Το έλλειμμα της συγκεκριμενοποίησης

Το έλλειμμα της συγκεκριμενοποίησης

Επαναφέροντας τη συζήτηση για την εγχώρια παραγωγή

Του Νίκου Ντάσιου από τη Ρήξη φ.112

Πέντε χρόνια μετά την επιβολή του μνημονίου, που μετέτρεψε τη χώρα μας σε πειραματόζωο της Γερμανικής Ηγεμονίας στη Γηραιά Ήπειρο, ο εγχώριος πολιτικός λόγος είναι βαθύτατα πολωμένος σε τεχνητές αντιθέσεις: Μνημόνιο–αντιμνημόνιο, παραμονή στο ευρώ ή επιστροφή στη δραχμή, αντιθέσεις που έως τώρα έχουν λειτουργήσει υπέρ των σχεδίων της καγκελαρίας. Το μεγάλο έλλειμμα δυστυχώς είναι ότι δεν υπάρχει ακόμα κανένα συγκεκριμένο σχέδιο, καμία στρατηγική που, σε συνδυασμό με την όποια –αναγκαία- μελλοντική διαπραγμάτευση σε ευρωπαϊκό επίπεδο για τη μείωση του χρέους, θα επέτρεπε τον σταδιακό απεγκλωβισμό από τον θανάσιμο στραγγαλισμό που υφιστάμεθα από τους δανειστές μας μέρα με την ημέρα.
Ένα σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας – που θα έπρεπε να ήταν ήδη σε εφαρμογή-, προϋποθέτει βέβαια τον βαθύτατο μετασχηματισμό στο αξιακό πρότυπο των Ελλήνων (ιδιαιτέρως των νέων) και στις μελλοντικές τους προσδοκίες. Αξίες όπως ο κόπος της δουλειάς, η αποταμίευση, η αγάπη για τους τόπους μας στο πλαίσιο ενός νέου πατριωτισμού, η συνεργασία, η τιμιότητα, αποτελούν μερικά χαρακτηριστικά του απαιτούμενου μετασχηματισμού στον αντίποδα του μεταμοντέρνου παγκοσμιοποιητικού προτύπου της LIFO…
Με μοχλό το κράτος (σε μια διαδικασία ανασυγκρότησης και αποκέντρωσης) και με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση, θα πρέπει ν αρχίσει η αποκατάσταση των ζημιών της έως τώρα καταστροφής που έχει προκαλέσει το μοντέλο συσσώρευσης του μνημονίου, καθώς και να σχεδιαστεί ένα Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο που να εξειδικεύει σε χωρικό επίπεδο τους επιδιωκόμενους στόχους, τους διαθέσιμους πόρους, το ανθρώπινο κεφάλαιο, τις δυνατότητες και τα αναμενόμενα αποτέλεσμα (μετρίσιμα) ως προστιθέμενη αξία στην εγχώρια οικονομία.
Στη στρατηγική αυτή απαιτείται αναπροσαρμογή και διαφάνεια στη διάθεση των διαθέσιμων πόρων (Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, ΕΣΠΑ , Πακέτο Γιουνκέρ κ.λπ.) ώστε να σταματήσουν ν αναπαράγουν τον εγχώριο παρασιτισμό. Η έως τώρα προτεραιότητα σε επιδοτήσεις μέσω αναπτυξιακών νόμων, σε επιδόματα για εκπαιδεύσεις και καταρτίσεις ανθρώπινου δυναμικού, σε συμβουλευτικές – υποστηρικτικές υπηρεσίες και σε μελέτες, είχε σαν αποτέλεσμα τη διοχέτευση του μεγαλύτερου ποσοστού (πάνω από το 60%) των δημόσιων κονδυλίων –εθνικών και ευρωπαϊκών- στην κατανάλωση από επαγγελματίες, μεσάζοντες του συστήματος, σε συνεργασία με αξιωματούχους του δημοσίου και πολιτικούς προϊσταμένους που επόπτευαν τις αξιολογήσεις και περιόριζαν τους ελέγχους στη λογιστική απορρόφηση των κονδυλίων και όχι στο παραγόμενο κοινωνικό αποτέλεσμα. Κανένα πρόγραμμα αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης, καμία στρατηγική ενδογενούς παραγωγικής ανασυγκρότησης δεν μπορεί να υπάρξει με κανόνες που καθιστούν δικαιούχους, φορείς με συγκεκριμένες προδιαγραφές και πιστοποιήσεις στις οποίες αδυνατούν να ανταποκριθούν έντιμοι πολίτες, συλλογικότητες, τοπικές πρωτοβουλίες, συνεταιρισμοί, μικρές επιχειρήσεις κοκ.
