ΑΠΟ ΤΗ ΚΥΠΡΟ ΕΩΣ ΤΟ ΙΟΝΙΟ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ;

ΑΠΟ ΤΗ ΚΥΠΡΟ ΕΩΣ ΤΟ ΙΟΝΙΟ: ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΖΩΝΗ;

(Σάββ. 25/10/14 - 18:20)

EΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ: ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Του Α.ΖΑΦΕΙΡΗ

Ήδη από τις 27/4/2012 δημοσιεύθηκαν, στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης στη Τουρκία, οι αποφάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου για τη χορήγηση στην τουρκική Κρατική Εταιρεία Πετρελαίου (ΤΡΑΟ) αδειών για έρευνες υδρογονανθράκων, που αφορούν θαλάσσιες περιοχές στα ανοιχτά των Αδάνων, της Αττάλειας, της Αντιόχειας και της Μούγλας και περιλαμβάνουν τμήματα ελληνικής υφαλοκρηπίδας νοτίως της Ρόδου, της Καρπάθου και του Καστελόριζου.

Ανάλογη πράξη του 1973 ήταν η απαρχή των τουρκικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο και των κρίσεων των ετών 1974, 1976, 1987, 1996.
Συνέπεια της κρίσης του 1976 ήταν το «Πρωτόκολλο της Βέρνης», το 1977, που προβλέπει αμοιβαία αποχή Ελλάδας και Τουρκίας από έρευνες στην υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου πέρα από τα 6 μίλια των χωρικών τους υδάτων.
Συνέπεια αυτού η Ελλάδα δεν μπορεί να αξιοποιήσει τους φυσικούς πόρους ακόμα και μέσα στο Σαρωνικό κόλπο. Ακολούθησε η κρίση του 1987 με τη συμφωνία του Νταβός και η κρίση των Ιμίων το 1996 με τη συμφωνία της Μαδρίτης το 1997 που ουσιαστικά αποτέλεσαν επαναβεβαίωση της Βέρνης.
Η Τουρκία τώρα αναβαθμίζει το στρατηγικό της σχέδιο στο επόμενο στάδιο. Και ετοιμάζεται, κάνοντας την αρχή στη Κύπρο, να «ανεβάσει» τη κρίση στο Αιγαίο.
Σύμφωνα με την Αμερικανική Γεωλογική Επιθεώρηση (US Geological Survey), κάτω από την Ανατολική Μεσόγειο υπάρχουν ίσως τα μεγαλύτερα αποθέματα ενεργειακών πόρων στον κόσμο. Καθόλου τυχαία οι ΗΠΑ έχουν εγκαταστήσει την περιφερειακή διοίκησή τους του Γραφείου Ενεργειακών Πόρων (Bureau of Energy Resources) στην Κύπρο.
Η περιοχή «επικοινωνεί» άμεσα με την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, εντασσόμενη σε ένα τεράστιο τόξο πολεμικών συγκρούσεων και διαδικασιών αποσταθεροποίησης
.
Η ΑΟΖ (…ΑΥΤΗ Η ΑΓΝΩΣΤΗ) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ
Η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (του 1982) αναφέρει ρητά στο άρθρο 121, ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ, ανάλογη των ηπειρωτικών περιοχών.. Έτσι η Τουρκία δεν μπορεί, στο θέμα της ΑΟΖ, να προβάλλει τα επιχειρήματα που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι δηλαδή βρίσκονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας.
Στο θέμα αυτό υπάρχει το προηγούμενο της Κούβας με τις ΗΠΑ . Όταν οι ΗΠΑ καθόρισαν την ΑΟΖ των 200 νμ , το1983, στη κορύφωση του «ψυχρού πολέμου», με τη Κούβα, (που είναι στα 90 μίλια απόσταση ) , έκαναν την οριοθέτηση της με την μέθοδο της μέσης γραμμής.

ΆΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ, ΑΛΛΕΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΕΣ.

Η Τουρκία και δεν μετέχει στη Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά την υιοθέτησε στη πράξη το 1986 ΑΟΖ (στη Μαύρη Θάλασσα), ερχόμενη σε συμφωνία με την τότε Σοβιετική Ένωση για τις επικαλυπτόμενες περιοχές.
Είπαμε. Άλλες εποχές…άλλες ισορροπίες.
Συμφώνησε επίσης και με την Βουλγαρία και την Ρουμανία για το ίδιο θέμα και οριοθέτησε ΑΟΖ χρησιμοποιώντας τη μέθοδο της μέσης γραμμής . Αρνείται να κάνει το ίδιο στο Αιγαίο και Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Και οι λόγοι είναι προφανείς.

ΚΥΠΡΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ «ΤΟΠΙΚΟΙ» ΕΜΠΛΕΚΟΜΕΝΟΙ.

