Δευτέρα 23 Απριλίου 2012
Η Αργεντινή επανακτεί την κυριαρχία της
Υπόθεση Repsol: Η Αργεντινή επανακτεί την κυριαρχία της
Η πρόεδρος της Αργεντινής Κριστίνα Φερνάντες ντε Κίρχνερ ανακοίνωσε στις 16 Απριλίου ενώπιον ενός περιχαρούς πλήθους που είχε συγκεντρωθεί έξω από το προεδρικό μέγαρο την απόφαση της να επαν-εθνικοποιήσει την πετρελαϊκή εταιρεία YFP για να μπορέσει η χώρα να ανακτήσει την «κυριαρχία της στο τομέα των υδρογονανθράκων» και να διασφαλίσει τη μελλοντική ανάπτυξη του έθνους.
Το 51% του κεφαλαίου, ήτοι το ποσοστό που κατέχεται από την ισπανική εταιρεία Repsol, θα απαλλοτριωθεί από το κράτος της Αργεντινής. Το υπόλοιπο 49% θα παραμείνει στην ιδιοκτησία των επαρχιών. Όσον αφορά τον νέο Διευθύνοντα Σύμβουλο της εταιρείας, πρόκειται για τον υπουργό Σχεδιασμού Χούλιο ντε Βίδο, έναν μεγάλο υπερασπιστή των εθνικών συμφερόντων και της πυρηνικής ενέργειας.
Τα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα του Λονδίνου και των συμμάχων τους στη Μαδρίτη και στη Wall Street τρέμουν με οργή επειδή βλέπουν μια Πρόεδρο της Αργεντινής να εμμείνει σθεναρά για την εθνική κυριαρχία της χώρας της για δεύτερη φορά από το 2005, όταν ο πρόεδρος Νέστορ Κίρχνερ είχε επιβάλει στους ξένους τραπεζίτες την αναδιάταξη του χρέους κατά 75% λέγοντας «Πάρτε το, ή αφήστε το».
Από τις πολλές ιδιωτικοποιήσεις που είχαν πραγματοποιηθεί από τον Κάρλος Μένεμ κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, τα Βρετανικά οικονομικά συμφέροντα και οι σύμμαχοί τους είχαν πάρει τις ευκολίες τους στην Αργεντινή και αλλού στη Νότια Αμερική, αγοράζοντας κρατικές επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας σε σπασμένες τιμές. Είναι σε αυτό το πλαίσιο που η YPF, που ιδρύθηκε το 1922, πρώτη εταιρεία πετρελαιοειδών στην Ιβηρο-Αμερική και ένας από τους πυλώνες της βιομηχανικής ανάπτυξης της χώρας, ιδιωτικοποιήθηκε το 1993 από τον Μένεμ. Αυτή η πολιτική του των λεηλασιών στους τέσσερεις ορίζοντες οδήγησε τη χώρα σε πτώχευση μια δεκαετία αργότερα.
Όπως το εμπιστεύτηκε ένας πρώην διευθυντής της Repsol σε έναν δημοσιογράφο της Financial Times του Λονδίνου, «το ‘επιχειρηματικό μοντέλο, business model’ βασιζόταν στην ιδέα να έχομε την YPF ως χρυσή αγελάδα, και να επανεπενδύσουμε τα κέρδη σε άλλες περιοχές του κόσμου» . (Αυτό δεν εμπόδισε τη βρετανική εφημερίδα να ουρλιάζει σαν λύκο κατά της απόφασης της Προέδρου Κίρχνερ.)
