Τα επόμενα δέκα χρόνια,αν έτσι πορευθούμε, πού θα φθάσουμε;

Απεργία διότι

Εως το 2015 περί τους 25.000 τραπεζοϋπαλλήλους θα έχουν απολυθεί. Οι τράπεζες επανακεφαλαιοποιούνται, συγχωνεύονται, δυναμώνουν, πλουτίζουν, ετοιμάζονται για την «επόμενη μέρα» και ακριβώς για αυτό θα απολύσουν 25.000 τραπεζοϋπαλλήλους! Εσύ, αγαπητέ μου τραπεζοϋπάλληλε που δεν θα απεργήσεις αύριο, γιατί θα το κάνεις; Επειδή ελπίζεις ότι δεν θα είσαι ένας απ’ τους 25.000 προγραμμένους; Εσύ που θα πας αύριο στη «δουλίτσα σου», τι λες μέσα σου; άσε να τη σκαπουλάρουμε σήμερα κι αύριο έχει ο θεός; Πόσο μακριά νομίζεις ότι μπορεί να φτάσει έτσι η ζωή σου; κι αν η δική σου ζωή τη γλιτώσει, με τους συναδέλφους σου γύρω σου να πέφτουν, τι ζωή θα ’ναι; Μια ζωή που θα εκτιμήσει το παιδί σου, όταν διαπιστώσει ότι η δική σου αδράνεια  και υποταγή αιχμαλώτισε κι ακύρωσε τις δικές του προοπτικές και τα δικά του όνειρα; Πιστεύεις ότι η προσωπική σου ευθύνη δεν έχει σχέση με την ταξική σου ευθύνη; Πολλά χρόνια τώρα η εργατική τάξη αποδεκατίζεται. Σε τι σε ωφέλησε αυτό; Βρέθηκες με μειωμένο μισθό και μεγαλύτερους φόρους, απαξιωμένος και στριμωγμένος. Μόνον με το χειρότερο να σε περιμένει. «Δεν θα βγάλω εγώ το φίδι από την τρύπα», έλεγες και λες, εσύ και πολλοί άλλοι, ώσπου το φίδι να σε δαγκώσει κι εσένα στο τέλος. Σε τι σε ωφέλησαν τα κλισέ που σου έμαθε η προπαγάνδα να σκέφτεσαι κι έτσι να σνομπάρεις τον συνδικαλισμό, τα κόμματα, την Αριστερά και να λες ότι «όλοι ίδιοι είναι»; Δεν είναι όλοι ίδιοι, άλλος είναι αυτός που σε τρώει κι άλλος είσαι εσύ που τρώγεσαι. «Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί», αντιθέτως εσύ με την αδράνειά σου βοηθάς αυτούς που έφαγαν εμένα να φάνε και εσένα. Κοίτα γύρω σου, εσύ, ο υπάλληλος, ο εργάτης, ο επιστήμονας, που αύριο θα πας στη δουλειά είτε για τον φόβο του αφεντικού, είτε για να μη χάσεις το μεροκάματο, είτε γιατί τα έχεις ισοπεδώσει όλα με αφελείς (αλλά βολικές) γενικεύσεις, κοίτα γύρω σου σε τι έχεις συμβάλει - στη μετατροπή της Ελλάδας σε ζώνη ατιμασμένης εργασίας. Σε αυτήν τη χώρα-δουλοπάροικο, κολίγας