Τρίτη 24 Ιουλίου 2012
Ξεφτιλισμένοι μια εμείς, χίλιες εσείς.
| Χήρα, ετών ογδόντα εφτά. Ολογράφως. Φύρα για το κράτος. Ντρέπεται, γιατί ξεπέρασε το προσδόκιμο. Και είναι βάρος, για όλους. Λέει.Του amancalledkkmoiris
Σύνταξη 894 ευρώ. Οκτακόσια ενενήντα τέσσερα. Ολογράφως κι αυτό. Άλλοι -λέει- δεν παίρνουν ούτε τετρακόσια. Μερικοί ούτε καν σύνταξη. Μερικοί δεν έχουν καν δουλειά. Κάποιες μέρες ούτε γάλα για το παιδί παίρνουν. Την κάναν να ντρέπεται και γι αυτό. «Επειδή το βάλατε γινάτι να ζείτε εσείς και να ζείτε με οκτακόσια ευρώ, εσείς που ανάγκες δεν έχετε, δεν περισσεύει τίποτε για τους νέους, ένα βαρίδιο είστε».
Στα νοίκια, επί αιώνες. Όλα πέφτουν, τα νοίκια είναι σκληρά καρύδια, αντέχουν ακόμη. Έφυγε, μετά απο εικοσιπέντε χρόνια, από το προηγούμενο σπίτι γιατί ούτε ένα εικοσάρικο σκόντο δέχτηκαν να της κάνουν, να πληρώνει τουλάχιστον τη συμμετοχή της για τα χάπια της πίεσης. Μετακόμιση στα 86. Νέα ζωή αρχίζει ξανά. Για δυο μήνες ήταν σαν χαμένη στο νέο κουτί. Αλλού πατούσε, αλλού βρισκόταν, ήθελε το βράδι να πάει στο μπάνιο και πήγαινε στην ντουλάπα. Ήθελε να πατήσει το διακόπτη και έπιανε πόμολο. Πήγαινε να ανοίξει τη βρύση στην κουζίνα και άνοιγε το ψυγείο. Τρεις φορές λάθεψε και στο κρεβάτι, ευτυχώς είχε τοίχο δίπλα και την κράτησε όρθια. Το 2011 πλήρωσε τρεισήμισι χιλιάρικα σε νοίκια. Μπορούσε -βέβαια- να πάει να ζήσει σε τριάντα τετραγωνικά στον πρώτο ή σε κανένα δώμα αντί να ζητάει Βερσαλλίες στον τρίτο με εξηνταπέντε τετραγωνικά. Και σε γηροκομείο μπορούσε, βασίλισσα θα ήταν, αν δεν ντρεπόμασταν εμείς. Το σύνδρομο της Βίκης τις στοίχειωσε όλες όμως, νέες και γριές. Στα λούσα και στη χλίδα. Και γι αυτό ντρέπεται. Πληρώνει ρεύμα, νερά, τηλέφωνο. Και κοινόχρηστα. Επιμένει να έχει ηλεκτρικό, τρεχούμενο νερό και να μιλάει μια στις τόσες με τις κόρες της και την αδερφή της. Να μιλάει, για να νιώθει ότι δεν είναι φάντασμα. Δεν θα το πιστέψεις αλλά τρώει κιόλας. Έχει δοσοληψίες με τον χασάπη. Τον φούρναρη. Και με το μανάβη. Μια μέρα είδα να της κάνει ντελίβερι και ο μπακάλης της γειτονιάς. Τυρί, γάλα, ρύζι, αλεύρι, έναν πελτέ ντομάτας, μακαρόνια νούμερο 10, πιπέρι, ζάχαρη, δυο κουτάκια μπίρες. «Για τα εγγόνια» που θα ''''ρχόταν να τη δουν. Εκείνη πίνει ελληνικό, μέτριο. Αν ξεχάσει να πει στο μπακαλόπαιδο να φέρει καφέ, πίνει νερό σκέτο. Από τη βρύση και το ψυγείο, μισό μισό. Έχει και ψυγείο. Ένα Κελβινέιτορ σαράντα χρόνων, δεν το αλλάζει. Κανείς δεν της είπε ότι εδώ δεν είναι αρχαία Αίγυπτος, να θάβουν τους ανθρώπους με τα ηλεκτρικά τους μαζί. «Αφού δουλεύει παιδάκι μου, τι με