Λεβιάθαν

Λεβιάθαν

 

Είναι κάποια χρόνια τώρα που η στήλη «φωνάζει» ότι η κρίση είναι εργαλείο, είναι όπλο. Για τη διαμόρφωση ενός «νέου, γενναίου, θαυμαστού κόσμου» με ειδικές οικονομικές ζώνες, ζωτικούς χώρους, προτεκτοράτα και αυταρχικές δημοκρατίες. Εις ό,τι αφορά την Ευρώπη, το όπλο αυτό της κρίσης (και της όποιας επόμενης κρίσης) το χρησιμοποιεί η πλουτοκρατική Γερμανία για να δημιουργήσει μέσα στη Γηραιά Ηπειρο μικρές Κίνες, κοντινές κι ελέγξιμες. Αν δεν λάβουμε υπ’ όψιν αυτόν τον παράγοντα, της κρίσης ως εργαλείου, ως όπλου, η συμπεριφορά της Γερμανίας θα ήταν δύσκολο να εξηγηθεί.

Η αναδυόμενη και πάλι ως ιμπεριαλιστική (υπό την επιτροπεία των ΗΠΑ) Γερμανία δεν θέλει απλώς να συντρίψει τη χώρα μας, αλλά και να κρεμάσει το σφαχτό της στο τσιγκέλι, ώστε να βλέπουν όλοι ποιος κατέχει της «Εφεσος τον ναό» και ποιος κάνει κουμάντο στα λάφυρά του. Η πλουτοκρατική Γερμανία δεν αφήνει κανένα περιθώριο ελιγμών στην ελληνική κυβέρνηση. Ακόμα κι αν η τελευταία κιότευε και άρχιζε τις κωλοτούμπες, η Γερμανία της κυρίας Μέρκελ και της Ζήμενς θα την υποχρέωνε να κάνει τις κωλοτούμπες γυμνή και τραγουδώντας ταυτοχρόνως τη Λιλή Μαρλέν.

Ποιο χρέος; Και ποιο Μάαστριχτ; αυτά είναι πρώτη ύλη για τους αργυρώνητους πολιτικούς και τους αργυρώνητους δημοσιογράφους, απ’ τους οποίους η Γερμανία διαθέτει δέκα λεγεώνες και είκοσι παντσερντιβιζιόν. Και στο εσωτερικό της, και στο εξωτερικό. Το χρέος υπάρχει για να χρησιμοποιείται εναντίον δυνάμεων μειωμένης ισχύος, όπως ο δικομματικός μονοκομματισμός φρόντισε να γίνει η Ελλάδα. Το παγκόσμιο δημόσιο χρέος έχει φθάσει τα 199 τρισ. δολάρια κι αντιστοιχεί στο 285% του παγκόσμιου ΑΕΠ! Μόνον απ’ το 2007 έχει αυξηθεί κατά 50 τρισ. δολάρια και συνεχίζει να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο.

Αν συνυπολογισθεί το δημόσιο, το ιδιωτικό και το τραπεζικό χρέος της Γερμανίας, φθάνει τρεις φορές το ΑΕΠ αυτής της χώρας. Το ανάλογο χρέος της Ιαπωνίας αγγίζει το 571% του ΑΕΠ της, ενώ της νοικοκυρεμένης Ολλανδίας το 280%! Για τι μιλάμε λοιπόν; Για

τη σεισάχθεια που εξασφαλίζουν (με τα χρέη στα συρτάρια) για τον εαυτόν τους οι ισχυρές δυνάμεις; ή για τη λιτότητα που επιβάλλουν στις ανίσχυρες; Απέναντί μας έχουμε μια «Ηλίθια Αυτοκρατορία» που θέλει όχι μόνον η γυναίκα του Καίσαρα να βιάζεται, αλλά και να χορεύει σάμπα όταν τη βιάζουν.

Από τ’ αρχαία χρόνια οι στρατηγοί γνωρίζουν ότι δεν πρέπει να οδηγούν σε αδιέξοδο το ποντίκι (μπορεί να γίνει τίγρης), αλλά να του αφήνουν πάντα μια διέξοδο (για να γίνει λαγός). Η αυτοκρατορία των ηλιθίων δεν καταλαβαίνει από τέτοια. Θέλει να ωθήσει τον άλλον στο Κούγκι. Του επιφυλάσσει Ολοκαύτωμα.

Οχι, ο χερ Σόιμπλε και η συμμορία του δεν είναι ναζί, φέρονται όμως σαν να έχουν ξεχάσει τι ήταν ο ναζισμός, κι αυτό είναι χειρότερο. Είναι ικανοί να κάνουν το λάθος και να επαναλάβουν το έγκλημα. Το ολέθριο είναι ότι σ’ αυτήν την πολιτική ενθαρρύνονται από δυνάμεις που δεν βλέπουν πέρα απ’ τη μύτη τους - τον ίδιο τον καπιταλισμό, ένα σύστημα άναρχο, άπληστο, δεσποτικό, που ενδιαφέρεται για όσα επικαλούμεθα εμείς υπέρ των ανθρώπων, όσον ο κροκόδειλος για όσα έφαγε.