θα δουλεύει η κόρη ή ο γιος σου, εκτός κι αν φύγουν μετανάστες για να δουλέψουν κολίγες στους ξένους. Λες μέσα σου, «δεν φταίω εγώ, εγώ κοιτάω τη δουλίτσα μου» - να τη η δουλίτσα σου! τους άφησες να την κάνουν σκλαβιά για σένα, ανεργία για τον φίλο και τον συγγενή σου, κρύο για τους γέροντες και πείνα για τα παιδιά. Λες μέσα σου, «ωχ αδερφέ μου! εγώ θα σώσω τον κόσμο;» - αν όχι εσύ, ποιος; Περιμένεις να σε σώσουν οι άλλοι για τους οποίους την ίδια στιγμή εσύ δεν κουνάς ούτε το δαχτυλάκι σου; Εσύ που όταν ακούς για αλληλεγγύη καγχάζεις; Για δες πού έχεις φθάσει με όλα αυτά και ως πού ακόμα θα σε φθάσουν.
Ξέρω! νομίζεις ότι είσαι έξυπνος. Κι ότι αυτές οι αιτιάσεις είναι παλαιοκομμουνιστικές, «κολλημένα» πράγματα, παλαιοημερολογίτικα. Ενώ τα «εκσυγχρονιστικά» που σε έφεραν έως εδώ, έρχονται απ’ το μέλλον. Η αποχή απ’ τις εκλογές, η περιφρόνηση του λαού, το σνομπάρισμα του κοινοβουλευτισμού, όλα αυτά είναι όντως μια... έξυπνη στάση. Που έρχεται απ’ το... μέλλον. Μιας νέας εποχής των σπηλαίων. Το μέλλον μιας εργασιακής ζούγκλας. Οχι, φίλε μου, δεν έρχονται απ’ το μέλλον. Απ’ το παρελθόν έρχονται, ο πανάρχαιος παιάνας του ατομισμού και της βλακείας του ιδιώτη είναι. Αύριο απεργούν οι εργαζόμενοι. Εσύ που θα πας στη δουλειά σου, τι είσαι; δεν είσαι εργαζόμενος; Ή μήπως σε έχει κάνει η προπαγάνδα των Δυνατών να αισθάνεσαι ένοχος; Ενοχος σε τι; Εκλεψες; άρπαξες; υπεξαίρεσες; Ενοχοι είναι οι συνένοχοι των Δυνατών. Αν δεν είσαι λοιπόν συνένοχος, γιατί πας μαζί τους και δεν πας με τους συντρόφους σου;
Φοβάσαι μήπως σε απολύσουν; Μα αν σου κάνουν ό,τι θέλουν τη ζωή, γιατί να σε απολύσουν; - άσε που όποτε θέλουν θα σε απολύσουν κι αυτό καθόλου δεν συναρτάται με το αν στο μεταξύ εσύ ξεφτιλίστηκες κι έγινες ραγιάς. Αλλά όμως, κι αυτό σ’ το αναγνωρίζω, ίσως πάλι να πιστεύεις ότι με το λάου - λάου μπορεί να σταματήσει το κακό κι αύριο τα πράγματα να βελτιωθούν. Να γίνουμε κι εμείς Ευρώπη! Γερμανία! Είσαι πολύ σίγουρος ότι θέλεις να γίνουμε Γερμανία; Στη Γερμανία το 20% των εργαζομένων κακοπληρώνεται, εδώ μόνον το 13,5% ακόμα! - όσον