Το αποτέλεσμα ήταν ότι η Repsol αμέλησε να επενδύσει και να εξερευνήσει για νέα κοιτάσματα, ακόμη και να παράγει επί τόπου, υποχρεώνοντας τη χώρα να εισάγει το 2011, για πρώτη φορά σε 17 χρόνια, όχι λιγότερο από 9 δισεκατομμύρια δολάρια πετρελαίου. Και όμως, η Αργεντινή διαθέτει άφθονες πηγές πετρελαίου, που θα μπορούσαν εύκολα να αξιοποιηθούν στο πλαίσιο των υψηλών τιμών στις παγκόσμιες αγορές. Τον Νοέμβριο του 2011 ένα μεγάλο κοίτασμα πετρελαίου ανακαλύφθηκε στην αργεντινή επαρχία Νεουκέν, σε μια περιοχή που ονομάζεται Vaca Muerta (Νεκρή Αγγελάδα), με συνολική έκταση 30.000 τετ. χλμ.
Όπως το δήλωσε η Κριστίνα Κίρχνερ, «η Αργεντινή θα πρέπει να συνεχίσει να αναπτύσσεται, να προχωρήσει μπροστά, και ο καθένας πρέπει, κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων του, να βοηθήσει στην ανοικοδόμηση αυτής της μεγάλης εταιρείας προς όφελος όλων των Αργεντινών».
Δεν άργησε όμως η ισπανική αντίδραση. Ο Υπουργός Εξωτερικών κάλεσε τον πρέσβη της Αργεντινής στην Μαδρίτη για να εκφράσει τη δυσαρέσκεια της πρώην αποικιακής δύναμης. Όσον αφορά τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, φώναζε σε όποιον ήθελε ότι η «παράνομη» συμπεριφορά της Αργεντινής δεν θα γίνει ανεκτή, πριν από την πτήση του για ένα Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στην Πόλη του Μεξικού και οργανώνονται τα αντίποινα σε άλλες χώρες της Ιβηρο-Αμερικής.
Το βρετανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters έφτασε στο σημείο να ισχυρίζεται ότι η «Διεθνής υπομονή» για την Πρόεδρο της Αργεντινής άρχισε να εξαντλείται, πριν ανακοινωθεί η απαλλοτρίωση, λόγω της άρνησής της «να παίξει με τους κανόνες του παιγνιδιού»». Οι Financial Times προέβλεπαν επίσης όταν οι συνέπειες αυτής της πράξης «θα είναι τεράστιες», επειδή «οι ξένες επενδύσεις θα παραλύσουν (...) και η Αργεντινή θα αντιμετωπίσει την διπλωματική απομόνωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Μεξικού».
Στην πραγματικότητα, η Repsol εξέταζε μια προσφορά εξαγοράς της YPF από μια κινεζική εταιρεία για 15 δισ. δολάρια, χωρίς να είχε ενημερώσει την κυβέρνηση της Αργεντινής.
Ορισμένοι ηγέτες της ΕΕ εξέφρασαν την «απογοήτευση» τους για την απόφαση της Αργεντινής και απειλούν να ανταποκριθούν κατά τρόπο ακόμη αδιευκρίνιστο που θα επιδεικνύει την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη προς την Ισπανία!
Και αυτό ακριβώς τη στιγμή που η ΕΕ βάζει όλη την πίεση πάνω στην τελευταία για ενισχύσει τις τράπεζες της με αντίτιμο μια άνευ προηγουμένου λιτότητα!
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει εξάλλου να ψηφίσει σήμερα ένα ψήφισμα κατά της Μπουένος Άιρες, που παρουσιάζεται ως θέμα της «δικαιακής ασφάλειας των ευρωπαϊκών επενδύσεων εκτός ΕΕ». Τίποτα το λιγότερο!
Τελείως διαφορετική ήταν η αντίδραση της γερμανικής εφημερίδας Sueddeutsche Zeitung, η οποία κυκλοφόρησε την Τετάρτη ένα σχόλιο με τίτλο «Το γενικό συμφέρον παρά το κέρδος», εξηγώντας ότι η απόφαση της «Κριστίνας Κιρχνερ δείχνει ότι δεν πρόκειται για ζήτημα σοσιαλισμού αλλά για την επανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας. Η διαφορά που προκύπτει με την Ισπανία είναι τόσο πικρή, επειδή εμφανίζεται στο όριο μεταξύ δύο αντίπαλων συστημάτων. Η φιλελεύθερη συντηρητική κυβέρνηση της Ισπανίας βρίσκεται ακριβώς στο σημείο να παραχωρήσει την οικονομική κυριαρχία της, υπό εξωτερική πίεση, αλλά και λόγω των δικών της πεποιθήσεων».
