Συνταγματικό πραξικόπημα;

Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο σκέφτομαι ΑΝ:

1) ...ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ ήταν προ-συνεννοημένοι αλλά επειδή δεν βγάζουν 180 ψήφους ψάχνουν για ψήφο ΑΝΟΧΗΣ

2) ...θέλουν 180 ψήφους για να κάνουν αμετάκλητα:

   α) Τις αλλαγές του Συντάγματος το 2013 (π.χ. να μην αλλάξει το "περί ευθύνης Υπουργών" που προβλέπει πενταετή παραγραφή ακόμα και για τα κακουργήματα)

   β) τα αντιλαϊκά νομοσχέδια και τις τροπολογίες που θέλουν να περάσουν

   γ) Την εφαρμογή των μέτρων του Μνημονίου που έχουν αποφασιστεί τουλάχιστον μέχρι το 2015

  δ) Τις πωλήσεις υγειών επιχειρήσεων, αιγιαλών, ποσοστών συνεκμετάλλευσης ορυκτού πλούτου κλπ

  ε) Την παραγραφή παράνομων πράξεων, όπως και τον μη έλεγχό τους από την Δικαιοσύνη

3) ...ψάχνουν συνένοχο σε ενδεχόμενη έξοδο από το ευρώ (μεγάλη πιθανότητα, ύστερα από τις βιαστικές υπογραφές που έβαλαν, αφού τα αδιαφανή χρέη προς πληρωμή είναι δυσβάσταχτα και δεν πληρώνονται). Αναμφισβήτητα το μέγιστο βαθμό ευθύνης έχει η πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Μέρκελ-ΔΝΤ

4) ...θέλουν να ρίξουν τα βάρη της ανεπάρκειάς τους σε άλλους.

Τι ακριβώς συμβαίνει; Μήπως κάνω λάθος; Μήπως είναι κάτι άλλο;...

Άρης

-----------------------------------------------

ΑΡΘΡΟ: Συνταγματικό πραξικόπημα;

