Η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κι ανήψι καθαριστριών

Η μάνα μου καθαρίστρια, εγώ παιδί κι ανήψι καθαριστριών

13:27 | 15 Ιουν. 2014

Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης

Έλαμπαν τα σπίτια που δούλευε 6 μέρες την εβδομάδα και την έβδομη, την Κυριακή, (στην "αργία" της), να καθαρίσει και το δικό μας το σπίτι κ εμάς, να μαγειρέψει ένα πιάτο ζεστό φαγητό, να πλύνει, ν΄απλώσει, να σιδερώσει, να μας αγκαλιάσει και να ξεκουραστεί.

Αυτή η μάνα μου!

Αυτές οι Περιστεριώτισες οι μανάδες των φίλων μας, που ξεκινούσαν χαράματα νηστικές, αφήνοντας τα παιδιά στους δρόμους, για να φτάσουν στην Εκάλη, στη Φιλοθέη, στο Ψυχικό, με κρύο, με βροχή, με χιόνι, με ζέστη και να γίνουν «παραδουλεύτρες» όπως τις έλεγαν οι «Κυρίες», για να μας μεγαλώσουν, με το μεροκάματο τους, να μας μορφώσουν, να γίνουμε άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γίναμε!

Κι όταν επέστρεφε η μάνα απ τη δουλεία, έχοντας μέσα στην τσάντα της την βρεγμένη της ρόμπα που φορούσε όταν σφουγγάριζε με τα γόνατα τα πατώματα, μικρός εγώ, πολύ μικρός, την ρώταγα με αγωνία:

- Μαμά τι μου έφερες;
- Κούραση παιδί μου, η απάντηση της. Κούραση.

Μεγαλώσαμε με τα ρούχα που έδιναν οι «Κυρίες» στη μάνα μας για ψυχικό. Δικό μας ρούχο δεν είχαμε. Αποφόρια. Μ’ αυτά ντυνόμασταν.

Μανάδες ηρωίδες!

Σε αυτές τις μανάδες σήκωσε το χέρι του ο Φασισμός. Αυτές τις μανάδες χτύπησαν οι «μπράβοι» των 500 ευρώ.

Αντί να φιλήσουν το χέρι τους, τις έστειλαν στα νοσοκομεία.

Αυτοί που σκότωσαν τον «αδελφό» μας και το «παιδί» μας, τον Γρηγορόπουλο, αυτοί που προσφέρουν ασυλία στους Ναζιστές, σάρκα από την σάρκα τους, αυτοί που πουλάνε πρέζα στις πιάτσες για να μην ξυπνήσει ποτέ ο λαός, αυτοί που εκδίδουν πόρνες για να μαζεύουν τα ποσοστά, αυτοί που φέρονται απάνθρωπα στους μετανάστες, αυτοί που εκβιάζουν καταστηματάρχες, αυτοί που πάντα υπηρετούν την εκάστοτε εξουσία πιστά, οι ταγματαλήτες στην κατοχή, οι ασφαλίτες στη χούντα, για να λάβουν ως ανταπόδοση το «μέρισμά τους..» τόλμησαν και σήκωσαν το βέβηλο χέρι τους, στις μανάδες μας.

Σε όλα αυτά τα ανθρωπάρια, με τους γυμνασμένους μύες και το ελάχιστο μυαλό, που με την στάση και την συμπεριφορά τους έφτυσαν τις ίδιες τις μανάδες τους, γυρίζω την πλάτη.

Σκληραίνω την καρδιά μου.

Δεν τους ευλογώ πια. Δεν μου βγαίνει.

Δεν έχω ευχή γ αυτούς.

Όλοι αυτοί, θα με βρουν μπροστά τους, στον αγώνα.

Φωνάζω δυνατά: Ξυπνήστε όλοι, ξύπνα επιτέλους λαέ του Θεού πριν να είναι αργά.

«ΑΚΟΥΣΑΤΕ οὖν, βασιλεῖς, καὶ σύνετε· μάθετε, δικασταὶ περάτων γῆς. 2 ἐνωτίσασθε οἱ κρατοῦντες πλήθους καὶ γεγαυρωμένοι ἐπὶ ὄχλοις ἐθνῶν· 3 ὅτι ἐδόθη παρὰ τοῦ Κυρίου ἡ κράτησις ὑμῖν καὶ ἡ δυναστεία παρὰ ῾Υψίστου, ὃς ἐξετάσει ὑμῶν τὰ ἔργα καὶ τὰς βουλὰς διερευνήσει· 4 ὅτι ὑπηρέται ὄντες τῆς αὐτοῦ βασιλείας οὐκ ἐκρίνατε ὀρθῶς, οὐδὲ ἐφυλάξατε νόμον, οὐδὲ κατὰ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἐπορεύθητε. 5 φρικτῶς καὶ ταχέως ἐπιστήσεται ὑμῖν, ὅτι κρίσις ἀπότομος ἐν τοῖς ὑπερέχουσι γίνεται...»

Αρχιμανδρίτης Βασίλειος Βαρβέλης.
Γραμματέας του πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

 

H Oικονομία με Άλλο Μάτι

H Oικονομία με Άλλο Μάτι

 

H Πιθανότητα χρεοκοπίας της Αργεντινής ξανά στο προσκήνιο

Χρήσιμα διδάγματα από τη νέα περιπέτεια της Κίρχνερ

 

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*

Στο προσκήνιο επανέρχεται ξανά η πιθανότητα χρεοκοπίας της Αργεντινής, μετά την απόφαση αμερικανικού δικαστηρίου να δικαιώσει προσφυγή μέρους των πιστωτών της, που ζητούν να πληρωθούν στο ακέραιο ομόλογα αξίας 1,3 δισ. δολαρίων .

Η προθεσμία λήγει στο τέλος Ιουνίου. Αν δεν πληρωθούν τα ομόλογα τότε η κυβέρνηση της Αργεντινής απειλείται με νέα χρεοκοπία για πρώτη φορά από το 2001. Μία πιθανότητα που ακόμη και αν δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις για τις διεθνείς κεφαλαιαγορές, ενδέχεται να αποδειχθεί ιδιαιτέρως διδακτική και για τη χώρα μας, μιας και το ζήτημα της διαχείρισης του τεράστιου δημόσιου χρέους εξακολουθεί να παραμένει ακανθώδες. Ειδικά για μία μελλοντική πιθανή κυβέρνηση της αριστεράς με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, η οποία διατείνεται ότι μπορεί να πετύχει ένα διαφορετικό δρόμο προσέγγισης όσον αφορά την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης, η οποία έχει γονατίσει χιλιάδες νοικοκυριά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Την περασμένη Δευτέρα(16/06) το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάνθηκε ότι οι κάτοχοι ομολόγων Αργεντινής πρέπει να αποπληρωθούν στο ακέραιο. Πρόκειται για μία δικαστική διαμάχη μεταξύ πιστωτών που απαρτίζονται από τα λεγόμενα hedge funds-κερδοσκοπικά επενδυτικά κεφάλαια υψηλού ρίσκου που αναζητούν μεγάλες αποδόσεις-και της κυβέρνησης της Κριστίνα Φερνάντες Κίρχνερ, της δημοφιλούς προέδρου της Αργεντινής που οφείλει την υψηλή της δημοτικότητα στον εκλιπόντα σύζυγό της και πρώην πρόεδρο της χώρας την ταραχώδη περίοδο που ακολούθησε τη στάση πληρωμών του 2001.

Το κοραλίτο...

