Σύνοδο των διατελεσάντων υπουργών Παιδείας συστήνει ο αρμόδιος υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος.

Οι εντελλόμενοι της νεοαποικιοκρατίας - με τον καταλληλότερο εκπρόσωπό τους - αναλλαμβάνουν έργο.Είναι πολύ μεγάλη υπόθεση για την νεοταξίτικη μαφία η Παιδεία.

Γνωρίζουν πολύ καλά τους τρόπους υποδούλωσης του λαού για γενιές ολόκληρες.Η διάλυση στην εκπαίδευση, το ξεπούλημα όλων των δομών του Δημοσίου, που
θα βοηθούσαν την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και η εξαθλίωση όλων των κοινωνικών στρωμάτων,οδηγεί στην επιτυχία του πειράματός των.To θέμα είναι μέχρι πότε θα το επιτρέπουμε;   

 

Σύνοδο των διατελεσάντων υπουργών Παιδείας συστήνει ο αρμόδιος υπουργός Ανδρέας Λοβέρδος, η οποία θα συνέρχεται μία φορά την εβδομάδα. Η Σύνοδος θα συνεδριάσει μάλιστα για πρώτη φορά την ερχόμενη εβδομάδα, ενώ θα λάβει και θεσμική μορφή με την ψήφιση σχετικής ρύθμισης από τη Βουλή.

Σκοπός της πρωτοβουλίας της ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας είναι να υπάρξει συνέχεια στην εκπαιδευτική πολιτική ώστε να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που υιοθετούνται και να περιοριστεί το φαινόμενο των διαρκών αλλαγών πολιτικής στον ευαίσθητο χώρο της Παιδείας.

Η ρύθμιση αναμένεται να ενταχθεί στο σχέδιο νόμου που αφορά την οργάνωση των θρησκευτικών κοινοτήτων, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί από τη Βουλή μέσα στο καλοκαίρι.Την ερχόμενη εβδομάδα όλοι οι πρώην υπουργοί θα λάβουν τηλεφωνική πρόσκληση για να επισκεφθούν το υπουργείο Παιδείας και να ανταλλάξουν απόψεις για τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Τη Σύνοδο, στην οποία θα προεδρεύει ο νυν υπουργός Ανδρ. Λοβέρδος, θα κληθούν να συμμετάσχουν οι διατελέσαντες υπουργοί Παιδείας Απόστολος Κακλαμάνης, Γιώργος Παπανδρέου, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, Κώστας Σημίτης, Γιώργος Σουφλιάς, Δημήτριος Φατούρος, Γεράσιμος Αρσένης, Πέτρος Ευθυμίου, Μαριέττα Γιαννάκου, Ευριπίδης Στυλιανίδης, Άρης Σπηλιωτόπουλος, Άννα Διαμαντοπούλου, Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Αγγελική-Ευφροσύνη Κιάου και Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος.

Πατριωτισμός και αντιπατριωτισμός

Πατριωτισμός και αντιπατριωτισμός

Του Κώστα Βεργόπουλου

Αραγε ο πατριωτισμός, δηλαδή η υπεράσπιση της χώρας, του λαού και της κοινωνίας, αποτελεί στην εποχή μας κάτι «ξεπερασμένο», ένα «μη πρόβλημα», που «θολώνει τα κρίσιμα πεδία της Αριστεράς», όπως διατείνονται κάποιοι από το χώρο της, ή μήπως παραμένει πάντα ένα πραγματικό πρόβλημα, που στις μέρες μας επανέρχεται με ανανεωμένη οξύτητα, ώστε η Αριστερά να μην μπορεί να το αγνοεί;

Σε πρόσφατη ομιλία του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ διευκρίνισε ότι ο «αριστερός πατριωτισμός» αποτελεί έναν από τους τρεις βασικούς πυλώνες της πολιτικής του. Αναφέρθηκε στον Αρη Βελουχιώτη, ο οποίος στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής τόνιζε ότι ενώ το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, «εμείς έχουμε πατρίδα τις πεζούλες μας, που είναι το μοναδικό καταφύγιό μας».

