Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Η ηγεσία του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης συνεχίζοντας τον αντιδημοκρατικό και αυταρχικό της κατήφορο στέλνει σήμερα, Τρίτη 15 Ιουλίου 2014, μια απαράδεκτη πολιτικά, κοινωνικά, ηθικά και νομικά εγκύκλιο προσπαθώντας να εκφοβίσει τους υπαλλήλους για να προωθήσει τα σχέδιά της, να κατασκευάσει νέες δεξαμενές για διαθεσιμότητα και απολύσεις. Με ένα έγγραφο – μνημείο αυθαιρεσίας, που υπογράφει ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, η Κυβέρνηση απειλεί με πειθαρχικές διώξεις εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους που «δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις». Υπενθυμίζουμε στο Γενικό Γραμματέα του Υ.Δ.Μ.Η.Δ. τα εξής: Η προσπάθεια τρομοκράτησης των εργαζόμενων είναι παντελώς έωλη νομικά, δεδομένου ότι οι πρωτόδικες αποφάσεις των δικαστηρίων δεν είναι εκτελεστές ενώ το τεκμήριο της νομιμότητας κάθε απεργίας, κατά την πάγια νομολογία του Αρείου Πάγου, εκτείνεται μέχρι την τελεσιδικία της απόφασης. Το αίτημα του Ελληνικού Δημοσίου για την απαγόρευση συνέχισης της Απεργίας - Αποχής με τη συγκεκριμένη μορφή, διάρκεια και αίτημα απορρίφθηκε από το Δικαστήριο. Σε κάθε περίπτωση στη συγκεκριμένη μορφή απεργιακής κινητοποίησης δεν συντρέχει μη εκτέλεση υπηρεσιακών καθηκόντων – παρακώλυση της υπηρεσίας – ή η αδικαιολόγητη απουσία από την εργασία. Επομένως είναι παράνομη και εκβιαστική η επίκληση θεμάτων πειθαρχικού δικαίου κατά το χρόνο μάλιστα που δεν έχει κηρυχθεί εκτελεστή η πρωτόδικη απόφαση. Είναι φανερό ότι η ηγεσία του Υ.Δ.Μ.Η.Δ. και με το σημερινό της έγγραφο επιβεβαιώνει ότι βρίσκεται σε πανικό μπροστά στην καθολική άρνηση των Δημοσίων Υπαλλήλων να συνεργήσουν στις απολύσεις δεκάδων χιλιάδων συναδέλφων τους. Είναι ενδεικτικό ότι υποχρεώνεται σήμερα το Υπουργείο να προχωρήσει στην 3η παράταση των προθεσμιών ευελπιστώντας ότι με εκβιασμούς και απειλές θα «νουθετήσει» το Δημοσιοϋπαλληλικό κόσμο που συνεχίζει να αγωνίζεται. Οι Δημόσιοι Υπάλληλοι που και σήμερα (15/7/2014), ημερομηνία που έληξε η προθεσμία κατάθεσης των Φύλλων Αξιολόγησης, τα παρέδωσαν κατά δεκάδες χιλιάδες στα σωματεία τους στέλνουν σαφή μηνύματα: Και η νέα κυβερνητική επιχείρηση τρομοκράτησης και εκφοβισμού θα πέσει στο κενό. Η Απεργία – Αποχή από κάθε ενέργεια που συνδέεται με την αξιολόγηση συνεχίζεται κανονικά και νόμιμα. Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. Δελτίο Τύπου - PDF www.adedy.gr

Ο Τάκης…

 

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό….γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια…. Τα παιδιά τον κορόιδευαν…Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.
Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.
Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο.
Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά “Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ”….Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα…
Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο…Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε…έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα….
Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. “Θα του μάθετε να τα σκουπίζει.”
Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. “Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε.”
Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν…”Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει…”
Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά…ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο…για πρώτη φορά!
Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!
Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι.
Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον…Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός…Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.
Την τελευταία ημέρα στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας “ευχαριστώ, ευχαριστώ…”.
Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο…η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης…Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος…Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!!!
Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας…Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης…νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!
Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ….μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη…
Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό…μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια…ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο, έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση…και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη!
Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 2.00και πολύ κάτι…γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους…Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους…δεν μας ήταν άγνωστοι.
Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο…Το σύστημα και το σύστημα να νικά…ξανά και ξανά!
Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου - α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον…τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας…
Και τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν…
Κι οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον…κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα…κάποιον άνθρωπο…Και βρήκαν.
Βρήκαν πολλούς!Γιατί υπάρχουν…
Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου ” Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας…Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω…”
Τρέμει γιατί στην χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους.
Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο…
Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, “την μαμά του Τάκη”…και για δασκάλους ανθρώπους μα Α κεφαλαίο….

