Κυριακή 30 Δεκεμβρίου 2012

Το στοίχημα για το 2013

Το στοίχημα για το 2013 
Στ. Αναστασόπουλου*

Εδώ και μήνες δεκάδες σωματεία, χιλιάδες Καρδιτσιώτες είναι σε αναβρασμό. Αγρότες, εργαζόμενοι στους ΟΤΑ, ΑμΕΑ, τρίτεκνοι, γιατροί, νοσηλευτές, εκπαιδευτικοί, άνεργοι, μικρομεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες, ιδιωτικοί υπάλληλοι, σπουδαστές και φοιτητές ορθώνουν ανάστημα. Δεν πρόκειται για «συμφέροντα» συντεχνιών αλλά για ανθρώπινα δικαιώματα. Χάνουν τα στοιχειώδη: το ψωμί, τη δουλειά. Πολλοί από αυτούς παλεύουν για την αξιοπρέπειά τους και θα γίνουν περισσότεροι. Η αγωνία και η οργή τους, εδώ στην Καρδίτσα και σε όλη την Ελλάδα είναι απότοκο της μνημονιακής πολιτικής. Αρκεί όμως η αγωνία; Αρκεί η οργή; Σαφέστατα όχι!

Αυτοί που μας κυβερνούν (Έλληνες και ευρωπαίοι) κι αυτοί που τους στηρίζουν (επιχειρηματίες, ιδιοκτήτες ΜΜΕ κτλ.) ζουν στη δική τους γυάλα, αυτή της πολυτέλειας και της άνεσης. Δεν χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσω για το πόσο ανάλγητοι είναι ενώ υπηρετούν φανατικά και πιστά τον ακραίο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, με την πολιτική και οικονομική ηγεμονία της Γερμανίας. Και δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να σταματήσουν αν δεν τους ανατρέψουμε. Ποιοι όμως; Και πως;

Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, στην καλύτερη δεν εμπνέουν και στην χειρότερη προκαλούν οργή στους εργαζόμενους. Είτε γιατί είναι κυβερνητικές είτε γιατί έχουν αλλοτριωθεί από τα τόσα χρόνια συναλλαγών και διαπλοκής με την εξουσία. Παράλληλα, ένα κομμάτι της αριστεράς βρίσκεται εγκλωβισμένο στην κομματική περιχαράκωση ενώ το μεγάλο πλέον τμήμα της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς ανασυντάσσεται αργά αλλά σταθερά.

Εκείνο που απαιτείται για να μετατραπεί αυτό το εκρηκτικό μίγμα της κοινωνικής απόγνωσης και οργής σε αποτελεσματική δύναμη δημιουργικής ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών και κυβερνήσεων είναι η αλληλεγγύη μεταξύ αυτών των κοινωνικών ομάδων (του 99% δηλαδή της κοινωνίας) που πλήττονται και ο συντονισμός της δράσης τους σε μεγάλους ενωτικούς αγώνες, ξεπερνώντας διαπροσωπικές και κομματικές προκαταλήψεις.

Ακριβώς σε αυτά τα πλαίσια, τα πλαίσια της δημιουργικής ανατροπής, θα ήταν χρήσιμη έως και απαραίτητη η συγκρότηση ενός προοδευτικού ριζοσπαστικού δικτύου αλληλεγγύης και δράσης όλων των κοινωνικών ομάδων και των συλλογικοτήτων αλληλεγγύης στο νομό μας που αγωνίζονται έμμεσα ή άμεσα κατά των μνημονίων. Ενός δικτύου αγώνα που θα συμβάλλει στην οργάνωση της αντίστασης, της αλληλοϋποστήριξης και της αγωνιστικής δράσης σε τοπικό επίπεδο.

