη την απάντηση που θα έδινε ο "λαός" στην "επάρατη συντήρηση": "ΦΑΓΑΝΕ ΑΥΤΟΙ ΑΛΛΑ ΦΑΓΑΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ!"

Κάποια στιγμή άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτοι μετανάστες. Κακό μεν (κάτι σαν να μην του άρεσε του "λαού") αλλά αφού οι μισθοί τάνγκα-ντάγκα ερχόταν κάθε 15νθήμερο, δε βαριέσαι. . . 
Σαν τον Μιθριδάτη, ο "αφέντης λαός" συνήθιζε το δηλητήριο που αυξανόταν κάθε μέρα. Οι μετανάστες ξεπέρασαν κάθε όριο . . . 
Η εγκληματικότητα ξεπέρασε κάθε όριο . . . 
Η ανεργία ξεπέρασε κάθε όριο. . . 
Τα σκάνδαλα ξεπέρασαν κάθε όριο. . . 
Οι εθνικές ταπεινώσεις ξεπέρασαν κάθε όριο . . . 
Οι φωτιές ξεπέρασαν κάθε όριο. . . 
Οι αρρώστιες ξεπέρασαν κάθε όριο. . . 
Τα σκουπίδια ξεπέρασαν κάθε όριο . . . . 
Οι "αναρχικοί" ξεπέρασαν κάθε όριο. . . 

Κάποια στιγμή (όταν παρατραβήξαμε το σχοινί) και εγώ φοβήθηκα, το ομολογώ. Πήγα στο πιο απομακρυσμένο νησάκι για να ανακοινώσω την χρεωκοπία της χώρας. Το σκάφος περίμενε έτοιμο να με φυγαδεύσει στην διπλανή χώρα αν οι στρατιωτικοί έκαναν κίνημα. Τι κουτός που ήμουν! Φύλλο δεν κουνήθηκε! Τότε πήρα θάρρος για τα καλά. Είπα μέσα μου "Μεγάλε, είσαι πολύ μεγάλος! Κάνε ό, τι θέλεις!"

Δεν σταμάτησα πουθενά: Αστυνομικοί, στρατιωτικοί, δημόσιοι υπάλληλοι. . . Τους κατεδάφισα όλους. Δεν άφησα ούτε μισθούς, ούτε συντάξεις, ούτε δικαιώματα. . . Απορούσα και απορώ πάντα με την ανθρώπινη βλακεία: Αυτοί που σκοτώνονται με τον γείτονα για ένα εκατοστό οικοπέδου, με έβλεπαν να ληστεύω ασύστολα την χώρα τους και δεν μιλούσαν!

Πάντα οι ομοεθνείς μας με είχαν στο ψιλό:
"Περιορισμένης ευθύνης το καημένο. . . "
"Για οδοκαθαριστής καλός είναι αλλά για παραπάνω δεν τραβάει το φουκαριάρικο. . . "
"Η καψερή η μάνα του, πώς αντέχει τέτοια συμφορά. . . "
Μόνο η μάνα μας πείσμωσε και είπε "Τώρα θα δείτε, που κοροϊδεύετε το παιδί. . . "
Πραγματικά , αν δεν ήταν η μάνα μας δεν θα είχαμε αποτολμήσει τέτοιο έργο. 
Δες τώρα όλους τους φαρμακόγλωσσους: Εγώ, το "καημένο", συνέτριψα την Έλληνα που ήταν προαιώνιος εχθρός μας. Τώρα όλοι "μούγκα". Ούτε "καημένο" ακούς ούτε τίποτα. Όλοι τεμενάδες μου κάνουν και έχουν καταπιεί την γλώσσα τους. 

Το μεγάλο αστείο είναι ότι τώρα εκεί πίσω στην Ελλάδα, οι οπαδοί μας ακόμη πιστεύουν ότι την χώρα την βούλιαξε η "επάρατη συντήρηση"! Βλέπεις, αυτήν αφήσαμε να διοικεί τώρα. Τώρα που τα παιδιά τους πεθαίνουν από υποσιτισμό και οι πρωθυπουργοί τους είναι μελαψά τέκνα μεταναστών, ακόμη θυμούνται με αγάπη τον "ηγέτη" που τους "έδωσε να φάνε ψωμί" και βροντοφώναξε ή Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες!" Τι τα θες; η ζωή έχει πολύ πλάκα μερικές φορές!