Το νόμισμα της Αργεντινής, το πέσος, ήταν συνδεδεμένο με το δολάριο με «κλειδωμένη» ισοτιμία ένα προς ένα, κατ’ εφαρμογή της κυρίαρχης νεοφιλελεύθερης μονεταριστικής πολιτικής τη δεκαετία του ’90. Στα χαρτιά η Αργεντινή είχε νόμισμα το ισχυρό δολάριο, το οποίο οι κάτοικοί της έχοντας πλέον την ψευδαίσθηση ότι έγιναν «Αμερική», μπορούσαν να το χρησιμοποιούν ως πέσος, η ισοτιμία του οποίου παρέμενε σταθερή ένας προς ένα με το αμερικανικό νόμισμα.

Στόχος της πολιτικής αυτής ήταν να καταπολεμηθεί ο υψηλός πληθωρισμός μέσω της υιοθέτησης ενός σκληρού νομίσματος, το οποίο δεν θα κινδύνευε πλέον από υποτιμήσεις(σ.σ. κάθε ομοιότητα με την ελληνική περιπέτεια του ευρώ, συμπτωματική…) και θα συνέβαλλε συνοδευόμενη από το δόγμα του «λιγότερο κράτος»(μαζικές ιδιωτικοποιήσεις κλπ) στην… ευημερία του αργεντίνικου λαού.

Η νομισματική κρίση που έπληξε τις αναδυόμενες αγορές στα τέλη του ’90, έφθασε και στην Αργεντινή, η οποία μη μπορώντας να εξυπηρετήσει το δημόσιο χρέος της, προέβη σε στάση πληρωμών το Δεκέμβριο του 2001, μετά από τις άκαρπες προσπάθειες διαδοχικών κυβερνήσεων να διαπραγματευτούν με το ΔΝΤ, ένα λιγότερο επώδυνο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας.

Η ιστορία είναι λίγο-πολύ γνωστή. Η στάση πληρωμών ενέτεινε τις κοινωνικές ταραχές, καθώς η κυβέρνηση της Αργεντινής αναγκαζόταν να εγκαταλείψει την πρόσδεση δολαρίου-πέσος και απαγόρευε στους αποταμιευτές να σηκώσουν τα δολάρια τους, που μετατρεπόντουσαν εν μία νυκτί σε καταθέσεις στο υποτιμημένο πλέον νέο πέσος. Ο τελευταίος πρόεδρος της κρίσης, ο «κεντροαριστερός» ντε λα Ρούα, φυγαδεύονταν με ελικόπτερο. Η κοινωνική και πολιτική αναταραχή συνεχίστηκε έως το 2005, έως ότου ο πρόεδρος Νέστορ Κίρχνερ(σύζυγος της σημερινής προέδρου), προέβη σε αναδιάρθρωση του χρέους, με το 92% των πιστωτών να αποδέχονται κούρεμα της τάξης του 70%. Το 8% παρέμεινε εκτός συμφωνίας και συνέχισε να διεκδικεί στα αμερικανικά δικαστήρια το «δίκιο» του μέχρι την οριστική απόφαση την περασμένη Δευτέρα.

Η αναδιάρθρωση του 2005 συνέβαλε στο να ανακάμψει η οικονομία της Αργεντινής η οποία επανέκτησε ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 8%-χάρη και στη μεγάλη άνοδο των διεθνών τιμών στα εμπορεύματα(κρέας, σιτηρά κλπ)-και ο Κίρχνερ έφυγε το 2007 από τη ζωή, ως εθνικός ήρωας, κάτι σαν νέος «Περόν» που κατάφερε να ανακτήσει την εθνική υπερηφάνεια της χώρας.

Το τι θα σημάνουν για την Αργεντινή οι εξελίξεις γύρω από το ζήτημα του χρέους τις επόμενες ημέρες μένει να φανεί. Ο οίκος αξιολόγησης Standard & Poor’s προχώρησε σε υποβάθμιση της ευρισκόμενης στα τάρταρα από το 2001 χρηματοπιστωτικής αξιοπιστίας της χώρας-η Αργεντινή εξακολουθεί βρίσκεται ούτως ή άλλως εκτός διεθνών αγορών. Η απόφαση δίνει δικαίωμα να κατασχεθούν περιουσιακά στοιχεία της χώρας στο εξωτερικό, ενώ ο υπουργός Οικονομικών επιχειρεί να διαπραγματευτεί μια νέα συμφωνία που θα υπόκειται στο εθνικό δίκαιο.

Διδάγματα από την αργεντίνικη κρίση

Τα της Αργεντινής έχουν ιδιαίτερη σημασία και για τη χώρα μας. Η στάση πληρωμών του 2001, προβλήθηκε είτε ως φόβητρο από τους κυβερνώντες για το τι μας περιμένει αν δεν υποκύπταμε στην τρόικα και τα μνημόνια, είτε ως παράδειγμα ενός έστω λειψού άλλου δρόμου(μαζί με το λογιστικό έλεγχο και τη στάση πληρωμών του Ισημερινού το 2007) απέναντι στην τρομοκρατία του χρέους.

Η εξέλιξη των αρχών της εβδομάδας είναι ιδιαιτέρως διδακτική ενόψει μάλιστα της αυξημένης πιθανότητας να υπάρξει σύντομα μία κυβέρνηση της αριστεράς στη χώρα μας, η οποία θα κληθεί να αντιμετωπίσει το θέμα του χρέους.

Ακόμη και ένα 8% των πιστωτών έχει τη δύναμη να εκβιάζει μία κυβέρνηση. Η προσφυγή μάλιστα από ομάδα hedge funds σε αμερικανικά δικαστήρια, αποτελεί σαφή προειδοποίηση για το τι μπορεί να συμβεί με δυσαρεστημένους πιστωτές και στη χώρα μας, αφού τα νέα ομόλογα διέπονται πλέον από το αγγλικό δίκαιο.

Αν κάποιος παραμένει δύσπιστος για το ρόλο της εθνικής αστικής δικαιοσύνης όταν διακυβεύονται συμφέροντα τραπεζών και συναφών ιδρυμάτων, τότε τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο δύσκολα στην περίπτωση υποθετικής προσφυγής σε αγγλικό δικαστήριο, με δεδομένη την κυρίαρχη αντίληψη περί του δικαίου των… αγορών.

Θα μπορούσε εύλογα να αντιτείνει κάποιος ότι μεγάλο μέρος του ελληνικού χρέους βρίσκεται πλέον στα χέρια κρατών, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, άρα θα ήταν ενδεχομένως «ευκολότερη» η όποια διαπραγμάτευση, σε σχέση με την «αρπακτικότητα» των αγορών.

Το ελληνικό χρέος πέρασε στα χέρια των κυβερνήσεων της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, όχι βέβαια γιατί οι εν λόγω «θεσμοί» ήθελαν να προστατεύσουν την Ελλάδα από τα όρνεα των αγορών, αλλά ακριβώς για το αντίθετο: για να προστατεύσουν τα δικά τους όρνεα από τις ζημιές, μεσούσης της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, χρεώνοντας το λογαριασμό στον ελληνικό λαό, τον οποίο φρόντισαν να διαβάλουν ως «τεμπέλη» και «χαραμοφάη».

Αν οι διεθνείς πιστωτές ως κράτη και η ΕΚΤ δεχθούν την όποια «ελάφρυνση», είναι απολύτως βέβαιο ότι αυτή δεν θα γίνει υπό την όποια πυγμή επιχειρημάτων από μία πιθανή μελλοντική κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά ως ένα ακόμη «καρότο», πριν τον κνούτο του μαστιγίου στις πλάτες του ελληνικού λαού.