πειράζει η απόψυξη;» Τα πόδια τσακισμένα, η μέση τσακισμένη, δεν βγαίνει πια έξω, μόνο στο μπαλκόνι για να ρίξει λίγο νερό στις πέντε γλάστρες. Στις μεγάλες ζέστες πλένει και το μπαλκόνι, ξυπόλητη. Τότε μόνο τη βλέπω να ανατριχιάζει από ευχαρίστηση. Τότε που θυμάται τις παλιές μέρες, που έπλενε τη σκάλα στη μονοκατοικία όταν ο ήλιος έκαιγε και μετά έστρωνε τις κουρελούδες για να καθήσει με τις φίλες της, καρπούζι γλυκό, κρύο νερό, γέλια. Της είπα χίλιες φορές «απαγορεύεται να θυμάσαι, δεν σου κάνει καλό». Το είπα και στην κόρη της, «μίλα της, εσένα σ'''' ακούει». Δεν μ'''' ακούει καμιά τους. Επιμένει να μη ξεχνάει. Αδιόρθωτη. Δεν ντρέπεται να θυμάται, λέει. Στις είκοσι του μήνα της έχουν περισσέψει σαράντα, άντε πενήντα ευρώ μέχρι να ξαναπληρωθεί. Από τις είκοσι και μετά δεν χρειάζεται τίποτε από ψώνια, «όχι παιδάκι μου, απ'''' όλα έχω». Γιατί ξέρει πως λεφτά δεν θα της πάρουμε για ένα ψωρορύζι, λίγα μακαρόνια, μισό κιλό κιμά και τρία φρούτα. Και ντρέπεται. Κι άμα της γεμίσουμε κρυφά -τώρα που μπορούμε κι εμείς- ντουλάπι ή ψυγείο κλαίει. Και κοιτάει στο πάτωμα, εμάς όχι. Ούτε το ταβάνι μπορεί να κοιτάξει, το γαμημένο το αυχενικό την γονατίζει κάθε δεύτερη μέρα. Δεν έχει πια κόκαλα, μια στήλη από άλατα είναι. Η γυναίκα του Λωτ θα έσκαγε απ'''' τη ζήλια της. Χτες της είπαμε ότι πρέπει να πληρώσει τετραψήφιο στην εφορία. Χίλια ευρώ και λίγα κέρματα. Πώς είναι όταν ο γιατρός σου λέει «δεν έχω καλά νέα», έτσι και τώρα. Πρώτα της είπαμε να καθήσει. Δεν κατάλαβε. «Γιατί;» ρώτησε, «δεν έχω ζάλη σήμερα, αφού έπλυνα και τα στόρια, καλά είμαι». Τώρα θα ντραπεί για τα καλά. Αυτή. Που δεν χρώσταγε ποτέ ούτε ώρα σε άλλους, ούτε φλιτζάνι ζάχαρη, ούτε σπυρί από ρύζι, όχι λεφτά. Θα ντραπεί, όσο και ο άλλος που ανατριχιάζει και μόνο στην ιδέα ότι θα ξεφτιλιστεί αν μετακινείται με τραμ, με ΚΤΕΛ και τρένα, μαζί με όσους παίρνουν τρακόσια, πεντακόσια, εφτακόσια ή εκατό ευρώ. Γι αυτό φροντίζουν να ξεφτιλίσουν πρώτα όλους τους άλλους, έναν έναν, μέρα με τη μέρα. Nα τους βάλουν να τρώγονται μεταξύ τους, να ξεφτιλίζονται σαν τις πουτάνες που τρώγονται για τον πελάτη, θαρρείς και δεν ξέρουν πως είτε τον πάρουν είτε όχι πάλι πουτάνες θα είναι. Εννιακόσια ευρώ σύνταξη και ένα στόμα και μιλάς, εμείς που είμαστε δυο με πεντακόσια τι να πούμε δηλαδή; Γι αυτό μας ξεφτιλίζουν έναν έναν, όλους, μέχρι τον τελευταίο. Για να είναι η δική τους ξεφτίλα μικρότερη. Η πρώτη και μοναδική φορά που ζητάνε κάτι λιγότερο, κάτι μικρότερο, κάτι ευτελέστερο. «Ξεφτιλισμένοι ναι, αλλά εσείς περισσότερο. Είτε το θέλετε μαλάκες, είτε όχι, εμείς πάντα θα είμαστε από πάνω. Πάντα. Επειδή εσείς μας βάλατε από πάνω. Ξεφτιλισμένοι μια εμείς, χίλιες εσείς. Μαλάκες, ε μαλάκες». Αναδημοσίευση από το http://amancalledkkmoiris.wordpress.com/ |