All diferent – all equal! by Petronella
Όμως… όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο…γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός…γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.
Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν…και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί….
Για πολλούς και ασήμαντους λόγους…Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους…Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί, μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό…ποιος ξέρει;
Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε…θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας….Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε “η μαμά του Τάκη”! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό…όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς που θεωρούμε τα παιδιά μας ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε…κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού…
Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε…η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει…κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές.
Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν…Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου… Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και… τι θα γίνει τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι “τέλειο”; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι η “μαμά του Τάκη”; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;
Με τεράστιο σεβασμό στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα…φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού….
Καλό μήνα αγαπημένοι…Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά…Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη…
Κατερίνα
http://kapaworld.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html?m=1

Μπροστά στο νέο σχολείο

Μπροστά στο νέο σχολείο

Τα κενά, και οι αναξιοποίητες λόγω αγκυλώσεων ευκαιρίες

…Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει
τη δική σου μελαγχολία
κι έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσεις
με ποιους θα πας και ποιους θ’ αφήσεις»

Διονύσης Σαββόπουλος

Του Γιώργου Κυριακού από τη Ρήξη φ. 106

Η λήξη της φετινής χρονιάς στα δημοτικά σχολεία ήταν συμμορφωμένη με την εμπέδωση μιας νέας καθημερινότητας. Οι ασκήσεις ομαδικής «αυτοαξιολόγησης», που επιβλήθηκαν στα πληρώματα των σχολικών μονάδων, και η διεκπεραίωσή τους από την πλειοψηφία, που αρνήθηκε να πραγματοποιήσει στάσεις εργασίας κρατώντας γραμμή άμυνας, πιστοποίησαν και το τέλος του παλιού σχολείου. Αυτού που άρχιζε με γοργό ρυθμό να αλλάζει από το 2006 μέσω της χρήσης των νέων εγχειριδίων, της εφαρμογής των ΔΕΕΠΣ και ΑΠΣ, μέσω σεμιναρίων διάχυτων από νεολογισμούς, μέσω θεσμικών αλλαγών που απέδιδαν στους διευθυντές επιτελικό ρόλο στην αξιολόγηση, μέσω της διάλυσης του σχολείου με προσωπικό μιας χρήσης, μέσω ενός σχεδίου που βρήκε το «παλιό» σχολείο με τις «πόρτες ανοιχτές». Και μπήκε.
Από το 2006 αξιοποιήθηκαν συμπεριφορές που διαδέχτηκαν την αντίληψη των μεταρρυθμίσεων Αρσένη και βρίσκονταν στο όριο εμπλουτισμού του επαγγελματικού φακέλου. Πληθώρα κόσμου της εκπαίδευσης, διαισθανόμενη τις αλλαγές, επιδόθηκε στη «εξομοίωση», στα μεταπτυχιακά, στα διδακτορικά, για λόγους που αφορούσαν σε μια καλύτερη θέση. Από την εποχή της ύστερης μεταπολίτευσης και του «εκσυγχρονισμού» ξεκίνησε δειλά να αλλάζει το παλιό σχολείο στην οργάνωση, στη μορφή και στο περιεχόμενό του. Η «κοινωνία της γνώσης» όφειλε να ανταποκριθεί στις παγκόσμιες προκλήσεις και αλλαγές. Γι’ αυτό έπρεπε το σχολείο να ξεπεράσει τον «αναχρονιστικό» φορμαλισμό και να απολαύσει τη χαρά των «πληροφοριών». Μέσω «ομάδων εργασίας» σε «διαθεματικές» δραστηριότητες στην «ευέλικτη ζώνη», αποκτώντας «δεξιότητες», το μάθημα γίνεται «παιχνίδι». Έπρεπε ο δάσκαλος να γίνει εμψυχωτής των παιδιών στην προσπάθειά τους να «μαθαίνουν πώς να μαθαίνουν». Έπρεπε κάθε δράση που ξέφευγε από το πρόγραμμα να καταγράφεται ως project και να ίσως να βρίσκει χορηγό. Έπρεπε να αποκεντρωθούν οι οικονομικές λειτουργίες του σχολείου και, γιατί όχι, και οι εκπαιδευτικές. Όσα αποτέλεσαν ιερά κείμενα της ευρωπαϊκής Λευκής Βίβλου ξεκίνησαν να γίνονται καραμέλα στο στόμα των σχολικών συμβούλων, που προσπαθούσαν να αρθρώσουν άγνωστες λέξεις όπως «κονστρουκτιβισμός» σε ακροατήρια με χεράκια που υψωνόντουσαν για «απορίες», με κάπως ψυλλιασμένους από τα πληρώματα που ανακοίνωναν εμφατικά τις «καινοτομίες» τους, με τους συνδικαλιστές που έφταναν μέχρι στο «η παιδεία είναι η πιο σημαντική επένδυση».