Μιλάμε για Κομισιόν, θεσμούς, λαούς, εκλογές. Οι πιο αφελείς εξ υμών επικαλούνται την ιστορία, τη δημοκρατία, τη φιλοσοφία, τις τέχνες, τη μάνα της Ευρώπης Ελλάδα, την αναγέννηση, τον διαφωτισμό, τις επαναστάσεις - τρίχες! Ολα αυτά δεν αξίζουν για την «Αυτοκρατορία των Ηλιθίων» ούτε τον οβολό που θα μπορούσαν να βγάλουν απ’ το στόμα ενός πεθαμένου, ούτε το χρυσό δόντι που θα μπορούσαν να ξεριζώσουν από ένα θύμα του Ολοκαυτώματος.

Μπορεί ο κ. Βαρουφάκης να φώτισε στα μάτια της κοινής γνώμης την ελληνική υπόθεση, μπορεί ο κ. Δραγασάκης να τα ’χει βάλει όλα κάτω με χαρτί και καλαμάρι, μπορεί κόσμος και κοσμάκης να βγήκε στις πλατείες, όλα αυτά και άλλα τόσα τα θηρία τα μασάνε.

Στην καλύτερη περίπτωση η Κομισιόν λέει ότι «η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε παράταση του υπάρχοντος προγράμματος» και στη χειρότερη το Βερολίνο δηλώνει: δεν πάει στο διάολο και η ελληνική κυβέρνηση! Δεν πάει στο διάολο και η Κομισιόν! Εγώ είμαι η Κομισιόν! Εγώ είμαι η ελληνική κυβέρνηση! Το κράτος (όλων σας) είμαι εγώ και γαία πυρί μειχθήτω στο Βερντέν ή στο Αουσβιτς, στη Γάζα ή στη Γιουγκοσλαβία, στην Ουκρανία ή στη Λιβύη.

Η νέα κυβέρνηση της Αριστεράς προσπαθεί να λάβει ορισμένα μέτρα εκτός του πλαισίου των μνημονιακών υπαγορεύσεων, που αφορούν σε εργασιακά ή ανθρωπιστικά θέματα, που δεν άπτονται της δανειακής σύμβασης. Προσπαθεί επίσης να λάβει και μέτρα (φέρ’ ειπείν στα φορολογικά) που θα βελτίωναν τα δημοσιονομικά (κάτι που, ούτε αυτό, οι προηγούμενες κυβερνήσεις κατόρθωσαν). Λογικώς, στα πρώτα αυτά βήματα το Βερολίνο θα έπρεπε να είναι αρωγός. Είναι διώκτης, σκυλί ανήμερο και Ιαβέρης. Γιατί; Διότι η πλουτοκρατική Γερμανία δεν ενδιαφέρεται για την έξοδο οποιουδήποτε απ’ την κρίση, αλλά στη διά της κρίσης (και της επόμενης κρίσης) χειραγώγηση όλων.

Ο καπιταλισμός ζει από τις κρίσεις του. Τίποτα πιο βολικό για την τυραννίδα. Για παράδειγμα: η οικονομική δικτατορία που απλώνεται πάνω απ’ την Ευρώπη μπορεί να ποδηγετεί μια χώρα στα πρόθυρα της κρίσης όπως η Ιταλία, για να μην μπει στην κρίση ή να την ποδηγετεί το ίδιο, αν μπει...

Tags: Ο ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΙΚΟ

 

Υπουργείο Παιδείας, ΕΑΠ και τα Μόρια του Εμπορίου

Υπουργείο Παιδείας, ΕΑΠ και τα Μόρια του Εμπορίου

Αρθρογράφος:

Γιώργος Μαυρογιώργος

 