Η διαφαινόμενη διαλλακτικότητα του ΔΝΤ δεν έχει επίσης να κάνει με την όποια εγκατάλειψη των πάγιων θέσεων του διεθνούς οργανισμού, όσο με τη ρεαλιστικότερη προσέγγιση της Ουάσιγκτον προς μία πιο φιλοκεϊνσιανή πολιτική αύξησης της ευρωπαϊκής ρευστότητας, προκειμένου να βγει η Ευρώπη από την οικονομική στασιμότητα και μέσω αυτής και η αμερικανική οικονομία.

Η διαπραγμάτευση άλλωστε απαιτεί όπλα, που στην περίπτωση μιας αριστερής κυβέρνησης, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από ένα μαζικό και αποφασισμένο για ρήξεις(με κόστος) με τις κυρίαρχες πολιτικές και αυτούς που τις εκφράζουν.

ΕΛΕ στα αζήτητα....

Ένα τέτοιο όπλο ήταν η προσπάθεια να δημιουργηθεί Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου(σωστότερα οικονομικού ελέγχου) του ελληνικού δημόσιου χρέους, όχι ως επιτροπή σοφών που θα ερευνούσε πόσο και ποιο κομμάτι του χρέους είναι «απεχθές», «παράνομο» ή «μη νομιμοποιημένο», ως μία πράξη λογιστικής καταγραφής με στόχο απλά τη διαγραφή κάποιου κομματιού, αλλά ως μία βαθιά κινηματική διαδικασία. Μία διαδικασία που θα έβαζε συνδικάτα, γειτονιές, επιστήμονες, συλλογικότητες μπροστά στο δύσκολο εγχείρημα διερεύνησης των βιβλίων του χρέους, όχι απλά για να οδηγήσει στην όποια ηθική απονομιμοποίηση και διαγραφή του, αλλά για να δημιουργήσει ένα ευρύ κίνημα έτοιμο να επιβάλλει ρήξεις και ανατροπές στο δύσκολο μπρα ντε φερ, κυβέρνηση της αριστεράς και τρόικας.

Δυστυχώς οι δυνάμεις της αριστεράς δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων με αποτέλεσμα το ζήτημα της ΕΛΕ να έχει εκφυλιστεί σε υπόθεση προσωπικοτήτων(με περιορισμένη ούτως ή άλλως δυνατότητα παρέμβασης) ή αντεγκλήσεων για το αν το απεχθές χρέος είναι 5% ή πόσο…, σε μία διαμάχη «λογιστών», χωρίς ουσιώδες αντίκρισμα στην κοινωνία και αυτούς που μέχρι τώρα πληρώνουν το λογαριασμό…

Εν κατακλείδι. Τα όσα συμβαίνουν αυτές τις μέρες στην Αργεντινή, έρχονται να θυμίσουν τα όρια των «χαρισματικών» ηγετών, όσο και αν αποκλίνουν από το σύστημα, αλλά και τα όρια διαπραγμάτευσης(πολύ περισσότερο ρήξης) χωρίς να έχεις ενεργό σύμμαχο το λαϊκό παράγοντα

Ελληνικό: Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου

Ελληνικό: Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου

 

Σκίτσο του Νικόλα από τη Ρήξη φ. 105, Ξύλα πέτρες

Το πρώτο παράδειγμα της «Νέας Ελλάδας» του Αντώνη Σαμαρά

Του Νίκου Ντάσιου από τη Ρήξη φ. 105
Σε λεηλασία εξελίσσεται η διαδικασία εκποίησης της δημόσιας περιουσίας μέσω του ΤΑΙΠΕΔ (Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου Α.Ε.): Ήδη από το 2011, στο πλαίσιο του Προγράμματος Αποκρατικοποιήσεων και του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Σταθερότητας, με σκανδαλώδεις ρυθμίσεις υπέρ του ομίλου του κου Λάτση. Καθόλου τυχαία, πρόσφατα η Βουλή, με πρόσχημα τη μη απώλεια θέσεων εργασίας, χάρισε πρόστιμα δισεκατομμυρίων στους Βαρδινογιάννη και Λάτση.