Η Κυπριακή πλευρά από το 2003 έχει ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσουν στην οριοθέτηση της ΑΟΖ, αλλά η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε .
Η Ελλάδα είναι μέλος της συνθήκης για το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά δεν έχει κηρύξει ΑΟΖ επειδή η Τουρκία έχει δηλώσει ότι αυτό αποτελεί «αιτία πολέμου». Μετά από αυτό, η Κυπριακή κυβέρνηση , συμφώνησε τα όρια της ΑΟΖ με την Αίγυπτο (Ιούλιος 2005) και με τον Λίβανο (Ιανουάριος 2007) και τα καταχώρησε στον ΟΗΕ.
Η ανακάλυψη του θαλάσσιου κοιτάσματος Λεβιάθαν αποτελεί επίσης πεδίο διαμάχης μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου. Το Ισραήλ δεν έχει επικυρώσει τη Συνθήκη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας , ενώ η Hezbollah ισχυρίζεται ότι το κοίτασμα Ταμάρα ανήκει στον Λίβανο.
Η Αίγυπτος είναι η υπ’ αριθμόν δύο αφρικανική δύναμη στην παραγωγή φυσικού αερίου. Στα μέσα του Γενάρη του 2012 η Αίγυπτος, σε μια σαφέστατα θετική προς τη Τουρκία κίνηση, κάλεσε την Κύπρο και την Τουρκία σε διαβουλεύσεις για τον καθορισμό της μεταξύ τους ΑΟΖ, παρακάμπτοντας επιδεικτικά την Ελλάδα και αμφισβητώντας ευθέως την ΑΟΖ του Καστελόριζου.
(Η ΑΟΖ του Καστελόριζου, σε πλήρη ανάπτυξη με βάση την αρχή της μέσης απόστασης που καθιερώνει το Δίκαιο της Θάλασσας, είναι ο «κρίκος» που ενώνει την ελληνική με την κυπριακή, καθώς και με την αιγυπτιακή ΑΟΖ).
Η Συρία διεξήγαγε –προ του «εμφυλίου»- έρευνες για φυσικό αέριο. Τον Ιούλιο του 2011, η Συρία, το Ιράν και το Ιράκ υπέγραψαν συμφωνία ύψους 10 δις δολαρίων για την κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου από το ιρανικό λιμάνι Ασαλουγιέχ προς τη Δαμασκό μέσω Ιράκ, ενώ το Ιράν είχε πρόθεση να επεκτείνει τον αγωγό στο μεσογειακό λιμάνι του Λιβάνου, ώστε από εκεί να στέλνει ενέργεια σε αγορές της ΕΕ. Αντίθετα τα σχέδια του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας ευνοούν την παροχή «σουνιτικής» ενέργειας προς την Ευρώπη μέσω Τουρκίας.
Συμπωματικά είναι και οι κύριες δυνάμεις που χρηματοδοτούν και τη συριακή «αντιπολίτευση» και το Ισλαμικό Κράτος.
Ευνοϊκή για τις τουρκικές θέσεις, είναι και η στάση της «νέας» Λιβύης. Ο Λίβυος υπουργός Διεθνούς Συνεργασίας Μ. Αμπντελαζίζ, δήλωσε ότι στο θέμα του καθορισμού ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Λιβύης «πρέπει να προχωρήσουμε σε ένα πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων των χωρών που έχουν θαλάσσια σύνορα με την Ελλάδα και τη Λιβύη», βάζοντας έτσι στη διαπραγμάτευση με την Ελλάδα τόσο την Αίγυπτο όσο και την Τουρκία, η οποία, εφόσον το σύμπλεγμα του Καστελόριζου έχει ΑΟΖ, δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο και τη Λιβύη.
ΙΟΝΙΟ ΚΑΙ ΒΑΛΚΑΝΙΑ. ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΙΑ Η ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ;

Στη περιοχή του Ιονίου , όπου τα ενεργειακά αποθέματα είναι επίσης αξιόλογα, η Αλβανία, μέσω του Ανωτάτου Δικαστηρίου και με τη πολιτική παρότρυνση της ¨Άγκυρας, έχει ακυρώσει την υπογεγραμμένη συμφωνία με την Ελλάδα για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ).
Παράλληλα σε όλη τη Βαλκανική «αναζωπυρώνονται» οι τοπικές συγκρούσεις, με τις «μειονότητες» να αποδεικνύονται για μια άλλη φορά ειδικό εργαλείο. Κόσοβο, FYROM, Σαντζάκ, Βοιβοντίνα, και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
ΝΑΤΟ, Ε.Ε. ΚΑΙ ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟΙ ΚΥΚΛΟΙ

Θα ήταν περιττό να αναφερθεί ο ρόλος στη περιοχή του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε. και ισχυρών μονοπωλιακών ομίλων. Η μετατροπή ολόκληρης της περιοχής της Μέσης Ανατολής (και όχι μόνο) σε μια ατέλειωτη εμπόλεμη ζώνη, είτε μέσω άμεσων στρατιωτικών εισβολών είτε μέσω αποσταθεροποίησης καθεστώτων είναι μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνει ότι ο ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός έχει επιλέξει να «εξάγει» τη κρίση του μέσω του πολέμου, «εξασφαλίζοντας» παράλληλα τη περιοχή.
Ο ειδικός ρόλος στην αποστολή αυτή δυνάμεων όπως η Τουρκία και το Ισραήλ (με τη σχετική αυτονομία που έχουν από τα «κέντα» και ότι αυτό συνεπάγεται για την ειρήνη στη περιοχή) επίσης δεν αμφισβητείται.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ήδη από το Μάιο του 2013 ο Κύπριος ΥΠΕΞ έκανε λόγο για «στρατηγική αλλαγή» στο εξωτερικό πολιτικό δόγμα της Κύπρου με ΝΑΤΟποίηση του νησιού, (που θα ξεκινήσει από την ένταξη στο «Συνεταιρισμό για την Ειρήνη»), επαναφορά του του Σχεδίου Ανάν, (λέγοντας ότι είναι «νεκρό»)ενώ χαρακτήρισε την Κύπρο «αξιόπιστο εταίρο των ΗΠΑ για την ενίσχυση της ασφάλειας, που είναι ζωτικής σημασίας για τα συμφέροντα των ΗΠΑ και λειτουργεί ως σύνδεσμος μεταξύ της ΕΕ και των χωρών της περιοχής»
Η παραβίαση της κυπριακής Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) από το τουρκικό «Μπαρμπαρός Πασά» «επιβεβαίωσε» με το παραπάνω τις προβλέψεις της κυπριακής ηγεσίας αλλά και το συνολικότερο γεωστρατηγικό προσανατολισμό της ελληνικής. «Ουδέν σχόλιον» δήλωσε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν ενώ ο υπουργός Εξωτερικών Γιαννάκης Κασουλίδης, αποκάλυψε στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, οι αμερικανοί αξιωματούχοι απαίτησαν από την κυπριακή κυβέρνηση να μην αντιδράσει σε περίπτωση τουρκικής πρόκλησης, ενώ η εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε ότι « οι πόροι της νήσου σε πετρέλαιο και αέριο, όπως κι όλοι οι άλλοι φυσικοί πόροι, θα πρέπει να μοιραστούν ακριβοδίκαια μεταξύ των κοινοτήτων, στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης.»
Ευτυχώς «ανήκομεν εις την Δύσιν». Όπως και το 1974 άλλωστε.