Το καταστροφικό μοντέλο ιδιωτικοποίησης του Κάρλος Μένεμ, «του καλύτερου μαθητή των Ηνωμένων Πολιτειών, της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ» είναι ακριβώς αυτό που κηδεύεται σήμερα από την Κριστίνα Κίρχνερ.
Το άρθρο διευκρινίζει ότι «οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της οικονομίας της ελεύθερης αγοράς είναι υπεύθυνοι για αυτό το θλιβερό αποτέλεσμα. Πουθενά αλλού από στη Λατινική Αμερική οι ευκαιρίες τους ήταν τόσο μεγάλες, και πουθενά αλλού κατάφεραν να δημιουργήσουν μια τέτοια κοινωνική ανισορροπία. Τώρα τιμωρούνται».
Η ρητορική διαμαρτυρίας της κυβέρνησης της Μαδρίτης «είναι δυσανάλογη» , καταλήγει ο συγγραφέας γιατί η «Repsol δεν είναι ισπανική πια, η πλειοψηφία των μετοχών της κατέχεται από Μεξικανούς και Γάλλους!».
Υπάρχει πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 13 Απριλίου 2012, 16:12
Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι του Κλεάνθη Γρίβα. Είναι κείμενο ενός πολίτη (Χρήστος Μαγγούτας). Ο Κλεάνθης Γρίβας το ανακάλυψε και απλά το έστειλε στη zougla.gr προς δημοσίευση.
Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Αν είχα τη δύναμη, θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.
Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο... δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής:
«Δεν μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.
Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή (κάτι σαν Μνημόνιο 2), το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα.
Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο:
«Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει».
Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του:
«Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».
Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο:
«Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα».
Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς.
Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.
Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών».
Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ….. (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).
Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού.
Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.
Και το συμπέρασμά ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.
Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν....
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι, δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θα έπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε (ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας) στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον:
«Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό».
Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη;
Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας....
Για την αντιγραφή, Κλεάνθης Γρίβας.
Προς τον κ. Παπούλια: Είστε πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Αν είχα τη δύναμη, θα προτιμούσα ως πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας όχι εσάς αλλά τον Ισλανδό πρόεδρο, τον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Μπορεί να καυχιόμαστε ότι εμείς γεννήσαμε τη δημοκρατία, αλλά πάει καιρός πια που δεν έχουμε συγγένεια μαζί της.
Όταν το ισλανδικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κάποιο νόμο παρόμοιο με το Μνημόνιο 1 και στάλθηκε για επικύρωση στον πρόεδρο της δημοκρατίας, αυτός ενεργοποίησε το μόνο... δικαίωμα που είχε, όπως κι εσείς: δεν το υπέγραψε και κάλεσε το λαό σε δημοψήφισμα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε δημοψήφισμα στη χώρα αυτή. Η εξήγηση ήταν σαφής:
«Δεν μπορώ εγώ ή οι λίγοι βουλευτές που ψήφισαν αυτό το νόμο να αναλάβω την ευθύνη να επικυρώσω ένα νόμο που θα επηρεάσει τη ζωή κάθε πολίτη της χώρας μου. Σε ένα τόσο σοβαρό θέμα μόνο ο λαός μπορεί να αποφασίσει».
Το δημοψήφισμα έγινε και ο λαός απέρριψε το νόμο. Δεν είχε άδικο: τρεις τράπεζες είχαν δανειστεί 80 δις ευρώ, ήτοι το δεκαπλάσιο από το Ακαθάριστο Εθνικό Εισόδημα της χώρας, είχαν χρεοκοπήσει και τώρα ζητούσαν από το λαό να πληρώσει τους δανειστές σε διάφορες χώρες.