Αν όλα πηγαίνουν καλά, αυτή την εποχή τρέχει ένα Επιμορφωτικό πρόγραμμα που έχει ειδικό ενδιαφέρον, για τη νέα αριστερή ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Τη στιγμή που ανακοινώνονται αναστολές και κατάργηση εκπαιδευτικών μέτρων νεοφιλελεύθερης κοπής, όπως τα Συμβούλια Ιδρύματος, η Τράπεζα θεμάτων, οι εισαγωγικές εξετάσεις στα πρότυπα-πειραματικά σχολεία, η αξιολόγηση εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων, ορισμένες προσωπικές στρατηγικές συνεργατών του Υπουργείου Παιδείας είναι άκρως προβληματικές και δε μπορεί να διαιωνίζονται. Για να γίνουμε συγκεκριμένοι:
Σε ανακοίνωση διαφημιστικού χαρακτήρα διαβάζουμε ότι «Το Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο διοργανώνει εκπαιδευτικό Πρόγραμμα για μαθηματικούς με πρωτοποριακό υλικό (sic)(κείμενα, παραδείγματα, βιντεοσκοπημένες διδασκαλίες, έργα τέχνης) και με τις προδιαγραφές της εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Το Πρόγραμμα διαρκεί από 9 Φεβρουαρίου έως 24 Μαΐου 2015. Περιλαμβάνει 150 ώρες (16 ώρες συναντήσεις που παρακολουθούνται διά ζώσης ή on-line και 134 ώρες μελέτη υλικού, καθώς και εκπόνηση δραστηριοτήτων και εργασίας). Οι συνολικά τέσσερις (4) συναντήσεις διεξάγονται Σαββατοκύριακα και ένα απόγευμα καθημερινής.
Στόχοι
Στο τέλος του Προγράμματος οι συμμετέχοντες θα έχουν αναπτύξει γνώσεις και ικανότητες που αφορούν: α) στον σχεδιασμό και την προετοιμασία της διδασκαλίας, β) στη διεξαγωγή της διδασκαλίας με σύγχρονες εκπαιδευτικές πρακτικές, γ) στην αντιμετώπιση προβλημάτων που παρουσιάζονται στην τάξη, δ) στη χρήση καινοτομικών πρακτικών, όπως είναι η εκπαίδευση μέσα από την τέχνη και η ανάπτυξη των οριζοντίων (βασικών) ικανοτήτων των μαθητών, ε) στις μεθόδους και πρακτικές της Δια Βίου Μάθησης/ Εκπαίδευσης Ενηλίκων.
Για να δείτε την αναλυτική ανακοίνωση του Επιμορφωτικού Προγράμματος για Εκπαιδευτικούς Μαθηματικών πατήστε εδώ
Υπεύθυνοι
Οι υπεύθυνοι του Προγράμματος Αλέξης Κόκκος, Καθηγητής στο ΕΑΠ, και Δημήτρης Χασάπης , Καθηγητής-Σύμβουλος / Μέλος Συνεργαζόμενου Εκπαιδευτικού Προσωπικού (Σ.Ε.Π.) στο ΕΑΠ, είναι καταξιωμένοι και με διεθνή εμπειρία εκπαιδευτές εκπαιδευτικών και εκπαιδευτών ενηλίκων (sic). Διευκρίνιση(μέχρι που να το εμπεδώσουμε): Πρόκειται για το νέο γ. γ. του Υπουργείου Παιδείας!
Σε ποιους απευθύνεται:
• Ενεργούς Εκπαιδευτικούς στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (Κλάδου ΠΕ03)
• Αποφοίτους Πανεπιστημιακών Τμημάτων Μαθηματικών Σχολών
Στο πρόγραμμα δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής εγγεγραμμένοι φοιτητές σε οποιοδήποτε Πρόγραμμα Σπουδών του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου.
Moριοδότηση
Το Πρόγραμμα διαρκεί 150 ώρες (σεμινάρια, εξ αποστάσεως εκπαίδευση, εκπόνηση δραστηριοτήτων και εργασίας). Βάσει της Υ.Α. 19975 (ΦΕΚ 1592/τ.Β/30-9-2010), οι ανωτέρω ώρες επιμόρφωσης αντιστοιχούν σε 21 μόρια, που αφορούν στα κριτήρια επιλογής Προϊσταμένων Διεύθυνσης Τμήματος ή Αυτοτελούς Γραφείου ή αντιστοίχων οργανικών μονάδων του Δημοσίου Τομέα (Ν. 3839/2010). Επίσης, βάσει του Π.Δ. 152/2013, η παρακολούθηση του Προγράμματος προσμετράται στα κριτήρια επαγγελματικής ανάπτυξης των αξιολογουμένων εκπαιδευτικών. Διευκρινίζεται πως σε ό,τι αφορά στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, με βάση το Π.Δ.152/2013 με τίτλο " Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης" (Άρθρο 14 παρ.5, Άρθρο 10 παρ.5, Άρθρο 6 παρ.4), το ΕΑΠ παρέχει βεβαίωση τρίμηνης επιμόρφωσης (150 ωρών), η οποία περιλαμβάνεται στα κριτήρια επαγγελματικής ανάπτυξης (υποκριτήριο επιμόρφωσης). Στο συγκεκριμένο ΠΔ δεν υπάρχει αριθμητική κλίμακα μορίων.
Περίοδος Υποβολής Αιτήσεων Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν αίτηση συμμετοχής στο επιμορφωτικό πρόγραμμα από 1/12/14 μέχρι 31/12/14 ή μέχρι συμπλήρωσης του αριθμού των θέσεων. Λόγω συγκεκριμένου αριθμού θέσεων θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Κόστος συμμετοχής Το κόστος συμμετοχής ανέρχεται στο ποσό των 280 ευρώ ανά εκπαιδευόμενο.
Τα ερωτήματα
Ώστε, μπορεί να συμβαίνει και αυτό; Το περίφημο «Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας» αποτελεί πηγή εσόδων για διδάσκοντες εξ αποστάσεως; Ποιος έκανε πιστοποίηση ώστε οι διδάσκοντες να παρουσιάζονται ως «καταξιωμένοι και με διεθνή εμπειρία εκπαιδευτές εκπαιδευτικών και εκπαιδευτών ενηλίκων»; Αυτά τα μόρια του Π.Δ.152/2013 με τίτλο " Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης" (Άρθρο 14 παρ.5, Άρθρο 10 παρ.5, Άρθρο 6 παρ.4), ποιος θα τα δώσει για να τα βάλουν πού; Δε θα ανασταλεί το συγκεκριμένο Π.Δ.; Ζητούνται δίδακτρα από καθημαγμένους εκπαιδευτικούς σε περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης; Δεν είπαμε ότι η Αριστερά θα κόψει με το «μπαλτά» αυτά τα μαραφέτια με την εμπορευματοποίηση των μορίων, την αγορά «πιστοποιητικών διδακτικής επάρκειας», και τις πρωτοποριακές μεθόδους; Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών έχει αρκετά εκφυλιστεί τα τελευταία 40 χρόνια. Μήπως είναι ώρα να την προστατέψουμε από το θανάσιμο εναγκαλισμό με πρακτικές της αγοράς; Δε θα αναχαιτίσουμε την ολοκληρωτική δοξασία των μετρήσιμων μορίων υπέρ μιας δημιουργικής και απελευθερωτικής επιμόρφωσης που αφυπνίζει; Πληρωμένη επιμόρφωση για να υποβιβάζεται η διδασκαλία σε σύγχρονες εκπαιδευτικές πρακτικές! Πώς, άραγε, μπορεί το υλικό, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, να είναι και «Πρωτοποριακό»;