όμως το πείραμα θα συνεχίζεται, με σένα και μένα πειραματόζωα, και το 20% θα φθάσουμε, και θα το ξεπεράσουμε. Στη Γερμανία 5.000.000 εργάτες δουλεύουν υπενοικιαζόμενοι στις επιχειρήσεις από εργολάβους-δουλέμπορους με 400 ευρώ τον μήνα! Χωρίς ασφάλεια ιατροφαρμακευτική. Χωρίς ασφάλιση, χωρίς προοπτική σύνταξης. Στη Γερμανία της «Ατζέντας 2010» του Σρέντερ που εφαρμόζεται ήδη από το 2003, όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι, δεν πήραν αυξήσεις επί δεκαετίαν. Αυτό είναι το «γερμανικό θαύμα» της Μέρκελ! Εσύ αυτήν την Ευρώπη θέλεις και δεν απεργείς; Αυτήν την Ελλάδα; Των ανθρώπων που βγαίνουν στο κυνήγι για ένα πιάτο φαΐ στα συσσίτια; Στη Γερμανία στοιβάζουν ξανά τους ξένους εργάτες στις αποθήκες και τα παραπήγματα. Κι εκεί κι εδώ το ίδιο πείραμα ολοκληρώνεται.
Φίλε μου, εσύ που αύριο δεν θα απεργήσεις, μπορεί να είσαι ο επόμενος άνεργος. Εχεις ακριβώς τις ίδιες πιθανότητες με εκείνον που θα απεργήσει. Εσύ απλώς πουλάς έναν αγώνα που μπορεί να σας έσωζε και τους δύο. Τι θα σε υπερασπισθεί όταν δεν θα υπάρχει συλλογική σύμβαση; Πού θα πας όταν ξεχαρβαλωθούν τελείως τα νοσοκομεία; Ξέρω ότι τα ξέρεις όλα αυτά. Ξέρω και ότι ίσως να θυμώνεις με όσα σου γράφω. Δεν είναι κακό! Απ’ τον θυμό κάτι μπορεί να βγει! Απ’ τον φόβο, τις εξυπνάδες, τη σνομπαρία και την ιδιώτευση δεν βγαίνει τίποτα. Δεν ξέρω λοιπόν τι θα κάνεις εσύ αύριο, αλλά εγώ θα απεργήσω. Και θα απεργήσω και για πάρτη σου. Και μη μου πεις ότι όλα αυτά σ’ τα λέω εκ του ασφαλούς, διότι με τρεις απολύσεις στην πλάτη μου, ξέρω τι σου λέω. Οι απολύσεις δεν είναι παράσημα, φορτίο είναι. Βαρύ κι ασήκωτο. Τρεις φορές με έχουν ξεσπιτώσει απ’ τη ζωή μου. Για αυτό, αδερφέ μου, εσύ που δεν θα απεργήσεις αύριο, ξέρω ότι κατά βάθος με καταλαβαίνεις κι ας θυμώνεις με αυτά που παίρνω το θάρρος να σου λέω. Οι καιροί ου μενετοί. Στη Γερμανία η μισή και παραπάνω πλέον εργατική τάξη δουλεύει υπό καθεστώς «σύμβασης έργου». Μέσα σε δέκα χρόνια αναθεωρήθηκαν οι κατακτήσεις ενός αιώνα. Τα επόμενα δέκα χρόνια,αν έτσι πορευθούμε, πού θα φθάσουμε;
stathis@enikos.gr