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014

Οι ‘’Πρυτάνεις με τσαγανό’’ και ο σκοταδισμός του μηδενός

Οι ‘’Πρυτάνεις με τσαγανό’’ και ο σκοταδισμός του μηδενός

Παναγιώτης Μαυροειδής aristeroblog

   

Άστραψε και βρόντηξε η ‘’σοβαρή’’ εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ με κύριο πρωτοσέλιδο άρθρο της στις 21/10. Λιτό και ανατριχιαστικά σαφές:

‘’Τα ελληνικά πανεπιστήμια ανήκουν στους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι τα έχουν πληρώσει ακριβά. Οι πρυτανικές αρχές τα διαχειρίζονται για λογαριασμό τους, με την υποχρέωση να προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον. Οι συμμορίες και τα γκρουπούσκουλα, που έκαναν ό,τι ήθελαν λόγω της συναλλαγής τους με κόμματα και φαύλους πανεπιστημιακούς, δεν έχουν θέση στον χώρο του πανεπιστημίου. Επιτέλους, έχουμε πρυτάνεις με τσαγανό και απόλυτο σεβασμό στον θεσμό που εκπροσωπούν και τον νόμο. Μακάρι να είχαμε και πολιτικούς με το ίδιο σθένος’’. (οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Ο τσαγανός, κυριολεκτικά, είναι ένα μικρό καβουράκι χρώματος γκριζοπράσινου (κοίτα να δείς…) που συνήθως ζει στις πέτρες στα ρηχά.

Τα λεξικά αναφέρουν για την ετυμολογία της λέξης πως προέρχεται από την τούρκικη λέξη caganoz  ή ίσως από την περσική λέξη changar, που αμφότερες σημαίνουν κάβουρας.

Κάπου μάλιστα επεξηγείται:

‘’τσαγανός < τουρκ. καβούρι: εδώδιμο θαλάσσιο μαλακόστρακο με πεπλατυσμένο κεφαλοθώρακα, δέκα πόδια και δαγκάνες, που περπατά λοξά’’

Προφανώς κατά την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αυτά τα γνωρίσματα ταιριάζουν στον κ. Θεόδωρο Φορτσάκη, πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Επειδή όμως αυτά τα δύσκολα είναι δουλειά του Νίκου Σαραντάκου, θα επιχειρήσουμε να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα για αυτή τη λαμπρή αξία του Πρύτανη του μεγαλύτερου πανεπιστημίου της χώρας, από άλλα πράγματα.

Λίγο ως πολύ είναι γνωστό ότι τις δύο τελευταίες βδομάδες, κεντρικά κτίρια του Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), ζώστηκαν για τα καλά. Αφενός με πάνοπλους αστυνομικούς και αφετέρου από άνδρες ιδιωτικής εταιρείας security που απαγόρευαν την είσοδο ή έκαναν face control -εν είδει σκυλάδικου της Εθνικής Οδού – στους φοιτητές και τους εργαζόμενους του ιδρύματος.

Κατά τον θλιβερό Δημήτρη Τσιόδρα του ΣΚΑΙ, που ως φαίνεται ζήλεψε τη συστημική στράτευση του Πρετεντέρη, όλα αυτά δεν αποτελούν  κατάλυση δημοκρατίας, αλλά μια φυσιολογική απόφαση για να σταματήσει το ‘’μπάτε σκύλοι αλέστε’’.

Το πανεπιστήμιο λοιπόν θα το σώσει ο Πρύτανης και όλοι οι ένστολοι της Αθήνας, δημόσιοι και ιδιωτικοί, από αυτούς που αποτελούν την ψυχή του.

Ας πιάσουμε την ιστορία λίγο πιο πριν.

Έπεσε στην αντίληψή μας το απόσπασμα Πρακτικών της Πανεπιστημιακής Συγκλήτου, της συνεδρίας της 17/6/2014, σε ότι αφορά τη φύλαξη κτιρίων του ΕΚΠΑ.

Σε αυτή την απόφαση της Συγκλήτου περιλαμβάνεται ολόκληρο το πρακτικό αξιολόγησης των οικονομικών προσφορών και της ανάλυσής τους στο πλαίσιο της διαδικασίας Διαπραγμάτευσης για τη φύλαξη των κτηρίων του Ε.Κ.Π.Α.

Πρόεδρος της Επιτροπής για τη διενέργεια Διαπραγμάτευσης, ήταν ο κ. Θ. Φορτσάκης φυσικά.

Διαγωνίστηκαν τρεις εταιρείες για την φύλαξη του ΕΚΠΑ, καταθέτοντας σχεδόν ίδιες οικονομικές προσφορές.

Ας διαβάσουμε λοιπόν:

Η Σύγκλητος αποφασίζει

«… 1. Την απόρριψη των οικονομικών προσφορών των εταιρειών «MONDIALPOL SECURITY A.E.» και «MEGA SPRINT GUARD A.E.» ως απαράδεκτες γιατί είναι χαμηλότερες του ελάχιστου νόμιμου εργατικού κόστους σύμφωνα και με το άρθρο 12, παράγραφο 16 και το άρθρο 16, παράγραφος 12, του Κεφαλαίου Α της πρόσκλησης σε διαπραγμάτευση»

2. την ανάδειξη της εταιρείας «ISS SECURITY A.E.» ως υποψηφίας αναδόχου – με μοναδική άνω του ελαχίστου νόμιμου εργοδοτικού κόστους οικονομική προσφορά».

Τελικά η Σύγκλητος στηριζόμενη στην πρόταση της υπό τον κ. Φορτσάκη επιτροπής, ‘’δίνει τη δουλειά’’ στην «ISS SECURITY A.E.», με αμοιβή 3,4 εκατομμύρια για δύο χρόνια.

Αυτό σημαίνει ότι το Πανεπιστήμιο θα πληρώνει σχεδόν 5.000 ευρώ τη μέρα για να φυλάγεται από τον εαυτό του. Χώρια οι μισθοί και τα χημικά των αστυνομικών, των ΜΑΤ και των άλλων μονάδων…

Δε θα ασχοληθούμε εδώ με αυτό το σκάνδαλο.

Θα σκαλίσουμε λίγο παραπάνω τα δύο σημεία της απόφασης, για να ανακαλύψουμε το ’’τσαγανό’’ του κ. Φορτσάκη και των ομοίων του.