Η συγκρότηση ενός τέτοιου δικτύου στην Καρδίτσα- και τέτοιων δικτύων πανελλαδικά - θα διαμορφώσει όρους ριζοσπαστικοποίησης της κοινωνίας, θα φέρει μερική ανάκαμψη της διαλυμένης κοινωνικής συνοχής, θα ενισχύσει την τραυματισμένη αυτοπεποίθηση των πληττόμενων, θα φέρει νίκες στον καθημαγμένο λαό. Κυρίως όμως θα διαμορφώσει την απαιτούμενη κοινωνική συνείδηση που χρειάζεται για την υπέρβαση παλιών λανθασμένων αντιλήψεων (ρουσφέτια, αναξιοκρατία, «μίζες», «λάδωμα», ωχαδερφισμός κτλ) και την ανατροπή αυτού του πολιτικού συστήματος της διαφθοράς. Θα είναι έτσι δυνατό να διαμορφωθεί μια κοινωνία ενεργών πολιτών, με δικαιοσύνη, με κράτος πρόνοιας, μιας κοινωνίας μετασχηματιζόμενης σε σοσιαλιστική με ελευθερία και δημοκρατία. Στο χέρι μας είναι, λοιπόν, το 2013 να μείνει στην ιστορία. Ως έτος αλληλεγγύης και δημιουργικής ανατροπής σε Ελλάδα και Ευρώπη. Κι αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει, ως βασική προϋπόθεση για την ζωή μας πλέον, να βάλουμε και να κερδίσουμε.

*μέλος της Κεντρικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑΣ ΕΚΜ, γραμματέας ΝΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ
28/12/2012
Ο Στέλιος Αναστασόπουλος είναι μέλος της ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ εκπαιδευτικών Καρδίτσας

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2012

Ελλάδα.Το μεγάλο ξεπούλημα.

Ελληνες ολιγάρχες αντίστοιχοι με την ιταλική Μαφία.

Μονοπώλιο εκατομμυριούχων στην Ελλάδα της διαπλοκής

Το περιοδικό «Στερν» δημοσίευσε την περασμένη Πέμπτη ρεπορτάζ με τίτλο «Μονοπώλιο των εκατομμυριούχων», το οποίο υπογράφουν οι δημοσιογράφοι Αντρέας Αλμπες, Φέρρυ Μπατζόγλου και Ανδρέας Λεοντόπουλος.