Χαριτωμένες συνάξεις που διοργάνωναν κάτοχοι μεταπτυχιακών και διδακτορικών που εντρυφούσαν στη «διαπολιτισμική και πολυπολιτισμική» εκπαίδευση, αγκαλιά με laptop και power point με τη φιγούρα του Αρμπέν για το pet shop της παγκοσμιοποιημένης εκπαίδευσης. Μούτσοι που έγιναν καπεταναίοι και επιδείκνυαν με ύφος χιλίων Μοντεσόρι τις ανακαλύψεις… αρχών του προηγούμενου αιώνα, τις οποίες επένδυαν με νεολογισμούς περί «σπειροειδούς μάθησης» και άλλες μετα-λέξεις. Ένας νέος φορμαλισμός με τις πιο νωθρές υστερίες ενός φιλελεύθερου ελευθεριακού λόγου, μεταμοντέρνος και παλαιάς κοπής, διατυπώθηκε στο χωνευτήρι του παλιού σχολείου, που απέκτησε σαφή χαρακτηριστικά στην καρδιά της μεταπολίτευσης με πληρώματα που είχαν δέσει το γάιδαρό τους, μέσω θέσεων σε «διάφορες» υπηρεσίες, μέσω κομματικών διαύλων στα υπηρεσιακά συμβούλια, με τη διάχυτη συνενοχική «συναδελφικότητα», με τα ιδιαίτερα μαθήματα που πήγαιναν σύννεφο μαζί με τη βιομηχανία φωτοτυπίας, με ένα συνδικάτο που χαϊδεύει τα αυτιά και συνεργάζεται με τις κυβερνήσεις. Αυτό το σχολείο αποτέλεσε το κέλυφος του νέου σχολείου. Τα προεδρικά διατάγματα που προβλέπουν τις απολύσεις, οι επικείμενες συμπτύξεις τμημάτων και σχολείων, οι διαθεσιμότητες, καθώς και άλλες δεξαμενές απολύσεων, οι «επιορκίες» που εξυφαίνονται τρομοκρατικά, δείχνουν το αέριο που καταλαμβάνει το κενό.
Ως παρασιτική εκδοχή της ελλαδικής μεταπολίτευσης, ο κλαδικός συνδικαλισμός καθιέρωσε μια ήττα 0-2 από τα αποδυτήρια, επενδυμένη με αριστερίστικες ιαχές και δεξιές κορόνες: α) 0-1 διότι ακολούθησε το διάγραμμα της κλαδικής διεκδίκησης με 1264/82 διαχωρισμούς, β) 0-2 διότι το σχολείο αφέθηκε στα χέρια της γραφειοκρατίας και της αγοράς. Έγινε αυτό που δεν έπρεπε να γίνει και δεν πραγματοποιήθηκε αυτό που έπρεπε να συμβεί. Γι’ αυτό και στο γήπεδο πανηγυρίζει η μεταρρύθμιση «που έγινε» απέναντι στην ηττημένη μεταρρύθμιση «που δεν έγινε».
Και οι διαιρέσεις δεν σταματούν εδώ: από τις κατηγοριοποιήσεις μέσα στο ίδιο το εκπαιδευτικό σώμα, από τον κατακερματισμό του σχολείου με αναπληρωτές και στη συνέχεια ΕΣΠΑ ευκαιρίας, μέχρι τη διαχρονική αντιπαλότητα με τους γονείς των μαθητών. Από τη μία, εφαρμόζεται το ευέλικτο σχολείο που παραδίδει μαθήματα αγγλικών στην Α’ δημοτικού, στο πλαίσιο μιας φανερής υποβάθμισης της ελληνικής γλώσσας. Από την άλλη, η κατάσταση στην ελληνική οικογένεια είναι τραγική, διότι δίπλα στην ανεργία που μαστίζει, έχουμε παιδιά που μεγαλώνουν σαν ορφανά μπροστά στις οθόνες, χωρίς βιβλίο, με μυριάδες ασχολίες… Σχολείο και σπίτι βαδίζουν στο άγνωστο, με οδηγό την αποσύνθεση της γνώσης, τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, με την αμάθεια των νέων ανθρώπων ως προσόν για την ευέλικτη αγορά, στο παγκόσμιο σχέδιο καταστροφής κάθε προσκόμματος που εμποδίζει το κέρδος. Το τέλμα αναλύεται στη μετατροπή της εναπομείνασας παιδείας και εκπαίδευσης, σε χώρο ασκήσεων χάρτου για το παρασιτικό, αντιπαραγωγικό και αποικιοποιημένο μοντέλο στη χώρα μας.
Δάσκαλοι και δασκάλες που στηρίζουν και μορφώνουν τα παιδιά, που πορεύονται με τους γονείς, που πορεύονται με αληθινούς συναδέλφους στα μονοπάτια της κιμωλίας και της αυλής, βρίσκονται στο κέντρο συνιστωσών που τραβούν προς την υπονόμευση κάθε δυνατότητας πνευματικής αναγέννησης, προς τη φτωχοκτονία, προς την ανάδειξη πολιτικών που μετατρέπουν τη χώρα σε χώρο.
Ανάμεσα στο συνδικαλισμό και στο ραγιαδισμό/ Ανάμεσα στον «κοσμοπολιτισμό» και στην «εθνικοφροσύνη»/Ανάμεσα στην αποδόμηση της γνώσης και στην στείρα αποθήκευσή της/Ανάμεσα στο project και στην αδιαφορία, έχουμε μπροστά μας την κρίση ως ευκαιρία για να συνθέτουμε το θρυμματισμένο κόσμο μας.
Το συνδικάτο της ζωής ενώνει: ο δάσκαλος, ο ναυτεργάτης, ο αγρότης, ο υπάλληλος, ο άνεργος, η νοσοκόμα, η κομμώτρια, ο μικροεπαγγελματίας, ο συνταξιούχος, που θα απαιτούν τα αυτονόητα. Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που θα μιλήσουν για την εκπαίδευση, που θα ενώσουν τις φωνές τους με το γυμνάσιο που υποδέχεται τους μαθητές τους, και, με το λύκειο που βιώνει την υποθήκευση της νεότητας σε «τράπεζες θεμάτων».
Αυτοί είναι που θα παλέψουν με όλους τους κλάδους. Αυτοί είναι που θα παλέψουν διακριτά για απεργίες μέσα στα σχολεία για τη σύνθεση της γνώσης, για τον εκσυγχρονισμό της κλασικής παιδείας, για τον πολιτισμό. Αυτοί είναι που θα παλέψουν να ενωθούν με τους γονείς, πέρα από τη συνδικαλιστική προτροπή, πέρα από τη λειτουργική αξιοποίησή τους στο ρεφενέ των σχολικών δράσεων. Μπροστά μας είναι ένα νήμα που συνδέει τις περιόδους των εκπαιδευτικών αναζητήσεων στις επαναστάσεις του 1821 και του 1940-44, του μεσοπολέμου, της δεκαετίας του ’60, του ’73, της πρώιμης μεταπολίτευσης. Ας το πιάσουμε.