Μια στρατηγική, για παράδειγμα, ανάταξης του αγροτοδιατροφικού τομέα με σκοπό τόσο την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, όσο και τη σταδιακή υποκατάσταση των εισαγωγών, θα έπρεπε να ξεκινάει από την αφετηρία της αποκατάστασης της ποικιλομορφίας της παραγωγής από το αγρόκτημα έως τα δίκτυα προώθησης και διάθεσης των προϊόντων. Κάτι τέτοιο θα ήταν εφικτό μόνο μέσα από την στήριξη και την άμεση ενίσχυση των μικρών παραγωγών και τη δημιουργία οριζόντιων δικτύων συνεκμετάλλευσης και διανομής. Αυτό, για παράδειγμα, είναι το στοίχημα της Κίνησης Κτηνοτρόφων Ηπείρου (μετά την ιδιωτικοποίηση της ΔΩΔΩΝΗΣ), για την από κοινού προώθηση φρέσκου και παστεριωμένου γάλακτος στα τοπικά και περιφερειακά σούπερ μάρκετ σε συνέχεια του επιτυχημένου παραδείγματος των Θεσσαλών κτηνοτρόφων που, μέσω του ΘΕΣ-Γάλα, επικρατούν στην αγορά της Θεσσαλίας. Αντίστοιχα ελπιδοφόρο το εγχείρημα της ΦΑΡΜΑΣ Δοξάτου, που εκμεταλλευόμενη προσθετικά ακαλλιέργητες εκτάσεις κ’ μικρές καλλιέργειες, παράγει με την μέθοδο της πολυκαλλιέργειας, τυποποιεί και διανέμει εξασφαλίζοντας τις απαιτούμενες υποδομές και την άμεση πρόσβαση στα σημεία πώλησης.
Η ανισομέρεια στην κατανομή του πληθυσμού μεταξύ αστικών κέντρων και εγκαταλειμμένης υπαίθρου και τα ελλείμματα εγχώριας παραγωγής είχαν καταστήσει, σε συνθήκες απελευθέρωσης του εμπορίου, ρυθμιστικό τον παράγοντα των αλυσίδων σούπερ μάρκετ και των χονδρεμπόρων που λειτουργούν ως ολιγοψώνια. Το μοντέλο διάθεσης των προϊόντων είναι αυτό που έχει συμβάλει στην εδραίωση της μονοκαλλιέργειας των μεγάλων εκμεταλλεύσεων και των εισαγωγών ενώ μεταφέρει τα υπερκέρδη στο εξωτερικό, αφαιρώντας φορολογικά έσοδα. Οι πολυεθνικές εταιρείες –λειτουργώντας ως καρτέλ εισαγωγής προϊόντων ευρείας κατανάλωσης-, παρά την εισοδηματική καθίζηση που έχουν υποστεί τα μεσοστρώματα, συνεχίζουν να δηλώνουν κερδοφορία της τάξεως του 1-2% κάνοντας χρήση των ενδοομιλικών υποτιμολογήσεων, ενώ τα προϊόντα στα ράφια τους τιμολογούνται με διπλάσιες τιμές απ’ ότι τα αντίστοιχα σε χώρες του Βορρά! Ταυτόχρονα στέλνουν αφορολόγητα στη μητρική επιχείρηση τα διανεμηθέντα κέρδη, ενώ τα πακέτα των μετόχων τους δηλώνονται σε χώρες με ανύπαρκτη μερισματική φορολογία, με τις οποίες η χώρα μας έχει συνάψει συμφωνία αποφυγής διπλής φορολογίας! Επιπρόσθετα, απολαμβάνουν ένα συνόλο διευκολύνσεων όπως π.χ. ασφαλιστική ασυλία, χαμηλό τίμημα στις ενοικιάσεις κτηριακών συγκροτημάτων κ γηπέδων, χρήση υποδομών και δικτύων των οποίων η κατασκευή και η συντήρηση επιβαρύνουν τους εγχώριους «ιθαγενείς».