Οσοι υποστηρίζουν ότι ο πατριωτισμός είναι παρωχημένο πρόβλημα, επικαλούνται γι' αυτό κάποια υποθετική νέα πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης. Ωστόσο, αυτή η αναφορά θα είχε βάση εάν είχε όντως δημιουργηθεί νέα πραγματικότητα. Σήμερα, αυτή ακριβώς η υποθετική πραγματικότητα αποδεικνύεται εικονική, αιτία διεθνούς κρίσης και διαιωνιζόμενης αστάθειας σε όλα τα επίπεδα. Πώς να μην υποθέσει κάποιος ότι οι θιασώτες της ιδέας πως ο πατριωτισμός έχει ξεπεραστεί παίρνουν πολύ στα σοβαρά τον εικονικό κόσμο του κεφαλαίου που σύρεται σήμερα σε βαθύ αδιέξοδο; Αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις τους, από όλα τα μέρη του κόσμου ανέρχονται οι αντιστάσεις στην αποτυχημένη θεολογία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και στο επίκεντρο όλων βρίσκεται η αγωνία για προάσπιση των κοινωνιών και των πατρίδων απέναντι στον κίνδυνο της αποδόμησης.
Στην Ισπανία, ανερχόμενη κοινωνική δύναμη είναι οι Podemos, που διεκδικούν την επανίδρυση της κοινωνίας, με βάση λαϊκές συνελεύσεις, «χωρίς κομματικές ταμπέλες και ιδεολογίες». Ο ηγέτης τους Πάμπλο Ιγκλέσιας επαναφέρει την έννοια του πατριωτισμού, που έχει εγκαταλειφθεί από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Για την «πολιτικά ορθή» Αριστερά, η αναφορά στην κοινωνία ως σύνολο εκτίθεται στις αμαρτίες του «λαϊκισμού» και του «εθνικισμού». Μιλώντας για «πατρίδα», οι Podemos ενοχοποιούνται για «βολιβαριανά οράματα», εμπνεόμενα από τον Τσάβες και τη Λατινική Αμερική.
Στη Γαλλία, ο Ρεζίς Ντεμπρέ επισημαίνει ότι η γαλλική Αριστερά έχει γίνει «γαλλοφοβική», «λαοφοβική» και «κοινωνιοφοβική», αφού εγκατέλειψε τις έννοιες «λαός», «κοινωνία», «έθνος». Η άνοδος του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου, τονίζει ο ίδιος, αποτελεί δείκτη ιδεολογικής αποσύνθεσης των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων. Η «Ουμανιτέ» του ΚΚΓ σε κύριο άρθρο της αναγνωρίζει ότι «έχουμε χάσει την έννοια του πατριωτισμού και οφείλουμε να την ανακτήσουμε. Ο πατριωτισμός δεν αποτελεί αίρεση. Είναι δημιούργημα της Αριστεράς της Γαλλικής Επανάστασης του 1789 και ο αριστερός διεθνισμός που ακολούθησε δεν καταργεί τον πατριωτισμό, αλλά τον εμπλουτίζει. Η εθνική γαλλική σημαία και η κόκκινη σημαία βαδίζουν χέρι χέρι στη γαλλική ιστορία και πάντοτε η πατριωτική Αριστερά ήταν αυτή που δημιούργησε τους μεγάλους σταθμούς της ιστορίας».
Οταν σήμερα οι κοινωνίες απειλούνται με αφανισμό, όταν στην Ευρώπη γίνεται λόγος για εγκαθίδρυση σχέσεων αποικιακού τύπου μεταξύ Βορρά και Νότου, επισημαίνει ο Ιγκλέσιας, υποψήφιος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για την προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, είναι προφανές ότι το πρόβλημα του πατριωτισμού όχι μόνον δεν είναι «ξεπερασμένο», αλλά επανέρχεται και αποκτά νέα επικαιρότητα στην εποχή μας. Ανάμεσα στην ολιγαρχία του μεγάλου χρήματος και στην «πολιτικά ορθή» Αριστερά, που αποδέχεται τους όρους παιχνιδιού της πρώτης, αναδύονται σήμερα οι μεγάλες λαϊκές και δημοκρατικές πλειοψηφίες, που απειλούνται από αμφότερες τις πλευρές: τόσο από την επιθετικότητα της πρώτης όσο και με την ανεκτικότητα και ουσιαστική κάλυψη από τη δεύτερη. Ο αριστερός πατριωτισμός, τονίζει ο Ιγκλέσιας, αποτελεί το «συνεκτικό ιστό», που συνενώνει τις κοινωνικές πλειοψηφίες απέναντι στις αντίστοιχες διεθνοποιημένες ολιγαρχίες.
Πολλαπλασιάζονται σήμερα οι αναφορές στον Ιταλό μαρξιστή Αντόνιο Γκράμσι (1891-1937), προς εντοπισμό του «κοινού αισθήματος» και ανανέωση των εννοιών «δημοκρατία», «λαός», «έθνος», «κοινωνική δικαιοσύνη». Εμπεδώνεται η πεποίθηση ότι η σημερινή κρίση, αφού θίγει ανθρώπινες και κοινωνικές αξίες στη βάση τους, δεν αντιμετωπίζεται σαν απλό οικονομικό ζήτημα ούτε από μόνο ένα τμήμα της κοινωνίας, αλλά θέτει απαράκαμπτο πρόβλημα κοινωνικών συμμαχιών και «επανίδρυσης» της κοινωνίας σε νέες βάσεις. Ο μαρξισμός, τονίζουν οι Ισπανοί, δεν είναι θρησκευτικό δόγμα προς ομφαλοσκόπηση και αυτοϊκανοποίηση των μεμυημένων σε αυτό, αλλά «εργαλείο δράσης» για τη σύμπηξη της «λαϊκής ενότητος».
Εάν κάποιοι πιστεύουν ότι με την κοινωνική συμμαχία χάνουν την καθαρότητά τους, ίσως ήλθε η στιγμή για να πληροφορηθούν, όπως διευκρίνιζε στον ελληνικό Μεσοπόλεμο ο Κωνσταντίνος Καραβίδας (1890-1973), ότι η καθαρότητα δεν υπάρχει παρά μόνον στα βιβλία, στη φαντασία και στο μοναχισμό, ενώ στην πραγματική ζωή τα προβλήματα παραμένουν πάντα σύνθετα, συμφυρματικά και αμφίσημα. Δεν ακολουθούν οι κοινωνίες τις θεωρίες, αλλά οι θεωρίες τις κοινωνίες. Εάν σήμερα στην Ευρώπη καταρρέει το μεταπολεμικό «κοινωνικό συμβόλαιο», που βασίστηκε στο κράτος δικαίου και στο κοινωνικό κράτος, εάν η γηραιά ήπειρος περιέρχεται σε συνθήκες «έκτακτης ανάγκης», με τις ανισότητες να εκτινάσσονται σε επίπεδα Λατινικής Αμερικής, τη δημοκρατία να κλονίζεται και την Αριστερά να παραμένει ουδέτερη, καταφεύγοντας σε «κοινωνιακά» ζητήματα (μειονοτικά δικαιώματα παντός είδους και προς πάσα χρήση), τότε ο «πατριωτισμός» και η «παλλαϊκή ενότητα», ακόμη και εάν θεωρηθούν «λαϊκισμοί», δεν αποτελούν ζητήματα «παρωχημένα», αλλά αντίθετα ανταποκρίνονται σε επείγουσα ανάγκη της σημερινής κοινωνίας, τουλάχιστον όπως η ίδια το προσλαμβάνει.