Καλά που έπλασε ο θεός (μας) τους βλάκες για να μας ψυχαγωγούν. Ειδικά εδώ στην βίλα στην Καλιφόρνια (έχω καταπληκτική θέα στον Ειρηνικό, στο είπα; ) η ανία θα ήταν αφόρητη αν δεν είχα αυτά να θυμάμαι και να τα συζητώ με κάποιους πρωτοκλασάτους (τότε) του "κινήματος" που είχαν και αυτοί την ευστροφία να βγάλουν έγκαιρα τη μπάζα τους στο εξωτερικό και να αγοράσουν εδώ βίλες. 
Είναι εδώ ο "FIVE SEASONS" και ο "μαζί τα φάγαμε". Φυσικά δεν μπορούσαν να λείπουν (δικοί μας γαρ) ο "ταϊβανέζος", η σύζυγος του τραγουδιστή (χωρίς τον τραγουδιστή, τι να τον κάνει τον τρελό!) και ο ξάδελφος της ο "φαστφουντάς". Ο τελευταίος χώρισε την γυναίκα του (Ελληνικής καταγωγής) και συζεί με μια δικιά μας. Είναι και κάνα δύο από την περίφημη "γενιά του Πολυτεχνείου" (ω ρε πλάκες και μ' αυτή την ιστορία!) Αυτοί ειδικά αποδείχτηκαν λυσσασμένοι για "δημοκρατία": Έχουν σπιτώσει κάτι μικρές (δικές μας!) και τον χώνουν σε όλες τις μεριές!
Για τους άλλους, τους ρομαντικούς και τους αφελείς (που ξέμειναν πίσω) πού και πού μαθαίνω κάνα νέο. Εκείνος ο αρχιμάλαξ, που έβαφε με μολύβι τα μάτια του, έμαθα ότι είναι σε ψυχιατρείο. Ο άλλος, που το έπαιζε αδιάφθορος, τον σπάσανε στο ξύλο κάτι πιτσιρικάδες (αν και προσπάθησε να κρυφτεί σε κάτι τουαλέτες) και πέθανε. . . 

Και τώρα σιγά-σιγά απομακρύνομαι από το σκηνικό όπως τα αρπακτικά που μόλις βρουν τη λεία τους απομακρύνονται για να την απολαύσουν με την ησυχία τους.. (έδωσα την πρωθυπουργία στον Τραπεζίτη που μου υπέδειξαν, αλλά και την ηγεσία του καταστρεμμένου ΠΑΣΟΚ στον Χοντρό)


Αδελφέ Νίκο
Όταν τελειώσεις την ιστορία με την πιτσιρίκα στις Μπαχάμες, σε περιμένω να τα πούμε απο κοντά (φέρε και τη σύζυγο). Αν δεν κουράστηκες, ο Μεγάλος μας πρότεινε να ξανακάνουμε μια παρόμοια δουλειά σε μια άλλη χώρα κάπου στην Κεντρική Αμερική (δεν θυμάμαι τώρα το όνομα). Η χρηματοδότηση, ως συνήθως, εξασφαλισμένη και οι ντόπιοι πράκτορες έτοιμοι. Σκέψου το! 

Με φιλιά

Γεωργάκης

Το έστειλε ο Φώτης

25η Μαρτίου 1943.Οι κατοχικές αρχές απαγόρευσαν την παρέλαση.Σήμερα;

25η Μαρτίου 1943 την παρέλαση τότε απαγόρευσαν οι κατοχικές αρχές. Σήμερα; Ιδού τι έγραφε ο Ο. Ελύτης τότε. Σήμερα;