Με αφορμή την περίπτωση «αξιοποίησης» του χώρου των 6,2 χιλιάδων στρεμμάτων του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, σύμφωνα με τον Ν. 4062/12 (ΦΕΚ 70/Α/30-3-2012), θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τον όρο «λεηλασία» επικεντρώνοντας στο τίμημα, στη διαδικασία, στα οφέλη του δημοσίου και στις οικολογικές–κοινωνικές παρενέργειες που αυτή θα προκαλέσει. Διευκρινίζω εξαρχής πως υποστηρίζω την αξιοποίηση του χώρου –αντίθετα με τη σημερινή εικόνα εγκατάλειψης και απαξίωσής του. Αξιοποίηση με βασικό κορμό ένα μητροπολιτικό πάρκο πολλαπλών παραγωγικών, πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων, που θα συνδέει το θαλάσσιο οικοσύστημα και τον ορεινό όγκο του Υμηττού, που θα αναδεικνύει τα σημαντικά αρχαιολογικά και βυζαντινά ευρήματα των σύγχρονων ανασκαφών στην κοιτίδα του Θουκυδίδη και θα προωθεί την ήπια τουριστική εκμετάλλευση.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις παραγόντων της κτηματαγοράς το τίμημα που θα καταβάλει η ανάδοχος εταιρεία Λάμδα Ντιβέλομπεντ, του Ομίλου Λάτση, για την εξαγορά του συνόλου της έκτασης, δεν θα ξεπεράσει τα 500 εκατ €, δηλαδή μόλις 80€/ τμ !!! Η Λάμδα Ντιβέλομπεντ είναι αυτή που διαχειρίζεται τα: Μολ -με τίμημα μόλις 50λεπτά/τμ-, Γκόλντεν Χολ και Μεντιτεράνιαν Κόσμος, ενώ έχει ήδη προχωρήσει στη διαχείριση και αξιοποίηση της Μαρίνας του Φλοίσβου για 40 χρόνια!
Με την υπογραφή της σύμβασης θα περιέλθει στον ανάδοχο το 100% των μετοχών της «Ελληνικό Α.Ε.» -που ανήκουν στο ΤΑΙΠΕΔ-, η πλήρης κατοχή του 30% της έκτασης του χώρου με σκοπό την πώληση κυρίως κατοικιών και το υπόλοιπο 70% με τη μορφή μακροχρόνιας μίσθωσης 99 ετών! Το επενδυτικό σχέδιο θα περιλαμβάνει δύο στάδια, διάρκειας 5-8 ετών το καθένα. Το πρώτο στάδιο θα αφορά σε επενδύσεις υψηλής κεφαλαιουχικής απόδοσης, δηλαδή χρήση χρηματιστηριακών αποδόσεων και τραπεζικού δανεισμού, προκειμένου να αποφευχθεί η χρήση ιδίων κεφαλαίων για άμεσα κερδοφόρες επενδύσεις. Σ’ αυτό το στάδιο προβλέπεται η κατασκευή τουριστικών, εμπορικών και επιχειρηματικών εγκαταστάσεων που θα εξασφαλίσουν τη μέγιστη κερδοφορία αξιοποιώντας το παραλιακό μέτωπο και τον άξονα της λεωφόρου Βουλιαγμένης. Ο επενδυτής υποχρεούται να κατασκευάσει μόνο ένα μέρος του προβλεπόμενου πάρκου στο εσωτερικό, προκειμένου να μεγιστοποιήσει την επενδυτική αξία του δομημένου χώρου και των ξενοδοχειακών εγκαταστάσεων. Τα εκτιμώμενα επενδυτικά κόστη για τις δημόσιες χρήσεις δεν θα ξεπερνούν τα 200εκ. €, ενώ για τις επιχειρηματικές χρήσεις το αντίστοιχο του 1,2 δισ. €.
Πέραν του αρχικού τιμήματος των 500 εκατ., το δημόσιο θα έχει πρόσβαση σε ποσοστό επί των ετήσιων κερδών του ομίλου μετά το τέλος του πρώτου σταδίου (δηλαδή των οχτώ χρόνων) με την προϋπόθεση όμως ότι η κερδοφορία θα υπερβεί ένα συγκεκριμένο πλαφόν, ή ποσοστό επί του επενδυμένου κεφαλαίου. Αυτό αποτελεί άλλωστε και την προϋπόθεση έναρξης του δεύτερου σταδίου –της καθεαυτό κτηματομεσιτικής φάσης–, όπου προβλέπεται η κατασκευή και η πώληση του μεγαλύτερου μέρους των κατοικιών, υπό τον όρο βελτίωσης των συνθηκών της κτηματαγοράς.
Τι θα σημάνει όμως για τον πολεοδομικό ιστό, το θαλάσσιο οικοσύστημα, την ιστορικότητα του χώρου και την ανθρωπογεωγραφία των νοτίων προαστίων και κατ’ επέκταση του λεκανοπεδίου μια τέτοια επένδυση;
Για να απαντήσουμε, θα πρέπει να γνωρίζουμε το σύνολο των επενδυτικών δραστηριοτήτων στον χώρο, που περιλαμβάνουν:
Α) Κατεδάφιση κτηριακών συγκροτημάτων 360 στρεμμάτων και έξωση ενός μεγάλου αριθμού διοικητικών, ερευνητικών, πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων που λειτουργούν σήμερα στον χώρο (κοινωφελή ιδρύματα, δημοτικές υπηρεσίες, ερευνητικά κέντρα, αθλητικές εγκαταστάσεις Αγίου Κοσμά κοκ). Οι συγκεκριμένες δραστηριότητες θα πρέπει να μετεγκατασταθούν πληρώνοντας το αντίστοιχο τίμημα και τα ενοίκια, ή σε άλλη περίπτωση, να κλείσουν.
Β) Εντατικούς όρους εκμετάλλευσης της γης, με συντελεστή δόμησης που θα κυμαίνεται από 0,2 έως 2,2, οι οποίοι υπό όρους θα μπορούν να προσαυξάνονται κατά ποσοστό έως και 20% ανά ζώνη ανάπτυξης, ή περιοχή προς πολεοδόμηση. Η συνολική δόμηση θα αγγίζει τα 3.2 χιλ. στρέμματα., ενώ η κάλυψη (δομημένες επιφάνειες) θα ανέρχεται στο 35% της συνολικής έκτασης της περιοχής. Προβλέπεται η ανέγερση πολυώροφων κτηρίων –και ουρανοξυστών!!- ακόμα και κατά μήκος της λεωφόρου Βουλιαγμένης και της Ποσειδώνος, φράζοντας εντελώς τους αεριο-διαδρόμους από τη θάλασσα έως τον Υμηττό, με επιπτώσεις στο μικροκλίμα των οικιστικών περιοχών, σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής.
Γ) Διαμόρφωση ειδικών ζωνών, εντός των οποίων θα επιτρέπεται η ανάπτυξη κάθε είδους χρήσεων: τουριστικές εγκαταστάσεις, πολυτελή ξενοδοχεία, γήπεδα γκολφ, εμπορικές χρήσεις μεγάλης κλίμακας (μολ), λιμενικές εγκαταστάσεις, θεματικά πάρκα, καζίνα, κατοικίες, ιδιωτικά νοσοκομεία & πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και κέντρα διασκέδασης. Για την εξυπηρέτηση των νέων αναγκών προβλέπεται ακόμα η δημιουργία μεγάλων έργων υποδομής για την υποστήριξη των συγκροτημάτων αυτών, όπως αυτοκινητόδρομοι, λιμενικές εγκαταστάσεις, ελικοδρόμια, υποσταθμοί ηλεκτρικής ενέργειας, χώροι επεξεργασίας αποβλήτων κοκ επιβαρύνοντας τα δημοτικά τέλη των όμορων δήμων.
Δ) Εκτεταμένες παρεμβάσεις τριών χιλιομέτρων στην ακτογραμμή του Αγίου Κοσμά, με περαιτέρω δυνατότητα προσχώσεων στο θαλάσσιο μέτωπο. Συνολικά παραχωρούνται στην κοινοπραξία η παραλία και ο αιγιαλός, δίνοντας τη δυνατότητα κατασκευής ακόμα και τεχνητών νησίδων και λιμενικών εγκαταστάσεων, χωρίς καμία απολύτως μέριμνα για τη φυσιογνωμία των ακτών της Αττικής, τα θαλάσσια οικοσυστήματα, το αστικό τοπίο και τα αρχαιολογικά- βυζαντινά μνημεία του χώρου.
Η ολοκλήρωση αυτών των σχεδίων θα μετατρέψει την περιοχή σε «Ταϊλάνδη της Μεσογείου», με τερατώδεις τουριστικές εγκαταστάσεις και παρόξυνση των αντιθέσεων μεταξύ νησίδων υπερβολικού πλούτου σε μια θάλασσα κοινωνικής εξαθλίωσης και απόλυτης ένδειας.
Τα σχέδια για την «αξιοποίηση» της παραλίας του Αγίου Κοσμά αποτέλεσαν πιλότο για τις καταστροφικές ρυθμίσεις ξεπουλήματος 100 και πλέον δημόσιων παραλιών που περιλαμβάνει ο πρόσφατος Νόμος 4261/14, του υπ. Οικονομικών, περί «Οριοθέτησης, διαχείρισης και προστασίας αιγιαλού και παραλίας». Με διαδικασίες εξπρές και κατ’ εφαρμογή του νόμου αυτού, μεταβιβάστηκαν ήδη στο ΤΑΙΠΕΔ προς πώληση τρία ακόμα φιλέτα του παράκτιου μετώπου του Σαρωνικού (176 στρέμματα γης, από το αθλητικό Κέντρο Αγίου Κοσμά μέχρι τα «Αστέρια» Γλυφάδας, 20 στρέμματα στη Γλυφάδα και το Άσπρο Λιθάρι Σουνίου (με το Κέιπ Σούνιου του ομίλου Γκρεκοτέλ), εκτάσεως 383 στρεμμάτων. Να επισημανθεί ότι η ρύθμιση αυτή έγινε κατά παρέκκλιση δηλώσεων του πρωθυπουργού!!! περί αξιοποίησης του παραλιακού μετώπου της Αττικής, από το Φάληρο ως το Σούνιο, στο πλαίσιο οργανωμένης πολεοδόμησης και διασύνδεσης του παραλιακού μετώπου με τον αστικό ιστό. Το σχέδιο αυτό, που προέβλεπε έσοδα 4-9 δισ. €/χρόνο μέσω επιλογής αναδόχων από διαγωνισμούς, ματαιώθηκε από την τρόικα η οποία, μέσω της επιτροπής αποκρατικοποιήσεων, φρόντισε για την άμεση υπαγωγή δημόσιας γης, παραλιών και ακινήτων –φιλέτων (55 μέχρι στιγμής) στο ΤΑΙΠΕΔ.