Ελλάδα: Βγάζεις 20.000 ευρώ το χρόνο και σε αφήνουν να ζεις με 8 ευρώ την ημέρα!!!

Διαβάστε την επιστολή που απέστειλε στην Βουλή

 

Αναρτήθηκε απόΛόγιος Ερμής

 

Η πολεμική επανεκκίνηση της παγκόσμιας οικονομίας (Κυριακή 13/07/2014)

Η πολεμική επανεκκίνηση της παγκόσμιας οικονομίας (Κυριακή 13/07/2014)

Αρθρογράφος: 

Δημήτρης Μάνος

Άρθρα

Σχετικά με άρθρο των Νew York Times

 «H παγκόσμια οικονομία αναπτύσσεται μόνο με παγκόσμιους πολέμους», υποστηρίζουν οι New York Times

«H παγκόσμια οικονομία αναπτύσσεται μόνο με παγκόσμιους πολέμους», υποστηρίζουν σε άρθρο-σοκ οι New York Times, η ναυαρχίδα των Δημοκρατικών που είναι και το κυβερνών κόμμα στις ΗΠΑ αυτή την εποχή, την επαύριο του άρθρου του πρώην ΥΠΟΙΚ επί κυβερνήσεων Ρ.Ρίγκαν, Paul Craig Roberts, ο οποίος δήλωσε ότι «Στην Ουάσιγκτον υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι μπορεί να πραγματοποιηθεί ένα πρώτο πυρηνικό πλήγμα εναντίον της Ρωσίας και να καταφέρουν να γλιτώσουν από τις συνέπειες μιας πιθανής ανταπόδοσης».

Ας δούμε συγκεκριμένα το άρθρο των Νew York Times αρχικά:

«Στα χρόνια μετά την οικονομική κρίση του 2008, πολλοί δυτικοί οικονομολόγοι έχουν προσεγγίσει με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους το γιατί η παγκόσμια οικονομία δεν μπορεί να πάρει ’’μπροστά’’ και να αναπτυχθεί ταχύτερα. Η κακοκαιρία, οι ’’άπληστες’’ τράπεζες, οι ’’τεμπέληδες’’ Ευρωπαίοι, οι ’’πονηροί’’ Κινέζοι απλά συμπληρώνουν έναν μακρύ κατάλογο με δικαιολογίες για την παρατεταμένη οικονομική ύφεση που μεγαλώνει και συνεχώς μεγαλώνει, αναφέρει το άρθρο. Η ταχεία ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας υποτίθεται, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, ότι ήταν έτοιμη να ξεκινήσει, αλλά αντ’ αυτού βλέπουμε μόνο σύντομες ’’εκρήξεις’’ οικονομικής δραστηριότητας, μετά την τεράστια ’’έγχυση’’ κεφαλαίων από όλες τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, που τώρα έχει αντικατασταθεί από νέες φάσεις ’’αργής’’ ανάπτυξης. Και τώρα τι γίνεται;» (αναρωτιέται το άρθρο…)

«Αυτό το θέμα είναι ένα ζήτημα τόσο παλιό όσο και η ανθρωπότητα. Η ’’Αποκάλυψη’’, το ’’τέλος του κόσμου’’, αποτελούν μια πηγή μεγάλου κέρδους για ’’κάποιους’’. Όσο μεγαλύτερη είναι η κλίμακα του πολέμου τόσο πιο φιλόδοξη είναι η επένδυση σε νέα στρατιωτικο-βιομηχανικά τραστ, με κύριο θέμα τη στρατιωτική τεχνολογία. Τα προϊόντα αυτών των βιομηχανιών στη συνέχεια χρησιμοποιούνται στην πολιτική ζωή. Οι πιο καταστροφικές συνέπειες ενός πολέμου αποτελούν την πιο φιλόδοξη προοπτική για τις μετέπειτα τεράστιες οικονομικές ευκαιρίες, για μια μεγάλη οικονομική ανασυγκρότηση. Η έλλειψη μεγάλων πολέμων μπορεί να βλάψει την οικονομική ανάπτυξη, πιέζει τρόπον τινά για μια οριστική απόφαση, σύμφωνα με την οποία ή θα συνεχίσουμε σε μια αργή ανάπτυξη ή θα εφαρμοσθεί ένα ’’σχέδιο’’ τύπου ’’Β’ Παγκοσμίου Πολέμου’’, οι απώλειες του οποίου έφεραν στη συνέχεια μεγάλη ευημερία!

Πολλοί διεθνείς οικονομολόγοι προσπαθούν να εξηγήσουν τι προκάλεσε αυτήν τη μακρά περίοδο χαμηλής οικονομικής ανάπτυξης στις αναπτυγμένες χώρες. Τόνισαν ότι μπορεί να ευθύνεται η χαμηλή ζήτηση των καταναλωτών, η αυξανόμενη ανισότητα, ο ανταγωνισμός από την Κίνα, το υπερβολικό επίπεδο των ρυθμιστικών προτύπων σε διάφορες χώρες, οι ανύπαρκτες υποδομές καθώς και η έλλειψη νέων ιδεών και καινοτομιών. Τώρα, όμως, τα διεθνή funds επικεντρώνονται με μεγάλη προσοχή σε μια άλλη εξήγηση, ’’στην παρατεταμένη περίοδο ειρήνης’’!