Ανάρτηση από: http://www.enet.gr

Ούτε στην Χουντα δεν γινόντουσαν αυτά…

Δεν πρέπει να παράγει τίποτα αυτή η χώρα, δεν πρέπει να έχει δικά της έσοδα, δεν πρέπει να έχει εθνική κυριαρχία…

Ούτε στην Χουντα δεν γινόντουσαν αυτά…

Απαγορεύεται να έχει άποψη ο ελληνικός λαός την στιγμή που ξεπουλάνε τον δικό του πλούτο, τον δημόσιο πλούτο, τον πλούτο που ανήκει στους Έλληνες όλους… Οι πολίτες δηλαδή απαγορεύεται να εχουν άποψη και επιτρέπεται οι 151 βουλευτές να ξεπουλάνε οτι γουστάρουν και πρόσφατα στις ευρωεκλογές αυτοι οι μνημονιακοί αποδείχθηκαν μειοψηφία που αντιπροσωπεύει μονάχα 1 εκατομμύριο Έλληνες…

Για τις δημόσιες επιχειρήσεις οι πρόγονοι μας χύσαν ιδρώτα για να τις χτίσουν. Για την ελληνική γη και θάλασσα χύσαν αίμα…

Τώρα ετοιμάζονται να ξεπουλήσουν και το νεράκι… την ΕΥΔΑΠ.
Όπως και οικόπεδα, παραλίες, μαρίνες και νησίδες που ήδη άρχισαν να ξεπουλάνε τσάμπα
(κυρίως σε Άραβες, Τούρκους και Γερμανούς).
Δεν έχουν τον θεό τους !!

Πριν λίγα χρόνια μας πήρανε την μισή Κύπρο και τα Ίμια με τα όπλα… Τώρα εκσυγχρονίστηκαν οι πολιτικοί μας και τα ξεπουλάνε οι ίδιοι τους για ψίχουλα… Ξεπουλάνε δηλαδή γή και ύδωρ για ψίχουλα ευρώ (χαρτιά χωρίς καμία αξία δηλαδή).
Λεφτά που θα τα φάνε οι ίδιοι ή θα τα δώσουν για να αποπληρώσουν παλαιά τοκοχρεολύσια στους ξένους τοκογλύφους δανειστές.

Με λίγα λόγια κερδίζουν εις διπλούν οι ξένοι…Μας παίρνουν απ” την μία τις δημόσιες επιχειρήσεις, παραλίες, λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες, οικόπεδα και νησίδες για ψίχουλα ευρώ, και απ” την άλλη τα παίρνουν πισω παλι αυτα τα λεφτα για τα δανεια με τα τεραστια επιτοκια που μας δίνανε στο παρελθόν.

Ότι ξεπούλημα έγινε στο παρελθον απέτυχε… Ο ΟΤΕ που λειτουργούσε σαν μονοπώλιο με καθαρά έσοδα για το κράτος, ξεπουλήθηκε… Οι γραμμές και τα δίκτυα ήταν μόνο του κράτους (οι άλλες εταιρίες πληρώνουν νοίκι στον ΟΤΕ). Ο ΟΤΕ μόλις ξεπουλήθηκε οι λογαριασμοί ανέβηκαν και πλέον έχουμε το πιο ακριβό ίντερνετ σε όλη την Ευρώπη και τις μικρότερες ταχύτητες… καθώς και οι τηλεφωνικές κλήσεις είναι επίσης πανάκριβες σε σχέση με τις άλλες χώρες.

Ξεπωλούνται (όπως και ο ΟΠΑΠ) σε τιμη λιγότερη των κερδων που φερναν στα δημόσια ταμεια…. Απ” τα μεγαλύτερα εγκλήματα της ιστορίας μας….Δεν το χωράει ανθρώπινος νούς… Ειδικά παραλίες, οικόπεδα, μαρίνες, λιμάνια και νησίδες που δεν πρέπει να τις αγγίζουν καν, τις ξεπουλάνε τσάμπα όπως π.χ. τον Αστέρα Βουλιαγμένης αξίας 5 δις ευρώ ξεπουλήθηκε 350 εκατομμυρια χωρίς διαγωνισμό μάλιστα…

Μετά τον ΟΤΕ, τον ΟΠΑΠ και την ΔΕΗ έρχεται η σειρά για ξεπούλημα των ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ, ΕΛΤΑ, ΟΣΕ, ΔΕΠΑ, αεροδρόμια, λιμάνια, ναυπηγεία, Ελληνικές Βιομηχανιές Καπνού καθώς και των υδρογονανθράκων αξίας τρις ευρώ… Έρχεται και το λουκέτο σε ΕΛΒΟ, ΕΑΣ, ΕΒΟ, ΕΑΒ, εργοστάσια Μεταλλευτικής-Μεταλουργικής και οι Ελληνικές Βιομηχανίες Ζάχαρης, Αλατιού, Ζωοτροφών και Λιπασμάτων….

Σιγα σιγά εξαφανίζονται και οι κτηνοτρόφοι με τους αγρότες αφού πλέον εισάγονται τα φθηνά (μη ποιοτικά) γάλατα, κρέατα, λαχανικά και φρούτα. Ζημιές σημειώνουν και οι ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες με την εισαγωγή γενοσήμων… Ζημιές και οι γαλακτοβιομηχανίες που οδεύουν σε λουκέτο αφού εισάγονται ξένα γάλατα, γιαούρτια, τυριά κ.τ.λ.
Με απλά λόγια δεν πρέπει να παράγει τιποτα αυτη η χωρα, δεν πρέπει να έχει δικά της έσοδα, δεν πρέπει να έχει εθνική κυριαρχία…

Η Ελλαδα θα ζει με τα ξένα δανεικά τοκογλυφικά χρήματα και θα σκλαβώνει πολλες γενιές Ελλήνων… γενιές Ελλήνων που θα ζουν σε μια ξένη χώρα που ξεπωλείται ολόκληρη σιγά σιγά, σε μια αποικία χρέους, σ” ενα προτεκτοράτο..