Και ερχόμαστε στο διά ταύτα:
Η κυβέρνηση θέλει απεγνωσμένα να ανταποκριθεί στις «συμβατικές υποχρεώσεις» της για την επίτευξη του στόχου των ιδιωτικοποιήσεων, την εξυπηρέτηση του χρέους και την επικοινωνιακή προπαγάνδα περί πρωτογενούς πλεονάσματος, εξασφαλίζοντας πρόσκαιρα οικονομικά οφέλη.
Τα χρήματα που καταβάλλει ο ανάδοχος στο ΤΑΙΠΕΔ δεσμεύονται από τις γενικές διατάξεις και όρους που προβλέπει ο Ν 3986/2011 (μεσοπρόθεσμο). Σύμφωνα με το αρθρ. 1 παρ. 2: «Το προϊόν αξιοποίησης χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους», άρα τα όποια έσοδα μεταβιβάζονται απευθείας στους δανειστές μας! Συμβαίνει δε το τραγελαφικό να οδηγούνται προς πώληση κτήρια όπως αυτό που στεγάζει το υπουργείο Υγείας στην λεωφόρο Κηφισίας 39, το υπουργείο Δικαιοσύνης στη Μεσογείων, της ΓΑΔΑ στην Αλεξάνδρας. Τα πενιχρά έσοδα από την πώληση τους καλύπτουν μέρος των τρεχουσών δανειακών μας αναγκών, ενώ οι οργανισμοί καλούνται στη συνέχεια να πληρώνουν ενοίκια στον όμιλο του Λάτση, εγγράφοντας ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, που πρέπει να ισοσκελίσουν από περικοπές μισθών ή και απολύσεις!!!
Η κρίση στην κτηματαγορά έχει ως αποτέλεσμα το ΤΑΙΠΕΔ να έχει κλείσει συμφωνίες ύψους 4 δισ. € έχοντας εισπράξει μόλις 2,6 δισ. –στα τέλη του Δεκεμβρίου του 2013- ενώ ο αναθεωρημένος –προς τα κάτω- στόχος για το 2016 φτάνει τα 11 δισ. Φοβούμαι όμως πως, εάν ο στόχος αυτός επιτευχθεί, η Ελλάδα δεν θα είναι πλέον κατοικήσιμη χώρα….

«ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ» ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ !!

ΕΛΜΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ                                                                                        Καρδίτσα 23/06/2014        

ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 3

FAX : 24410 26197

ΤΗΛ. : 2441026197 – 27646                                                                     ΠΡΟΣ: Μ.Μ.Ε.

                                                                                                            ΚΟΙΝ: Σχολεία Ν. Καρδίτσας

 

«ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ» ΜΕ ΤΟ ΣΤΑΝΙΟ !!

 

       Μετά την ακύρωση του σεμιναρίου  για την «αξιολόγηση» των Διευθυντών στις 19/6, πληροφορηθήκαμε ότι η Δ/ση Β/θμιας Καρδίτσας, με τηλεφωνική επικοινωνία, καλεί τους Διευθυντές που αρνήθηκαν να συμμετάσχουν, να παρευρεθούν ξανά, στις 24/6 σε .... «σεμινάριο».

      Είναι φανερή πλέον η σπουδή και η ανησυχία της διοίκησης, καθώς και η προσπάθειά της να προχωρήσει εν κρυπτώ και παραβύστω, όπως ταιριάζει σε άλλες εποχές φίμωσης και ακύρωσης της δημοκρατίας και του ρόλου των σωματείων. Αυτή τη στιγμή, όχι μόνο στην Εκπαίδευση, αλλά σε όλο το Δημόσιο Τομέα, τα σωματεία παίρνουν αποφάσεις ενάντια στην απαράδεκτη αξιολόγηση των ποσοστώσεων, της μισθολογικής καθήλωσης,  των απολύσεων. Επειδή ακριβώς τα σεμινάρια με τα οποία το ΥΠΑΙΘ δίνει την αρμοδιότητα στους Διευθυντές των σχολείων να προχωρήσουν στην ατομική αξιολόγηση -κάνοντας ένα μεγάλο βήμα στην πορεία της ισοπέδωσης του Δωρεάν Δημόσιου σχολείου- δεν πραγματοποιούνται σε όλη τη χώρα, γι αυτό το λόγο, το Υπουργείο ξεκινά την επιμόρφωση … εξ' αποστάσεως!!!

       Ταυτόχρονα αναδεικνύει και την πλήρη αδιαφορία του Διευθυντή της Β/θμιας για τη διεξαγωγή των εξετάσεων που έχουν προγραμματιστεί για τη συγκεκριμένη ημέρα και μάλιστα κάποιες εξ αναβολής, λόγω των απεργιακών κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών. Είναι εξόφθαλμα προκλητική η παντελής αδιαφορία του για την απρόσκοπτη λειτουργία των σχολείων και πιστοποιεί τον υπερβάλλοντα ζήλο του για την προώθηση του θεσμού της ψευτοαξιολόγησης. Φαίνεται ξεκάθαρα πώς ιεραρχεί τα καθήκοντά της η διοικούσα αρχή των Γυμνασίων και των Λυκείων του νομού μας. Ουσιαστικά εκβιάζει τους εκπαιδευτικούς, συμπεριλαμβανομένων και των συναδέλφων Διευθυντών, χρησιμοποιώντας τους μαθητές μας.

Ο καθένας, λοιπόν, με το ρόλο του …

     Η ΕΛΜΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ απαντάει  -σηκώνοντας το γάντι- και σε αυτή την πρόκληση, προκηρύσσοντας νέες τρίωρες στάσεις εργασίας και για τη Τρίτη 24/6 (ήδη έχουν εξαγγελθεί για τη Δευτέρα 23 και την Τετάρτη 25) και ώρα 8-11 π.μ., ενώ η ΟΛΜΕ προκηρύσσει τρίωρες στάσεις για τις ίδιες ημερομηνίες και ώρα 11-2 μ.μ. οι οποίες θα καλύψουν όλο το ωράριο, ώστε οι συνάδελφοι Διευθυντές να απόσχουν από τα σεμινάρια της «ντροπής» και της «υποτίμησης» και οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί να είμαστε παρόντες έξω από το 1ο Γενικό Λύκειο Καρδίτσας, προκειμένου να παρέμβουμε, με τον τρόπο που αρμόζει, σ’ αυτή τη διαδικασία που ετοιμάζει την καρατόμησή μας και επιταχύνει την αποσάθρωση του Δημόσιου Σχολείου. 

Παλεύουμε για τη μόρφωση των μαθητών μας και για τη δουλειά μας!

Ακυρώνουμε τα σεμινάρια της ντροπής!

Καλούμε τους συναδέλφους Διευθυντές να μην πάρουν μέρος στα σεμινάρια, που σκοπό έχουν να τους μετατρέψουν σε εκτελεστικά όργανα της πιο επιθετικής πολιτικής των τελευταίων χρόνων, ενάντια στο Δημόσιο Σχολείο.

 

Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Καρδίτσας

 

Η ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΣΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ!

Η ΕΠΕΛΑΥΝΟΥΣΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ!

ΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ στους ΑΓΩΝΕΣ και ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ! Ο ΚΛΑΔΟΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΜΙΑ  ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ!

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι.

Φέτος ο κλάδος των εκπαιδευτικών έχει δεχτεί μια στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση στα εργασιακά, μορφωτικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Κοντά βέβαια στη συνολική επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι (πχ η ουσιαστική αφαίρεση του δικαιώματος της δωρεάν περίθαλψης).

Δεν είναι η αυτοαξιολόγηση –αν και αποτελεί σημαντικό στοιχείο της επίθεσης -το κύριο «πιάτο».

Το σημαντικό αρνητικά ποιοτικό  δεδομένο –που γίνεται σημαντικότερο από την αδυναμία του κλάδου να το απαντήσει- είναι η κατοχύρωση για πρώτη φορά μετά από 100 χρόνια (!) απολύσεων εκπαιδευτικών. Αυτή η κατάσταση  είναι σοβαρότερη ακόμα και από τις υστερήσεις , τις αναδιπλώσεις και την σύγχυση που έχει δημιουργηθεί με ευθύνη κυρίως της πλειοψηφίας της ΔΟΕ (αλλά και την στάση της μειοψηφίας) στο ζήτημα της λεγόμενης «αυτοαξιολόγησης».