Ωραία δεν ακούγεται ότι το Πανεπιστήμιο, απέρριψε ως απαράδεκτες κάποιες προσφορές επειδή ήταν ‘’χαμηλότερες του ελάχιστου νόμιμου εργατικού κόστους’’;

Διευκρινίζει η Επιτροπή ότι:

‘’το ελάχιστο νόμιμο ωριαίο κόστος υπολογίστηκε με βασικό μηνιαίο μισθό 510,95€ όπως ορίζεται από την εργατική νομοθεσία για την κατηγορία άγαμου φύλακα κάτω των 25 χρονών με 0 έως 3 χρόνια προϋπηρεσία’’.

Η αφετηρία λοιπόν του λογικού, του νόμιμου και ηθικού για τη Σύγκλητο του ΕΚΠΑ, είναι αυτή η αθλιότητα που δημιούργησαν οι διαδοχικοί νόμοι των μνημονίων που ψήφισαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Τετρακόσια (400) ευρώ καθαρά το μήνα και τέλος. Το κατώτερο δυνατό σημείο. Αφετηρία της αξιολόγησης των προσφορών και φυσικά των αμοιβών το σημείο μηδέν. Το λέει ο νόμος. Των ομοίων τους βέβαια…

Προσέξτε τώρα.

Η εταιρεία που αποκλείστηκε λόγω ‘’απαράδεκτης προσφοράς’’, κατά την υπό τον κ. Φορτσάκη επιτροπή

‘’υπολείπεται (…) στο διετές απαιτητό διάστημα του ελάχιστου νόμιμου εργατικού κόστους κατά 1.720,95€’’’

Αν λάβουμε υπόψη την αρχική της προσφορά, με ένα μικρό υπολογισμό προκύπτει ότι ήταν κάτω από το σημείο μηδέν κατά ένα ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 0,045%. Και κρίθηκε απαράδεκτη.

Η εταιρεία που ‘’πήρε τη δουλίτσα’’ ήταν πάνω από το σημείο του μηδενός κατά 1.024,01€ σε διετή βάση. Με τον ίδιο υπολογισμό προκύπτει ότι ήταν πάνω από το σημείο μηδέν κατά ένα ποσό που αντιστοιχεί περίπου στο 0,026%! Και κρίθηκε παραδεκτή και νόμιμη.

Να λοιπόν επιτέλους το ‘’τσαγανό’’ των πνευματικών ταγών της πατρίδας:

• Όρισαν την αξία της εργασίας (μίας θλιβερής κατά τα άλλα υπηρεσίας που θυμίζει φυλακές στο χώρο που κατ’ εξοχήν πρέπει να έχει άρωμα ελευθερίας) στο κατώτερο δυνατό σημείο, στο μηδέν.
• Μία υπομηδενική τρίχα κάτω από εκεί, η μία προσφορά γινόταν ‘’απαράδεκτη’’.
• Ένα υπομηδενικό τριχίδιο πάνω από αυτήν έκανε την άλλη προσφορά παραδεκτή και νόμιμη!

Ο διάβολος λένε πως κρύβεται στις λεπτομέρειες. Και τούτο το στριμωξίδι στη ζώνη του μηδενός, δείχνει πως τούτοι εδώ που παριστάνουν τους προστάτες της ασφάλειας του Πανεπιστημίου δεν είναι τίποτα άλλο από θλιβεροί μπακάληδες του τίποτα. 

Ορίζουν με άλλα λόγια το δίκαιο, το παραδεκτό, το ηθικό, το νόμιμο, με ένα μέτρο και μία επιδίωξη που τοποθέτησαν  οι ίδιοι, αλλά αυτό το ίδιο το μέτρο και η επιδίωξη είναι που αποτελούν τον πυρήνα του προβλήματος. Αλλά αυτό δεν απασχολεί αυτούς τους νέας κοπής πανεπιστημιακούς ”δασκάλους”. Κάτι σαν τους αδέκαστους καταμετρητές των νόμιμων βουρδουλιών στους σκλάβους στην εποχή της δουλείας, όταν το σύστημα είχε αρχίζει να ..εκδημοκρατίζεται και να θέτει κανόνες. Ωραία πράγματα που ακτινοβολεί αυτό το Πανεπιστήμιο που θέλουν!

Όχι, γονυπετείς εραστές του μηδενός και υποτακτικοί του νόμου, δεν έχετε καμία σχέση με το Πανεπιστήμιο. Γνώση σημαίνει κριτική, σημαίνει ελευθερία, σημαίνει υπέρβαση του υπάρχοντος. Και τούτο είναι κοινωνική συλλογική διαδικασία.

Ο δικός σας σκοταδισμός θυμίζει μόνο την γερμανική τελειότητα των κρεματορίων, όπου όλα τα φρικτά πράγματα γίνονταν με σχολαστικότητα, καταγραφή, τυπικότητα και τάξη. Μα φέρνει στο νου και την πνευματική χωροφυλακή που συνιστά ο θρησκευτικός σκοταδισμός, όπου η ακινησία και η επανάληψη αναγορεύονται σε αρετές.

Σχέση με αυτό που πρέπει να είναι ένα Πανεπιστήμιο, έχουν μόνο εκείνα τα εικοσάχρονα αγόρια και κορίτσια, που τάραξαν την ησυχία του Πρύτανη- λες και μπήκαν στην δικηγορική του εταιρεία!- και σήκωσαν το πανό που έγραφε ‘’ψωμί-παιδεία-ελευθερία’’.

Ας γράφει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,για ‘’γκρουμπούσκουλα’’. Ας τους θυμίσει κάποιος μια αποστροφή του πρώην πρύτανη του ΕΜΠ Θ. Ξανθόπουλου ότι ‘’σε ότι αφορά την συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αναταραχών στα πανεπιστήμια, αφενός, όταν έγιναν, ανακηρύχτηκαν παράνομες πράξεις βίας από μειοψηφίες, αφετέρου, αργότερα, αξιολογήθηκαν ως δίκαιες και τιμήθηκαν από όλους’’.

Όσο για τη λαχτάρα του συντάκτη του κύριου άρθρου της εφημερίδας για ‘’πολιτικούς με το ίδιο σθένος’’, αν είναι τόσο αχάριστος και δεν του φτάνουν οι Σαμαράς και Βενιζέλος, μπορεί να πάει μια βόλτα και να διαλέξει μερικούς στις φυλακές όπου κρατούνται οι φασίστες της Χρυσής Αυγής.