3 σε 1!!!

«Οι θυσίες μας πάνε στα χέρια των τραπεζιτών και των πολιτικών»

Μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις σε Πορτογαλία και Ισπανία για την λιτότητα 17/02/2013 - 11:24 Ο Ευρωπαϊκός Νότος διαδηλώνει εναντίον της σκληρής πολιτικής που εφαρμόζουν οι Βρυξέλλες.

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν το Σάββατο, από το βορρά έως το νότο της Πορτογαλίας, κατά των μέτρων λιτότητας που εφαρμόζει η κεντροδεξιά κυβέρνηση, κάτω από την κηδεμονία των διεθνών πιστωτών. «Αλλαγή πορείας, νέα πολιτική» ήταν μερικά από τα συνθήματα, που αναγράφονταν στα πλακάτ που κρατούσαν οι διαδηλωτές στη Λισσαβόνα, όπου περίπου 5.000 άνθρωποι διαδήλωσαν μετά από κάλεσμα του CGTP, του κύριου συνδικάτου της Πορτογαλίας. «Οι θυσίες μας πάνε στα χέρια των τραπεζιτών και των πολιτικών» φώναζαν οι διαδηλωτές κυματίζοντας τις κόκκινες σημαίες του συνδικάτου.Η εκδήλωση διαμαρτυρίας αφορούσε τα μέτρα λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση, με αύξηση των φόρων και ταυτόχρονη μείωση των μισθών και των συντάξεων. «Από τώρα και μέχρι το τέλος του Μαρτίου θα υπάρξουν απεργίες και διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα», ανακοίνωσε ο Αρμένιο Κάρλος κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο τέλος της εκδήλωσης στη Λισσαβόνα. Την ίδια στιγμή, χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν χθες σε όλη την Ισπανία για να απαιτήσουν να καταρτιστεί ένας νέος νόμος ο οποίος θα δώσει τέλος στις εξώσεις χρεωμένων ιδιοκτητών ακινήτων οι οποίοι έχουν πληγεί ή καταστραφεί οικονομικά από την οικονομική κρίση.Πολλές χιλιάδες πολίτες έκαναν πορεία στο κέντρο της Μαδρίτης, χτυπώντας τύμπανα και ηχώντας κόρνες. Κρατούσαν πανό που έγραφαν «Στοπ στις εξώσεις» και φώναζαν συνθήματα όπως «Τι συνέβη; Δεν έχουμε σπίτι». Παρόμοιες συγκεντρώσεις έγιναν στη Βαρκελόνη και σε περίπου πενήντα άλλες πόλεις της χώρας. Εδώ και μήνες, οι Ισπανοί διαδηλώνουν μαζικά ενάντια στις συνέπειες της ύφεσης κι ενάντια στα σκληρά μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν από την συντηρητική κυβέρνηση της οποίας ηγείται ο ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος Μαριάνο Ραχόι.  Εμείς;;;;;;;;;;; Δεν είναι ότι δεν είμαστε επαναστάτες. Απλά είμαστε άτυχοι που δεν είναι όπλο ο καναπές.

--

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 20/2/2013

Γράφτηκε πριν δύο χρόνια.

ΤΕΤΆΡΤΗ, 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 2011

Το ρέκβιεμ του απεργοσπάστη

 του Αντώνη Αντωνάκου

Όταν τηλεφωνώ στους εκάστοτε διευθυντές μου λέγοντάς τους ότι θα κάνω απεργία, μού εύχονται αυθόρμητα καλή ξεκούραση. Όταν επιστρέφω την επόμενη μέρα οι συνάδελφοι με ρωτάνε πως τα πέρασα απευθύνοντάς μου εγκάρδιο χαιρετισμό κι ένα βροντερό καλώς ήρθες, απ’ αυτά που λέμε σε μετανάστη συγγενή που έχουμε να δούμε σαράντα χρόνια. Αρχίζω να πιστεύω λοιπόν κι εγώ πως πήγα κάποια εκδρομή. Πως έκανα ταξίδι αναψυχής, κι αρχίζω να νιώθω ένοχος όταν σκέφτομαι πως, την ώρα που εγώ έλιαζα τα καλαμπαλίκια μου στις εξωτικές Μαλβίδες οι συνάδελφοι σκίζονταν μέσα στην αίθουσα μεταδίδοντας τη γνώση. Αρχίζω να νιώθω κοπρίτης, τεμπέλης, αντιπαραγωγικός. Παίρνω τότε, τηλέφωνο, άλλους κοπρίτες, τεμπέληδες, αντιπαραγωγικούς για να δω σε τι στάση χαλάρωσης βρίσκονται ώστε να νιώσω καλύτερα. Ως εκπρόσωπος λοιπόν του είκοσι τοις εκατό περίπου του εκλογικού σώματος που κρατάει την κοινωνία πίσω κι εμποδίζει την ανάπτυξη και την εξέλιξη του είδους απευθύνομαι σε σένα συνάδελφε απεργοσπάστη.