 

M.Mpageris

Κείμενο του ΑΡΔΗΝ που μοιράστηκε στη συγκέντρωση της ΓΕΝΟΠ Σύνταγμα την Τετάρτη 9 Ιουλιου

ΔΗΜΟΣΙΑ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ – ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ
ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΟΠΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Κείμενο του ΑΡΔΗΝ που μοιράστηκε στη συγκέντρωση της ΓΕΝΟΠ Σύνταγμα την Τετάρτη 9 Ιουλιου

Τα τελευταία χρόνια, η υπαγωγή της χώρας μας σε καθεστώς ξένης επιστασίας έχει λύσει τα χέρια της «Γερμανικής Ευρώπης», των ντόπιων ολιγαρχών και της κυβέρνησης Συνεργατών για να προχωρήσουν στο ολοκληρωτικό ξεπούλημα του δημόσιου και εθνικού πλούτου της χώρας μας. Είναι κάτι που επιθυμούσαν εδώ και δεκαετίες, ήδη από τις αρχές του 1980, όταν εμπειρογνώμονες του ΟΟΣΑ μιλούσαν για την «ελληνική εξαίρεση» στον νεοφιλελεύθερο κανόνα του Ρήγκαν και της Θάτσερ.
Το μεγαλύτερο ίσως κομμάτι του «φιλέτου-Ελλάδα» με δοσμένες τις συνθήκες ενεργειακής κρίσης στην οποία διέρχεται σταδιακά ο πλανήτης, και του ανελέητου παγκόσμιου ανταγωνισμού για την εξασφάλιση των ενεργειακών πόρων είναι η ΔΕΗ, οι υποδομές και το δίκτυο παραγωγής ενέργειας της χώρας, τα μεγάλα κοιτάσματα λιγνίτη της. Μια «βαριά», φυσική και τεχνική υποδομή, που στο πλαίσιο μιας άλλης διαχείρισης, υπέρ των συμφερόντων της χώρας και του λαού, θα μπορούσε να συμβάλει καθοριστικά στην εθνική ηλεκτρική αυτοδυναμία για πάρα πολλές δεκαετίες. Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις άλλες διαστάσεις του ενεργειακού ζητήματος. Τόσο τα πιθανά κοιτάσματα πετρελαίου, όσο και τους αγωγούς φυσικού αερίου που περνούν από τη Βόρεια Ελλάδα και μεταβάλλουν τη «μικρή ΔΕΗ» σε στρατηγικό λάφυρο για όποιον θέλει να ελέγχει την ενέργεια της χώρας συνολικά.
Σήμερα αποτελεί το τρόπαιο ενός σκληρού «σαφάρι» στο οποίο εμπλέκονται μεγάλες, κυρίως γαλλικές και γερμανικές πολυεθνικές. Οι τελευταίες, διατηρούν σημαντικό προβάδισμα, όχι μόνον διότι απολαμβάνουν την ιδιότυπη δικτατορία που έχουν εγκαθιδρύσει εντός της χώρας μας –αλλά γιατί ήδη διαχειρίζονται τους καθοριστικότερους κόμβους του τόξου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σε όλα τα Βαλκάνια (βλέπε τι γίνεται στο Κόσοβο).
Η κυβέρνηση των Συνεργατών προχωράει με ζήλο στην «εκτέλεση» κι αυτού του συμβολαίου, υποσχόμενη πως μαζί με την εκποίηση των ακτών θα είναι η «τελευταία», εξαπολύοντας μια χυδαία εμφυλιοπολεμική προπαγάνδα εναντίον των «αδηφάγων συνδικαλιστών» και της ΔΕΗ ως «γραφειοκρατικού φέουδου». Προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε, βέβαια, ότι αυτό που καταγγέλλουν είναι αποκλειστικά δικό τους δημιούργημα.
Και σήμερα το μεγάλο πρόβλημα της ΔΕΗ δεν είναι η εκπασοκισμένη γραφειοκρατική συνδικαλιστική ηγεσία, αλλά τα παιχνίδια με την απελευθέρωση της ενέργειας που η ίδια η Ε.Ε. επέβαλε από το 1999 κι ύστερα, τα οποία άνοιξαν τον δρόμο για την διασπάθιση των κεφαλαίων της επιχείρησης από τους γνωστούς Εθνικούς Εργολάβους και άλλους μεγαλοκαρχαρίες, που συμμετείχαν στο μεγάλο φαγοπότι της επιδοτούμενης παραγωγής ενέργειας. Για να μην μιλήσουμε για τον ΔΟΛ και τα άλλα μεγάλα συγκροτήματα της χώρας που χρωστούν εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια, ευρώ στην εταιρεία.
Ο ελληνικός λαός, έστω και στο και 5΄ θα πρέπει να ξεσηκωθεί και να αποτρέψει την λεηλασία της ΔΕΗ. Να διαφυλάξει τον δημόσιο, πανεθνικό χαρακτήρα της και να επιβάλει όρους πραγματικής εξυγίανσης και ανάδειξης της Εταιρείας ως εργαλείου αυτοδυναμίας στην ηλεκτρική ενέργεια και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μας. Με επίκεντρο τα λαϊκά συμφέροντα, την διαφύλαξη του περιβάλλοντος και των φυσικών μας πόρων. Οτιδήποτε άλλο ανοίγει την πόρτα στην υποδούλωση και την εξαχρείωση του ελληνικού λαού. Ας μην ξεχνάμε, ότι το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου της ΔΕΗ βρίσκεται στην Β. Ελλάδα, και η ενδεχόμενη εκποίησή του θα ευνοήσει τις τάσεις κατακερματισμού και καντονοποίησης της χώρας μας που επιθυμεί η Γερμανική Ευρώπη υπό το πρόσχημα της «Ευρώπης των Περιφερειών», για να μην μιλήσουμε για το νεοθωμανικό τόξο που αξιώνει συγκυριαρχία με τους Γερμανούς από τα Ανατολικά. Κι αυτά δεν αποτελούν σενάρια, ούτε δικές μας εμμονές, είναι πραγματικότητα πλέον στο Κόσοβο, στην Βοσνία Ερζεγοβίνη στη Σερβία και τη Βουλγαρία.
Αντιστεκόμαστε, μπροστά στον κίνδυνο να ξαναγυρίσουμε στις συνθήκες που γνώρισε η χώρα στα τέλη του 19ου αιώνα. Αρνούμαστε να μεταβληθεί η ΔΕΗ σε εργαλείο υφαρπαγής της περιουσίας των χρεοκοπημένων νοικοκυριών, πράγμα που αδιαμφισβήτητα θα συντελεστεί αν πέσει στα χέρια του (ξένου και ντόπιου) μεγάλου κεφαλαίου. Υπερασπιζόμαστε το ρεύμα ως δημόσιο αγαθό απέναντι στην κυβέρνηση των Ανδρεικέλων, του Αντώνη Σαμαρά που θα ξεπουλούσε ακόμα και την ίδια την… γιαγιά του (Π. Δέλτα) για να διατηρηθεί στην εξουσία και του Ε. Βενιζέλου, που θα πουλούσε και την ίδια του τη μάνα για να μην καταλήξει στη φυλακή. Πρέπει να οργανωθεί η αντίστασή μας επιβάλλοντας εθνικό δημοψήφισμα ή ακόμα και περιφερειακά, όπως το επιτρέπει ο Καλλικράτης. Πρέπει να ξεσηκωθούν και οι πέτρες γιατί η ΔΕΗ αποτελεί το ίδιο το μέλλον της παραγωγής και της ανεξαρτησίας της χώρας μας.