Οι πολιτικοί άρχισαν νέες συνομιλίες με τους δανειστές και έφεραν τροποποιημένο σχέδιο στη Βουλή (κάτι σαν Μνημόνιο 2), το οποίο ψηφίστηκε κατά πλειοψηφία και στάλθηκε στον πρόεδρο της Δημοκρατίας για επικύρωση. Και πάλι εκείνος είπε όχι και ζήτησε νέο δημοψήφισμα.
Το επιχείρημά του ήταν σαφέστατο:
«Στα μεγάλα θέματα δεν αποφασίζουν προσωρινοί ηγέτες, ηγέτης είναι ο λαός και αυτός θα αποφασίσει».
Χρειάστηκε να κατεβεί στους δρόμους για να υπερασπιστεί τη θέση του ενάντια στη λυσσαλέα επίθεση των πολιτικών. Υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τη σύζυγό του να αγκαλιάζει διαδηλωτές που η αστυνομία τους έχει πνίξει στα καπνογόνα. Ήταν ανένδοτος στις αρχές του:
«Υπάρχουν χώρες πιο ισχυρές οικονομικά από μας, εμείς όμως δεν πρόκειται να βάλουμε το κέρδος πάνω από τη Δημοκρατία».
Στο νέο δημοψήφισμα ο λαός απέρριψε και το Μνημόνιο 2.
Ο πρόεδρος το πήγε ακόμα πιο πέρα και ζήτησε αναθεώρηση του συντάγματος, μόνο που αυτή τη φορά η αναθεώρηση δε θα γινόταν από πολιτικούς αλλά από τον ίδιο το λαό. Το επιχείρημά του ήταν και πάλι ατράνταχτο:
«Ο λαός είναι η υπέρτατη εξουσία, αυτός πρέπει να συντάξει το σύνταγμα».
Έγιναν χιλιάδες συναντήσεις, στάλθηκαν άπειρα ηλεκτρονικά μηνύματα και η λαϊκή επιτροπή κατέληξε σε μια μορφή του συντάγματος που φυσικά δεν είχε ούτε παραγραφές, ούτε ασυλίες και ούτε φοροαπαλλαγές για τους πολιτικούς.
Δεν έχει γίνει ακόμα δημοψήφισμα για το σύνταγμα, καθώς οι πολιτικοί παλεύουν με κάθε μέσο να το καθυστερήσουν, αλλά δε θα το πετύχουν για πολύ.
Σε κάποια στιγμή χρειάστηκε να καλέσουν το ΔΝΤ για βοήθεια, αλλά υπό ένα όρο: «Θα σας πληρώσουμε ό,τι δανειστούμε, αλλά υπό ένα όρο: δε θα πειραχθούν οι μισθοί, οι συντάξεις και τα κοινωνικά προγράμματα, γιατί είμαστε μια σκανδιναβική σοσιαλιστική κοινωνία και σκοπός μας είναι η ευημερία του πολίτη και όχι τα κέρδη των τραπεζών».
Ούτε κεραμίδα να έπεφτε στα κεφάλια των αρμόδιων του ΔΝΤ, αλλά τελικά το δέχτηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία του ταμείου, γιατί κατάλαβαν ότι δεν έχουν να κάνουν με άτομα όπως ….. (δε χρειάζεται να αναφέρω ονόματα).
Αλλά ο πρόεδρος μιας δημοκρατίας δε σταμάτησε εκεί: ζήτησε να γίνει έλεγχος στα οικονομικά όλων των πολιτικών και πολλοί από αυτούς αντιμετωπίζουν τον πέλεκυ της δικαιοσύνης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του πρωθυπουργού.