Με βάση τα ιστορικά δεδομένα, τα τελευταία χρόνια, δεν υπήρξαν μεγάλοι πόλεμοι. Κρίνοντας από τις ειδήσεις και τις εικόνες των πολέμων σε Ιράκ ή στο Νότιο Σουδάν, ο κόσμος μας φαίνεται αρκετά ’’αιματοβαμμένος’’. Ωστόσο, ο αριθμός των θυμάτων μεταξύ του πληθυσμού σήμερα ωχριά σε σύγκριση με τα δεκάδες εκατομμύρια των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στους δύο παγκόσμιους πολέμους, κατά το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα. Ακόμη και σε σύγκριση με τον πόλεμο του Βιετνάμ, όπου σκοτώθηκαν περισσότεροι άνθρωποι από οποιονδήποτε άλλο πόλεμο και στον οποίο συμμετείχαν πολλές από τις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες.

Η ειρηνική συμβίωση δεν ’’βοηθά’’, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, στην επίτευξη υψηλότερων ρυθμών οικονομικής ανάπτυξης. Σύμφωνα με αυτή την ’’άποψη’’, αυτό δεν σημαίνει ότι η συμμετοχή σε παγκόσμιους πολέμους πάντα βελτιώνει την κατάσταση της οικονομίας, διότι ο πόλεμος φέρνει το θάνατο και την καταστροφή.

Ο ισχυρισμός ότι ο πόλεμος βοηθά την οικονομία ακολουθεί τη λογική των υποστηρικτών του Maynard Keynes, ο οποίος ισχυρίζεται ότι η προετοιμασία για πόλεμο αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες και παρέχει χιλιάδες θέσεις εργασίας στους ανθρώπους. Αντίθετα, η πιθανότητα ενός πολέμου βοηθά σε σημαντικό βαθμό τις κυβερνήσεις να επικεντρώνονται σε σημαντικά έργα υποδομής.

Προσπαθώντας να βρεθεί η θετική πλευρά στο σενάριο ενός παγκόσμιου πολέμου, αυτό το σχέδιο μπορεί να φαίνεται αποκρουστικό, αλλά σύμφωνα με τα παραδείγματα της ιστορίας των ΗΠΑ καταδεικνύει ότι η άποψη αυτή επιβεβαιώνεται και αποδεικνύεται. Θεμελιώδεις καινοτομίες, όπως η πυρηνική ενέργεια, οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές, τα αεροσκάφη της σύγχρονης αεροπορίας που αναπτύχθηκαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ, έγιναν με σκοπό την επίτευξη της νίκης κατά των δυνάμεων του Άξονα και αργότερα της νίκης κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου. Το διαδίκτυο αρχικά είχε σχεδιαστεί για να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αντέξουν σε έναν παρατεταμένο πυρηνικό πόλεμο.

Βασικά σχέδια της Silicon Valley τέθηκαν στο πλαίσιο των συμβάσεων με το αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα και όχι σύμφωνα με τις αρχές και τις απαιτήσεις της σύγχρονης κοινωνίας.

Η εκτόξευση σειράς δορυφόρων Sputnik από τη Σοβιετική Ένωση είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την ανάπτυξη της διαστημικής βιομηχανίας και των συναφών τεχνολογιών, οι οποίες θα επηρέαζαν θετικά την οικονομική ανάπτυξη στο μέλλον.

Ο πόλεμος στο σύνολό του εστιάζει σε προσπάθειες και σχέδια που οι κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να επιτύχουν σε καιρό ειρήνης. Για παράδειγμα, το ’’σχέδιο Manhattan’’, το οποίο διήρκεσε έξι χρόνια, ’’κατανάλωσε’’ το 0,4% του ΑΕΠ των ΗΠΑ, στο απόγειο της ανάπτυξής του. Επέτρεψε την κατασκευή μιας πυρηνικής βόμβας από το μηδέν. Σήμερα είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ανάλογα προγράμματα με παρόμοια ταχύτητα και σημαντικά επιτεύγματα.

Κατά τη διάρκεια ενός παγκόσμιου πολέμου είχαμε:

    εντατικοποίηση της αντιπαλότητας και του ανταγωνισμού με έναν ισχυρό εχθρό

    εγγυημένες εντολές για τις εταιρείες που συνδέονται με το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα

    σφαίρες επιρροής, ικανότητα διείσδυσης σε νέες αγορές που δεν είχαν προηγουμένως τη δυνατότητα πρόσβασης.

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ηνωμένες Πολιτείες έγιναν ένας από τους κορυφαίους δανειστές για πολλές χώρες του κόσμου.

Επισήμως οι ΗΠΑ εισήλθαν στον πόλεμο πιο κοντά στο τέλος του και υπέστησαν λιγότερες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές σε σύγκριση με άλλους συμμετέχοντες σε αυτόν. Την ίδια στιγμή η Αμερική ήταν σε θέση να αποκομίσει το μέγιστο δυνατό όφελος για τον εαυτό της. Πολλοί έχουν σημειώσει ότι η περίοδος που ονομάζεται Roaring twenties στις Ηνωμένες Πολιτείες άρχισε με φόντο τη μετάβαση από την οικονομία του πολέμου σε μια βιομηχανική οικονομία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες συσσώρευσαν έναν τεράστιο όγκο των παγκόσμιων αποθεμάτων χρυσού. Η ΕΣΣΔ και άλλες χώρες αναγκάστηκαν να πληρώσουν σε χρυσό τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος επέτρεψε στις ΗΠΑ να ’’εξέλθουν’’ από τη μεγάλη ύφεση της δεκαετίας του ’30.