 

Αυτός είναι ο δρόμος!!!

Η Δίκη για την "Παρέλαση του Λαού" αναβλήθηκε από το δικαστήριο για τις 6 Οκτώβρη 2015.

 Από τις πιο ωραίες στιγμές της δίκης που δεν έγινε, όταν γύρω στις 2.30μ.μ. ο πρόεδρος του δικαστηρίου αναρωτιέται γιατί η αίθουσα του δικαστηρίου είναι ασφυκτικά γεμάτη. Κι αφού διαπιστώνει ότι όλος ο κόσμος είναι για τη συγκεκριμένη υπόθεση και ξαναρωτά πόσοι είναι οι κατηγορούμενοι και πόσοι οι μάρτυρες, βροχή οι απαντήσεις από το

ακροατήριο:

-Και πού να δεις πόσοι είναι απ' έξω...

-Ήμασταν όλοι εκεί!

-Όλοι κατηγορούμενοι είμαστε!

-10 χιλιάδες κατηγορούμενοι!

..........

 Αυτός είναι ο δρόμος!!!

Για όσους δεν ξέρουν τι έγινε και ποια ήταν η παρέλαση του λαού παραθέτω απόσπασμα από ένα ψήφισμα συμπαράστασης ενός σωματείου
εκπαιδευτικών:
Στις 23 του Οκτώβρη δικάζονται στο τριμελές εφετείο Θεσσαλονίκης 10 συμπολίτες μας (μεταξύ τους, οι εκπαιδευτικοί Ηλίας Σμήλιος, μέλος του Διοικ. Συμβουλίου της Δ.Ο.Ε. και Θανάσης Αγαπητός, μέλος του Γ.Σ. της ΕΔΟΘ/Ν.Τ. ΑΔΕΔΥ) που συμμετείχαν στην «Παρέλαση του Λαού» την 28η Οκτωβρίου 2011.
Τρία χρόνια μετά, προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία όπως τους συμφέρει. Παρουσιάζουν ως δράση λίγων ανθρώπων, τις μαζικές κινητοποιήσεις του λαού στις παρελάσεις. Θέλουν να σβηστεί απ’ την αγωνιστική μνήμη του λαού, ότι το ΟΧΙ χιλιάδων ανθρώπων κάθε ηλικίας σε δεκάδες πόλεις της χώρας, οδήγησε στην πλήρη απαξίωση και τελικά στην πτώση της μνημονιακής κυβέρνησης Παπανδρέου. Θέλουν να τρομοκρατήσουν όσους τολμούν να σηκώσουν κεφάλι απέναντι στις πολιτικές τους, θέλουν να ποινικοποιήσουν το δικαίωμα του λαού να αντιστέκεται, να διαδηλώνει, να αγωνίζεται.

 

Η υπόθεση των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μας αφορά ΟΛΟΥΣ!

ΟΛΟΙ στο συλλαλητήριο την Πέμπτη 23 Οκτώβρη, 6 μ.μ. στα Προπύλαια

Η οδύσσεια των διαθέσιμων και η… κλιμάκωση του τίποτα της ΟΛΜΕ

Η υπόθεση των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μας αφορά ΟΛΟΥΣ!

Αγώνας τώρα για δουλειά – σπουδές - ελευθερίες

Οριακή έχει γίνει η κατάσταση με τους πάνω από 1700 εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα. Θυμίζουμε ότι εκτός από τους παραπάνω, 90 ακόμα έχουν πάψει εντελώς να μισθοδοτούνται (το κράτος τους θεωρεί ουσιαστικά απολυμένους) ενώ 180 έχουν απορροφηθεί σε γυμνάσια – λύκεια με βάση το δεύτερο πτυχίο που είχαν. Θυμίζουμε ακόμα ότι πολλές εκατοντάδες ακόμα έχουν υποχρεωτικά μεταταγεί ως διοικητικοί κάτω από το καθεστώς της «κινητικότητας» και ότι οι συνάδελφοι που πετάχτηκαν έξω από τη δουλειά τους είναι περίπου 2.200.

Εχουν περάσει ήδη δεκαπέντε μήνες διαθεσιμότητας. Από τη στιγμή της λήξης της απεργίας της ΟΛΜΕ το Σεπτέμβρη του 2013, οι συνάδελφοι αυτοί έχουν γίνει αντικείμενο εκτεταμένου εμπαιγμού από τα υπουργεία. Στην αρχή ο πρώην υπουργός Αρβανιτόπουλος διαλαλούσε στα κανάλια ότι «οι διαθέσιμοι τοποθετήθηκαν ήδη σε άλλες θέσεις και εργάζονται». Σε απανωτές συναντήσεις του με το Συντονιστικό και την ΟΛΜΕ, δεσμευόταν ότι «θα δει το θέμα», και παρουσίαζε «θέσεις» σε διάφορους φορείς όπου θα τοποθετούνταν (βασικά ΙΕΚ-ΣΕΚ, Παιδικούς Σταθμούς και Νοσοκομεία). Κάθε δυο μήνες ο ΑΣΕΠ δημοσιοποιούσε λίστες, στις οποίες πολλοί διαθέσιμοι έβλεπαν τα ονόματά τους. Μετά από λίγο, οι λίστες ανακαλούνταν και αργότερα δημοσιοποιούνταν νέες, όπου έβλεπαν και πάλι τα ονόματά τους. Ωστόσο, οι διαθέσιμοι παραμένουν στον αέρα. Και ο χρόνος κυλάει εις βάρος τους. Σε πρόσφατη συνάντηση του συντονιστικού με το διευθυντή του γραφείου του Μητσοτάκη, οι εκπαιδευτικοί αντιλήφθηκαν για μια ακόμα φορά ότι η κυβέρνηση τους δουλεύει ψιλό γαζί καθώς ο γραμματέας του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης τους είπε ότι «δεν έχει γίνει κανένα αίτημα από το Υπουργείο Παιδείας προς τον Υπουργό Μεταρρύθμισης για νέα ανακοίνωση-προκήρυξη θέσεων με σκοπό την τοποθέτηση των "αδιάθετων- απολυόμενων" εκπαιδευτικών», διαψεύδοντας χοντρά τη «δέσμευση» Λοβέρδου.