Η έκθεση της αδέσμευτης επιτροπής έφτασε τις 2,500 σελίδες και χρειάστηκαν 45 συνεχείς ώρες για να διαβαστεί από καλλιτέχνες, συγγραφείς, απλούς πολίτες σε κεντρικό σημείο της πρωτεύουσας.
Και το συμπέρασμά ήταν σαφές: δεν ευθύνεται ο λαός για όσα έκαναν οι πολιτικοί οι οποίο εκλέχτηκαν λέγοντας τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν.
Τρία χρόνια μετά η Ισλανδία αρχίζει να βγαίνει από την κρίση, στην Ελλάδα μας λένε ότι θα χρειαστούν δεκαετίες και αν....
Και κάτι ακόμα: ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Ισλανδίας δεν το έκανε αυτό για να κρατηθεί στην καρέκλα. Πριν λίγες μέρες δήλωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για επόμενη θητεία. «Εκπλήρωσα το χρέος μου στο λαό μου» ήταν η λακωνική δήλωσή του (όχι, δεν είπε αν ήταν και στην Εθνική Αντίσταση).
Μήπως κ. Παπούλια θα έπρεπε να επισκεφθείτε τους Βίκινγκς της Ισλανδίας για να πάρετε κάποια μαθήματα δημοκρατίας; Μήπως αυτοί που έτρωγαν βελανίδια όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, τώρα ξέρουν καλύτερα τι σημαίνει δημοκρατία ενώ εσείς την ευτελίζετε (ουσιαστικά μια πράξη αιμομιξίας) στη χώρα που γεννήθηκε;
Και μια ακόμα δήλωσή του Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον:
«Έχω την σταθερή εντύπωση ότι τα κόμματα στη Βουλή δεν εκφράζουν αυτή την εποχή αντίστοιχη αναλογία στο λαό».
Εσείς θα κάνατε ποτέ αυτή τη δήλωση, που είναι πασιφανής σε κάθε έλληνα πολίτη;
Θα ήθελα να σας δω δίπλα στον Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον. Έτσι για να καταλάβω τι σημαίνει γίγαντας και τι νάνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας....
Για την αντιγραφή, Κλεάνθης Γρίβας.
Κυριακή 22 Απριλίου 2012
ΣΚΕΨΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ/ΜΑΣ
Δεν βλέπουν
Δεν ακούν
Δεν ενδιαφέρονται
Δεν νοιώθουν
Δεν σκέπτονται
Δεν έχουν δουλέψει
Δεν έχουν φιλότιμο
Δεν πάνε φυλακή
Δεν μας σέβονται
Δεν διάβασαν το μνημόνιο
Μας βρίζουν
Μας ενοχοποιούν
Μας κοροϊδεύουν
Μας τάζουν
Μας Ξε-τάζουν
Μας υπόσχονται
Μας δουλεύουν
Έχουν από 5 σπίτια ο καθένας
Έχουν ασυλία
Έχουν παχυλούς μισθούς
Έχουν τηλέφωνα δωρεάν
Έχουν δωρεάν μετακινήσεις
Έχουν δωρεάν διαμονές
Έχουν επιχορηγήσεις
Έχουν "καρέκλες"
Έχουν πουλήσει την Ελλάδα
Έχουν πουληθεί οι ίδιοι
Έχουν φυλακίσει αθώους
Έχουν αποφυλακίσει ενόχους
Έχουν "φίλους" τα κανάλια
Αν δεν πας να ψηφίσεις κερδίζουν
Αν ρίξεις λευκό κερδίζουν
Αν ρίξεις άκυρο κερδίζουν
Αν πάρεις όπλο και καθαρίσεις μερικούς τους κάνεις ήρωες
Αν φύγεις από τη χώρα νιώθεις άσχημα
Αν μείνεις είσαι μαλάκας
Αν όμως προσέξεις τι ψηφίζεις, τότε μπορεί και να αλλάξουν όλα τα παραπάνω ...