Παρασκευή 20 Ιουλίου 2012
Πέμπτη 19 Ιουλίου 2012
Έκκληση σε συναδέλφισσες και συνάδελφους
Συναδέλφισσες/Συνάδελφοι,
Έχει βγει πρόσφατα κάποιες ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές διαφημίσεις της Vodafone, όπου παίζουν παιχνίδια μικρά παιδιά υποδυόμενα ενήλικες. Σ' αυτές τις διαφημίσεις παρουσιάζονται τα κινητά με ιδιαίτερα θελκτικό τρόπο και τονίζεται ο μεγάλος χρόνος ομιλίας που προσφέρεται από την εταιρεία.
Αν και μάλλον προσπαθούν να το καλύψουν με την ερώτηση "Ο μπαμπάς το ξέρει;", δηλαδή δήθεν η προσφορά χρόνου ομιλίας προορίζεται για τον μπαμπά (δεν θυμάμαι αν αναφέρουν και τη μαμά σε άλλη εκδοχή της διαφήμισης), είναι σαφές πως οι διαφημίσεις απευθύνονται πρωτίστως σε μικρά παιδιά, παρά τις απίστευτα βλαβερές συνέπειες των κινητών σ' αυτές τις ηλικίες. Είναι αίσχος και ως εκπαιδευτικοί πρέπει να αντιδράσουμε. Έχουν ξεφύγει πολύ.
Αφροδίτη Γιανν.
Τετάρτη 18 Ιουλίου 2012
Αναζητείται, το "μποζόνιο της σωφροσύνης".
Το “σωματίδιο του Θεού”
Το εξαιρετικά περίπλοκο πείραμα εντοπισμού του υποατομικού σωματιδίου (μποζονίου) Χιγκς που πραγματοποίησε το «ευρωπαϊκό κέντρο πυρηνικών ερευνών» (CERN), αποτελεί μια από τις κορυφαίες στιγμές στην προσπάθεια του ανθρώπου να διευρύνει τα όρια της γνώσης του αλλά και της αυτογνωσίας του ίσως.
Οι επιστημονικές ανακαλύψεις από την αρχαιότητα ακόμη συνδέονται με οικονομικές και κοινωνικές μεταβολές οι οποίες, όταν οι συνθήκες ωριμάζουν, αλλάζουν τον ρουν της ιστορίας του ανθρώπου. Στην ουσία συνιστούν το σημαντικότερο πιστοποιητικό της διαφοράς μας από τα άλλα έμβια όντα καθώς μας δίνουν τη δύναμη να τροποποιούμε, σε ευρεία κλίμακα, το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε και αναπτυσσόμαστε.Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η τυχαία ανακάλυψη του χαλκού από περιπλανώμενους κυνηγούς στο τέλος της λίθινης εποχής: στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν, άναψαν μια μεγάλη φωτιά που φούντωσε και για να τη σβήσουν έριξαν πάνω της χώμα που έτυχε να περιέχει οξείδιο του χαλκού (CuO). Το αναμμένο κάρβουνο «έκλεψε» το οξυγόνο από το χαλκό, αυτός έμεινε μόνος του και λιωμένος από την υψηλή θερμοκρασία άρχισε να ρέει στα γύρω αυλάκια όπου κρυώνοντας στερεοποιήθηκε. Το επόμενο πρωί οι κυνηγοί παρατήρησαν ότι το στερεό μέταλλο είχε πάρει το σχήμα των αυλακιών, δηλαδή ήταν μυτερό και κοφτερό.