Αντί λοιπόν να επιχειρείται η φορολογική και ασφαλιστική εξόντωση του μικρού παραγωγού, αντί να οδηγούνται στις φυλακές υπόχρεοι των 1.000 €, αντί να αντιμετωπίζονται ως κερδοσκοπικές εταιρείες οι κοινωνικές, αντί να επιβάλλονται πρόστιμα της επιθεώρησης εργασίας σε εθελοντικές πρωτοβουλίες κοκ -και αυτό να βαφτίζεται εξορθολογισμός των εσόδων!!!-, απαιτείται άμεσα η αποκατάσταση της δικαιοσύνης . Απαιτείται δηλαδή να αναγκαστούν να πληρώσουν για πρώτη φορά όσοι έσπευσαν να εξάγουν τον ιδιωτικό τους πλούτο στο εξωτερικό, όσοι νομότυπα και συστηματικά υποκλέπτουν το κράτος στο όνομα της ανάπτυξης δεδομένου ότι πλέον τα μέσα υπολογισμού των διαφευγόντων κερδών είναι δυνατά και υπολογίσιμα.
Δεδομένης της αδυναμίας –λόγω παγκοσμιοποίησης- να υπάρξουν κευνσιανές ρυθμίσεις, το κράτος θα μπορούσε με ουσιαστικούς φορολογικούς ελέγχους να επιβάλει αναδρομικά πρόστιμα, να φορολογήσει τα διαφεύγοντα κέρδη, να ενσωματώσει το περιβαλλοντικό και κοινωνικό κόστος στις τιμές των εμπορευμάτων των μεγάλων επιχειρήσεων και να υποχρεώσει στην απόκτηση ομολογιακού δανείου συναρτημένου με το πραγματικό εισόδημα φυσικών προσώπων, για την κάλυψη των τρεχουσών υποχρεώσεών του. Παράλληλα θα πρέπει να διασφαλιστεί μέσω ενός δημόσιου τραπεζικού πυλώνα και νέων –καινοτόμων χρηματοδοτικών εργαλείων και εγγυήσεων, η υποστήριξη νέων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών και να παρασχεθούν φορολογικά και ασφαλιστικά κίνητρα (π.χ. η μη καταβολή εισφορών για ένα χρόνο από το άνοιγμα μιας επιχείρησης), ειδικότερα για όσους επιστρέφουν στους τόπους καταγωγής τους ή ξεκινούν την οικογένειά τους.
Ένα εναλλακτικό μοντέλο ενδογενούς -βιώσιμης παραγωγικής ανασυγκρότησης θα υποστήριζε τοπικά σχέδια παραγωγής και κατανάλωσης, ενδυναμώνοντας τη σύζευξη αγροτικών συνεταιρισμών και κοινωνικών επιχειρήσεων. Σήμερα θα μπορούσε να γίνει μια πρώτη αξιολόγηση του ανθρώπινου δυναμικού που διατηρεί, σε πείσμα των καιρών, ελπιδοφόρα υβριδικά εγχειρήματα, νεώτερα, όπως για παράδειγμα η ΚΟΙΣΠΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ στην Κομοτηνή, το BIOS–COOP στη Θες/νίκη, ποικίλοι συνεταιρισμοί γυναικών, ή παλαιότερα «κοινοτιστικά» εγχειρήματα όπως η Ανάβρα και ο Βελβεντός, αλλά και τα εν εξελίξει στον δευτερογενή τομέα, όπως η προοπτική επανακυκλοφορίας του αυτοκινήτου Πόνυ από τη NAMCO ή των ηλεκτρικών συσκευών ΙΖΟΛΑ. Τα μέλη τέτοιων πρωτοβουλιών θα πρέπει να είναι οι συντονιστές στους υπό διαμόρφωση περιφερειακούς μηχανισμούς στήριξης της Κοινωνικής Οικονομίας ή να συμμετέχουν ως εκπαιδευτές στο πλαίσιο στοχευμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων νέων τοπικών συμπράξεων με άξονες: τη διατήρηση των παραδοσιακών τεχνών, την εφαρμογή οικολογικών μεθόδων στην παραγωγή, τη λειτουργία των συνεταιρισμών, τη μεταποίηση και τη διάθεση των προϊόντων.
Η σημασία προβολής και ενίσχυσης αυτών των εγχειρημάτων είναι σημασντιή, γιατί μπορούν να προσφέρουν πραγματικό εισόδημα στους άνεργους, αφού είναι εντάσεως εργασίας, αποτελούν αυθεντικές μορφές εκσυγχρονισμού της παραγωγικής παράδοσης κάθε τόπου, δημιουργούν πλεονάσματα που είναι δυνατόν να καλύψουν προνοιακές ανάγκες και να εδραιώσουν προπλάσματα άμεσης δημοκρατίας και ενεργού συμμετοχής.