Σε σένα μαλάκα που δεν μπορείς να κρυφτείς στο πλήθος και να φορτώσεις τις ευθύνες σου αλλού. Εσένα που κοιτάς να τη βολέψεις, αλλά και σένα που τρως το κουτόχορτο που σου σερβίρουν και λες κι ευχαριστώ. Ναι, εσύ που έχεις όνομα και επίθετο.

Εσύ, που όταν κυνηγούσαν το διπλανό σου δημόσιο υπάλληλο επευφημούσες, αποκαλώντας τους όλους τεμπέληδες και άχρηστους. 

Εσύ, που όταν αποφάσισαν να ρίξουν τις ευθύνες για την κλοπή στους γιατρούς επευφημούσες, αποκαλώντας τους όλους κλέφτες και σκιτζήδες. 

Εσύ, που όταν τα έριξαν στους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ επευφημούσες πάλι, αποκαλώντας τους κηφήνες και λαμόγια. 

Εσύ, που όταν έδειξαν εσένα ως υπεύθυνο για την κατάντια της χώρας, δε βρήκες κανένα να σε υποστηρίξει, γιατί και οι άλλοι μαλάκες επευφημούσαν, αποκαλώντας σε απατεώνα και παράσιτο.

Εσύ μαλάκα, που έχεις όνομα και επίθετο. Εσύ, που κάθεσαι αποχαυνωμένος μπροστά στην τηλεόραση και μαζί με το ετοιματζίδικο δείπνο σου καταπίνεις αμάσητα όλα τα τοξικά απόβλητα των υπαλλήλων μεγαλοεργολάβων και εφοπλιστών.

Εσύ, που νομίζεις ότι κάνεις επανάσταση μουντζώνοντας την οθόνη. 

Εσύ, που παριστάνεις τον κυρίαρχο λαό και πουλάς την ψήφο σου στον πρώτο τυχάρπαστο υποψήφιο νταβατζή βουλευτή που νομίζεις ότι θα σου τακτοποιήσει το γιο, την κόρη, το παράνομο οικοπεδάκι και κάτι χρέη στην εφορία. 

Εσύ μαλάκα, που πλακώνεσαι στο καφενείο με το διπλανό μαλάκα που πούλησε την ψήφο του, στο όνομα ενός άλλου νταβατζή. 

Εσύ μαλάκα, που έχεις το θράσος να πιστεύεις ότι όλοι είναι το ίδιο μαλάκες με σένα και γλείφουν για να βολευτούν, χαρτζιλικώνουν για να εξυπηρετηθούν και χώνουν φακελάκια για να γίνουν καλά.  

Εσύ, που όταν οι εργοδότες σου αποφάσισαν ότι τα 800 ευρώ που παίρνεις τους πέφτουν πολλά και σε πέταξαν στο δρόμο, πίστεψες ότι για όλα φταίνε οι Πακιστανοί και οι Αλβανοί που σου τρώνε το ψωμί. 

Εσύ μαλάκα, υπάνθρωπε. 

Εσύ που έχεις όνομα και επίθετο. 

Εσύ, που όταν σου πηδάνε τη ζωή, αρνείσαι να βγεις στο δρόμο, γιατί οι διαδηλώσεις είναι επικίνδυνες, γιατί οι συνδικαλιστές είναι πουλημένοι, γιατί οι συντεχνίες κοιτούν την πάρτη τους, γιατί, γιατί, γιατί… Γιατί τελικά… δε βαριέσαι; Πού να σηκώνεσαι από την πολυθρόνα; 

Εσύ που περιμένεις από τους άλλους να διεκδικήσουν τα δικά σου δικαιώματα κι αν δεν το κάνουν έχεις και το θράσος να τους βρίζεις.

Εσύ μαλάκα που έχεις όνομα και επίθετο. 

Εσύ, που θυμήθηκες ότι είσαι απόγονος του «Μεγαλέξανδρου» όταν οι Σλαβομακεδόνες ανακάλυψαν το “Αστέρι του Κούτλες” (Βεργίνα), αλλά όταν σου ξεπουλάνε το δημόσιο πλούτο της χώρας σου (το δικό σου πλούτο) χειροκροτείς γιατί «γίνονται επενδύσεις». 