Το έστειλε  ο Γιώργος Τσ.Στη μνήμη του μεγάλου μας Oδυσσέα Eλύτη ―με την ευκαιρία της επετείου του θανάτου του (18 Mαρτίου 1996)― αφιερώνουμε ένα έξοχο κείμενό του γραμμένο μέσα στο σκοτάδι της Kατοχής, όταν απαγορεύθηκε ο εορτασμός της 25ης Mαρτίου 1943 και ο λαός (με πρωτοπόρο τη νεολαία), το αψήφισε και συγκεντρώθηκε σε συλλαλητήριο στην Πλατεία Συντάγματος και στον Άγνωστο Στρατιώτη, ψάλλοντας τον Eθνικό Ύμνο. Tους χτύπησε το Iταλικό Iππικό και υπήρξαν νεκροί και πολλοί τραυματίες. 
Iδού η «Mαρτυρία» του ποιητή από το «AΞION EΣTI» στο κεφάλαιο «H μεγάλη Έξοδος». 
Γράφει:
«Tις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοιχτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη. Kαι επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό, τη μέρα πάλι εκείνη ορίστηκε για την Έξοδο. Kαι νωρίς εβγήκαμε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες. Kαι ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές, που ’λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. / Tέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν. Kαι φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μία πήχη φωτιά κάτω απ’ τα σίδερα, με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυα ποτέ δεν έβγαλαν. Kαι χτυπούσανε όπου να ’ναι σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση. Kαι η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε. Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ’ ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, περ’ απ’ την άκρη της απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες, και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια. / Kαι περάσανε μέρες πολλές, μέσα σε λίγην ώρα. Kαι θερίσανε πλήθος τα θηρία, και άλλους εμάζωξαν. Kαι την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα».

ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ

ΔΙΑΔΩΣΤΕ: Όπως την 25η Μαρτίου 1942: ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ –

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε αποδέκτες μιας τρομερής προπαγάνδας, που εκπορεύεται κυρίως από τις εφημερίδες και τα άλλα Μέσα του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.
Μιας προπαγάνδας που μας παρουσιάζει τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ως τον «ατσάλινο άνδρα» που είναι αποφασισμένος να πατάξει και να καταστείλει με κάθε τρόπο τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των πολιτών την ημέρα της 25ης Μαρτίου, εάν αυτές γίνουν δυναμικές!
Τον ίδιο Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, που όταν φλέρταρε με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, δεν δίστασε να ομολογήσει δημοσίως ότι δεν διάβασε το Μνημόνιο και να το αποκηρύξει.
Δεν μπορώ να ξέρω τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Η σύγχυση είναι το μόνο βέβαιο… Όπως απορίας άξιο είναι πώς συνεχίζει και μετέχει στην κυβέρνηση και στην πολιτική που ο ίδιος, πριν λίγο καιρό, δημόσια αποκήρυσσε.
Αυτός ο πολιτικός άνδρας, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, δεν μου εμπνέει κανένα φόβο! Πώς άλλωστε; Στερείται πάσης σοβαρότητας για να εμπνεύσει οτιδήποτε!
Επειδή έχουν αρχίσει να μου τη «δίνουν» στα νεύρα, όπως και πολλών από εσάς, τα αρθράκια των κονδυλοφόρων του ΒΗΜΑτος, που καθημερινά αποκαλύπτουν και από ένα σχέδιο της Αστυνομίας για τις παρελάσεις και περιβάλλουν με… δέος την πυγμή του «γίγαντα» Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, θα απαντήσω ως δημοσιογράφος και ελεύθερος άνθρωπος:
Τολμήστε να χτυπήσετε το λαό την 25η Μαρτίου! Τολμήστε να πνίξετε στα δακρυγόνα την Εθνική μας Επέτειο! Τολμήστε να βάψετε με αίμα τις σημαίες μας εκείνη την Ιερή Ημέρα και τότε, να ξέρετε, το τέλος σας θα είναι φριχτό σαν όλων των τυράννων.
Εάν Χρυσοχοΐδη χτυπήσεις το λαό την 25η Μαρτίου 2012 θα την τοποθετήσεις δίπλα στην ένδοξη 25η του 1942, όταν ο ελληνικός λαός αψήφισε την κατοχή της χώρας μας από τους Ναζί, διαδήλωσε, εκδίωξε τους δωσίλογους και τίμησε μόνος τους προγόνους…
Εδώ είναι Ελλάδα, γη ποιητών, ηρώων και ελεύθερων ανθρώπων, αλλά και γη τεράτων. Δεν μας φοβίζετε άλλο, δεν μπορείτε. Ακόμα και αυτή τη στιγμή, εάν σας νοιάζει η κοινωνική ειρήνη, μην τολμήσετε να πατήσετε στις παρελάσεις. Όχι μόνο γιατί θα εξαγριώσετε το λαό αλλά και γιατί μας προσβάλλετε όλους με την παρουσία σας. Και σε τέτοια προσβολή είναι αδιανόητο να ζητάτε από ελεύθερους ανθρώπους να μην αντιδράσουν… Εκτός εάν θέλετε να προκαλέσετε τα επεισόδια, ως κοινοί προβοκάτορες, στημένοι σαν γύφτικά σκεπάρνια στις εξέδρες των «επισήμων». Κάνω έκκληση λογικής: Αφήστε το λαό να τιμήσει τους προγόνους του ειρηνικά και όμορφα απαλλάσσοντάς τον, έστω για μια ημέρα, από τις ανεπιθύμητες και μισητές παρουσίες σας.
Στέφανος Μυτιληναίος
Υ.Γ. Δεν μπήκα καν στον κόπο να αναμασήσω τους «φόβους» για προβοκάτσιες ακροδεξιών και τα «ενοχικά» της όποιας Αριστεράς… Σε αυτό το «τριπάκι» αρνούμαι να μπω…
Λίγα λόγια για την 25η Μαρτίου 1942:
Η τρομοκρατία ήταν μεγάλη. Πάνοπλοι καραμπινιέροι είχαν κατακλύσει από ενωρίς το πρωί τους δρόμους. Οι κατακτητές είχαν απαγορεύσει κάθε εκδήλωση και ετοιμάζονταν να «τιμήσουν» αυτοί την επέτειο, με τελετή στη Μητρόπολη και στον Άγνωστο Στρατιώτη! Ένιωθαν το ξύπνημα του λαού και προσπαθούσαν να τον κρατήσουν στον ύπνο, υποκρινόμενοι ότι σέβονται τις εθνικές του παραδόσεις και ισχυριζόμενοι ότι ο «Άξων» του Φύρερ και του Ντούτσε πασχίζει για την … ελευθερία και την ευημερία της Ελλάδος! Διέταξαν γενικό σημαιοστολισμό και ο «πρωθυπουργός» Τσολάκογλου, με τη στολή του στρατηγού τόλμησε να στεφανώσει τον Άγνωστο Στρατιώτη και να γονατίσει μπροστά του, αφού προηγουμένως στη Μητρόπολη έγινε η «τελετή» στην οποία παρέστησαν και εκπρόσωποι των Γερμανικών και Ιταλικών αρχών κατοχής.
Παράλληλα ο «αντιπρόεδρος» της Κυβερνήσεως κ. Λογοθετόπουλος μετέβη εις το Μνημείο των Γερμανών στρατιωτών και κατέθεσε δάφνινο στεφάνι εξ ελληνικών χρωμάτων, ο δε Υπουργός Οικονομικών κ. Γκοτζαμάνης κατέθεσε αντίστοιχο στεφάνι στο Μνημείο των Ιταλών στρατιωτών. Μάλιστα ο «πρωθυπουργός» απηύθυνε και διάγγελμα στον λαό και εκφώνησε ραδιοφωνικό λόγο προς την ελληνική νεολαία, την οποία κάλεσε να σταθεί στο πλευρό των «επαναστάσεων του φασισμού και το εθνικοσοσιαλισμού», γιατί «μόνο με τας νέας ιδέας το έθνος μας δύναται να ευτυχήσει εντός της νέας Ευρωπαϊκής και Μεσογειακής τάξεως»!
Έφιπποι Ιταλοί αστυνομικοί επιτίθενται στους διαδηλωτές στην Πλατεία Συντάγματος. Σε τι διαφέρουν από τους ΔΕΛΤΑδες και ΔΙΑΣ του σήμερα, πάνω στις μηχανές, όταν ορμάνε στο λαό; 25η Μαρτίου 1942. Ο ελληνικός λαός τίμησε την Επανάσταση χωρίς δωσίλογους. Η ιστορία επαναλαμβάνεται...
Η νεολαία απάντησε με έναν εξαιρετικά συγκινητικό εορτασμό στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ο Τσολάκογλου αναγκάστηκε να φύγει συνοδευόμενος από την κατάρα των σπουδαστών και των καθηγητών τους. Οι Έλληνες νέοι ξεχύθηκαν στους δρόμους των Αθηνών με πρώτους τους ηρωικούς ανάπηρους της πρόσφατης Εποποιίας. Φοιτητές, εργάτες και χιλιάδες λαού ακολούθησαν σε εκείνη την πρώτη μαχητική εκδήλωση. Οι Ιταλοί επετέθησαν, πολλοί Έλληνες τραυματίστηκαν, αλλά η διαδήλωση δεν διαλύθηκε. Ο Άγνωστος Στρατιώτης στεφανώθηκε, πραγματικά αυτή την φορά, και στεφανώθηκαν και οι προτομές του Ρήγα, του Ξάνθου και των άλλων ηρώων στο Πεδίο του Άρεως.