Μέχρι το 1948, το μερίδιο της βιομηχανικής παραγωγής των ΗΠΑ σε σχέση με τις χώρες της Δύσης ανερχόταν στο εκπληκτικό ποσοστό του 55%. Το μερίδιο της οικονομίας των ΗΠΑ αντιπροσωπεύει το 50% της παγκόσμιας παραγωγής άνθρακα, το 64% του πετρελαίου, το 53% της παραγωγής χάλυβα, το 17% της παραγωγής σιτηρών, το 63% του καλαμποκιού. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Ηνωμένες Πολιτείες συγκέντρωσαν στα χέρια τους περίπου τα 2/3 του παγκόσμιου χρυσού, το μερίδιο των εξαγωγών των ΗΠΑ προς το εξωτερικό εμπόριο στις δυτικές χώρες ανήλθε σε ποσοστό περίπου 30%.

Η εφαρμογή του ’’Σχεδίου Μάρσαλ’’, ενός τιτάνιου προγράμματος για την αποκατάσταση των κατεστραμμένων οικονομιών της Ευρώπης μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, κυριολεκτικά πλούτισε τις ΗΠΑ και άνοιξε νέες αγορές». Πηγή: http://www.logiosermis.net/2014/06/new-york-times.html#ixzz35VbmQO46

Η δημοσίευση ενός τέτοιου άρθρου, που αναλύει πολύ συγκεκριμένα τα απτά -θετικά- αποτελέσματα για την «παγκόσμια οικονομία» και φυσικά για το ηγετικό της κομμάτι, τις ΗΠΑ, πάνω απ’ όλα την αναγκαιότητα εξαπόλυσης ενός νέου παγκόσμιου πολέμου, δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει πολύ σοβαρές ανησυχίες. Πολύ περισσότερο αφού ακολουθεί τη δημοσίευση -και μάλλον μπορεί να θεωρηθεί και ως απάντηση- της αρθρογραφίας του πρώην υπουργού Οικονομικών. Αυτός σχεδόν καταγγέλλει το ισχυρό φλερτ κύκλων του Δημοκρατικού κόμματος και της αμερικάνικης πολιτικής ελίτ με επιθετικούς κύκλους του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος σχετικά με την πιθανότητα επιτυχίας ενός πρώτου πυρηνικού πλήγματος στο ρώσικο στρατόπεδο… Αποτελεί μάλλον σοβαρή ένδειξη ότι έχει ξεκινήσει αυτός ο διάλογος στο πλαίσιο της πολιτικής ελίτ.

Η ουκρανική κρίση (με την εμπλοκή των ιμπεριαλιστών, τις δυναμικές που απελευθερώνει και τα όρια που θέτει στη συμβατική στρατιωτική δράση) σαφώς έχει δημιουργήσει ένα τέτοιο πεδίο συζήτησης.

Σε γενικές γραμμές ο/οι αρθρογράφοι κινούνται στη… λενινιστική γραμμή!

Το άρθρο επιβεβαιώνει ως ορθές τις εκτιμήσεις πως τα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης που αναγγέλθηκαν ομού από τις ηγέτιδες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη έχουν «τελειώσει τα καύσιμά τους». Πραγματικά, τα στοιχεία του πρώτου τριμήνου για την αμερικάνικη οικονομία δείχνουν πως μια μικρή –ακόμα– μείωση του προγράμματος ποσοτικής νομισματικής χαλάρωσης, αν και έφερε επιστροφή κερδοφόρων κεφαλαίων στις μητροπόλεις, ήδη επιβάρυνε τη στασιμότητα της πραγματικής οικονομίας. Και για μια άλλη φορά τα κεφάλαια που επιστρέφουν μετατρέπονται σε «λιμνάζοντα κεφάλαια».

Αντιπαρατίθεται σε απόψεις ότι αιτία της κρίσης ήταν τα «λαμόγια» ή οι «κλέφτες» του χρηματοπιστωτικού συστήματος και κάνει λόγο για συνολική δομική κρίση.

Το άρθρο επιβεβαιώνει τοποθετήσεις του πολιτικού χώρου της «Π.Σ.» (άρθρα, παρεμβάσεις, εκδόσεις κ.λπ.) που κατατείνουν στο συμπέρασμα πως η τεράστια μεταπολεμική οικονομική εκτίναξη πραγματοποιήθηκε πάνω στο έδαφος των νέων γεωπολιτικών συσχετισμών με την καθιέρωση της αμερικάνικης ηγεμονίας στο δυτικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο που παρήγαγε ο Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και την ανατακατανομή των παγκόσμιων αγορών που πραγματοποιήθηκε πάνω σε αυτή τη βάση. Πως δεν ήταν γενικώς και αορίστως ο «κεϊνσιανισμός» που έδωσε την εκτίναξη. Πως ακόμα και οι εφαρμογές «κεϊνσιανιστικών» λογικών, η διόγκωση του κράτους και του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού κλπ επιβλήθηκε μετά τον πόλεμο και διά του πολέμου.

Ορθά επίσης διαπιστώνεται η πίεση που εξασκούσε η υπεροχή του σοσιαλιστικού στρατοπέδου στις οικονομικοτεχνολογικές επιλογές και επιτεύγματα με τη μετατροπή του θερμού σε «ψυχρό» πόλεμο.