Η έκδηλη αδυναμία του συνδικαλιστικού κινήματος στη δευτεροβάθμια (υποχώρηση στην επιστράτευση, ακύρωση της απεργίας που ξεκίνησε το Σεπτέμβρη για 0,7% των ψήφων και η υπονόμευση της από το σύνολο της καθεστωτικής αριστεράς εκτός φυσικά των δυνάμεων του συστήματος ) αλλά και η απουσία της συστράτευσης του συνδικαλιστικού κινήματος στην πρωτοβάθμια και η μη συγκρότηση κοινού απεργιακού μετώπου, επέφεραν και θα επιφέρουν επιπτώσεις που θα χρειαστούν μεγαλύτερες προσπάθειες και αγωνιστική επιμονή για να ξεπεραστούν.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, η προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει την «αυτοαξιολόγηση» της σχολικής μονάδας μόνο ξεκομμένη δεν ήταν από τους γενικούς και διαχρονικούς στόχους των κυβερνήσεων του συστήματος στα χρόνια που πέρασαν και στα χρόνια που ζούμε και θα ζήσουμε.

Δεν ήταν τυχαίο πως το «σύστημα» επέλεξε να ανοίξει το δρόμο της κακόφημης –αξιολόγησης /χειραγώγησης μέσω της αυτοαξιολόγησης: Έθεσε το ζήτημα στα πλαίσια των συλλόγων διδασκόντων που δεν παύουν να είναι κρατικά διοικητικά όργανα (όπως και ο εκπαιδευτικός κρατικός υπάλληλος). Η ιδιότυπη δημοκρατική λειτουργία τους που αναιρείται τάχιστα μέσα από το νέο πειθαρχικό πλαίσιο , η ενεργοποίηση της πειθαρχικής σχέσης διευθυντή-υφιστάμενου, η ατομική βάση αντιμετώπισης του ζητήματος περιείχαν όλους του όρους για την διάλυση της συλλογικής στάσης, και την επιβολή της μαζικής   αλλά σε… ατομική βάση επίδειξης  οσφυοκαμψίας.  Έτσι υπολόγιζαν ότι  θα τσακίσουν  το φρόνημα και θα ανοίξουν το δρόμο στην ατομική ,ιεραρχική-πειθαρχικήή αξιολόγηση/χειραγώγηση.

Η μισή απάντηση δεν είναι απάντηση. Η καθόλου απάντηση;

Το συνδικαλιστικό κίνημα αντιμετώπισε αυτή την επίθεση σε τέτοια βάση και με τέτοιο τρόπο που πραγματικά είναι απορίας άξιον πως ακόμη και σήμερα υπάρχουν δείγματα μαζικής άρνησης συμμετοχής στην αυτοαξιολόγηση!

Το βασικότερο πρόβλημα είναι πρώτα απ` όλα ότι επιλέχτηκε να δοθεί η μάχη μόνο στο επίπεδο της αυτοαξιολόγησης και κατ` επέκταση της ακύρωσης της στην πράξη με την «μαζική ανυπακοή». Αντίστροφα ,αυτό που θα έπρεπε να τεθεί ήταν μια συνολική συνδικαλιστική πρόταση αγώνα διαρκείας, όχι μόνο για την αυτοαξιολόγηση αλλά  για όλο το πλαίσιο απολύσεων-αξιολόγησης –κατάργησης ουσιαστικά των μισθών. Η συνολική πρόταση αγώνα θα έδινε μορφή και προοπτική στη άρνηση εφαρμογής της  «αυτοαξιολόγησης» στους συλλόγους διδασκόντων. Γιατί ήταν δεδομένο με βάση την πικρή αλλά πέρα ως πέρα αληθινή εμπειρία μας ως κλάδου ότι 1. Η κυβέρνηση –σε μια εποχή μάλιστα εντεινόμενης φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής που τις «λύνονται» τα χέρια – θα περνούσε στη φάση του «εντέλλεσθε». Δεν αιφνιδιάστηκε όπως υποστηρίζεται. Σίγουρα δεν περίμενε τέτοια άρνηση ,ειδικά στην πρωτοβάθμια ,αλλά το κυβερνητικό επιτελείο είχε στο σχεδιασμό τα επόμενα βήματα. Ο κλάδος; Αντίθετα υπήρχαν θριαμβολογίες για κυβερνητική υποχώρηση και για την τρομοκρατία που αποτελεί ένδειξη της αδυναμίας της κυβέρνησης (είναι και τέτοια αλλά όταν περνά σε σημαντικό βαθμό η κυβερνητική πολιτική μόνο ως… παρηγοριά μπορούμε να το εκλάβουμε).

 2 . Οι καθεστωτικές δυνάμεις που αποτελούν την πλειοψηφία της ΔΟΕ   -για απεργία ούτε λόγος- δεν θα προχωρούσαν στη στήριξη- έστω- μιας γενικής πολιτικής ανυπακοής . Γρήγορα το «γύρισαν» στην περίφημη θέση «εκτελώ και βγαίνω παραπονούμενος» και «παραιτούμε συνδικαλιστικά» (παγκόσμια πρώτη!) και όσο «ο καιρός -της επίδοσης των εκθέσεων- γαρ εγγύς» κατέληξαν στην απαράδεκτη πλατφόρμα με τη συμπλήρωση των κυβερνητικών δεικτών αυτοαξιολόγησης και κάλεσαν τον κλάδο να τα «σούρει»  στην κυβέρνηση που στα απλοελληνικά σημαίνει εφαρμόζω δημιουργικά την κυβερνητική πολιτική. Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο θόρυβος με την ανυπακοή;

Η Αριστερά θα κρύβεται ,θα δραπετεύει , θα είναι σε μόνιμη «αδυναμία» ή θα επιχειρεί την αλλαγή των συσχετισμών;

Αν είναι δεδομένο για τις δυνάμεις του συστήματος η ανάγκη να «αδειάσουν» το συνδικαλιστικό κίνημα και να διευκολύνουν την επίθεση που διεξάγεται στα δικαιώματα μας η αριστερά πρέπει να οδηγείται στην αντίθετη εντελώς κατεύθυνση. Να διευκολύνει τη συγκρότηση του κινήματος.

Το θέσφατο που ακούγεται τόσον καιρό πως τέλειωσαν οι «κλαδικοί αγώνες» και πως αξία έχει μια γενική πολιτική απεργία (που θα την κηρύξει ποιος; οι ίδιες δυνάμεις που την αρνούνται στις ομοσπονδίες;), η αντίληψη ότι πρέπει πρώτα να ανατραπούν οι συσχετισμοί και μετά βλέπουμε, η προσμονή για αλλαγή αυτών των συσχετισμών στις εκλογικές διαδικασίες έχουν λειτουργήσει παραλυτικά και διαλυτικά για το συνδικαλιστικό κίνημα.