Ανατολική Γερμανία η Ελλάδα!

Ο φανατικός αντικομμουνιστής Σόιμπλε αντιμετωπίζει τη χώρα μας με όρους Ψυχρού Πολέμου

 

Από το Ποντίκι

Η προοπτική ανόδου αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη, όπως του ΣΥΡΙΖΑ ή του ισπανικού Podemos, είναι δεδομένο ότι έχει αποτελέσει το τελευταίο διάστημα έναν ισχυρό πονοκέφαλο στη γερμανική κυβέρνηση, και ειδικά στους χριστιανοδημοκράτες.

Κι αν η μεγαλωμένη στην «άλλη πλευρά του Τείχους» Άνγκελα Μέρκελ θεωρείται στη γερμανική κι ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή μια κλασική οπορτουνίστρια, δίχως ιδιαίτερες ιδεολογικές «ευαισθησίες», δεν συμβαίνει το ίδιο με τον «σκληρό» του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και ιδεολογικά φανατικό αντικομμουνιστή Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Ο ρόλος του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, που κρατάει την πιο επιθετική κι άκαμπτη γραμμή απέναντι στη νέα ελληνική κυβέρνηση, μπορεί να ερμηνευθεί λίγο καλύτερα αν ανατρέξουμε στη δράση και τη σταδιοδρομία του.
Γεννημένος το 1942, μεγάλωσε σαν ένα παιδί του Ψυχρού Πολέμου, ζώντας από πρώτο χέρι τα πέτρινα χρόνια του Τείχους, της χωρισμένης Γερμανίας και της πάλης των «δύο κόσμων». Δεν πρόλαβε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά βίωσε τις συνέπειές του με μια Γερμανία κομμένη στη μέση.

Ανέπτυξε εξ αρχής υπερσυντηρητικές ιδέες και εντάχθηκε από τα 19 του στη νεολαία του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος. Τέσσερα χρόνια αργότερα γράφτηκε μέλος του. Έγινε ένας από τους νεότερους βουλευτές στην ιστορία του γερμανικού κοινοβουλίου, όταν εκλέχθηκε το 1972, σε ηλικία 30 ετών. Αμέσως άρχισε να ανεβαίνει στην ιεραρχία κι από το 1976 έγινε τομεάρχης Αθλητισμού του CDU, σε μια εποχή που ο πόλεμος Δυτικής – Ανατολικής Γερμανίας έβρισκε… γήπεδο και στα σπορ, μάλιστα με πολύ σκληρή μορφή. Ο Σόιμπλε αμέσως δήλωσε πιστός στρατιώτης.