ΑΡΔΗΝ, 9 Ιουλίου 2014

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΕΗ !
ΕΞΩ Η ΤΡΟΪΚΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ !
ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΩΝ !
ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

 

 

Παγκόσμιο Κύπελλο: Γιατί στη Βραζιλία;

Παγκόσμιο Κύπελλο: Γιατί στη Βραζιλία;

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.-

Πώς είναι δυνατό σε μια χώρα όπου λατρεύεται το ποδόσφαιρο να εκδηλώνονται ακραίες κοινωνικές αντιδράσεις για τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου που δίνει στη χώρα τη δυνατότητα να πανηγυρίσει την κατάκτηση του τροπαίου; Αντιδράσεις από τα πτωχότερα στρώματα της κοινωνίας όπου η λατρεία της μπάλας επικάλυπτε τις κοινωνικές ανισότητες. Δεν επηρέασαν, τελικά, οι οικονομικοί δείκτες που ανέβασαν την οικονομία της Βραζιλίας στην έκτη θέση της παγκόσμια κατάταξης, αφήνοντας πίσω τη Μεγάλη Βρετανία, το βιοτικό επίπεδο του λαού, ώστε να αμβλύνουν τις κοινωνικές ανισότητες;

Η ιστορική ιδιαιτερότητα της Λατινικής Αμερικής

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να κρίνουμε την πορεία των κρατών της Αμερικής και ιδιαίτερα της Λατινικής Αμερικής, ώστε να αξιολογήσουμε την κοινωνική συμπεριφορά των λαών και τη διαμόρφωση των εθνών, από την ιστορική πορεία των λαών της Ευρώπης ακόμη και της Ασίας. Διότι όπως σημειώνει ο Νίκος Ψυρούκης στην “Ιστορία της αποικιοκρατίας”, «μέσα σε τριακόσια περίπου χρόνια η ιστορική εξέλιξη του δυτικού ημισφαιρίου καταστάλαξε εκεί που έφτασε και η εξέλιξη ολόκληρων χιλιετηρίδων στις χώρες του ανατολικού ημισφαιρίου, δηλαδή στη διαμόρφωση των σύγχρονων εθνών». Γιατί όμως τα κράτη της Λατινικής Αμερικής βρέθηκαν κοινωνικά και οικονομικά στον αντίποδα των κρατών της Βόρεια Αμερικής ενώ ως έθνη και ως κράτη διαμορφώθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα; Αυτό αποδίδεται στην αγγλική αποικιοκρατία στο Βορρά και στην ισπανική και στην πορτογαλική αποικιοκρατία στο Νότο. Πώς; Η Βόρεια Αμερική αποικίσθηκε με άποικους από χώρες όπου είχαν επικρατήσει οι αστικές επαναστάσεις (Αγγλία, Γαλλία, Ολλανδία) μεταφέροντας εκεί τις αστικές σχέσεις παραγωγής απεξαρτημένες από τις αγκυλώσεις της ευρωπαϊκής εξέλιξης (κατάλοιπα φεουδαρχίας, κληρονομικοί τίτλοι, εθνικές ταυτότητες κ.α.) με αποτέλεσμα τα δύο κράτη που προέκυψαν να ενταχθούν στη καπιταλιστική μητρόπολη, ενώ η Νότια Αμερική αποικίσθηκε με αποίκους από χώρες όπου επικρατούσε η φεουδαρχία μεταφέροντας εκεί τις φεουδαρχικές σχέσεις παραγωγής με αποτέλεσμα τα είκοσι κράτη που προέκυψαν να ενταχθούν στην καπιταλιστική περιφέρεια της υπανάπτυξης. Σε αυτό βοήθησε τότε και η φυλετική σύνθεση. Στις αρχές του 19^ου αιώνα στη Βόρεια Αμερική το 70% ήταν λευκοί, το 18% Ινδιάνοι και το 12% μαύροι ενώ π.χ. στην πορτογαλική Βραζιλία ζούσαν μόλις 23% λευκοί, 10% Ινδιάνοι, 17% μιγάδες και 50% μαύροι σκλάβοι από την Αφρική. Σημαντική για την κατανόηση της διαφοράς μεταξύ Βόρειας και Λατινικής Αμερικής είναι και η διαπίστωση ότι οι εθνικές επαναστάσεις που έγιναν στο Βορρά με ηγέτη την αστική τάξη της χώρας, στηρίχθηκαν στην εργατική τάξη και είχαν παράλληλα ως βασικό στόχο ότι η εργατική δύναμη της χώρας δεν θα ήταν φθηνή εργατική δύναμη. «Αν δεν γινόταν αυτό, σημειώνει ο Νίκος Ψυρούκης, τα συμφέροντα των λαϊκών μαζών και του ηγεμόνα του έθνους (της αστικής τάξης) δεν θα ταυτίζονταν πουθενά». Αντίθετα, στη Λατινική Αμερική επιδίωξη ήταν η ανεξαρτησία των χωρών με την παράλληλη διατήρηση της φεουδαρχίας, γιαυτό οι εθνικές επαναστάσεις δεν στηρίχθηκαν στο λαό αλλά στους ξένους ανταγωνιστές της Ισπανίας. Η Βραζιλία μάλιστα ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος χωρίς καμιά αιματοχυσία και οφείλονταν στην πλήρη αποδυνάμωση της Πορτογαλίας με αποτέλεσμα να παραμείνουν αδιατάρακτες οι κοινωνικές σχέσεις. Αυτή είναι η σημερινή κληρονομιά της Βραζιλίας.