Το δημοσίευμα επισημαίνει τις διασυνδέσεις πλουσίων Ελλήνων με πολιτικούς, τη φοροδιαφυγή, αλλά και την έλλειψη διάθεσης αλληλεγγύης στην οικονομική κρίση.
Χαρακτηριστικό απόσπασμα αναφέρει: «Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα. Όμως ο πλούτος της είναι άνισα κατανεμημένος. Το 80% της ιδιωτικής περιουσίας βρίσκεται στα χέρια 2.000 οικογενειών. Τα χρήματα που βρίσκονται στο εξωτερικό ανέρχονται στα 200 δισ. ευρώ. Επίσημα ωστόσο αναφέρεται ότι σε ολόκληρη τη χώρα υπάρχουν μόνον εννέα άτομα, τα οποία κερδίζουν περισσότερα από 700.000 ευρώ.
 Η ονομαζόμενη λίστα Λαγκάρντ, με τα ονόματα 2.959 Ελλήνων, που έχουν λογαριασμούς στην Ελβετία, παρέμενε για περισσότερα από δύο χρόνια μυστικό της κυβέρνησης. Στη λίστα βρίσκονται και πρόσωπα της εμπιστοσύνης του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Μεταξύ αυτών, ο δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, ο οποίος και ανήκει στα κορυφαία στελέχη του κόμματος του Σαμαρά. Για τους πλούσιους η λίστα δεν έχει συνέπειες.
Ο μοναδικός που βρέθηκε σε δυσχερή θέση ήταν ένας δημοσιογράφος, ο οποίος και δημοσιοποίησε όλα τα ονόματα στο περιοδικό «Hot Doc». Τώρα απειλείται με ποινή φυλάκισης δύο ετών. Υπό την πίεση της Ευρώπης, κάτι φαίνεται να αλλάζει σταδιακά στην Ελλάδα.
 Την προηγούμενη εβδομάδα συνελήφθη –κατόπιν εισαγγελικής εντολής- ο επιχειρηματίας Λαυρέντης Λαυρεντιάδης, ο οποίος κατέχει ποσοστό 31% της τράπεζας Proton Bank. Η τράπεζα αυτή διασώθηκε από το κράτος με δάνεια 900 εκατομμυρίων ευρώ, εκ των οποίων τα 700 θεωρείται ότι διέφυγαν στο εξωτερικό».
 Ο Σεραφείμ Σεφεριάδης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συγκρίνει τους Ελληνες ολιγάρχες με την ιταλική Μαφία. «Έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Έναν αδελφό στην Αριστερά, έναν στη Δεξιά, έναν στον δήμο και έναν στην Εκκλησία. Οι πολύ πλούσιοι εξαγοράζουν τους πολιτικούς μέσω της χρηματοδότησης του προεκλογικού τους αγώνα. Η εξουσία που ασκούν στα ΜΜΕ τούς καθιστά άθικτους».
 Στο ρεπορτάζ κάνει δηλώσεις και ο επιχειρηματίας Φώτης Μπόμπολας, για τον οποίο το «Στερν» γράφει ότι διευθύνει μια αυτοκρατορία επιχειρήσεων, αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ.
 «Η οικογένειά του ανήκει σε μια χούφτα παντοδύναμων ελληνικών οικογενειών. Συγκρίνεται με τους Ρώσους ολιγάρχες της δεκαετίας του ’90. Σφραγίζουν εδώ και πολλές γενιές το σύστημα στην Ελλάδα και κερδίζουν από αυτό. Τώρα η χώρα βρίσκεται μπροστά στον γκρεμό. Ωστόσο δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Επιχειρηματίες, όπως ο Μπόμπολας, συνεχίζουν να σπεκουλάρουν σε κρατικά συμβόλαια.
Άλλοι περιμένουν να κερδίσουν από τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικής περιουσίας. Άλλοι, πάλι, προτιμούν να φύγουν στο εξωτερικό. Όπως η κ. Γιάννα Αγγελοπούλου, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής των Ολυμπιακών Αγώνων. Πριν από μερικές εβδομάδες, όταν αποκαλύφθηκε ότι η βίλα της στην Αθήνα ήταν δηλωμένη ως εμπορική επιχείρηση –για να πληρώνει φθηνότερο ηλεκτρικό ρεύμα- η ίδια και η οικογένειά της βρίσκονταν ήδη στην Ελβετία.
Εκεί δημιούργησε το ίδρυμα Αγγελόπουλος, μέσω του οποίου μπορεί οποιαδήποτε στιγμή να εξασφαλίσει την περιουσία της.