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/apopsin/%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%B1%CF%80-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%8C%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85#ixzz3SY4TYvXo
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook

Α) Προτύπων ..συνέχεια.. από Πάτρα

Α) Προτύπων ..συνέχεια.. από Πάτρα

Επιπλέον στοιχεία από Πάτρα, προς επίρρωσιν της αλητείας και της ανεντιμότητας των προτύπων.

Σχολεία πρότυπα στην Πάτρα

1. Λεύκα Ζαρουχλέϊκων
2. Ιτιές Πατρών
3. Εργατικές Ταραμπούρας

Στα σχολεία αυτά, είναι γνωστό πως αφήνουν τα παιδιά να αντιγράφουν, για να φαίνεται ότι έχουν καλές επιδόσεις. (Όπως ξέραμε κι εμείς εδώ τις λαμογιές του ιδιωτικού)

Οι "συνάδελφοι" εκεί κάνουν τον Κινέζο, με εντολή Διευθυντή. 

Το φαινόμενο ξέφυγε από κάθε έλεγχο από το 2010 και μετά, όπου όλα τα πρότυπα συμμετείχαν εθελοντικά στην Αυτοαξιολόγηση, που γίνονταν τότε "πιλοτικά". Υπουργός ήταν η Διαμαντοπούλου τότε, που λιβάνιζε ακούραστα τα ιδιωτικά και τα πρότυπα και έβριζε όλα τα Δημόσια Σχολεία.

 

Β) Εγώ ενημερώθηκα για το κείμενο από την "πηγή". Η αγορά καλά κρατεί, ηνία και ... λεφτά μαζί. (μου προέκυψε και ρίμα)

Παραθέτω απόσπασμα.

... Ώστε, μπορεί να συμβαίνει  και αυτό; Το περίφημο «Πιστοποιητικό Παιδαγωγικής Επάρκειας» αποτελεί πηγή εσόδων για διδάσκοντες εξ αποστάσεως; Ποιος έκανε πιστοποίηση ώστε οι διδάσκοντες να παρουσιάζονται ως «καταξιωμένοι και με διεθνή εμπειρία εκπαιδευτές εκπαιδευτικών και εκπαιδευτών ενηλίκων»; Αυτά τα μόρια του Π.Δ.152/2013 με τίτλο " Αξιολόγηση των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης" (Άρθρο 14 παρ.5, Άρθρο 10 παρ.5, Άρθρο 6 παρ.4), ποιος θα τα δώσει για να τα βάλουν πού; Δε θα ανασταλεί το συγκεκριμένο Π.Δ.; Ζητούνται δίδακτρα από καθημαγμένους εκπαιδευτικούς σε περίοδο ανθρωπιστικής κρίσης; Δεν είπαμε ότι η Αριστερά θα κόψει με το «μπαλτά» αυτά τα μαραφέτια με την εμπορευματοποίηση των μορίων, την αγορά «πιστοποιητικών διδακτικής επάρκειας», και  τις πρωτοποριακές μεθόδους; Η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών έχει αρκετά εκφυλιστεί τα τελευταία 40 χρόνια. Μήπως είναι ώρα να την προστατέψουμε από το θανάσιμο εναγκαλισμό με πρακτικές της αγοράς; Δε θα αναχαιτίσουμε  την ολοκληρωτική δοξασία των μετρήσιμων μορίων υπέρ μιας δημιουργικής και απελευθερωτικής επιμόρφωσης που αφυπνίζει; Πληρωμένη επιμόρφωση για να υποβιβάζεται η διδασκαλία σε σύγχρονες εκπαιδευτικές πρακτικές! Πώς, άραγε, μπορεί το υλικό, κάτω από αυτές τις προϋποθέσεις, να είναι και «Πρωτοποριακό»;

Διαβάστε περισσότερα στο alfavita: Εδώ

Συμφωνία με τους ιμπεριαλιστές σημαίνει υποταγή!