Με ισχυρή προσωπικότητα, γνώσεις και σπουδές στα νομικά και τα οικονομικά, ο Σόιμπλε, παιδί του κομματικού σωλήνα του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, έγινε σταδιακά ο άνθρωπος – κλειδί για σοβαρές υποθέσεις. Με αποκορύφωμα το γιγαντιαίο πρότζεκτ της επανένωσης. Η πρώτη φορά (από τις δυο συνολικά) που διετέλεσε υπουργός Εσωτερικών ήταν το 1989-1991, επί θητείας Χέλμουτ Κολ. Δεξί χέρι του καγκελαρίου, ο Σόιμπλε έγινε ο Νο 2 σε δύναμη στο κόμμα και ανέλαβε το πιο νευραλγικό υπουργείο την πιο κρίσιμη στιγμή. Η ισχύς και η δράση του τον ανέδειξαν, ιστορικά, σε «Αρχιτέκτονα της Επανένωσης».

Ο Σόιμπλε ήταν αυτός που φρόντισε να υπάρξει πλήρης επιβολή της Δυτικής Γερμανίας στην Ανατολική, δίχως να γίνει ούτε κατά διάνοια ισότιμη διαπραγμάτευση με τους «απέναντι», όπως τους θεωρούσε. Η τακτική Σόιμπλε ήταν ξεκάθαρη από την πρώτη στιγμή: Δεν ήθελε να απομείνει τίποτε που να θυμίζει την κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία. Στόχος ήταν η πλήρης απορρόφησή της από τη Δυτική Γερμανία και γι’ αυτό εξαπολύθηκε το πιο άγριο κυνηγητό σε όλα τα επίπεδα.

Ο φόβος του μπαμπούλα

Φυσικά, μόνο τυχαία δεν ήταν η πολιτική συμπεριφορά του Σόιμπλε στο νέο αυτό σκηνικό. Η σταδιοδρομία του, άλλωστε, προϊδέαζε απολύτως για κάτι τέτοιο. Ο Σόιμπλε, επί Ψυχρού Πολέμου, αντιμετώπιζε πάντα την Ανατολική Γερμανία ως κίνδυνο για τη Δυτική. Ο φόβος του για τυχόν επικράτηση του «άλλου συστήματος», το γεγονός ότι μεγάλωσε με τον «μπαμπούλα του κομμουνισμού» και οι υπερσυντηρητικές του απόψεις τον έκαναν επιθετικό και αδιάλλακτο.

Η λογική ακόμα και του αθέμιτου ανταγωνισμού, π.χ. αρχικά στα σπορ, όταν είχε κυρίαρχο ρόλο στο κόμμα, τον έκανε να υιοθετήσει το δόγμα «χρειάζεται κι εμείς να κάνουμε ό,τι πρέπει για να επικρατήσουμε, αφού το κάνουν και αυτοί».

Μάλιστα, είχε τόσο μένος, ώστε ακόμα και το 1991, όταν πια η επανένωση είχε προχωρήσει, επέμενε να βλέπει το ανατολικό πρώην κομμουνιστικό κομμάτι ανταγωνιστικά και με φανερή ψυχροπολεμική οπτική. Έκανε δημοσίως λόγο «για μάχη μεταξύ δυο πολιτικών συστημάτων που συνεχίζεται» αρνούμενος πεισματικά να δώσει τέλος στην κόντρα ακόμα και με τα απομεινάρια της «παλιάς» Ανατολικής Γερμανίας.
Στα λόγια, μάλιστα, αποδείχθηκε φειδωλός σε σχέση με τις πράξεις του. Ο Σόιμπλε ξεσάλωσε, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την οργάνωση του σχεδίου για την «προσάρτηση» της Ανατολικής Γερμανίας.