O χαλκός (και ο σίδηρος αργότερα) άλλαξε τη ζωή των ανθρώπων καθώς τους έδωσε τη δυνατότητα να κατασκευάζουν γεωργικά εργαλεία για να καλλιεργούν τη γη και να παράγουν τα απαραίτητα προς το ζην μένοντας σε μόνιμους οικισμούς. Ταυτόχρονα έφτιαξαν και όπλα, με τα οποία προστάτευαν την οργανωμένη τους ζωή και τον πλούτο τους ή λεηλατούσαν τις περιουσίες και τις ζωές άλλων. Με αυτό τον τρόπο το ανθρώπινο είδος βελτίωσε τις δημιουργικές αλλά και τις καταστροφικές του ικανότητες και για μια μακρά περίοδο, που έλαβε το όνομά της από τα δύο αυτά μέταλλα, παρήγαγε πολιτισμό που άφησε σημαντικά στοιχεία στις επόμενες γενιές.
Με την ανακάλυψη της γραφής υπήρξε ένα ακόμη άλμα στην ανθρώπινη δημιουργικότητα καθώς κάθε επίτευγμα της σκέψης και της πράξης μπορούσε να μεταδοθεί με ακρίβεια στις επόμενες γενιές οι οποίες το προχωρούσαν παραπέρα. Έτσι οι Αιγύπτιοι, οι Ασσύριοι, οι Φοίνικες και κυρίως οι Έλληνες καλλιέργησαν τις επιστήμες, τις τέχνες και τα γράμματα και έθεσαν θεμελιώδη ερωτήματα για την προέλευση του κόσμου.
Ο προσωκρατικός φιλόσοφος Ηράκλειτος με τη δύναμη της παρατήρησης και της σκέψης μόνο, άρχισε να ερευνά τον μακρόκοσμο (σύμπαν) και να αναρωτιέται για τη δημιουργία του (ο κόσμος για τον Ηράκλειτο δεν είναι αποτέλεσμα δημιουργίας ή γένεσης, αλλά προϋπάρχει προαιώνια και περιγράφεται ως ζωντανή φωτιά -πυρ αείζωο=ενέργεια- η οποία εναλλάξ δυναμώνει και εξασθενεί, χωρίς ποτέ να σβήνει εντελώς).
Λίγο αργότερα οι, επίσης προσωκρατικοί, Λεύκιππος και ο μαθητής του Δημόκριτος, διερευνούν τον μικρόκοσμο και θέτουν ερωτήματα για τη συνέχεια της ύλης καταλήγοντας στο άτομο δηλαδή αυτό που δεν διασπάται περαιτέρω. Έτσι γεννήθηκε η ατομική θεωρία (η ύλη κατά τον Λεύκιππο και τον Δημόκριτο αποτελείται από μικροσκοπικά, αόρατα, αιώνια, άφθαρτα, αμετάβλητα, αδιαίρετα σωμάτια, τα άτομα, τα οποία γεννήθηκαν αυτόματα και τυχαία. Τα άτομα δεν έχουν καμία ποιοτική διαφορά μεταξύ τους, παρά μόνο στο μέγεθος και στο σχήμα τους. Μεταξύ των ατόμων υπάρχει το κενό, ή το «μη ον», το οποίο όμως έχει υλική υπόσταση. Λόγω της ύπαρξης του κενού, τα άτομα έχουν την ιδιότητα της κίνησης. Από τις συγκρούσεις των ατόμων δημιουργείται η ύλη).
Η ελληνιστική περίοδος, που βρήκε την κλασική αρχαιότητα σε φάση παρακμής, προσπάθησε, όσο μπορούσε, να περισώσει το έργο της ενώ η ρωμαϊκή περίοδος που ακολούθησε ανέκοψε πλήρως, σχεδόν, την ελληνική πνευματική δημιουργία και με τη συνδρομή του θρησκευτικού δογματικού φανατισμού βύθισε τον τότε κόσμο στη σκοτεινή περίοδο του μεσαίωνα.