Ο ρόλος στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας

Η Λατινική Αμερική οικοδομήθηκε πάνω στη βάση της ικανοποίησης των αναγκών της αποικιοκρατικής μητρόπολης. Αυτό επιβλήθηκε με το σύστημα της μονοκαλλιέργειας. Ό,τι παραγότανε στην Ισπανία και στην Πορτογαλία απαγορεύτηκε να παράγεται στις αμερικανικές αποικίες τους, με αποτέλεσμα κάθε αποικία να χάνει την αυτάρκειά της σε είδη πρώτης ανάγκης και να λιμοκτονεί ο λαός της ενώ η βιομηχανική τους ανάπτυξη ήταν αδιανόητη αφού τα βιομηχανικά προϊόντα εισάγονταν υποχρεωτικά από την Ευρώπη. Έτσι στον πρώτο διεθνή αποικιοκρατικό καταμερισμό της εργασίας που καταγράφεται ιστορικά και συμμετέχουν τρεις ήπειροι, η Ευρώπη, η Αφρική και η Αμερική, η Αφρική έδινε τη φτηνή εργατική δύναμη τους δούλους, η Αμερική -χάρη στη δουλειά των δούλων- τις φθηνές πρώτες ύλες και τα φθηνά αγροτικά προϊόντα και η Ευρώπη τα προϊόντα της μεταποίησης. Το ρόλο αυτό διατηρεί μέχρι σήμερα στις ισχύουσες συνθήκες η Λατινική Αμερική και η Βραζιλία. Γιαυτό, όσο και αν βελτιωθούν οι οικονομικοί δείκτες της χώρας αν αυτή δεν αλλάξει τη θέση της στο διεθνή καταμερισμό της εργασίας, οι Βραζιλιάνοι θα συνεχίσουν να ζουν στις φαβέλες και το βιοτικό τους επίπεδο θα υπολείπεται κατά παρασάγγας αυτού της Μ. Βρετανίας.

Ιστορικές ευκαιρίες

Όμως η Λατινική Αμερική έχασε, λόγω της γεωγραφικής της απομόνωσης, και τις ιστορικές ευκαιρίες να εξελιχθεί πολιτικά και κοινωνικά. Η Ιστορία απέδειξε επανειλημμένα ότι στη διάρκεια των δύο Παγκοσμίων πολέμων η εκάστοτε Διεθνής Τάξη αποσταθεροποιείται, χάνει τον έλεγχο των εξελίξεων. Γι’ αυτό όλες οι κοσμοϊστορικές αλλαγές συντελούνται στη διάρκεια αυτών των περιόδων. Η Οχτωβριανή Επανάσταση υπήρξε απόρροια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αλλαγή του κοινωνικού καθεστώτος στις πρώην Ανατολικές χώρες υπήρξε συνέπεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά και ο μηχανισμός κάθε κράτους αποδιοργανώνεται και χάνει τον έλεγχο των εσωτερικών εξελίξεων αυτές τις περιόδους. Οργανώνεται η Αντίσταση, οι λαϊκές τάξεις εξοπλίζονται με συνέπεια τις κοινωνικές αλλαγές και τον περαιτέρω εκδημοκρατισμό των κρατών. Δηλαδή, δεν υπήρξε για την Λατινική Αμερική η ευκαιρία της παγκόσμιας αταξίας που δημιουργούν οι παγκόσμιες αναταραχές. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο και αντιφατικό, χώρες που παρέμειναν στο περιθώριο του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Τουρκία βρέθηκαν μετά τη λήξη του στη σκιά της πολιτικής και οικονομικής καθυστέρησης για πολλές δεκαετίες.

Γιατί στη Βραζιλία;