Έβγαλε το άχτι του

Όπως είναι γνωστό, στις 9.11.1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου και μπήκε σε τροχιά η επανένωση, η οποία ολοκληρώθηκε, στο γραφειοκρατικό και τυπικό της κομμάτι, έναν χρόνο μετά. Στις 18.5.1990 υπογράφτηκε στη Βόννη από τις κυβερνήσεις Ανατολικής – Δυτικής Γερμανίας η συμφωνία για τη νομισματική, οικονομική και κοινωνική ένωση των δύο κρατών, που τέθηκε σε ισχύ από την 1.7.1990. Στις 31.8.1990, τέλος, υπεγράφη η συνθήκη Ενοποίησης και στις 2.12 της ίδιας χρονιάς διεξήχθησαν οι πρώτες εκλογές της ενωμένης Γερμανίας.

Δεν θα ήταν υπερβολή αν πούμε ότι, την εποχή που η Θάτσερ ολοκλήρωνε τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα στη Βρετανία, ο Σόιμπλε πήρε τη σκυτάλη και… ξεπέρασε την Αγγλίδα πρωθυπουργό βγάζοντας το άχτι του πάνω στα αποκαΐδια της Αν. Γερμανίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις στο κουφάρι της DDR δεν είχαν ιστορικό προηγούμενο σε έκταση σε όλη την Ευρώπη. Ο Σόιμπλε, ως υπουργός Εσωτερικών, σχεδίασε μέχρι λεπτομέρειας το πώς θα ολοκληρωθεί το πρότζεκτ το συντομότερο, με τακτική «Σοκ και Δέος». Και η υλοποίηση έγινε άμεσα.

Η ντε φάκτο προσάρτηση ξεκίνησε με δημιουργία κρατιδίων στο έδαφος της Αν. Γερμανίας, στα ίδια ακριβώς πρότυπα των δυτικογερμανικών. Ο Σόιμπλε αγνόησε τις φωνές για στρογγυλό τραπέζι απ’ όλες τις πλευρές, ώστε να διαφυλαχθεί η όποια κληρονομιά της Αν. Γερμανίας, και ειδικά όσον αφορά τα θετικά από το κοινωνικό κράτος, αφαιρώντας έτσι την όποια δυναμική να υπάρχει έστω και υποψία από «ανατολικό μπλοκ» στην ενωμένη Γερμανία.

Ο πρώτος στόχος του Σόιμπλε, που ανέλαβε μόνος του όλο το τεχνοκρατικό σκέλος της ενοποίησης, με τον Κολ να έχει την πολιτική διαχείριση, ήταν η διάλυση των δομών της Αν. Γερμανίας και το ξερίζωμα του συστήματος εκ βάθρων. Οι εκκαθαρίσεις του υπουργείου Εσωτερικών από τις κομμουνιστικές… στάχτες μόλις είχαν αρχίσει. Πώς έγινε αυτό;

◆ Αμέσως ξηλώθηκαν όσοι κατείχαν νευραλγική θέση στα πανεπιστήμια της Αν. Γερμανίας. Το ίδιο συνέβη και με τα χαμηλότερα επίπεδα εκπαίδευσης. Από δάσκαλοι μέχρι καθηγητές πανεπιστημίων εκδιώχθηκαν από τα πόστα τους. Ο τομέας της Παιδείας παραδόθηκε αμέσως στη δυτική πλευρά, ώστε να αποφευχθεί ένα ντόμινο μετάδοσης της «αντίθετης» κουλτούρας.
◆ Οι 25 ανατολικογερμανικές εφημερίδες εξαγοράστηκαν όλες, αφού πρώτα βγήκαν στο σφυρί από το γερμανικό ΤΑΙΠΕΔ. Ο Τύπος της Αν. Γερμανίας πωλήθηκε αποκλειστικά σε μεγάλους δυτικογερμανικούς εκδοτικούς οίκους ή δημοσιογραφικούς ομίλους κι όχι σε ξένους επιχειρηματίες τύπου Μέρντοχ. Σε καίριες επιτελικές θέσεις από το 1990 και ύστερα δεν τοποθετήθηκε κανένα στέλεχος προερχόμενο από την Αν. Γερμανία σ’ αυτές τις επιχειρήσεις.
◆ Αστυνομία και στρατός διαλύθηκαν επιτόπου και οι όποιοι θύλακοι του κομμουνιστικού καθεστώτος ξηλώθηκαν άμεσα. Η ρετσινιά της Στάζι στιγμάτισε δικαίους και αδίκους.