Δημοσιευμένο στις 14 Μάι 2012 | ΠΑΝΔΩΡΙΚΩΣ | Συντάκτης: Κώστας Βαξεβάνης

Ένα πρωτοφανές παρασκήνιο, με σκοπό τη δημιουργία κυβέρνησης με κάθε τρόπο χωρίς να πάμε σε νέες εκλογές βρίσκεται σε εξέλιξη τις τελευταίες ώρες. Το επιχείρημα βεβαίως είναι πως αυτό απαιτεί για μία ακόμη φορά η σωτηρία της πατρίδας. Την σωτηρία της πατρίδας επικαλέστηκαν και όσοι έβαλαν την Ελλάδα στο γύψο πριν από 40 χρόνια, αλλά ας αφήσουμε την Ιστορία όσο διδακτική και να είναι και ας πάμε στα γεγονότα.
Μετά την συνάντηση του προέδρου της Δημοκρατίας με τον Πάνο Καμμένο, οι προσπάθειες που σύμφωνα με το Σύνταγμα (άρθρο 37) καταβάλλει ο Πρόεδρος για τον σχηματισμό Οικουμενικής Κυβέρνησης, τερματίστηκαν. Το επόμενο στάδιο είναι ο ορισμός μιας κυβέρνησης όσο το δυνατόν ευρείας αποδοχής η οποία θα οδηγήσει σε εκλογές με πρωθυπουργό Πρόεδρο ενός από τα τρία Ανώτατα Δικαστήρια.
Το βήμα αυτό λοιπόν που με τόση σαφήνεια περιγράφεται στο Σύνταγμα, είναι μετέωρο. Αντί της προκήρυξης εκλογών, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας απαίτησε μία ακόμη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Η λειτουργία αυτή δεν είναι ούτε καν οριακή συνταγματικά, αλλά εκτός του πλαισίου του Συντάγματος και εκθέτει τον ίδιο τον Πρόεδρο γιατί φαίνεται να συμμετέχει και ο ίδιος σε μία μεθόδευση πολύ συγκεκριμένη.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η νέα σύσκεψη των αρχηγών η οποία δεν προβλέπεται, είχε μοναδικό σκοπό τον εγκλωβισμό των δύο κομμάτων της Αριστεράς. Σε αυτή λοιπόν τη σύσκεψη, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (με πρόταση Βενιζέλου), θα ζητούσαν το σχηματισμό μιας κυβέρνησης της Αριστεράς από το ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ, με πρωθυπουργό τον Νίκο Κωνσταντόπουλο. Αν τα κόμματα της Αριστεράς, έκαναν πίσω σε αυτή την πρόταση, τότε θα δημιουργούσαν την εντύπωση ότι δεν θέλουν να κυβερνήσουν και είναι αναξιόπιστα.
Η άρνηση του Αλέξη Τσίπρα να παραβρεθεί στη σύσκεψη αυτή, φαίνεται πως χάλασε το σχεδιασμό. Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο του σχεδίου εγκλωβισμού, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, φαίνεται πως βάζουν σε εφαρμογή, ένα σχέδιο δημιουργίας μιας κυβέρνησης που θα βασίζεται στο τράβηγμα άρθρων του Συντάγματος από τα μαλλιά. Σύμφωνα με το σχέδιο νούμερο 2,τις επόμενες ώρες, Συνταγματολόγοι και κανάλια θα δημιουργήσουν την εικόνα, πως προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση δεν απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών όπως ορίζει το άρθρο 37, αλλά αρκεί πλειοψηφία 120 βουλευτών.
Το Σύνταγμα στο άρθρο 37 προβλέπει την απόλυτη πλειοψηφία, την αρχή της δεδηλωμένης δηλαδή που καθιερώθηκε επί Τρικούπη. Έτσι και μόνο έτσι γίνεται κυβέρνηση. Αν δεν ίσχυε αυτό άλλωστε δεν θα μαγειρεύονταν τόσοι εκλογικοί νόμοι με πριμ, προκειμένου να εξασφαλιστεί η απόλυτη πλειοψηφία εδρών. Η αρχή της δεδηλωμένης και η πλειοψηφία των 151 εδρών, είναι κάτι που μαθαίνει ο μαθητής της δευτέρας Λυκείου.
Το Συνταγματικό Πραξικόπημα που βρίσκεται σε εξέλιξη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη Δημοκρατία αλλά και την δικαιολογημένη κοινωνική αντίδραση, θα θέσει απέναντι στο άρθρο 37, το άρθρο 84.Το άρθρο εκείνο δηλαδή που προβλέπει τι γίνεται σε περίπτωση πρόταση μομφής σε κυβέρνηση. Όταν ήδη υπάρχει αλλά για κάποιο λόγο αμφισβητηθεί. Σύμφωνα με το 84, αν υπάρξει πρόταση μομφής, ή η ίδια η κυβέρνηση ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, τότε μπορεί να την πάρει με 120 ψήφους και 60 απουσίες. Αυτό είναι σαφώς διαφορετικό από την επιβεβαίωση εντολής στη Βουλή με 151 ψήφους κατά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας.
Οι ανάγκες λοιπόν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (περιγράφονται πλήρως στη σελίδα 12 του HOT DOC που κυκλοφορεί με το απόρρητο σχέδιό τους) θα βάλει στο μίξερ τα άρθρα του Συντάγματος για να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τα τηλεπαράθυρα θα γεμίσουν αναλυτές και Συνταγματολόγους, που στην χειρότερη των περιπτώσεων θα δημιουργήσουν μια εικόνα αμφισβήτησης όσων λέει το άρθρο 37 για να φανεί δικαιολογημένη και μία άλλη «ερμηνεία». Η χρήση των Συνταγματολόγων για παραγωγή βολικών εξελίξεων δεν είναι πρωτοφανής. Η λειτουργία του Παλατιού στην Αποστασία του 65, «νομιμοποιήθηκε» συνταγματικά από τον Συνταγματολόγο Σγουρίτσα και χρόνια αργότερα, Συνταγματολόγοι ερμήνευσαν πως ο Πρόεδρος της Βουλής Ι. Αλευράς ο οποίος εκτελούσε χρέη Προέδρου, είχε δικαίωμα ψήφου για την ανάδειξη του Χρ Σαρτζετάκη ως Προέδρου της Δημοκρατίας στην τρίτη ψηφοφορία (στις δύο προηγούμενες απείχε).
Στην πιο κρίσιμη περίοδο της Ελλάδας, το πολιτικό κατεστημένο που την έφερε σε αυτή την κατάσταση ενδιαφέρεται μόνο για την επιβίωσή του,πατώντας ακόμη και πάνω στο ίδιο το Σύνταγμα. Άλλωστε η ίδια η κυβέρνηση Παπαδήμου σύμφωνα με τον Προκόπη Παυλόπουλο (συνένευξη ΣΚΑΙ) ήταν Συνταγματική εκτροπή, αλλά για το καλό της χώρας. Καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε το πόσο επικίνδυνη είναι η άποψη που θέλει το Σύνταγμα λάστιχο που διαμορφώνεται σύμφωνα με τις πολιτικές σκοπιμότητες και τις «καλές» προθέσεις. Ο Αντώνης Σαμαράς, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ένα μόρφωμα τεχνοκρατών, θα κυβερνήσει για το «καλό» μας, ενώ εμείς ψηφίσαμε για το κακό μας χωρίς να το ξέρουμε.
ΥΓ: Ελπίζω μόνο αυτές οι γραμμές να είναι ο λόγος που θα ματαιωθεί το σχέδιο που υπάρχει ήδη σε εξέλιξη. Το εύχομαι.
ΥΓ 2: Τα σχέδια αυτά είναι εν αγνοία του Κωνσταντόπουλου
Πατήστε εδώ για να δείτε την αρχή της δεδηλωμένης (wikipedia)