 Συμφωνία με τους ιμπεριαλιστές
σημαίνει υποταγή!

21/2/2015

 

                                     ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ

Δημοκράτες, εργαζόμενοι, νεολαίοι,

Δέσμευση της κυβέρνησης στην αποδοχή του πλαισίου που θέτουν οι ιμπεριαλιστές ΕΕ και ΔΝΤ ήταν το αποτέλεσμα του Eurogroup της Παρασκευής 20/2, έτσι όπως αποτυπώθηκε και στη σχετική ανακοίνωσή του. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, η ελληνική κυβέρνηση «έκφρασε την ισχυρή δέσμευσή της για ευρύτερες και βαθύτερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και ότι «θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σε όλους τους δανειστές της, πλήρως και εγκαίρως». Για κάθε μέτρο, δε, που θα θέλει να πάρει θα ζητά την άδεια απ’ τους ιμπεριαλιστές, θα το θέτει στην κρίση τους και μπορεί να χαρακτηρίζεται απ’ αυτούς (ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ) ως μη αποδεκτό και ως «μονομερής ενέργεια»!

Το πλαίσιο αυτό (με 4μηνη παράταση της δανειακής σύμβασης) κινείται στη ρότα των «Μνημονίων» (αυτών που θα έφευγαν!) και προετοιμάζει μια νέα αντιλαϊκή συμφωνία, ανεξάρτητα από το πώς αυτή θα ονομάζεται. Αποτελεί συνέπεια της λεγόμενης διαπραγμάτευσης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με στόχο την επίτευξη μιας «νέας συμφωνίας» με τους ιμπεριαλιστές, μιας συμφωνίας – υποταγής! Η εξέλιξη αυτή, όπως και η πρόταση, η στήριξη και η ανάδειξη στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ενός κορυφαίου στελέχους της ΝΔ σαν τον Προκόπη Παυλόπουλο, δείχνουν πως η συγκυβέρνηση αυτή κινείται μέρα με τη μέρα σε όλο και πιο δεξιά ρότα, της αποδοχής των αντιλαϊκών μνημονίων και των όρων που θέτουν οι ιμπεριαλιστές.

Τρείς εβδομάδες, μόλις, μετά την ανάδειξη της νέας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τι έχει απομείνει από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα «βάλει τέλος» στην πολιτική των μνημονίων;

·       Τι έχει απομείνει ύστερα από κυβερνητική αποδοχή του 70% των μέτρων των μνημονίων και με το υπόλοιπο 30% να συμπληρώνεται με «ισοδύναμα μέτρα» ή και να επεκτείνεται με «ευρύτερες και βαθύτερες μεταρρυθμίσεις», που θα αρπάξουν με άλλο τρόπο από τον ελληνικό λαό αυτά που θέλουν οι ξένοι δανειστές;

·       Τι έχει απομείνει, όταν και αυτή η υπόσχεση της «άμεσης επαναφοράς» του κατώτατου μισθού στα 751€ μετατίθεται σε βάθος χρόνου και «υπό προϋποθέσεις», ενώ και τα υπόλοιπα ελάχιστα μέτρα «οικονομικής ανακούφισης» για την «ακραία» φτώχεια και εξαθλίωση, ετεροχρονίζονται και μπαίνουν υπό αμφισβήτηση, αν και πόσο, τελικά, θα υλοποιηθούν;

·       Τι έχει απομείνει ύστερα από την κυβερνητική δήλωση ότι «δεν ζητά διαγραφή χρέους» και τη δέσμευσή της να πληρώσει τους ξένους τοκογλύφους «πλήρως και εγκαίρως»;

·       Τι έχει απομείνει, όταν η κυβέρνηση αποδέχεται τις ιδιωτικοποιήσεις με τη μεταβάπτισή τους σε «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας»;

·       Τι έχει απομείνει, όταν η κυβέρνηση ζητά, από τη γνωστή αντιλαϊκή-νεοφιλελεύθερη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ και το αμερικάνικο υπουργείο Οικονομικών, «βοήθεια» και υποδείξεις για τη διαχείριση του χρέους και για «μεταρρυθμίσεις»;

·       Τι απομένει, όταν η συγκυβέρνηση έχει ενδώσει σε μια συμφωνία παράτασης του μνημονίου, η οποία διαιωνίζει τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα και το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής επιτήρησης της χώρας;

Η δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποκαλύπτεται σαν μια πορεία άτακτης υποχώρησής της στις ισχυρές πιέσεις και τους εκβιασμούς που της ασκούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, με επικεφαλής τη Γερμανία. Η πολιτική που διαβεβαιώνει πως «οι κανόνες της ΕΕ μας δεσμεύουν και θα τους σεβαστούμε» και αποδέχεται «την κατηγορηματική δέσμευση των οικονομικών υποχρεώσεων προς όλους τους πιστωτές», δεν σημαίνει παρά μια «διαπραγμάτευση» που υποκύπτει και συμμορφώνεται στα πλαίσια και τους όρους που υπαγορεύουν η ΕΕ και το ΔΝΤ. Η πολιτική που αποδέχεται σαν «θετική» την αμερικανική παρέμβαση στο «ελληνικό πρόβλημα» και εξωραΐζει το ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η πολιτική που διαδίδει το παραμύθι για «αμοιβαία επωφελή λύση» μέσα στην ΕΕ, δεν μπορεί να έχει σαν κατάληξη παρά τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής.