Η ιμπεριαλιστική κυνικότητα μέσα από τη ρεαλιστική αποτύπωση του κόσμου που ζούμε εκτίθεται συνεπώς με τον πιο ολοκληρωμένο και «διανοουμενίστικο» τρόπο μέσα από τις γραμμές του άρθρου των «ΝYT». Με την ψυχρή γλώσσα των αναλυτών, που προκαλεί –ακριβώς για αυτήν της την «ουδετερότητα»- ακόμα μεγαλύτερο ρίγος σε κάθε έλλογο έμβιο ον πάνω στον πλανήτη.

Μπορούν όμως να υπάρχουν νικητές μετά την έναρξη του πρώτου «προληπτικού» πυρηνικού πλήγματος; Ο πρώην υπουργός των κυβερνήσεων Ρίγκαν, επικρίνοντας τις λανθασμένες πληροφορίες αυτών των κύκλων ότι έχουν μειωθεί τα αντανακλαστικά ανταπόδοσης του απαρχαιωμένου πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας και συνεπώς θα έχει αποτελεσματικότητα νίκης για τις ΗΠΑ το «προληπτικό» πυρηνικό κτύπημα, κάνει λόγο για έναν παγκόσμιο πυρηνικό Αρμαγεδδώνα χωρίς νικητές. Μάλιστα φαίνεται ότι παρακολουθεί τον ηλεκτρονικό διάλογο που έχει ανοίξει. Γράφει λοιπόν στο δικό του άρθρο, επικαλούμενος τις δικές του πηγές: «Το άρθρο του Eric Zuesse που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Op-Ed News επιβεβαιώνει τις αναφορές μου ότι υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον ετοιμάζεται για ένα πρώτο πυρηνικό χτύπημα κατά της Ρωσίας.http://www.opednews.com/populum/printer_friendly.php?content=a&id=180039

Το πολεμικό δόγμα των ΗΠΑ έχει αλλάξει. Τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα δεν περιορίζονται πλέον σε μια δύναμη αντιποίνων, αλλά ο ρόλος τους έχει αναβαθμιστεί σε μια δύναμη «προληπτικής» πυρηνικής επίθεσης. Η Ουάσιγκτον έχει αποσυρθεί από την Αντιβαλλιστική Πυραυλική Συνθήκη με τη Ρωσία και αναπτύσσει μια αντιβαλλιστική ασπίδα (ABM). Η Ουάσιγκτον δαιμονοποιεί τη Ρωσία και τον ρώσο πρόεδρο με απαράδεκτα ψέματα και προπαγάνδα, προετοιμάζοντας τους λαούς για πόλεμο κατά της Ρωσίας από τις ΗΠΑ και τα προσκείμενα σε αυτές κράτη.

Η Ουάσιγκτον έχει πεισθεί από τους νεο-συντηρητικούς ότι τα ρωσικά στρατηγικά πυρηνικά όπλα είναι ανέτοιμα και σε κακή κατάσταση. Αυτή η λανθασμένη αντίληψη οφείλεται σε μια απαρχαιωμένη πληροφόρηση της προηγούμενης δεκαετίας, όπως η άποψη που αναλύεται στο άρθρο με τίτλο «Η άνοδος της αμερικανικής πυρηνικής κυριαρχίας» των Keir A. Lieber και Daryl G. Press, που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2006 στο περιοδικό του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων (CFR), Foreign Affairs. To CFR είναι μια οργάνωση που ελέγχεται από τις αμερικανικές ελίτ.http://www.foreignaffairs.com/articles/61508/keir-a-lieber-and-daryl-g-p…

Ανεξάρτητα από την κατάσταση των ρωσικών πυρηνικών όπλων και το βαθμό επιτυχίας ενός πρώτου χτυπήματος από την πλευρά της Ουάσιγκτον καθώς και το βαθμό προστασίας που μπορεί να παρέχει η αντιβαλλιστική ασπίδα ABM σε περίπτωση αντιποίνων, το άρθρο του Steven Starr με τίτλο «Η φονικότητα των πυρηνικών όπλων», ξεκαθαρίζει ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν έχει νικητές. Όλοι πεθαίνουν. http://www.paulcraigroberts.org/2014/05/30/lethality-nuclear-weapons/

Πόσο περιθωριακές και πόσο κεντρικές είναι αυτές οι πολεμοχαρείς αναζητήσεις και οι εφιαλτικοί προβληματισμοί μέσα στην αμερικάνικη άρχουσα τάξη και τους κύκλους της; Και -προπαντός- ποιος θα επιβιώσει μιας τέτοιας καταστροφής για να επικυρώσει και να επιβεβαιώσει ιστορικά το ορθόν της επιλογής αν όντως διαμορφώνονται οι όροι και το κλίμα προς αυτή την κατεύθυνση; Σε κάθε περίπτωση, αν υπάρχει συνέχεια σε αυτόν το διάλογο αυτό θα εκδηλωθεί ακόμα και αν υπάρξει για κάποιο διάστημα κάποιο «συμμάζεμα».

Το να… διαβαίνουν όμως αυτοί οι προβληματισμοί το κατώφλι της αχανούς και συχνά ανεξέλεγκτης –ως προς την εγκυρότητα- ηλεκτρονικής αρθρογραφίας και να εκτίθενται στην έντυπη και σε κεντρική –μάλιστα- θέση οπωσδήποτε δεν είναι κάτι που εύκολα προσπερνιέται.