 

Μέχρι πότε θα μας κυβερνούν οι δοσίλογοι και οι πράκτορες των ξένων συμφερόντων;

από το νέο βιβλίο του Δημοσθένη Κούκουνα .      

Ο Δ. Κούκουνας είναι ιστορικός συγγραφέας, ειδικευμένος στα κατοχικά θέματα.

«Η ελληνική οικονομία επί Κατοχής και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια».

 ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΧΕΣ

Μια διαδρομή από το 1941 μέχρι τις μέρες μας.

Ο τότε πρωθυπουργός Κων. Καραμανλής κατά την επίσκεψή του στην Πτολεμαΐδα το 1958, την εποχή που η ΔΕΗ εξαγόρασε το εκεί εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας που είχε αποκτήσει η οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1941.

Ο τότε υπουργός Συντονισμού της κυβέρνησης Παπάγου Παναγής Παπαληγούρας επισκέπτεται το 1954 την Πτολεμαΐδα. Μετά το ταξίδι αυτό, οργανώθηκε στη δυτικομακεδονική αυτή πόλη επίσκεψη γερμανικής αποστολής υπό τον περίφημο υπουργό Έρχαρτ.

Ο Γερμανός φρούραρχος Πτολεμαΐδας φον Λάνγκε, αξιωματικός των Ες Ες.

Το εργοστάσιο της ΔΕΗ σήμερα. Το προηγούμενο εργοστάσιο ηλεκτρικής ενέργειας της Πτολεμαΐδας ανήκε στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου, σύμφωνα με το προνόμιο που είχε παραχωρήσει τον Οκτώβριο 1941 ο Τσολάκογλου.

Ο στρατηγός Γ. Τσολάκογλου το 1941.

Ο παλαιός πολιτικός Μιχάλης Παπακωνσταντίνου (1919-2000), υιός του δαιμόνιου επιχειρηματία Γεωργίου Μ. Παπακωνσταντίνου, ο οποίος το 1941 απέκτησε από τον Τσολάκογλου το προνόμιο παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα. Ο ίδιος υπηρέτησε ως διερμηνέας των Γερμανών στην Κοζάνη.

Ο κατοχικός πρωθυπουργός Γεώργιος Τσολάκογλου, με την υπογραφή του οποίου παραχωρήθηκε το προνόμιο ηλεκτρικής ενέργειας στην οικογένεια Παπακωνσταντίνου το 1948.