Εσύ, που θυμάσαι ότι είσαι τρισέγγονο του Κολοκοτρώνη, όταν στη γειτονιά σου βλέπεις ζητιάνους μετανάστες, αλλά ξεχνάς ότι δεν είσαι παρά ένας ραγιάς που αντί να σκύβεις στο σουλτάνο, σκύβεις στον εργοδότη σου, τον προϊστάμενό σου, το βουλευτή σου, τον αρχηγό του κόμματός σου, στη Μέρκελ, στον Τρυσέ, στον αρχιμανδρίτη σου. 

Εσύ, που χωρίς καπίστρι νιώθεις γυμνός. 

Ναι, εσύ που γλείφεις εκεί που έφτυνες πριν λίγες ημέρες, για να ξαναφτύσεις στο ίδιο σημείο μερικούς μήνες αργότερα. Εσύ που έκανες θεό τον Καραμανλή πριν ανακαλύψεις ότι είναι ένας χοντρολαπάς που σε κορόιδευε, για να κάνεις στη θέση του θεό τον Παπανδρέου, έως ότου ανακαλύψεις ότι είναι ένας απατεώνας που σε κοροϊδεύει. 

Εσύ που άγεσαι και φέρεσαι από το κάθε τυχάρπαστο παπαγαλάκι από τηλεοράσεως, ραδιοφώνου ή και εφημερίδας. 

Εσύ που κοιμάσαι με το όνειρο του Πρετεντέρη και ξυπνάς με τον εφιάλτη του Παπαχελά. Εσύ μαλάκα, που έχεις όνομα και επίθετο. 

Εσύ που έχαψες το παραμύθι του Παπανδρέου για τα «λεφτά που υπήρχαν» και έρχεται τώρα να τα πάρει από την τσέπη σου. 

Εσύ που συνεχίζεις να θεωρείς ότι ο Γιώργος θα γίνει σοσιαλιστής, μετά την παρέλευση τετραετίας. 

Εσύ μαλάκα που επιτρέπεις σε κάθε Πάγκαλο να σε φτύνει και να σε κατουράει. Να σου λέει στα μούτρα σου ότι είσαι κλέφτης. 

Εσύ, που δίνεις το δικαίωμα σε κάθε πασόκο νεκροθάφτη να σε θεωρεί δεδομένο και να διαλαλεί ότι στηρίζεις την ταφόπλακα που πάνε να σου φορέσουν. 

Εσύ που συμπεριφέρεσαι στην κάλπη σα χουλιγκάνος και πιστεύεις ότι γεννήθηκες με τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ σφραγισμένο στα καπούλια. Τα δαμάλια σφραγίζουν ρε μαλάκα όχι τους ανθρώπους. 

*ο Αντώνης Αντωνάκος είναι ρακοσυλλέκτης οραμάτων

Δανεισμένο απο το alfavita.gr

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Επίκαιροι αμίλητοι        Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες

περί δημοκρατικής τάξης, 

ανάμεσά μας, 

οι αμίλητοι ζούνε.
Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,
οι ηγεμόνες δυναμώνουν,
ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,
των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.
Ετούτων των αμίλητων το πετσί, 

περίεργα θα ʼλεγες είναι φτιαγμένο.
Τους φτύνουν καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουν σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.
Ν' αγριέψουν δεν το λέει η ψυχούλα τους,
και πού το παράπονό τους να πούνε;
Απʼ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;
Μισή ώρα, κι αν, 

βαστάει το κόχλασμά τους.
Μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.
Ει!  Ξυπνήστε κοιμισμένοι!
Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους.
Άλλο δε μας μένει.

Το έστειλε η Λένα Γκαραγκάνη

Μέλος της Κ.Δ.Ε.