Στην πραγματικότητα, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μέσα από λεκτικά παιχνίδια όπου η τρόικα μετονομάζεται σε «διαβούλευση με τους τρείς θεσμούς ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ», όπου η παράταση του μνημονίου μεταγλωττίζεται σε «συμφωνία-γέφυρα» ή σε «παράταση της δανειακής σύμβασης», επιχειρεί να μεταμφιέσει το συμβιβασμό της με τα μνημόνια. Παρά τις δημαγωγίες του Τσίπρα περί «ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας», η κυβερνητική πολιτική σέρνει (από ένα άλλο δρόμο παραπλάνησης και διάψευσης των προσδοκιών του λαού) στην υποταγή με την ουσία των μνημονιακών μέτρων, με την πολιτική της διαιώνισης της φτώχειας, της ανεργίας και της εξάρτησης από την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Καμιά ανταπόκριση και καμιά στήριξη δεν πρέπει να υπάρξει στα καλέσματα για στήριξη αυτής της συμβιβαστικής «διαπραγματευτικής» κυβερνητικής πολιτικής .

Το μεγάλο ζητούμενο για το λαό μας είναι πώς θα αποτινάξει από πάνω του ολοκληρωτικά το ζυγό των μνημονίων, πώς θα μπορέσει να διεκδικήσει και να επανακατακτήσει τα δικαιώματά του, πώς θα μπει στο δρόμο για να απαλλαχθεί η χώρα από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί να ανοίξει παρά μόνο με το μαζικό αγώνα του λαού, που θα στρέφεται ενάντια σε κάθε αντιλαϊκή συμφωνία, ενάντια σε κάθε αντιλαϊκό συμβιβασμό με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και το αντιδραστικό καθεστώς της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, με το δυνάμωμα της λαϊκής αντιιμπεριαλιστικής πάλης για την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ.

·      ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!

·      ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ
ΣΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ  ΕΕ - ΕΚΤ - ΔΝΤ!

·      ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΕ  ΕΕ - ΔΝΤ!

·      ΕΞΩ  ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ - ΔΝΤ!

·      ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ!

 

 

Μετά τον κατακλυσμό.