Όταν οι Παρεμβάσεις αρνούνται στην πράξη να υποστηρίξουν την σωστή συνδικαλιστική τους πρόταση στο ΔΣ της ΔΟΕ για χάριν «της ενότητας του κλάδου» και για «να υπάρχει μια πρόταση» και δρουν υποστηρικτικά στο «εκτελώ και βγαίνω παραπονούμενος», όταν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ-ΕΣΑΚ δραπέτευσαν από το πρόβλημα επενδύοντας κάθε κίνηση στη «μεγάλη γενική απεργία στις 9 του Απρίλη» (ενώ στο μεταξύ η κυβερνητική επίθεση «θέριζε» τους εκπαιδευτικούς που ακόμα δεν ήταν έτοιμοι για αγώνες) ,όταν λιγότερο ή περισσότερο όλοι –οι δυνάμεις του Σύριζα ανοιχτά και οι υπόλοιποι λοξοκοιτώντας –επένδυαν  στο εκλογικό αποτέλεσμα με διάφορους τρόπους και στις εναγώνιες ερωτήσεις των συναδέλφων για την μετά του «εντέλλεσθε» περίοδο  ουσιαστικά απαντούσαν με το «να δούμε», τι άλλο να περιμένουμε από αυτό που τελικά έγινε: Ακόμα και σύλλογοι διδασκόντων που είτε πλειοψηφικά είτε σε μεγάλο βαθμό  εκδήλωσαν την διάθεση τους να μην  παραδώσουν τις εκθέσεις τελικά σύρθηκαν στην μοναδική –όπως παρουσιάστηκε- επιλογή της επίδοσης-ανάρτησης του κειμένου της ΔΟΕ που θα χρησιμοποιούσε τους δείκτες για να… καταγγείλει, λέει, την κυβερνητική πολιτική στην εκπαίδευση.

Βέβαια κριτικές και διαφωνίες ακούστηκαν αλλά και αυτές διάσπαρτα, μη συντονισμένα περισσότερο ενέτειναν την εικόνα της συλλογικής και γενικής αδυναμίας παρά λειτούργησαν προς την κατεύθυνση της συγκρότησης.

Το ερώτημα – πρόκληση όμως παραμένει :Θα επιχειρήσει η αριστερά και οι αγωνιστικές, μαχητικές, ριζοσπαστικές δυνάμεις του κλάδου, κινήσεις , σχήματα και απλοί αγωνιστές την μετακίνηση αν όχι την ανατροπή των συσχετισμών;

Η αλλαγή των συσχετισμών γίνεται με έναν τρόπο: με την …αλλαγή τους!

Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,

 όσο και αυτονόητο  και αν φαίνεται αυτό δεν είναι καθόλου κατακτημένο στο πραγματικό κίνημα.

Δεν μπορεί μια … δράκα (όχι παραπάνω από 600) καθαρίστριες και ούτε 3000 διοικητικοί υπάλληλοι των  Πανεπιστημίων να δίνουν την, υπαρξιακή για τον κλάδος τους, απεργιακή μάχη αλλά και τη μάχη του δρόμου και ένας κλάδος 170.000 υπάρξεων (για πόσο;) που σχετίζεται με τη νεολαία και τους εργαζόμενους γονείς να παρακολουθεί την κατακρεούργηση του. Και όμως συμβαίνει…

Η αλλαγή των συσχετισμών δεν  γίνεται σε… κενό αγώνων αλλά μέσα από τους αγώνες και διά των αγώνων. Η συγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος απαιτεί κόπους, θυσίες, δεσμεύσεις και  αγωνιστική διαθεσιμότητα . Όμως για να αποχτήσει αυτή την αγωνιστική και αποτελεσματική ετοιμότητα ο κλάδος και πάνω απ` όλα οι δυνάμεις, τα σχήματα και οι απλοί αγωνιστές που θα βρεθούν -στην αναγκαία όσο ποτέ σήμερα- πρωτοπορία χρειάζεται να αντιμετωπιστούν αποφασιστικά οι «συγχύσεις» που παράγουν αυτό το παραλυτικό αποτέλεσμα.

Να ξεπεράσουμε τις  βασικές συγχύσεις και τις αυταπάτες.

Σύγχυση πρώτη : η ανατροπή δεν μπορεί να γίνει με αυτοματισμούς όπως η μαζική ανυπακοή. Αντίθετα η επίθεση για λόγους που συνδέονται με τη θέση της χώρας μας και τα δικαιώματα-όσα υπάρχουν ακόμα- του λαού μας, είναι ανελέητη. Δεν είναι υπόθεση μιας ριξιάς, δεν θα τη «φέρουμε» στον ταξικό αντίπαλο. Ο αγώνας είναι παρατεταμένος, απαιτεί θυσίες , κατεύθυνση και συνδικαλιστική διέξοδο που θα ενώνει όλον τον κλάδο αλλά και θα τον συνδέει με του αγώνες όλων των δημοσίων υπαλλήλων και των εργαζόμενων.

Σύγχυση δεύτερη:  Το σημερινό σχολείο, όσο αυτό του «χθες» που περιείχε και εγκόλπωνε σημαντικές εργασιακές, δημοκρατικές και μορφωτικές κατακτήσεις, όσο και αυτό το «όσο το δυνατό λιγότερο σχολείο» για τα παιδιά του λαού που πάνε να φτιάξουν , είναι το σχολείο της εξαρτημένης αστικής τάξης. Δεν είναι το σχολείο «μας».

Σύγχυση τρίτη: Το συνδικαλιστικό κίνημα και η αριστερά δεν «συγκυβερνούν», ούτε «συνδιοικούν» το σχολείο ,ούτε ο προνομιακός χώρος αγώνων είναι οι σύλλογοι διδασκόντων.

Ανάγκη διαμόρφωσης και συγκρότησης κεντρικής συνδικαλιστικής πρότασης αγώνα.

Στον αντίποδα όλων των παραπάνω συγχύσεων μπορούμε να διατυπώσουμε τους άξονες μιας άλλης συνδικαλιστικής διεξόδου για το κίνημα.

1.Κάθε επιμέρους  αντίσταση, πράξη ανυπακοής, λειτουργεί βοηθητικά στην συγκρότηση μιας πρότασης απεργιακού αγώνα διαρκείας με το άνοιγμα των σχολείων τον Σεπτέμβρη. Γενικές Συνελεύσεις την πρώτη βδομάδα που θα αποφασίσουν την κλιμάκωση του αγώνα τον πανεκπαιδευτικό συντονισμό.

2.Οι αγωνιζόμενοι εκπαιδευτικοί πρέπει να ξεπεράσουν τις ατέλειωτες χαρταπιές αιτημάτων και σχεδίων «για τα σχολεία των οραμάτων μας» και να συγκροτήσουν ένα συνεκτικό και περιεκτικό πρόγραμμα διεκδίκησης-υπεράσπισης δικαιωμάτων  που με αιχμή την απαίτηση να αποσυρθεί το νομοσχέδιο της αξιολόγησης/χειραγώγησης θα διατυπώνουν τα σημερινά αιτήματα των αναγκών μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη ,για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση ενάντια στο κλείσιμο - συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων και για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο (κατάργηση όλου του πειθαρχικού-τρομοκρατικού πλαισίου των τελευταίων χρόνων).

3.Οι δυνάμεις της αριστερά οφείλουν να αφήσουν πίσω τα όνειρα συνδιοίκησης , της συνδιαμόρφωσης αναλυτικών προγραμμάτων, του μπλοκαρίσματος –αλήθεια σε ποιο όνειρο έγινε κάτι τέτοιο;- των οργάνων διοίκησης , να αναγνωρίσουν τον περιορισμένο ρόλο των συλλόγων διδασκόντων και να δουλέψουν στα εργασιακά σωματεία και στα σχολεία. Να συγκροτηθούν με ή χωρίς τη συγκατάθεση των ΔΣ των συλλόγων επιτροπές αγώνα, δίκτυα συντονισμού, πρωτοβουλίες δράσης. Το κίνημα δεν μπορεί να περιμένει τις πολιτικές εξελίξεις. Με την πάλη του μπορεί και να τις διαμορφώνει. Εξ άλλου υπάρχουν ανοιχτοί λογαριασμοί του συστήματος με τους εκπαιδευτικούς και της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (πέραν των συγχωνεύσεων-καταργήσεων που έγιναν πρόσφατα).