Ενώ και η απόφαση του υπουργείου καταρχήν να μην ψηφίσουν και τελικά να μην είναι υποψήφιοι οι διαθέσιμοι στις κρατικές εκλογές για τα συνδιοικητικά υπηρεσιακά συμβούλια αποτέλεσε ένα ακόμα δείγμα διαθέσεων (πέρα από τη δική μας θέση για ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές αυτές). Είναι φανερό. Η κυβέρνηση κρατάει σε ομηρία το δυναμικό αυτό για να το χειριστεί κατά το δοκούν όταν και όπως κρίνει.

Από την άλλη, το συνδικαλιστικό κίνημα των καθηγητών είναι σε ολοκληρωτική αδράνεια. Το πρόγραμμα δράσης της ΟΛΜΕ που υπερψηφίστηκε στη συνέλευση προέδρων περιλάμβανε… πρωτοβουλίες συναντήσεων με άλλες ομοσπονδίες, επιδίωξη (!) συνεργασίας με τη ΔΟΕ και άλλα αγωνιστικά. Αυτό το πρόγραμμα όχι δράσης αλλά αδράνειας προτάθηκε από ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ και υποστηρίχθηκε και από το ΠΑΜΕ – μια συμπόρευση που καθόλου δε μας εκπλήσσει.

 

Και βέβαια όλοι «κλιμακώνουν αποφασιστικά» με τη συμμετοχή τους στις εκλογές της συνδιαχείρισης για τα υπηρεσιακά συμβούλια. Είναι προφανές, βέβαια, ότι οι εικονικές κλιμακώσεις και τα προγράμματα δράσης – μαϊμού, μέσω συναντήσεων ομοσπονδιών και σαββατιάτικων συλλαλητηρίων δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω από την αυταπάτη αναπαραγωγής ενός αστικού και ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού δυναμικού. Και ασφαλώς δεν προσφέρουν τίποτα στην αγωνία των εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα – απόλυση για το μέλλον τους. Με όλα αυτά είναι εξηγήσιμο ότι οι εκπαιδευτικοί αυτοί νιώθουν μόνοι και χωρίς στηρίγματα και ρίχνουν το βάρος σε ακτιβίστικες ενέργειες, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν το θέμα σε επικαιρότητα και να παράξουν τις πιέσεις που μπορούν, υποτασσόμενοι και αυτοί (και αφού έχει βάλει το χεράκι του και ο ΣΥΡΙΖΑ) σε ένα κλίμα ότι το πράγμα έχει τελειώσει για τα συνδικαλιστικά όργανα και για το προσωπικό που παραμένει στη δουλειά.

Τα σημάδια, λοιπόν, δεν είναι καθόλου καλά. Όσο μας αφορά, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα σε σχέση με τις εκτιμήσεις και τις απόψεις μας:

1.       Τα πάντα κρίνονται με βάση το συσχετισμό δύναμης. Με βάση το μέγεθος πίεσης που δέχεται μια κυβέρνηση από τους λαϊκούς αγώνες. Η πίεση που δέχτηκε η κυβέρνηση και το σύστημα συνολικά στο θέμα αυτό ήταν πολύ κάτω από την απαιτούμενη για να της δημιουργήσει ουσιαστικό φρένο στην εφαρμογή της πολιτικής της. Η κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της να χειριστεί το θέμα των διαθεσιμοτήτων με βάση τις δικές της (επικοινωνιακές και άλλες) επιδιώξεις και, σχεδόν, ανενόχλητη.

2.       Με βάση την παραπάνω εκτίμηση, δε συμμεριστήκαμε σε καμία φάση την ευφορία που υπήρχε λίγο πριν τις 22 Μάρτη ακόμα και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά ότι η κυβέρνηση «είναι πιεσμένη, και το μόνο που μένει είναι να καλυφθούν 150 εκπαιδευτικοί που δεν είναι σε λίστες». Ούτε βέβαια είμαστε εκείνοι που θα έδιναν την παραμικρή αξία σε υποτιθέμενες δεσμεύσεις στα λόγια υπουργών.

3.       Το γεγονός ότι η αστική και ρεφορμιστική ηγεσία αυτοεκπλήρωσε την προφητεία της δε μας λέει τίποτα απολύτως. Αφού έσπειρε την ηττοπάθεια, αφού μετακίνησε το αίτημα από τη θέση «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» στο «βρείτε οπουδήποτε τόσες θέσεις όσες οι διαθέσιμοι», περιόρισε ταυτόχρονα το εύρος του ζητήματος κάνοντάς το από ζήτημα που αφορά το σύνολο του κάδου σε ζήτημα που αφορά τους διαθέσιμους.

4.       Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων παραμένει στην πρώτη γραμμή. Όχι μόνο για αυτούς που τους αφορά άμεσα αλλά για όλη την κοινωνία. ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΩΣ, ΑΝ ΟΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΘΑ ΞΕΔΙΠΛΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΜΕΣΩ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟΥ. ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ για το ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αν η κατάσταση είναι μια φορά άσχημη στα γυμνάσια και λύκεια είναι δύο φορές άσχημη στα ΕΠΑΛ, όπου οι εκπαιδευτικοί έχουν δει τις απολύσεις στο διπλανό τους γραφείο.

5.       Δε σκοπεύουμε να κάνουμε ασφαλώς αφ’ υψηλού κριτική στα συντονιστικά διαθέσιμων. Κατανοούμε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται. Θέλουμε πάντως να καταθέσουμε την εκτίμηση ότι η γραμμή της προσωπικής πίεσης στους υπουργούς με ακτιβίστικες, αιφνιδιαστικές ενέργειες βασίζεται στην αυταπάτη ότι οι πολιτικοί αυτοί παράγοντες έχουν πρώτο το φόβο μήπως δεν επανεκλεγούν. Δυστυχώς, η φάση της επίθεσης του συστήματος είναι εντελώς διαφορετική.

6.       Η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων πρέπει να ξαναμπεί στα σχολεία, να ξαναμπεί στην ατζέντα. ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ. Και να αποτελέσει το αίτημα «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» το πρώτο από τα βασικά αιτήματα (μαζί με την ανατροπή του νέου λυκείου και της αξιολόγησης) σε μια απεργία που πρέπει να ζυμωθεί, να δουλευτεί και να γίνει! Ακόμα και με τη μορφή μιας διήμερης σε πρώτη φάση με άμεσα νέες γενικές συνελεύσεις.