Μετά τον κατακλυσμό.
Του Τριαντάφυλλου Τρανού

Τώρα που μας αποχαιρετούν επιτέλους οι «δείκτες» και οι «ρούμπρικες» της αξιολόγησης που μέχρι πρόσφατα αποτελούσαν την κύρια προτεραιότητα του σχολείου και των συναδέλφων, είναι καιρός να μας αποχαιρετήσουν και να επιστρέψουν στην τάξη -χωρίς αντισταθμιστικά οφέλη ασφαλώς- και οι μανδαρίνοι του Υπουργείου Παιδείας, της Διοίκησης της Εκπαίδευσης αλλά και οι πάτρωνες των τοπικών παρασιτικών μηχανισμών που όλοι τους γνωρίζουμε. Συνετέλεσαν περισσότερο από όσο παραδέχονται οι ίδιοι και από όσο επέβαλε η θεσμική τους υποχρέωση στην καταστροφή του σχολείου τα χρόνια των μνημονίων.
Συμμετείχαν όμως εξίσου στην οπισθοδρόμηση των δημοκρατικών αξιών στο σχολείο και οι πολλοί φοβισμένοι εκπαιδευτικοί που ιδιωτεύαν στα χρόνια του κατακλυσμού, ξοδεύοντας το συμβολικό αλλά και το πραγματικό κεφάλαιο που μας άφησαν οι σκληροί εκπαιδευτικοί αγώνες δεκαετιών.
Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι αγώνες αυτοί που ήταν ταυτόχρονα και αγώνες για την δημοκρατία ήταν αυτοί που μας εξασφάλισαν τα πιο σημαντικά μας δικαιώματα: τη μονιμότητα, το αμετάθετο, το ανθρώπινο ωράριο, τον αξιοπρεπή μισθό και σύνταξη, τις εκπαιδευτικές άδειες, τα ασφαλιστικά δικαιώματα και την επαρκή υγειονομική περίθαλψη, όλα όσα θεωρούσαμε αυτονόητα και δεδομένα πριν τα σαρώσουν τα διαδοχικά Μνημόνια.
Για χρόνια μέσα στα σχολεία οι αντοχές και η αξιοπρέπεια όσων αντιστάθηκαν σε αυτήν την κατάσταση πραγμάτων δοκιμάζονταν καθημερινά, η συλλογική και ατομική αξιοπρέπεια απομειώθηκαν, μας «κούνησαν το μαντήλι» ούτως ειπείν, εγκαταστάθηκαν στη θέση τους η φαγωμάρα και η κυριαρχία της κουλτούρας καθημερινής βαρβαρότητας που μας κουβάλησαν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και οι κλίκες τους.
Δόθηκαν ωστόσο από τους «συνήθεις υπόπτους» δύσκολες και συνεχείς μάχες εναντίον ενός ασφυκτικού, γραφειοκρατικού περιβάλλοντος προνομιούχων και λακέδων που συντάχθηκαν ανερυθρίαστα με την καταστροφή της εκπαίδευσης, της κοινωνίας και της δημοκρατίας, ενώ η πλειοψηφία των συναδέλφων από φόβο επέλεγε τη συναίνεση και τη γραμμή της ελάχιστης αντίστασης. Τη στιγμή που η κοινωνία διαλυόταν, η εκπαιδευτική καθημερινότητα μετατράπηκε σε αφόρητη πίεση σε εκπαιδευτικούς, γονείς και μαθητές για επιδόσεις και βαθμούς χωρίς κανένα μορφωτικό ή κοινωνικό αντίκρισμα. Το μεθοδικό ρήμαγμα των υπολειμμάτων του δημόσιου σχολείου -το σχέδιο εκούσιας καταστροφής που υπαινίχθηκε ο Α. Μπαλτάς -παροξύνθηκε με τις «εξετάσεις» της Α΄ Λυκείου την «τράπεζα θεμάτων», με την έξωση από το Γενικό και Τεχνικό Λύκειο δεκάδων χιλιάδων μαθητών και την αποθέωση της «αριστείας στο τίποτε» που εξασφαλίζουν τα ιδιαίτερα και τα φροντιστήρια σε όσους έχουν να πληρώσουν σε βάρος των φτωχών που δεν έχουν.
Ταυτόχρονα αναπτύχθηκαν μέσα στα μνημονιακά ερείπια, τρόπον τινά ως μύκητες οι οποίοι όπως μας διδάσκει η Βιολογία θεωρούνται το "βιολογικό εργαστήριο αποδόμησης των οργανικών ουσιών" τα μέλη μιας νέας ελίτ: το οιονεί δεξιό πολιτικό προσωπικό της εκπαίδευσης, ένα φιλόδοξο, δήθεν επαγγελματικό στρώμα μυστικοσυμβούλων και διευθυνόντων, στο οποίο περιλαμβάνονται αντικειμενικά τα περισσότερα ανώτερα στελέχη της διοίκησης και η μεγάλη πλειοψηφία των διευθυντών και των σχολικών συμβούλων. Το στρώμα αυτό -με το αζημίωτο -εγκατάλειψε βαθμιαία την ιδέα της συλλογικότητας και τις αξίες του κλάδου, αποθεώνοντας τον επιθετικό ατομισμό και χλευάζοντας ταυτόχρονα κάθε ψήγμα αντίστασης και αλληλεγγύης. Έτσι η κυβερνητική εκπαιδευτική πολιτική μπόρεσε τελικά να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την αναιμική ατομική και συλλογική συνείδηση των εκπαιδευτικών και να επιβληθεί χρησιμοποιώντας ως βασικό εργαλείο τα «εγκλήματα γραφείου» των παραπάνω και το προληπτικό καψόνι της αξιολόγησης.
Όμως εμφανίζεται σήμερα επιτέλους ξανά στον κλάδο με την εκλογική και κοινωνική νίκη της αριστεράς, η αισιοδοξία και η δυνατότητα μιας πραγματικής ρήξης με αυτή την κατάσταση πραγμάτων. Δεν υπάρχει τίποτε που να μην μπορούμε να κάνουμε. Αυτή την πεποίθηση δεν πρέπει να τη μετατρέψουμε σε ιδεολόγημα, σε κενή θεωρία, αλλά πρέπει να αποφασίσουμε ότι μόνο με την κοινή δράση, τη συλλογική μας ευφυία και τη δέσμευση στις αξίες του κλάδου μπορούμε να επιφέρουμε ουσιαστικές αλλαγές.
Η εκπαιδευτική πράξη πρέπει να ξαναγίνει μια δραστηριότητα που καθοδηγείται από τη λογική και όχι από το φόβο, την φιλοδοξία, την ενοχή η την μνησικακία. Πρέπει να θέσουμε ξανά μέσα στις εκπαιδευτικές διαδικασίες και στους τόπους της μόρφωσης το αίτημα της ωριμότητας και της υπευθυνότητας απέναντι στη δημοκρατία της οποίας η έλλειψη παραμορφώνει ακόμη και στην δική μας οπτική τα φλέγοντα ζητήματα.
Πρέπει να αρθρώσουμε προτάσεις για όλα τα κρίσιμα ζητήματα για τα οποία παραμείναμε καιρό σιωπηλοί. Δεν πρέπει όμως να φερόμαστε με κανένα τρόπο σαν αυτό να μπορεί να συμβεί αυτόματα.
Η συνείδηση πως από την εκπαίδευση όντως για δεκαετίες «κάτι λείπει!» πρέπει να γίνει το κινούν αίτιο της δράσης μας. Στην καρδιά των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος που αλλάζει εκ νέου μορφή και ισορροπίες, πρέπει να βρεθούν ξανά οι διεκδικήσεις για την ουσιαστική μόρφωση όλων των παιδιών, και όχι μόνο των «αρίστων» όπως υπαινίσσεται ο σφετερισμός της έννοιας της αριστείας από όσους είχαν επενδύσει στην απαράδεκτη διαφοροποίηση των παιδιών σε πληβείους και αρίστους εν μέσω κρίσης.
Όσοι-σες θα έχουν από εδώ και εμπρός την πολιτική και διοικητική ευθύνη της εκπαίδευσης αλλά και οι διευθυντές-τριες των σχολείων θα πρέπει να είναι « οι πρώτοι μεταξύ ίσων». Θα πρέπει όμως πρωτίστως να εκλέγονται από τους συναδέλφους τους, να είναι αιρετοί σε όλες τις βαθμίδες και σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης όπως επιβάλλει το ιστορικό αίτημα αυτής της παράταξης.
Δεν θα πρέπει να αποπνέουν, όπως αυτοί που είχαν μέχρι τώρα το πάνω χέρι και έβαζαν ανενδοίαστα την υπογραφή τους κάτω από απολύσεις συναδέλφων την απόκοσμη αύρα αυτού που είναι εντελώς άσχετος και αδιάφορος με την εκπαιδευτική κοινότητα, την κοινωνία και τα βάσανά της.
Θα πρέπει ασφαλώς να είναι αποδεκτοί πρώτα από όλα από όσους έφεραν το κύριο βάρος της αντιπαράθεσης με την κακή κατάσταση πραγμάτων, αλλά και από τους υπόλοιπους συναδέλφους-σες που πρέπει να πάρουν την ευθύνη της επιλογής τους και να δεσμευτούν με την δική τους συμμετοχή στην συνδιαμόρφωση της εκπαιδευτικής πολιτικής ακόμη και στο επίπεδο της σχολικής μονάδας. Σε αυτή την εργώδη, απαιτητική προσπάθεια που θα διαρκέσει πολύ, η στελέχωση της διοίκησης της εκπαίδευσης είναι λάθος να γίνει από τους εκπροσώπους του κλάδου, ενεργούς και μη. Τέλος πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως αυτό που ζούμε εδώ και καιρό μέσα στα σχολεία δεν είναι απλώς «εκπαιδευτικό πρόβλημα» και πως η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί είναι λιγότερο ικανοί να κάνουν το σωστό είναι επίσης η στιγμή κατά την οποία οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν πλέον καμία σημασία για την κοινωνία.