Η Εθνική αντίσταση κέρδισε την πρώτη μάχη της σε ανοιχτή αναμέτρηση με τις δυνάμεις της φασιστικής βίας. Οι Ιταλοί εγκατέλειψαν την προσπάθεια. Όλη την ημέρα μια ατελείωτη σειρά από μαυροντυμένες γυναίκες, θύματα πολέμου, από άντρες και από παιδιά περνούσε μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, ώσπου σκεπάστηκε ολόκληρο από έναν τεράστιο σωρό από στέφανα και λουλούδια.

Ενημέρωση απο Θέμη Κοτσυφάκη μέλος Δ.Σ. ΟΛΜΕ

από Θέμη Κοτσυφάκη

Σας στελνω λίγες ακόμα πληροφορίες για τη συναντηση ΟΛΜΕ με υπουργό σήμερα.

Εκτός από όσα γραφει το δελτιο της ΟΛΜΕ και το υπόμνημα:

-          Δεν θα προχωρησει το νομοσχεδιο για τη διοικητικη αναδιαρθρωση καταργηση δομών, ενοποιηση διευθύνσεων , διευθυντής μανατζερ κλπ.
-          Αντίθετα επέμεινε για την άμεση ψήφιση νομοσχεδίου για λύκειο ΤΕΕ και προσβαση. Το απογευμα πληροφορίες δημοσιογραφικές θέλουν να εγκαταλείπεται…. είδομεν.
-          Το ΠΔ για την  αξιολογηση παίρνει αναβολή για σεπτεμβρη
-          Για το μισθολογιο λεει να ξαναδούμε τα ποσοστα από βαθμό σε βαθμό να μην υπαρχουν, χωρίς όμως να αποσυνδεθεί ο μισθός από την αξιολόγηση.
-          Δεν θα γίνουν άλλες συγχωνευσεις σχολείων
-          Δεν αντιμετωπίζει θεμα αυξησης ωραρίου

To έστειλε ο Στέλιος Αναστ.

Συνάντηση σου Δ.Σ.της ΟΛΜΕ με τον υπουργό Παιδείας.

Current Article

Συνάντηση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ με τον Υπουργό Παιδείας

By nrammos on Μαρ 19, 2012 in Δ.Ο.Ε. and tagged ΟΛΜΕ

Πραγματοποιήθηκε σήμερα στα γραφεία της ΟΛΜΕ συνάντηση του Δ.Σ. της Ομοσπονδίας με τον Υπουργό Παιδείας κ. Γεώργιο Μπαμπινιώτη.

Το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ παρουσίασε τις θέσεις της Ομοσπονδίας, όπως αυτές καταγράφονται και στο σχετικό υπόμνημα που ακολουθεί.

Ζητήσαμε να μην προχωρήσουν νομοθετικές ρυθμίσεις για τα εκπαιδευτικά ζητήματα (Γενικό – Τεχνολογικό Λύκειο) που θα υπονομεύσουν το μέλλον της δημόσιας εκπαίδευσης για πολλά χρόνια. Τονίσαμε πώς οι αλλαγές αυτές δεν έχουν τη συναίνεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και είναι σε αντιεκπαιδευτική κατεύθυνση. Παρουσιάσαμε αναλυτικά τις θέσεις της Ομοσπονδίας για την εκπαιδευτική πολιτική.

Ο Υπ. Παιδείας άκουσε τις προτάσεις της Ομοσπονδίας, αλλά δεν δεσμεύτηκε ότι θα ικανοποιηθούν τα αιτήματα της Ομοσπονδίας στα κεντρικά θέματα (αύξηση δαπανών, «πάγωμα» αξιολόγησης, κατάργηση του Ν. 4024/11 κ.λπ.).

Ο Υπ. Παιδείας και η Κυβέρνηση φαίνεται ότι επιμένουν σε μία fast track διαδικασία για την εισαγωγή στη Βουλή και ψήφιση του νομοσχεδίου για τις εκπαιδευτικές αλλαγές στο Λύκειο και το σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια.

Οι εκπαιδευτικοί δηλώνουμε αντίθετοι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, στο οποίο ο κλάδος μας θα αντιδράσει άμεσα.

Trackback URL