Η αναγέννηση και ο διαφωτισμός επανέφεραν στο προσκήνιο τα ελληνικά γράμματα. Οι επιστήμες και η τεχνική άρχισαν και πάλι να εξελίσσονται και με τη βαθμιαία υποχώρηση του θρησκευτικού φανατισμού και της σκοταδιστικής μισαλλοδοξίας, δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την βιομηχανική επανάσταση. Εξαιτίας της εκδηλώθηκαν μεγάλες κοινωνικές επαναστάσεις (αγγλική, γαλλική, μπολσεβίκικη…) που οδήγησαν τον κόσμο στις σύγχρονες δυτικές αστικές δημοκρατίες και στη λαϊκή δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί αναπτύχθηκαν τα μεγάλα αστικά κέντρα, βελτιώθηκαν οι συνθήκες διαβίωσης, αυξήθηκε το προσδόκιμο ζωής των ανθρώπων, οργανώθηκαν συστήματα μαζικής εκπαίδευσης και κοινωνικής πρόνοιας.
Στα μέσα του 20ού αιώνα και μετά, υπήρξε έκρηξη της επιστήμης και της τεχνολογίας (κβαντική θεωρία και μηχανική, θεωρία σχετικότητας, πυρηνική σχάση, διαστημικά ταξίδια, βιοτεχνολογία, Η/Τ, ιντερνέτ) που διεύρυνε την ανθρώπινη γνώση τόσο στο μακρόκοσμο όσο και στο μικρόκοσμο. Με αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος έκανε ένα ακόμη άλμα στη γνώση και στην ικανότητά του να δημιουργεί και να καταστρέφει. Ταυτόχρονα αυτή η επανάσταση υψηλής τεχνολογίας έχει ήδη δρομολογήσει τις εξελίξεις, σε νέου τύπου οικονομικές δράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο που θα επιβάλουν και νέου τύπου πολιτική οργάνωση των κοινωνιών.
Ο εντοπισμός του «μποζονίου Χιγκς» λοιπόν στο CERN, είναι ιστορικής σημασίας γιατί είναι αυτό το σωματίδιο που παρέχει την ιδιότητα τόσο στο ίδιο όσο και στα άλλα σωματίδια να αποκτούν μάζα -άρα και βαρύτητα- συντελώντας στην υλική υπόσταση του σύμπαντος. Είναι δηλαδή ένα σημαντικό κομμάτι για τη συμπλήρωση του «παζλ» της επιστήμης ενώ ταυτόχρονα είναι ένα ακόμη βήμα του ανθρώπου προς ένα μελλοντικό κόσμο πιο περίπλοκο και αξιοθαύμαστο, έναν κόσμο του οποίου η καθημερινότητα θα συνιστούσε «θαύμα» για τον σημερινό άνθρωπο.
Ευχής έργο, βέβαια, θα ήταν να υπήρχε και το «μποζόνιο» της σωφροσύνης για να προσδίδει σοφία και σύνεση σε όλους όσοι έχουν την ευθύνη να διαχειρίζονται τις τύχες του πλανήτη μας ώστε το μέλλον του να είναι όχι μόνο πιο ενδιαφέρον αλλά και πιο ασφαλές. Ένα τέτοιο σωματίδιο θα ήταν πράγματι το «σωματίδιο του Θεού». Διότι όσο ο άνθρωπος θα συνεχίζει να «δαγκώνει» το μήλο τις γνώσης τόσο περισσότερο θα απαιτείται αυξημένη αυτογνωσία δηλαδή η επίγνωση της ασημαντότητάς του σε σχέση με το σύμπαν της γνώσης.
πηγή:www.ppol.gr
Κυριακή 8 Ιουλίου 2012
Τι προοπτικές έχει η τριμερής συγκυβέρνηση;
O Τσίπρας για τις αποκρατικοποιήσεις στις προγραμματικές.
Ομιλία Καμμένου στις προγραμματικές.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)