Δεν ακούν
Δεν ενδιαφέρονται
Δεν νοιώθουν
Δεν σκέπτονται
Δεν έχουν δουλέψει
Δεν έχουν φιλότιμο
Δεν πάνε φυλακή
Δεν μας σέβονται
Δεν διάβασαν το μνημόνιο
Μας βρίζουν
Μας ενοχοποιούν
Μας κοροϊδεύουν
Μας τάζουν
Μας Ξε-τάζουν
Μας υπόσχονται
Μας δουλεύουν
Έχουν από 5 σπίτια ο καθένας
Έχουν ασυλία
Έχουν παχυλούς μισθούς
Έχουν τηλέφωνα δωρεάν
Έχουν δωρεάν μετακινήσεις
Έχουν δωρεάν διαμονές
Έχουν επιχορηγήσεις
Έχουν "καρέκλες"
Έχουν πουλήσει την Ελλάδα
Έχουν πουληθεί οι ίδιοι
Έχουν φυλακίσει αθώους
Έχουν αποφυλακίσει ενόχους
Έχουν "φίλους" τα κανάλια
Αν δεν πας να ψηφίσεις κερδίζουν
Αν ρίξεις λευκό κερδίζουν
Αν ρίξεις άκυρο κερδίζουν
Αν πάρεις όπλο και καθαρίσεις μερικούς τους κάνεις ήρωες
Αν φύγεις από τη χώρα νιώθεις άσχημα
Αν μείνεις είσαι μαλάκας
Αν όμως προσέξεις τι ψηφίζεις, τότε μπορεί και να αλλάξουν όλα τα παραπάνω ...
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΔΑΣΚΑΛΕ
Σοκ: Αυτοκτονία Δασκάλου στη Σταυρούπολη για πολιτικούς λόγους !
Σοκ προκαλεί η είδηση ότι ένας 45χρονος δάσκαλος αυτοκτόνησε στη Σταυρούπολη το απόγευμα του Σαββάτου σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας
Πρόκειται για ένα δάσκαλο, ο οποίος υπηρετεί στην Αθήνα και βρέθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του για τις ημέρες του Πασχα. Ο αυτόχειρας Σάββας Μετοικίδης απαγχονίστηκε λίγο μετά τις 5 το απόγευμα σε αποθήκη της πατρικής κατοικίας του στη Σταυρούπολη. Άφησε πολυσέλιδο σημείωμα στο οποίο εξηγεί ότι οι λόγοι της αυτοκτονίας του είναι ξεκάθαρα πολιτικοί και ότι διαμαρτύρεται για το μνημόνιο και την οικονομική κατάσταση της χώρας. Aποτελεί ένα μανιφέστο ενάντια στην μνημόνιο και τις επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία.
Είναι η δεύτερη αυτοκτονία Έλληνα που έχει χαρακτήρα πολιτικής διαμαρτυρίας για την κατάσταση στη χώρα και την οικονομική κρίση και σημειώνεται 2 εβδομάδες πριν τις κρίσιμες εθνικές εκλογές. Η είδηση έχει προκαλέσει σοκ στην κοινωνία της Σταυρούπολης και της γύρω περιοχής.
Πολιτικοποιημένος και εξαιρετικός χαρακτήρας
Σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία που συνέλλεξε το XanthiPress.gr, επρόκειτο για εξαιρετικό χαρακτήρα ανθρώπου, απόλυτα πολιτικοποιημένο και συνδικαλιστή, η πράξη του οποίου αντανακλά την πρόθεσή του να συγκεντρώσει το ενδιαφέρον και να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα στη χώρα και την Ευρώπη με το θάνατό του.
Η κηδεία του γίνεται στις 5 το απόγευμα της Κυριακής στη Σταυρούπολη και αναμένεται ότι θα βρεθούν αρκετοί συνάδελφοι και συναγωνιστές του αυτόχειρα.
Γ. Σιδηρόπουλος
XanthiPress.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)