Πώς είναι λοιπόν δυνατό μια τέτοια χώρα, με περιθωριοποιημένο ένα σημαντικό τμήμα του λαού της, να αναλαμβάνει τη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλου Ποδοσφαίρου αλλά και των Ολυμπιακών Αγώνων μέσα σε διάστημα μόλις δύο ετών αντί να προσπαθεί να αναβαθμίσει έστω στοιχειωδώς το βιοτικό επίπεδο μερίδας του λαού που ζει κατά εκατομμύρια στις φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο, του Σάο Πάολο και αλλού; Διότι διαφορετικές εγκαταστάσεις απαιτούν οι δύο διοργανώσεις. Κυρίως όμως διότι η διοργάνωση αυτών των κορυφαίων αθλητικών οργανώσεων δεν ενισχύει την παραγωγική βάση της χώρας ώστε να αναβαθμίσει τη θέση της διασφαλίζοντας μελλοντικά θέσεις εργασίας και έναν κύκλο εργασιών που θα επηρεάσει και θα αναβαθμίσει και άλλους τομείς της οικονομίας. Ποιους λοιπόν εξυπηρετεί η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλου και της Ολυμπιάδας; Το εγχώριο κεφάλαιο της Βραζιλίας και το παγκόσμιο κεφάλαιο συνακόλουθα, υιοθέτησαν τη διαδοχική διοργάνωση των δύο οργανώσεων ως μέσον απορρόφησης του πλεονάζοντος κεφαλαίου το οποίο λόγω της κρίσης υπερπαραγωγής που σηματοδότησε η οικονομική γιγάντωση της Κίνας έχει φθάσει στο σημείο να επενδύει π.χ. σε ομόλογα της Γερμανίας με μηδενικό ή αρνητικό επιτόκιο. Βέβαια η απορρόφηση του πλεονάζοντος κεφαλαίου δεν θα πραγματοποιηθεί μόνον με την κατασκευή των εγκαταστάσεων των δύο διοργανώσεων και των υποδομών που θα αποτελούν ακραία αντίφαση με τις φαβέλες και τις ανύπαρκτες σχεδόν κοινωνικές παροχές σε μεγάλο τμήμα του λαού. Οι δύο διοργανώσεις προσφέρουν τη δυνατότητα της απαλλοτρίωσης με κάθε τρόπο εκτάσεων που καταλαμβάνουν φαβέλες και υποβαθμισμένες χρήσεις στο όνομα των νέων κατασκευών και υποδομών που θα οδηγήσουν στην αναβάθμιση περιοχών με άμεση συνέπεια την επέκταση της αστικοποίησης σε μεγάλες εκτάσεις, οι οποίες με την αναβάθμισή τους θα πολλαπλασιάσουν την αξία τους. Γράφει ο Ντέιβιντ Χάρβει στο «Αίνιγμα του κεφαλαίου»: «Η παραγωγή χώρου γενικά, και αστικοποίησης ειδικά, έχει γίνει βαριά βιομηχανία υπό το καθεστώς του καπιταλισμού. Είναι ένας από τους κομβικούς τρόπους απορρόφησης του πλεονάζοντος κεφαλαίου». Αυτό ασφαλώς δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί με τα ίδια οικονομικά αποτελέσματα απορρόφησης σε μια χώρα του ανεπτυγμένου κόσμου όπως π.χ. στη Γερμανία ή στη Γαλλία που διαθέτουν σύγχρονες υποδομές. Στη Βραζιλία το κεφάλαιο επιβεβαίωσε τον παγκοσμιοποιημένο και τυχοδιωκτικό του χαρακτήρα. Δεν επένδυσε στο παραγωγικό μέλλον της χώρας αλλά στην ικανοποίηση των συγκυριακών αναγκών του και στο κέρδος.Η θετική προοπτική που εγγράφει για τη Βραζιλία αλλά και γενικότερα για τη Λατινική Αμερική η διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου εκεί, είναι οι λαϊκές αντιδράσεις που ξεκίνησαν εδώ και ένα χρόνο, οι οποίες προτάσσουν την κοινωνική αναβάθμιση της χώρας και την καταπολέμηση της φτώχειας μέσα από τη μείωση των ανισοτήτων έναντι μια ποδοσφαιρικής διοργάνωσης παγκόσμιας εμβέλειας, της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής συνάντησης κρατών κάθε τέσσερα χρόνια στον πλανήτη. Κανείς δεν περίμενε να συμβεί αυτό στη Βραζιλία. Οπουδήποτε αλλού αλλά όχι στη Βραζιλία όπου το ποδόσφαιρο λειτουργούσε ως παραισθησιογόνο έναντι των κοινωνικών προβλημάτων. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αποδεικνύει μάλιστα ότι το πέρασμα του Τσάβες δεν πήγε χαμένο. Διότι όπως έγραψε ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου, «χάρη στη δική του, καταλυτική συμβολή, η νέα Λατινική Αμερική του Λούλα, των Κίρχνερ, του Μοράλες, του Κορέα, του Ορτέγκα και του Μουχίκα μπορεί να μην έγινε σοσιαλιστική, αλλά απέκτησε τη δική της φωνή στην παγκόσμια πολιτική, ξεφεύγοντας από το ρόλο της “πίσω αυλής” των Ηνωμένων Πολιτειών». Διαμόρφωσε όμως και ανάλογους ιδεολογικούς συνειρμούς στους λαούς έναντι των επιλογών του κεφαλαίου που εκδηλώθηκαν στη Βραζιλία και αλλού με τις λαϊκές αντιδράσεις και αντιστάσεις.Από αυτή την άποψη, ως έναυσμα δηλαδή κοινωνικής αφύπνισης, το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου προσέφερε ήδη πολλά στους λαούς της Βραζιλίας και της Λατινικής Αμερικής.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη

9-6-2014

Η νέα μορφή υποδούλωσης των λαών

Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία: Η νέα μορφή υποδούλωσης των λαών

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

Οι εικόνες ανθρώπων, που ποδοπατούνται για ένα μαρούλι, εγγράφονται ως στίγμα στη συλλογική μας συνείδηση. Αλλά το αίσθημα ντροπής οξύνεται, όταν οι κυβερνώντες με περίσσιο θράσος ζητούν την ψήφο μας στο όνομα της σταθερότητας, όταν μιλούν για μεταρρυθμίσεις και αλλαγή νοοτροπίας, αναπαράγοντας, ταυτόχρονα, με παροχές και δήθεν «κοινωνικά μερίσματα» το πελατειακό κράτος, όταν οιμώζουν, εκτοξεύοντας εθνικιστικές κορόνες για τη Θράκη, ενώ, συγχρόνως, αποκρύπτουν τον οδοστρωτήρα που αποκαλείται «Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συμφωνία», που συζητείται πέραν κάθε δημοκρατικής λογοδοσίας από τις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον, με σκοπό την εξαέρωση της εθνικής κυριαρχίας, της δημοκρατίας, της πολιτιστικής ταυτότητας και των οικονομικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών ευαισθησιών των λαών.

Η Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συνεργασία (Transatlantic Trade and Investment Partnership, ΤΤΙΡ) συζητείται από τον Ιούλιο του 2013 και προβλέπει ότι η ισχύουσα νομοθεσία στις δύο πλευρές του Ατλαντικού θα υπαχθεί στους κανόνες του ελεύθερου εμπορίου επί ποινή εμπορικών κυρώσεων για τη χώρα-παραβάτη ή τεράστιων αποζημιώσεων υπέρ των εναγουσών πολυεθνικών εταιρειών. Οι τελευταίες θα μπορούν να σύρουν σε ειδικά δικαστήρια τις κυβερνήσεις που θεωρούν ότι ο πολιτικός τους προσανατολισμός θα έχει αποτέλεσμα τη μείωση των κερδών τους, ή να ζητούν την καταβολή γενναίων αποζημιώσεων για διαφυγόντα κέρδη από την εφαρμογή μιας εργατικής ή και περιβαλλοντικής νομοθεσίας, που θεωρούν ότι τα μειώνει!