Όπως δοκιμάστηκε η γραμμή της ανυπακοής και απέτυχε έτσι και το σύνθημα «κανείς αξιολογητής στην τάξη» (καλά ο σχολικός σύμβουλος, θα ζητήσουμε να καταργηθεί και ο διευθυντής που θα είναι στα πόδια μας κάθε μέρα ; τόσο μεγάλωσαν οι αυταπάτες μας;) σύνθημα  που διατυπώνονταν πολύ εύκολα σε άλλους –πιο εύκολους- καιρούς  θα δοκιμαστεί πολύ σκληρά και θα οδηγήσει σε ίδια και χειρότερα αποτελέσματα από αυτά της «ακυρωμένης στην πράξη αυτοαξιολόγησης» που τελικά έγινε! Αν φυσικά πάμε μόνο με αυτό στο μέτωπο και στη μάχη ως μπούσουλα…

Επίσης η νέα –υπό τον Λομβέρδο- ηγεσία με την διατύπωση της ανάγκης ενός «αποτελεσματικού σχεδίου συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων που να καλύπτει τα εκπαιδευτικά κενά» δείχνει από νωρίς σε ποια κατεύθυνση θα κινηθεί. Να σημειωθεί εδώ πως οι σκληρές και αδιαπραγμάτευτες εγκύκλιοι για τις αναλογίες εκπαιδευτικών –μαθητών ήταν αυτές που άνοιξαν τον περσυνό πρώτο κύκλο της επίθεσης στην εκπαίδευση πριν το… «οπλοπολυβόλο» της κυβέρνησης  γυρίσει –για διάφορους λόγους τακτικής κατεύθυνσης- προς τη μεριά της δευτεροβάθμιας. Αν πραγματικά εφαρμοστούν το εκπαιδευτικό τοπίο στην πρωτοβάθμια θα αλλάξει δραματικά ακόμα και χωρίς να μπουν στον κόπο να αυξήσουν το ωράριο στην πρωτοβάθμια . Χωρίς τίποτα να αποκλείεται.

Ξεκαθαρίζοντας αυταπάτες και συγχύσεις. Να πάρουμε την υπόθεση της υπεράσπισης της ζωής και της δουλειάς μας στα χέρια μας! ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ!

 

ΙΟΥΝΗΣ 2014

 

Αγωνιστικές κινήσεις εκπαιδευτικών

 

Σε κάθε καλόπιστο ή μη συνάδελφο που κάνει την –υπαρκτή- διαπίστωση πως οι συσχετισμοί στα συνέδρια και στα όργανα της ΔΟΕ δεν επιτρέπουν αυτού του είδους τις αποφάσεις απαντάμε πως ακριβώς γι αυτό πρέπει να δράσουμε οριζόντια και συντονισμένα στους εργασιακούς συλλόγους  προς αυτή την κατεύθυνση. Η αγωνιστική διάθεση όπως καταγράφτηκε με τις ματαιώσεις σεμιναρίων στελεχών  για την αξιολόγηση-χειραγώγηση δείχνει πως η πραγματική διάθεση της βάσης του κλάδου υπερβαίνει τους δισταγμούς και τις υπονομεύσεις της συνδικαλιστικής ηγεσίας. Μπορούμε μόνο να φανταστούμε πως θα ήταν τα πράγματα και οι συσχετισμοί αν όλες οι δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά κινούνταν τον τελευταίο χρόνο και δρούσαν κοινά στην παραπάνω κατεύθυνση.

Ανώτερος όμως της φαντασίας είναι ο πραγματικός αγωνιστικός σχεδιασμός .

Αν δεν μπορούμε να φανταστούμε τον κλάδο και τους εαυτούς μας σε ένα διαρκή μεσαίωνα πρέπει να δράσουμε, να συζητήσουμε, να οργανωθούμε!

 

 

 

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

   ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

      Και πάλι ματαιώθηκε το σεμινάριο της αξιολόγησης! Με τη μαζική τους συμμετοχή  στη στάση και συγκέντρωση και τις δύο μέρες του σεμιναρίου οι συνάδελφοι έδειξαν ότι ήταν γελασμένοι όσοι πίστευαν ότι θα πραγματοποιήσουν  την “επιμόρφωση” των διευθυντών σα να μην τρέχει τίποτα! Αλλά και ξεμπρόστιασαν ελάχιστους πρόθυμους,διευθυντές και μη!! -κάποιοι από αυτούς στελέχη της ΠΑΣΚ με θητεία σε συνδικαλιστικές θέσεις  -που γελοιοποιήθηκαν και  έθεσαν θέμα διαγραφής τους από το σύλλογο!

Συνάδελφοι-συναδέλφισσες

        Η αγωνιστική συσπείρωση,οι συγκεντρώσεις από τους συλλόγους και η ματαίωση πανελλαδικά των προγραμματισμένων  επιμορφώσεων, αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι οι εκπαιδευτικοί ούτε μίζεροι είναι ούτε ανήμποροι να αγωνιστούν.   Αντίθετα, όχι μόνο έχουν αγωνιστικά ανακλαστικά, αλλά εκφράζουν τις αγωνιστικές τους διαθέσεις , την θέλησή τους να αντισταθούν συλλογικά στην επίθεση που δέχονται, όποτε τους δίνεται η ευκαιρία.

Αυτό φάνηκε και στο σύλλογό μας  και τότε που ματαιώθηκε η επιμόρφωση για την αυτοαξιολόγηση με τη συγκέντρωση έξω από το ΠΑΝΘΕΟΝ και την πορεία που πραγματοποιήσαμε στην Ηγουμενίτσα, και όταν οι συνάδελφοι αρνήθηκαν το “εθελοντικό” κάλεσμα του υπουργείου να συγκροτήσουν ομάδες εργασίας , και όταν η συντριπτική πλειοψηφία των ομάδων, που ορίστηκαν από τους διευθυντές, δεν ετοίμασε καμιά εισήγηση.

Αυτό φάνηκε και με τη μαζική παρουσία των συναδέλφων στη γενική συνέλευση που έγινε σε συνθήκες απαγόρευσης (δε δόθηκε άδεια σε εργάσιμο χρόνο) και την απόφασή τους να μην εγκριθούν εκθέσεις αξιολόγησης από τους συλλόγους διδασκόντων, απορρίπτοντας μάλιστα αντίστοιχη πρόταση της ΔΟΕ που καλούσε σε συμπλήρωση των “δεικτών” του υπουργείου.

Αυτό φάνηκε και τώρα με τη συγκέντρωση και αποκλεισμό του 2ου Δημ.Σχολείου Ηγουμενίτσας και τη ματαίωση της “επιμόρφωσης”για την ατομική αξιολόγηση.

Συνάδελφοι-συναδέλφισσες

ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΗ -ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΠΙΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΕΝΑ, ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΑ, ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ

Να οργανώσουμε τα επόμενα βήματά μας , γνωρίζοντας ότι η κυβέρνηση δε θα παραιτηθεί έτσι εύκολα. Για να ανατραπεί το θεσμικό πλαίσιο της αξιολόγησης, για να μπει φρένο στην ξέφρενη επίθεση του συστήματος, για να υπερασπιστούμε αποτελεσματικά το δικαίωμά μας στη μόνιμη και σταθερή δουλειά  ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΑΠΕΡΓΙΑΚΟΥ ΑΓΩΝΑ 

Η συλλογική αντίσταση συγκροτείται με όπλο ΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ

Αυτός είναι ο δρόμος και σ¨αυτήν την κατεύθυνση θα συναντηθούμε και θα ενωθούμε, όχι μόνο με τους συναδέλφους μας, αλλά και τους υπόλοιπους εργαζόμενους στο Δημόσιο      ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ  ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ , ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ,ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ.       ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ !                  

                         

               ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