7.       Δε θεωρούμε ασφαλώς ούτε εύκολη ούτε δεδομένη μια τέτοια κατεύθυνση. Ωστόσο, θεωρούμε, ότι οι παρατάξεις και κινήσεις που αναφέρονται στον αγώνα δεν υπάρχουν για να κάνουν αφυψηλού δημοσκοπήσεις των διαθέσεων του κόσμου (όταν μάλιστα αυτές οι διαθέσεις στρεβλώνονται από την αδράνεια και καταστέλλονται από τις εκλογικές αυταπάτες). Αλλά για να θέτουν τα ζητήματα, να προβάλουν τις αναγκαιότητες, να μην υποτάσσονται στους συσχετισμούς και άρα ούτε στο «ρεύμα» που διαμορφώνει το σύστημα με τη βοήθεια του ρεφορμισμού.

 

·         Να πάρουν θέση τώρα τα σωματεία. Να πάρουν θέση η ΟΛΜΕ και οι ΕΛΜΕ.

·         Κόντρα στο κλίμα εκλογικής αναμονής και αντιαπεργιακής υστερίας, να προετοιμαστεί άμεσα και να ξεκινήσει αγώνας:

ΟΛΟΙ οι ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ (διαθέσιμοι, απολυμένοι και μεταταγέντες) ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΜΟΝΙΜΗ, ΠΛΗΡΗΣ, ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΥΔΕΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

deltioake.blogspot.com                               20/10/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών

«Σπρέχεν Ντόιτς;» (master’s voice)

«Σπρέχεν Ντόιτς;» (master’s voice)