 Ο Μακεδόνας πολιτικός Σωτήριος Γκοτζαμάνης, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών της κατοχικής κυβέρνησης Τσολόκογλου υπέγραψε τα κατοχικά δάνεια, που θα όφειλε η μεταπολεμική Γερμανία να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1954 ο Μιχ. Παπακωνσταντίνου τον είχε χαρακτηρίσει ως τη “μεγαλυτέρα ζώσα πολιτική φυσιογνωμία της Ελλάδος” και υπήρξε θερμός οπαδός και συνεργάτης του. Ως υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη όμως αδιαφόρησε για την είσπραξη των κατοχικών δανείων. Το ίδιο έκανε και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου, εγγονός του επιχειρηματία που ευνοήθηκε από τον Τσολάκογλου, όταν ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 2009-11 αντί να ζητήσει την εξόφληση των κατοχικών δανείων προτίμησε να υπογράψει το μνημόνιο και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. Τρεις γενιές – τρία σκάνδαλα…

Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο κύριος συντελεστής του μνημονίου, της χρεοκοπίας και της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας. Δεν έχει κανένα λόγο να ανησυχεί. Ούτως ή άλλως είναι κάτοχος μεγάλης περιουσίας που προέρχεται από μια υπογραφή του Τσολάκογλου…

σχόλιο του Παναγιώτη.

Μήπως θυμάστε ποιός υπουργός εξωτερικών είπε το

 περιβόητο:"Αν επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια

στο Αιγαίο, οι Τούρκοι δεν θα έχουν που να πλύνουν τα πόδια

τους;" 

 

Ο αντιεξουσιαστής της .....εξουσίας

Θέμα: Είδατε που δε με πιστεύατε;;;

Είδες ; Γιατί δεν τον πήρες στα σοβαρά ; ...

Το έστειλε ο Ηλίας Παπασακελλ.

«Μ’ ένα βιβλίο πάω σινεμά»

ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΕΧΝΗΣ ΔΗΜΟΥ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ- ΤΜΗΜΑ ΚΟΜΙΚΣ

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

«Μ’ ένα βιβλίο πάω σινεμά» και «Από το σκληρό βράχο στον σκληρό δίσκο»:

συνεχίζονται οι εγγραφές για τα εκπαιδευτικά εργαστήρια με θέμα τον κινηματογράφο και τη γραφή

Μια σπάνια για την περιφέρεια ευκαιρία θα έχουν παιδιά και ενήλικες αυτή την εβδομάδα. Την Πέμπτη, 17 Μαΐου, στις 6 το απόγευμα, στο αμφιθέατρο του 5^ου δημοτικού σχολείου, παιδιά των τριών μεγαλύτερων τάξεων του δημοτικού, του γυμνασίου αλλά και ενήλικες μπορούν να κάνουν ένα συναρπαστικό ταξίδι στον κόσμο της λογοτεχνίας και του σινεμά, μέσα από πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό, με πολλές ανάπαυλες σχολιασμού, συζήτησης, δημιουργικής σεναριακής γραφής και παιχνιδιού. Την Παρασκευή, 18 Μαΐου την ίδια ώρα, στο χώρο του 3^ου δημοτικού σχολείου και απευθυνόμενο στις ίδιες ηλικιακές βαθμίδες,  θα υλοποιηθεί εκπαιδευτικό πρόγραμμα με θέμα την ιστορία της γραφής καθώς και τις τέχνες και τεχνικές του βιβλίου, το οποίο θα ολοκληρωθεί με παιχνίδι γραφής και γλώσσας.

Και τα δύο προγράμματα αποτελούν σύνοψη αντίστοιχων εκπαιδευτικών κύκλων, οι οποίοι φιλοξενούνται με μεγάλη επιτυχία εδώ και αρκετά χρόνια από μουσεία, βιβλιοθήκες και σχολεία σε όλη τη χώρα. Το δεύτερο υλοποιούνταν μάλιστα για αρκετό διάστημα παράλληλα με έκθεση από πρωτότυπα υλικά γραφής, όπως πέτρες, παπύρους, περγαμηνές, βιβλία χειρόγραφα και τυπωμένα, κάθε είδους, σχήματος και μεγέθους, πρέσες, εργαλεία και υλικά βιβλιοδεσίας, στην Κεντρική Δημοτική Βιβλιοθήκη της Αθήνας.