Ασφάλεια τροφίμων, υγεία, προδιαγραφές τοξικότητας, αλλά και ελευθερία στο Διαδίκτυο, προστασία των προσωπικών δεδομένων, ενέργεια, πολιτισμός, πνευματικά δικαιώματα, φυσικοί πόροι, επαγγελματική κατάρτιση, υποδομές του κράτους, μετανάστευση, όλοι οι κλάδοι δημόσιου ενδιαφέροντος θα υποτάσσονται στη λογική της αγοράς και του εμπορίου. Ετσι, η πολιτική αρμοδιότητα των εθνικών Κοινοβουλίων θα περιορίζεται στη διαπραγμάτευση με τις πολυεθνικές ή τους τοπικούς αντιπροσώπους τους για ήσσονα ζητήματα.
Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να αντισταθεί στο ξεπούλημα των φυσικών πόρων, του νερού ή της δημόσιας περιουσίας. Πρόσφατα, ευρωπαϊκές εταιρείες προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη κατά της αύξησης του κατώτατου μισθού στην Αίγυπτο ή κατά του περιορισμού των τοξικών εκπομπών αερίων στο Περού. Επίσης, η καπνοβιομηχανία Philip Morris, έχοντας ενοχληθεί λόγω της αντικαπνιστικής νομοθεσίας σε Ουρουγουάη και Αυστραλία, έσυρε τις δύο χώρες σε ειδικό δικαστήριο. Δεν υπάρχει όριο στις κυρώσεις που μπορούν να επιβάλλουν τέτοια ειδικά δικαστήρια εις βάρος των κρατών και προς όφελος των πολυεθνικών. Πέρυσι, ο Ισημερινός καταδικάστηκε σε καταβολή του ποσού των δύο δισεκατομμυρίων δολαρίων, υπέρ πετρελαϊκής εταιρείας!
Ηεπίθεση δεν θα είναι λιγότερο σαρωτική στο πεδίο της ιδιωτικής ζωής. Η Συμμαχία Ψηφιακού Εμπορίου (Digital Trade Coalition, DTC), στην οποία συμμετέχουν βιομηχανίες από τους τομείς του Διαδικτύου και της υψηλής τεχνολογίας, πιέζει τους αντιπροσώπους στις διαπραγματεύσεις για την ΤΤΙΡ να άρουν τους φραγμούς που εμποδίζουν τις ελεύθερες ροές προσωπικών δεδομένων από την Ευρώπη προς τις ΗΠΑ.
Στο στόχαστρο έχουν μπει και οι προδιαγραφές ποιότητας στο πεδίο της διατροφής. Η αμερικανική βιομηχανία κρέατος επιδιώκει να επιτύχει την κατάργηση του ευρωπαϊκού κανονισμού που απαγορεύει την εισαγωγή κοτόπουλων, τα οποία έχουν απολυμανθεί με χλώριο, ή χοιρινού κρέατος με ρακτοπαμίνη.
Η δικτατορία των «αγορών» δείχνει το πιο αδιάλλακτο πρόσωπό της στα ζητήματα του χρηματοπιστωτικού τομέα. Πέντε χρόνια μετά την εκδήλωση της κρίσης των τοξικών ομολόγων, οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι διαπραγματευτές έχουν συμφωνήσει ότι η ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος πρέπει να αποτελέσει παρελθόν. Απορρύθμιση, λοιπόν, παντού. Ο νεοφιλελευθερισμός στην πιο ακραία, κανιβαλική του εφαρμογή. Ακόμη και η υποτυπώδης ρύθμιση (Βόλκερ) της Γουόλ Στριτ πρέπει να αρθεί σύμφωνα με την Deutsche Bank!
Τα κράτη που θα υπογράψουν τη συμφωνία ΤΤΙΡ θα υποχρεωθούν όχι μόνο να υποτάξουν τις δημόσιες υπηρεσίες τους στην εμπορευματική λογική, αλλά και να παραιτηθούν οποιουδήποτε δικαιώματος ελέγχου στους ξένους παρόχους υπηρεσιών. Τα περιθώρια για πολιτικές σε εθνικό πλαίσιο σε υγεία, ενέργεια, παιδεία, νερό ή μεταφορές θα εξανεμιστούν. Βέβαια, για να νομιμοποιήσουν την υποδούλωση θα τα ντύσουν όλα αυτά με ψεύδη, όπως «ανάπτυξη» και «εξάλειψη της ανεργίας».
Βέβαια, πίσω από την αμερικανο-ευρωπαϊκή σύμπραξη υπάρχει ο γεωστρατηγικός στόχος διατήρησης της αμερικανικής ηγεμονίας έναντι της Κίνας. Πρόκειται για την προσπάθεια ΗΠΑ-Ευρώπης να θωρακίσουν τα κέρδη τους σε τεράστιες ζώνες ελεύθερου εμπορίου όπου η πρόσβαση των κινεζικών προϊόντων θα καθίσταται σχεδόν απαγορευτική. Γι’ αυτό υπογράφεται σύντομα ανάλογη συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και 12 χωρών της Ασίας.
Τι θέλουν, λοιπόν, από τους λαούς; Την πλήρη εξάλειψη της ελευθερίας και των πολιτικών δικαιωμάτων τους. Να γίνουν οι χώρες στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας και πηγές πάμφθηνης ενέργειας για τις πολυεθνικές. Οι Ελληνες ψηφοφόροι θα αποδεχθούν αυτή την εξέλιξη; Θα ψηφίσουν ξανά ως ιδανικοί αυτόχειρες τους πολιτικούς εκπροσώπους των νεοαποικιοκρατών; Αν ναι, ας μην ισχυριστούν ότι δεν άκουσαν «…ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον» που «Ανεπαισθήτως τους έκλεισαν από τον κόσμον έξω», για να παραφράσουμε τα «Τείχη» του Αλεξανδρινού.

enet