Του Γιάννη Ιωάννου από την προσωπική του ιστοσελίδα yannis-ioannou.com

Ο γερμανικός παράγοντας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση

Του Γιώργου Κυριακού από τη Ρήξη φ. 108
Σε πολλά Γυμνάσια της χώρας, δόθηκαν σχεδόν πανομοιότυπα κείμενα προς τους πρωτάρηδες μαθητές και τους γονείς τους, που προωθούσαν τη γερμανική γλώσσα ως δεύτερη υποχρεωτική ξένη γλώσσα στο σχολικό πρόγραμμα. Αντίστοιχα κυκλοφόρησαν και για τη γαλλική που είναι η πιο διαδομένη μετά την αγγλική. Τα κείμενα ήταν αντιγραφές από κείμενα σχολικών συμβούλων και ιδιωτικών φροντιστηρίων. Μια εύκολη αναζήτηση στο διαδίκτυο απλά θα πείσει για του λόγου το αληθές.
Πίσω απ’ τη βιτρίνα της προώθησης των γλωσσών αυτών υποκρύπτεται η ανάθεση της ευθύνης διαφήμισης της δεύτερης υποχρεωτικής γλώσσας από τους ίδιους τους καθηγητές και τις καθηγήτριες, ως τμήμα της εργασίας τους. Πρόκειται για το αποτέλεσμα πιέσεων των σχολικών συμβούλων των μαθημάτων αυτών προκειμένου να «δημιουργηθούν τμήματα», να «στηριχτούν τμήματα» στο πλαίσιο ενός ανταγωνισμού για την επιβίωση του ιδιαίτερου κλάδου. Τα κείμενα όμως για την προώθηση της γερμανικής γλώσσας υπερέβαιναν τα εσκαμμένα, απηχώντας την αναγκαιότητα της προσαρμογής στη νέα γερμανική κατοχή που προωθεί συνολικά τις οικονομικές αλλαγές, επεμβαίνει πολιτικά και δραστηριοποιείται ποικιλοτρόπως σε πολλούς τομείς στη χώρα. Έτσι, το ζήτημα της γλώσσας έχει μια ιδιαίτερη σημασία αφού η εκμάθηση της γλώσσας του αφεντικού (κατά το master’s voice) είναι αυτή που δίνει και τις «ευκαιρίες». Ακόμα κι αν δεν αποδεικνύεται κάποια άμεση σχέση των γκαουλάιτερ του Φούχτελ με το θεσμό της εκπαίδευσης, μια επιχειρηματολογία γερμανικού καρότου φαίνεται να κερδίζει έδαφος. Ο θεσμός της εκπαίδευσης υποδεικνύεται σημαντικός για την προώθηση αλλαγών που θα επεκτείνουν την υποτέλεια της χώρας.
Τι έπρεπε να μάθουν τα πρωτάκια των γυμνασίων για τη γερμανική γλώσσα;
Δίνοντας κατ’ αρχήν πληροφορίες για τον πληθυσμό των γερμανόφωνων τουριστών που επισκέπτονται τη χώρα, προσδιορίζοντάς το, ψευδώς, στο 40%, αναφέροντας ότι «ταξιδεύουν πολύ και ξοδεύουν περισσότερα χρήματα σε σχέση με τουρίστες άλλων χωρών», ότι «απολαμβάνουν ιδιαίτερα την εξυπηρέτηση από γερμανόφωνο προσωπικό και γερμανόφωνους ξεναγούς» δίνουν τις βασικές κατευθύνσεις ενός επαγγελματικού προσανατολισμού στον τουρισμό. Κοντολογίς: είμαστε χώρα τουριστική, (αν μείνετε εδώ) σ’ αυτόν θα εργαστείτε, οι μισοί τουρίστες μιλούν γερμανικά, αυτούς θα (εξ)υπηρετείτε. Μάθετε γερμανικά.
Η συνέχεια των κειμένων είναι πιο τραγική, αφού σε πρωτάκια που βρίσκονται στην προεφηβεία, απευθύνονται με τη στυγνή γλώσσα της οικονομίας, γράφοντας για τον «συνολικό τζίρο συναλλαγών» της Γερμανίας που ισούται με τον αντίστοιχο όλων των χωρών της ΕΕ. Σε μια ηλικία των 12-13 χρόνων μιλούν για «τζίρο», «συναλλαγές», «επενδύσεις». Αμούστακα παιδιά, με τον καιρό, ενσωματώνουν αντιλήψεις για την κερδοφόρα οικονομία και τις ευκαιρίες που η κυρία Μέρκελ έταξε στον συνοδό της Αντώνη Σαμαρά, όταν επισκέφτηκε την ελλαδική της επικράτεια.
Το τρίτο επιχείρημα αποτελεί συνέχεια του βασικού επιχειρήματος των κυβερνήσεων του τέλους της προηγούμενης χιλιετίας, πως «όποιος δεν γνωρίζει ΗΥ το 2000, θα είναι αγράμματος». Το κείμενο αναφέρει ότι «η γερμανική γλώσσα κατέχει μετά την αγγλική, τη δεύτερη θέση σε αριθμό ιστοσελίδων στο ίντερνετ». Άρα η εγγραμματοσύνη, πλέον, έχει αποκτήσει ένα επιπλέον κριτήριο: τη γνώση της Γερμανικής.
Πιο κάτω αναφέροντας για τις ειδικές βίζες σπουδών, για προγράμματα ανταλλαγών, για τις εξελίξεις στην επιστήμη και στην έρευνα στη Γερμανία, προωθούν «τα γερμανικά πανεπιστήμια» που «θεωρούνται από τα καλύτερα στον κόσμο και αποτελούν μια από τις πρώτες επιλογές Ελλήνων μαθητών για σπουδές και μεταπτυχιακά ενώ σπούδασαν πολλοί επιφανείς Έλληνες πολιτικοί, επιστήμονες και καλλιτέχνες». Χωρίς να επεξηγούν για ποιες γενιές επιφανών ομιλούν (για τη γενιά του ’20 όπως ο παιδαγωγός Μίλτος Κουντουράς; για τις νέες γενιές πολιτικών που προωθούν τις επενδύσεις Φούχτελ;) προτείνουν ανενδοίαστα για σπουδές στη Γερμανία. Η προσκόλληση στον παρασιτικό χαρακτήρα της μεταπολεμικής πολιτικής και οικονομίας φαίνεται ότι αποτελεί αξίωμα: γκαρσόνι στην Ελλάδα ή μετανάστης στη Γερμανία;
Τέλος, όλα όσα θα μπορούσε να εξηγήσει κάποιος σε ένα μικρό παιδί για τον πολιτισμό της Γερμανίας, για την ομορφιά της γλώσσας, για τα κοινά μεταξύ ελληνικών και γερμανικών, για τη γλώσσα της νεωτερικής φιλοσοφίας, για την επικοινωνία, για τη λατρεία των ταξιδιών, αναφέρονται στο τέλος των κειμένων. Ένας 12ετής δεν πρέπει να ονειρεύεται ταξίδια, κορίτσια, επισκέψεις σε μια άλλη χώρα, απόλαυση της λογοτεχνίας στη γλώσσα που αυτή έχει γραφτεί. Οφείλει να σκεφτεί το μέλλον του με βάση την τουριστική κίνηση σε γερμανόφωνους τουρίστες, με βάση τον συνολικό τζίρο συναλλαγών και επενδύσεων, με βάση την απαξίωση της χώρας του προς χάριν ενός γερμανικού πολυπολιτισμικού μέλλοντος. Οφείλει να σκεφτεί, από τώρα, το μέλλον του ως μετανάστης φοιτητής και εργαζόμενος στη Γερμανία ή ως γκαρσόνι, ξεναγός και γκρουμ ξενοδοχείου. Και στην καλύτερη περίπτωση εργαζόμενος σε γερμανικές επενδύσεις.
Η προκλητικότητα των κειμένων αυτών απαντούν σε έναν ασαφή ορισμό της «συναδελφικής» αλληλεγγύης η οποία κάνει τα στραβά μάτια στον ολοφάνερο διαγκωνισμό για την επιβίωση του «ιδιαίτερου κλάδου» αλλά και στην υποτέλεια που περιέρχεται το σχολείο, το περιεχόμενό του και ο ίδιος ο εκπαιδευτικός. Αν δεν θέλουμε απλά να υπενθυμίζουμε σε κάθε περίσταση το χρέος της Γερμανίας από την περίοδο του 1941, περίοδος που μέχρι το 1944 οι γερμανόφωνοι ένοπλοι τουρίστες και «λάτρεις του ελληνικού πολιτισμού» πραγματοποιούσαν μια πρωτοφανή γενοκτονία ληστεύοντας ταυτοχρόνως τον πλούτο της χώρας, αν δεν θέλουμε σε κάθε περίσταση να υπενθυμίζουμε ότι και στη Γερμανία εκτίθεται ο κλεμμένος αρχαιολογικός θησαυρός της χώρας όπως η χαρακτηριστική περίπτωση της Αφαίας Αίγινας, μπορούμε απλά να υπενθυμίζουμε ότι: συνταγματικά, αλλά και από κάθε άποψη κοινής λογικής, το πρώτο μέλημα ενός εκπαιδευτικού συστήματος είναι να διασφαλίζει την ίδια του την αναπαραγωγή και την άρτια λειτουργία του καθώς και να μορφώνει τις νέες γενιές που θα στελεχώσουν την αυριανή κοινωνία. Η προβολή των «ευκαιριών σπουδών» και «καριέρας» στην πολυαγαπημένη μας Γερμανία δημιουργεί σοβαρότατο πρόβλημα στην ελληνική παιδεία και αγορά εργασίας -την στερεί αποφασιστικά από σπουδαστικό και εργατικό δυναμικό. Ο φορολογούμενος πολίτης πληρώνει για τη δημόσια εκπαίδευση, στο πλαίσιο μιας έμμεσης δημόσιας επένδυσης στο «ανθρώπινο» και «κοινωνικό κεφάλαιο» της χώρας. Αδιανόητο είναι, η εκπαίδευση να συμβάλει η ίδια, στην απομύζηση αυτού του «κεφαλαίου». Όμως επειδή πολλές φορές οι επικλήσεις αυτές καταντούν κενό γράμμα και πνεύμα, η προσπάθεια που έχει ξεκινήσει ενάντια στην αποικιοποίηση της χώρας οφείλει να συμβάλει στην αποκάλυψη κάθε πτυχής της αλλά και να εμπνεύσει με όραμα δημοκρατίας, αποκεντρωμένης συνεργατικής οικονομίας και ενός πολιτισμού που θα φέρει μπροστά τις διαχρονικές αξίες της αλληλεγγύης, της ισότητας και της δικαιοσύνης.