 

 

---

Αίτημα Αρείου Πάγου για άρση της ασυλίας των Ανδρέα Λοβέρδου και Κυριάκου Μητσοτάκη

Αίτημα Αρείου Πάγου για άρση της ασυλίας των Ανδρέα Λοβέρδου και Κυριάκου Μητσοτάκη

Η άρση ασυλίας των Ανδρέα Λοβέρδου και Κυριάκου Μητσοτάκη ζητήθηκε μετά τη μήνυση που κατατέθηκε από το Δ.Σ. της ΟΛΜΕ και αντιπροσωπεία εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα, τη Δευτέρα 12/1/14, στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών, κατά του υπουργού Παιδείας Ανδρέα Λοβέρδου, του υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκου Μητσοτάκη και της Ευδοκίας Καρδαμίτση, για τα αδικήματα της παράβασης καθήκοντος και της υπεξαίρεσης που διέπραξαν. Οι μηνύσεις αφορούσαν στην παράνομη περικοπή μισθού από τις 22 / 03 / 2014 των 85 εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα, χωρίς να έχει εκδοθεί ποτέ διαπιστωτική πράξη απόλυσης. Οι δικογραφίες πήραν το δρόμο για τη Βουλή.

Θυμίζουμε ότι η μήνυση προς τους Υπουργούς Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης για την επαναφορά της μισθοδοσίας των 85 εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα είχε κατατεθει τη Δευτέρα 12/1/14. Μάλιστα εκείνη τη μέρα η Συντονιστική Επιτροπή Εκπαιδευτικών σε Διαθεσιμότητα καλούσε όλους τους εκπαιδευτικούς σε διαθεσιμότητα, στις 9 π.μ. στα δικαστήρια (στο κτίριο 16, στην πρώην Σχολή Ευελπίδων), για να καταθέσει μαζί με αντιπροσωπία του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, μήνυση προς τους Υπουργούς Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης, με αίτημα να επανέλθει η μισθοδοσία των 85 εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα στους οποίους έχει γίνει παράνομη περικοπή μισθού από τις 22 / 03 / 2014, χωρίς, από την άλλη μεριά, να εκδοθεί ποτέ διαπιστωτική πράξη απόλυσης.

alfavita.gr

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CF%81%CE%B5%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%AC%CF%81%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%AD%CE%B1-%CE%BB%CE%BF%CE%B2%CE%AD%CF%81%CE%B4%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B7%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7#ixzz3SRvqBLX7