Δημιουργοί και εμψυχωτές των προγραμμάτων είναι η Ζωή και ο Διονύσης Βαλάσης, ζευγάρι στη ζωή και στην τέχνη. Η σχέση τους με την Καρδίτσα μετράει δεκαετίες, όπως και η στενή φιλία και συνεργασία τους με συγγραφείς όπως οι αλησμόνητοι Θωμάς και Καρόλα Νικολάου αλλά και η Μαρούλα Κλιάφα. Στο συναισθηματικό αυτό δεσμό οφείλεται και η εθελοντική προσφορά τους να παρουσιάσουν τα δύο προγράμματα-καρπό πολυετούς εμπειρίας, έρευνας και συγγραφής, στο κοινό της πόλης μας, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του τμήματος κόμικς, το οποίο λειτουργεί φέτος για πρώτη φορά στα εργαστήρια τέχνης του Δήμου Καρδίτσας. Τα προγράμματα συνδιοργανώνονται από την Κινηματογραφική Λέσχη και το πρόγραμμα φιλαναγνωσίας του 3^ου δημοτικού σχολείου, του οποίου ο υπεύθυνος, κ. Μιχάλης Παπαντώνης, θα φιλοξενήσει για δύο μέρες τη Ζωή Βαλάση στο σχολείο. Η επανάληψη του προγράμματος είναι άλλη μια ευγενής προσφορά της συγγραφέως, καθώς το πρόγραμμα, το οποίο υλοποιείται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου προβλέπει μία μόνο συνάντηση. Ο αριθμός των συμμετεχόντων θα είναι περιορισμένος, γι’ αυτό θυμίζουμε ότι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στο τηλ. 6973 039475 (Κωνσταντίνος Μπιλιούρης).

Λίγα λόγια για τους δημιουργούς

Η Ζωή Βαλάση είναι συγγραφέας, κριτικός και διδάκτωρ φιλολογίας από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Aπό τo 1975 έχει γράψει περισσότερα από τριακόσια κριτικά άρθρα για βιβλία σε διάφορα έντυπα, καθώς και περισσότερα από τριάντα βιβλία με παραμύθια, διηγήματα, έργα για θέατρο και κουκλοθέατρο, λαογραφικές συλλογές, ανθολογίες μύθων, εγχειρίδια ιστορίας-κριτικής και επιλογής παιδικού βιβλίου, ποιήματα, και λογοτεχνικές μεταφράσεις για παιδιά και μεγάλους. Από το 1986 διδάσκει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Έργα της έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, γερμανικά, ιαπωνικά και ρωσικά. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα και το ελληνικό παιδικό βιβλίο σε διεθνή συνέδρια, διεθνείς συναντήσεις και εκδηλώσεις για το βιβλίο, ενώ συνεργάζεται με διάφορα παιδαγωγικά και ερευνητικά ευρωπαϊκά κέντρα. Από το 1982 με τον Διονύση Βαλάση δημιουργούν τα οπτικοακουστικά προγράμματα «Πολύπτυχο» με θέματα από τον ελληνικό πολιτισμό και την τέχνη.

Ο Διονύσης Βαλάσης είναι καλλιτέχνης βιβλιοδέτης, εικονογράφος, επιμελητής εκδόσεων τέχνης και καθηγητής Γραφικών Τεχνών και Οπτικοακουστικών μέσων στο ΤΕΙ βιβλιοθηκονομίας της Αθήνας. Με υποτροφία του ΕΟΜΜΕΧ σπούδασε Γραφικές Τέχνες στη Φλωρεντία και αργότερα βιβλιοδεσία στο Λονδίνο. Έχει εκθέσει ατομικά και ομαδικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Μια περιπέτεια χωρίς τέλος: Η ιστορία της γραφής και του βιβλίου» (Κέδρος 1995) και «Αχ τα βιβλία» (Ελληνικά Γράμματα 1999).