Έτσι, χαλαρά, μπορεί από απόσταση να παρακολουθεί το ελληνικό Κοινοβούλιο να υπερψηφίσει το σκληρότερο πακέτο στην κοινοβουλευτική του ιστορία»
 Σε ερώτηση του «Στερν» για το εάν οι πολύ πλούσιοι Ελληνες θα έπρεπε τώρα να δείξουν την αλληλεγγύη τους, ο Φώτης Μπόμπολας φέρεται να απαντά «Τι θέλετε να κάνουμε; Οι μετοχές μας βρίσκονται στα Τάρταρα. Οι επιχειρήσεις μας υποφέρουν, όπως υποφέρει ολόκληρη η χώρα».
Ερώτηση «Στερν»: Πώς σας φαίνεται η επιβολή ενός φόρου για τους πλουσίους ;
Απάντηση Μπόμπολα: Αφελής ιδέα. Το μεγάλο κεφάλαιο πάντα θα βρίσκει δρόμους για να αποφεύγει τη φορολόγηση. Αυτό είναι το τίμημα του παγκοσμιοποιημένου κόσμου μας.
Στη συνέχεια, το άρθρο κάνει αναφορές στις οικογένειες Λάτση, Λαμπράκη και Βαρδινογιάννη και αναφέρει απόρρητο έγγραφο της Πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, το οποίο δημοσιεύτηκε και στο Wikileaks, το οποίο και σημειώνει «Μια μικρή ομάδα από μεγιστάνες επιχειρηματίες, τους οποίους συνδέουν συγγένειες, γάμοι, ακόμη και μοιχείες με πολιτικούς. Οι σχέσεις αυτές είναι τόσο περίπλοκες όσο και οι σχέσεις των θεών της ελληνικής μυθολογίας.
Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην οικογένεια Κόκκαλη και τονίζεται χαρακτηριστικά «Ο Κόκκαλης είναι η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα των Ελλήνων ολιγαρχών. Υπήρξε συνεργάτης της Στάζι με το ψευδώνυμο Κρόκους και Κασκάντε. Μεγάλωσε στην πρώην Ανατολική Γερμανία, όπου και βρήκε καταφύγιο η οικογένειά του μετά τον ελληνικό εμφύλιο.
Στο μεταξύ η περιουσία του τώρα υπολογίζεται μέχρι και στα 2 δισ. δολάρια. Οι φήμες γι” αυτόν θα μπορούσαν να αποτελέσουν σενάριο κατασκοπείας. Οταν αποκαλύφθηκε το σκάνδαλο «Ζίμενς», στο οποίο 100 εκατομμύρια ευρώ πήγαν ως μίζες σε Ελληνες πολιτικούς, η γερμανική Εισαγγελία, ερευνώντας τα έγγραφα της «Ζίμενς», έπεσε πάνω σε έναν μυστήριο τύπο «κύριο Κ». Υποπτεύονται ότι πίσω από το όνομα αυτό βρίσκεται ο Κόκκαλης».
«Ομως είναι πολύ δύσκολο να αποδείξεις παράνομες πράξεις των Ελλήνων ολιγαρχών», λέει ο οικονομολόγος Σάββας Ρομπόλης και συνεχίζει: «Οχι μόνον γιατί έχουν παντού τους ανθρώπους τους. Επί γενιές ολόκληρες οι νόμοι φτιάχτηκαν στα μέτρα τους. Δεν χρειάζεται να εξαπατήσουν την Εφορία. Οι φόροι απλώς τους χαρίζονται. Ετσι κάθε χρόνο το Κοινοβούλιο αποφασίζει να απαλλάξει από τους φόρους τους εφοπλιστές. Επειδή αυτοί απειλούν να αλλάξουν τη σημαία στα πλοία τους».
Και το «Στερν» καταλήγει: «Όλες οι προσπάθειες να καθίσουν όλοι οι Eλληνες ολιγάρχες σε ένα στρογγυλό τραπέζι και να συμβάλλουν στη σωτηρία της χώρας, απέτυχαν. «Οι άνθρωποι αυτοί που έχουν στο πλευρό τους το χρήμα, την εξουσία και τα ΜΜΕ, αντιστέκονται σε κάθε μεταρρύθμιση», διαμαρτύρεται ο πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου».
Κάποια στιγμή, επισκέφθηκε το γραφείο του Ευρωπαίου Επιτρόπου στην Αθήνα, μια ομάδα Ελλήνων εφοπλιστών και βιομηχάνων. Όπως αναφέρει υπάλληλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «νομίζαμε ότι θέλουν να βοηθήσουν. Αυτοί όμως άρχισαν να διαμαρτύρονται για το πόσο υψηλοί είναι οι φόροι, πόσες πολλές ρυθμίσεις υπάρχουν και έλεγαν ότι αισθάνονται διωκόμενοι από το κράτος. Συμπεριφέρονταν σαν να επρόκειτο για μια παρέα άπορων».

Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών 25/12/2012

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2012

Χριστούγεννα 2012

Θυμήθηκα τι είναι Κατάθλιψη

Επέστρεψα στο χωριό. Δυο μέρες στην εορταστική Αθήνα ήταν αρκετές για να μου υπενθυμίσουν τι πα να πει κατάθλιψη. Έφυγα τρέχοντας κι ελπίζω να στρώσω, να συνέλθω, να γειάνω με το ξημέρωμα της αυριανής μέρας, που θα βγω στο χωράφι και στο βουνό.
Τέτοιο βάρος ασήκωτο στο στήθος, τόση θλίψη, είχα να νιώσω πολλά χρόνια. Δεν αντέχεται τόση υποκρισία και τόση ελαφρότητα, όση αντίκρισα γύρω μου στην χριστουγεννιάτικη πρωτεύουσα. Ο Τιτανικός βουλιάζει και οι κυρίες και κύριοι του μεσαίου πατώματος φτιάχνουν τα νύχια τους, κάνουν τα ψώνια τους, κόβουν βόλτες, ετοιμάζουν τα τραπέζια τους, την ίδια στιγμή που στο κάτω πάτωμα υπάρχουν πτώματα και η στάθμη των υδάτων ολοένα ανεβαίνει. Αυτοί απλά ελπίζουν πως κάποιος, ο Σαμαράς πχ, θα βουλώσει την τρύπα και θα σταματήσουν τα νερά να ανεβαίνουν, όσους πνίξανε πνίξανε, τι να κάνουμε, ας είχανε φροντίσει, ας είχανε κάνει τα κουμάντα τους να σωθούνε.
Πολλοί απ’ τους διασκεδαστές κάνουν και την ετήσια φιλανθρωπία τους (ως ανώτεροι του ανθρώπου, είναι φιλάνθρωποι) πετώντας μια σακούλα φαϊ ή κάνα ρούχο στον σωρό που έστησε ο Καμίνης στο Σύνταγμα για να τον προβάλει το τηλεοπτικό δίκτυο που στηρίζει εδώ και χρόνια την εξαθλίωση.
Πριν μερικές δεκαετίες, όταν είχε πένθος ο γείτονας δεν ανοίγαμε ούτε το ραδιόφωνο γιατί ήτανε ντροπή ο άλλος να πενθεί κι εσύ να να διασκεδάζεις. Σήμερα οι Έλληνες στην πλειονότητά τους είναι πλέον ιδιώτες τελειωμένοι και χωρίς καμία πιθανότητα ανάκαμψης. Κανέναν δεν ενδιαφέρει ο πόνος και το πένθος του άλλου. Σε κάθε τετράγωνο της μεγαλούπολης η δυστυχία είναι παρούσα μαζί με την γελοιότητα της δήθεν ευμάρειας, που είτε αδιαφορεί ξεδιάντροπα για την δυστυχία είτε την ελεεί, μέρες που είναι, για να ξεμπερδεύει μια και καλή με όλα.
Και όλα αυτά βεβαίως προδίδουν ξεκάθαρα για ποιον λόγο είμαστε εδώ που είμαστε, για ποιον λόγο ακολουθούμε αυτές τις πολιτικές ξεπουλήματος των πάντων για να σώσουμε τα τομάρια μας και, το χειρότερο, αποδεικνύουν ότι υπάρχει ακόμα αρκετό ανθρώπινο λίπος, για να ξεσκίσουν οι Αγορές. Δεν έχουμε τελειώσει.
Νύχτα λοιπόν και με στήθος βαρύ κι ασήκωτο έφτασα πίσω στο χωριό. Ο Μάρτης με υποδέχτηκε φιλώντας μου τα χέρια, λες κι είναι άνθρωπος κι εγώ φιλάνθρωπος που του δωσα ελεημοσύνη.

yiannismakridakis.gr

Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2012