Είναι εξ άλλου ιστορικά γνωστή η σύνδεση Δημοκρατικών αμερικάνων προέδρων με τη χρήση ή την απειλή χρήσης πυρηνικής δύναμης (Τρούμαν, Κένεντι).

Αποτελούν δείγμα του «παγκόσμιου αδιεξόδου» όπως τίθεται πια –και με το ξέσπασμα της παγκόσμιας κρίσης- που εκφράζεται ήδη με αντιδραστικές ιστορικές δυναμικές οι οποίες αναπτύσσονται τόσο στο κέντρο όσο και στην περιφέρεια.

Τρανταχτή απόδειξη -δεν υπάρχει τρανταχτότερη!- πως ζούμε στον αιώνα, στον δεύτερο κατά σειρά, του ιμπεριαλισμού.

Των… προλεταριακών επαναστάσεων;

Υ.Γ.: Είναι χαρακτηριστικό της διαφορετικής ιμπεριαλιστικής δυναμικής ανάμεσα στις δύο… όχθες του Ατλαντικού. Οι Ευρωπαίοι ξεκίνησαν τη συζήτηση για τα συμβολικά «πυρηνικά» όπλα, δηλαδή τα οικονομικά μέτρα που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει η EKT, ενώ στην Αμερική άρχισαν να συζητούν για τα… κανονικά.

Τροπολογία ΣΥΡΙΖΑ μετά το «βατερλώ» στην Α’ Λυκείου

Τροπολογία ΣΥΡΙΖΑ μετά το «βατερλώ» στην Α’ Λυκείου

 

Τροπολογία προκειμένου να αποτραπεί ο «κίνδυνος μαζικής σχολικής αποτυχίας» στην προαγωγή των μαθητών της Α’ Λυκείου στην επόμενη τάξη κατέθεσαν 14 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, καλώντας τον υπουργό Παιδείας να επαναφέρει το προηγούμενο πλαίσιο προαγωγής μαθητών, το οποίο και ίσχυε πριν από την εφαρμογή του νέου νόμου για το Λύκειο (4186/2013). Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εκφράσει επανειλημμένα την πλήρη αντίθεσή του στο νόμο 4186/2013 «Αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και λοιπές διατάξεις» και ιδιαίτερα σε σχέση με όσα προβλέπονται για την εφαρμογή της Τράπεζας Θεμάτων Εξετάσεων Διαβαθμισμένης Λειτουργίας, τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και τον τρόπο προαγωγής και απόλυσης των μαθητών και μαθητριών. Η εφαρμογή του εν λόγω νόμου οδήγησε σε μεγάλη αναστάτωση την εκπαιδευτική κοινότητα, τους μαθητές/μαθήτριες και τις οικογένειές τους. Εξαιτίας της εφαρμογής των διατάξεων εκείνων του νόμου, οι οποίες αφορούν αφενός, την Τράπεζα Θεμάτων Εξετάσεων Διαβαθμισμένης Λειτουργίας και αφετέρου, τους όρους και τις προϋποθέσεις προαγωγής, πάρα πολλοί μαθητές και μαθήτριες- σε σύγκριση με το προηγούμενο σχολικό έτος- βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κίνδυνο της σχολικής αποτυχίας. Επειδή, βασική επιδίωξη κάθε εκπαιδευτικού συστήματος θα πρέπει να είναι η ενθάρρυνση της συμμετοχής και η επιτυχής ολοκλήρωση της φοίτησης για όσο το δυνατόν περισσότερους μαθητές και μαθήτριες, με την παρούσα τροπολογία ορίζεται ότι για την προαγωγή και απόλυση των μαθητών και μαθητριών του Γενικού Λυκείου, θα πρέπει να επιτυγχάνεται γενικός μέσος όρος εννέα και πέντε δέκατα (9,5) ο οποίος θα υπολογίζεται από το σύνολο των γραπτώς εξεταζομένων μαθημάτων, συνυπολογιζομένου και του προφορικού βαθμού. Ορίζεται επίσης ότι οι μαθητές και μαθήτριες του Γενικού και του Επαγγελματικού Λυκείου οι οποίοι παραπέμπονται σε επανεξέταση τον Σεπτέμβριο, θα διαγωνίζονται σε θέματα που επιλέγονται αποκλειστικά από τους διδάσκοντές τους. Τέλος, εξαιτίας της ιδιαίτερα πρόχειρης εφαρμογής του νέου συστήματος, ο βαθμός προαγωγής των μαθητών και μαθητριών της Α’ Λυκείου ΓΕΛ του σχολικού έτους 2013 – 2014 δεν θα πρέπει να προσμετρηθεί στον υπολογισμό του Βαθμού Πρόσβασης για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Οι παραπάνω ρυθμίσεις κρίνονται επιβεβλημένες για την αποτροπή φαινομένων σχολικής αποτυχίας μαζικών διαστάσεων   Με τις διατάξεις της τροπολογίας, προτείνεται επίσης η εξέταση, όσων μαθητών παραπεμφθούν για επαναληπτικές εξετάσεις τον Σεπτέμβριο -τόσο στα Γενικά όσο και στα Επαγγελματικά Λύκεια-να διεξαχθεί, μόνο από τους διδάσκοντές καθηγητές τους και χωρίς τη χρήση της Τράπεζας Θεμάτων.

 

 

Γραφείο Τύπου ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

11-07-2014