Στα όρια του ολοκληρωτισμού;

Ευρωπαϊκή Ένωση: Στα όρια του ολοκληρωτισμού;

Αναρτήθηκε από anixneuseis στις 12/5/12 • Κατηγοριοποιήθηκε ως Προτεινόμενα άρθρα • 29 views

 του Δημήτρη Μακροδημόπουλου
Η μεγάλη σημασία του εκλογικού αποτελέσματος της 6^ης Μαΐου εντοπίζεται στο μήνυμα που εξέπεμψε στους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς λαούς, μήνυμα το οποίο ανησυχεί τις Βρυξέλλες μπροστά στο ενδεχόμενο να στραφούν και οι υπόλοιποι λαοί του ευρωπαϊκού Νότου στην Αριστερά. Δεν πρέπει να υποτιμούμε τη μεταδοτικότητα στις αντιδράσεις των λαών της Ευρώπης που βιώνουν τις ίδιες συνθήκες. Το 1848 όταν τα μέσα τηλεπικοινωνίας ήταν υποτυπώδη έως ανύπαρκτα, η παρισινή επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1848 κατόρθωσε να μεταδώσει την επαναστατικότητά της στους περισσότερους λαούς της Ευρώπης. Αλλά και πρόσφατα οι αντιδράσεις για τη δολοφονία του μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου βρήκαν απήχηση σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Όμως ας μην καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις και αυταπάτες. Ποτέ κανείς λαός δεν νίκησε τους δυνάστες του με τις εκλογές. Όλα τα «επαναστατικά» σχήματα που επικράτησαν εκλογικά απεδείχθησαν ψευδεπίγραφα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι εκλογές αποτελούν ασφαλές μέσον εκτόνωσης της λαϊκής δυσφορίας και αγανάκτησης, «μηχανισμός καταστολής των κινημάτων, των καινοτομιών, των ρήξεων», σύμφωνα με τον Alain Badiou. Στις εκλογές προσέφυγαν ο Ντε Γκωλ και ο Πομπιντού για να εκτονώσουν την επαναστατικότητα του Μάη του ’68. Αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς όταν εμφανίζονταν ανυποχώρητος στη θέση του για διενέργεια εκλογών ως ένα από τα βασικά επιχειρήματα που πρόβαλε ήταν η εκτόνωση της δυσφορίας του λαού πριν αυτή προσλάβει τη μορφή κοινωνικών εκρήξεων εξ αιτίας των  μνημονίων. Εξ άλλου  ο εκλογικός νόμος πάντα ήταν προσαρμοσμένος στις ανάγκες του πολιτικού συστήματος . Δεν είναι τυχαίο ότι ενώ η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ συνετρίβησαν εκλογικά συγκεντρώνοντας αθροιστικά μόνο το 32% του εκλογικού σώματος κατόρθωσαν να εκλέξουν 149 βουλευτές, δηλαδή από λεπτομέρειες δεν απέκτησαν μαζί την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Μόνον οι μαζικοί αγώνες των εργαζομένων μπορούν να αποδειχθούν αποτελεσματικοί.
Η αλήθεια είναι ότι η ΕΕ με αφετηρία τη Συνθήκη του Μάαστριχτ βρίσκεται σε επιταχυνόμενη αντιδημοκρατική πορεία που βαθμιαία αγγίζει τα όρια του ολοκληρωτισμού. Το έχει αποδείξει επανειλημμένα η πλήρης αντίθεση της βούλησης του εκλογικού σώματος των κρατών και της πολιτικής βούλησης των εκπροσώπων τους σε εθνικό επίπεδο, χάριν των επιδιώξεων των Βρυξελλών, αντίθεση η οποία αποτελεί κοινό χαρακτηριστικό όλων των δημοψηφισμάτων με αντικείμενο είτε την αποδοχή της Συνθήκης του Μάαστριχτ, είτε την ένταξή τους στην ΕΕ, είτε στο ευρώ, είτε στον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Σε Δανία, Νορβηγία, Ελβετία, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία η διάσταση μεταξύ του εκλογικού σώματος και των εκπροσώπων τους ήταν εντυπωσιακή. Μάλιστα η αρνητική ετυμηγορία του γαλλικού και του ολλανδικού λαού για το Ευρωσύνταγμα παρακάμφθηκε με τη μεταμφίεση του Ευρωσυντάγματος σε «Συνθήκη της Λισσαβώνας». Και όταν η «Συνθήκη της Λισσαβώνας» τέθηκε υποχρεωτικά σε δημοψήφισμα στην Ιρλανδία λόγω συνταγματικής επιταγής και απορρίφθηκε επαναλήφθηκε και θα επαναλαμβάνονταν μέχρι να εγκριθεί με παραπλανητικές διορθώσεις που δεν  άγγιζαν την ουσία, όπως συνέβη παλαιότερα στη Δανία και αλλού. Το αποδεικνύουν οι κοκορομαχίες των κομμάτων εξουσίας υπέρ των λαϊκών δήθεν συμφερόντων σε εθνικό επίπεδο και η πειθήνια υποταγή τους στις αποφάσεις των Βρυξελλών στις συνόδους κορυφής. Το αποδεικνύει η ανεπιφύλακτη υποταγή όλων των κρατών μελών στις επιταγές του Βερολίνου και η πλήρης εκχώρηση της πολιτικής εξουσίας στις τράπεζες, στο ευρωπαϊκό κεφάλαιο. Την Ευρώπη των τραπεζών είχαν οραματισθεί οι ευρωπαϊκοί λαοί;
Όμως ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Ευρώπη θα πρέπει να αναζητηθεί στον  ανισομερή και ανισόμετρο χαρακτήρα της ανάπτυξης που είναι νομοτελειακός στα πλαίσια του καπιταλισμού. Η ανισόμετρη ανάπτυξη των κρατών είναι αυτή που διαφοροποιεί τους συσχετισμούς μεταξύ  τους και οδηγεί στους πολέμους για την αποκατάσταση της ισορροπίας στα νέα δεδομένα. Στις συνθήκες κρίσης στην Ευρωζώνη, η ανισόμερη ανάπτυξη έχει επιταχυνθεί και έχει προσλάβει ακραίες μορφές οξύνοντας στο έπακρο τις αντιθέσεις μεταξύ των κρατών μελών. Ποτέ σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα μιας δεκαετίας, μία ομάδα κρατών με κυρίαρχη τη Γερμανία δεν συσσώρευσαν τόσα πλεονάσματα σε βάρος άλλων περιφερειακών χωρών εντός μιας ψευδεπίγραφης ένωσης κρατών, με εργαλεία το κοινό νόμισμα και την κατάργηση κάθε δυνατότητας προστατευτισμού ( π.χ. δασμοί). Πώς θα εκφρασθεί αυτή η ανισομέρεια που συνεχώς βαθαίνει επιτείνοντας την εξάρτηση των περιφερειακών κρατών; Aς μη ξεχνάμε ότι οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι είχαν ως κύριο πεδίο σύγκρουσης την Ευρώπη και ως αιτία τα ανταγωνιστικά συμφέροντα των ευρωπαϊκών κρατών.
Από τη στιγμή που το χρέος της χώρας υπόκειται πλέον στο αγγλικό δίκαιο, ποιός μπορεί να αποκλείει ακόμη και μια έξωθεν στρατιωτική επέμβαση για την διασφάλιση των ξένων συμφερόντων στην περίπτωση μη εκπλήρωσης των «δεσμεύσεών» μας; Η ευρωπαϊκή ιστορία του 20^ου αλλά και αυτή της νεώτερης Ελλάδας αναφέρουν πολλά ανάλογα παραδείγματα. Πώς μπορούν λοιπόν να χαρακτηρίζουν τον σημερινό κατήφορο της χώρας στα πλαίσια της Ευρώπης των τραπεζών ως μονόδρομο και την παραμονή στο ευρώ ως μοναδική επιλογή, παραβλέποντας το βάθαιμα της εξάρτησης της χώρας; Ο φόβος αποχώρησης της Ελλάδας από την Ευρωζώνη έγκειται στις επιπτώσεις στο ευρώ ή  μήπως διότι θα αποτελέσει το έναυσμα για την αποχώρηση και άλλων κρατών, οι λαοί των οποίων προορίζονται να αναλάβουν τον ρόλο των πληβείων υπέρ των πατρικίων του ευρωπαϊκού βορρά;
 Μακροδημόπουλος Δημήτρης

ΟΡΟΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ!!!!