Το ξεπούλημα

Με Παιδεία, Τύπο και ένστολους εκτός παιχνιδιού, οι δομές της Αν. Γερμανίας είχαν ξεριζωθεί πριν καλά καλά ολοκληρωθεί η οικονομική και κοινωνική ενοποίηση. Το γήπεδο πλέον ήταν άδειο. Επιχειρήσεις ξεπουλήθηκαν ή έβαλαν λουκέτο, τα πάντα άλλαξαν βιαίως και ραγδαία. Οι συνέπειες του ρεβανσισμού ήταν ολέθριες. Το 1990, άλλωστε, το ΑΕΠ των Ανατολικογερμανών έφτανε μόνον το 27% του αντίστοιχου των Δυτικογερμανών, ενώ η μετατροπή των δυο μάρκων σε αρχική αντιστοιχία 1 προς 1 ήταν στην πραγματικότητα πάνω από 1 προς 5.

Το γερμανικό ΤΑΙΠΕΔ στο διάστημα 1990 – 1994 έβγαλε στο σφυρί 8.500 δημόσιες επιχειρήσεις της Αν. Γερμανίας για ψίχουλα. Χαλυβουργίες, ορυχεία, εργατικές πολυκατοικίες, δάση, ακόμη και πυρηνικά εργοστάσια! Στις επιχειρήσεις αυτές εργάζονταν 4.000.000 άνθρωποι, εκ των οποίων τα 2.500.000 έμειναν άνεργοι.

Οι δείκτες ανεργίας εκτινάχθηκαν αμέσως. Σχεδόν 1 εκατ. άνθρωποι μετανάστευσαν δυτικά τον επόμενο χρόνο της επανένωσης για να βρουν δουλειά και συνολικά 2 εκατ. τα επόμενα χρόνια, δηλαδή το 13,5% του πληθυσμού αυτού του τμήματος της χώρας. Μέχρι το 1997 η ανεργία στο ανατολικό τμήμα της χώρας έφτανε το 17,7%. Το 2005 είχε αυξηθεί στο 18,8%! Οι επενδύσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις και η αύξηση ανταγωνιστικότητας δεν έφεραν, προφανώς, τον παράδεισο που έταζε ο Σόιμπλε.

Από το ξεπούλημα της Αν. Γερμανίας συγκεντρώθηκαν μόνο 45 δισ. μάρκα στο ταμείο του ενιαίου γερμανικού κράτους, αντί του στόχου των 600 δισ. που είχε βάλει η κυβέρνηση Κολ με το πρωτοπαλίκαρό του Σόιμπλε.
Στη μεγαλύτερη επιχείρηση ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία υπήρξαν και σκιές για το πάρε – δώσε σε τουλάχιστον 500 περιπτώσεις που έφτασαν στη Δικαιοσύνη. Όταν, μάλιστα, αργότερα ο Κολ βρέθηκε στο επίκεντρο του σκανδάλου των μαύρων ταμείων του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, με συνέπεια να παραιτηθεί το 1998, κατηγορήθηκε εκτός των άλλων ότι στο κομματικό ταμείο εισήλθαν και 47 εκατ. ευρώ μίζες από την Εlf Αquitaine, όταν ο γαλλικός όμιλος αγόρασε τα διυλιστήρια Λόινα και μια κρατική εταιρεία πετρελαίου στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Στο σκάνδαλο με τα μαύρα ταμεία ενεπλάκη και το όνομα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, εκλεκτού του Κολ για την προεδρία του CDU (1998-2000). Έτσι ουσιαστικά άνοιξε ο δρόμος για να αναρριχηθεί η Μέρκελ στην ηγεσία από το 2000 μέχρι σήμερα.

25 χρόνια μετά…

Η βιασύνη και η εμμονή του Σόιμπλε να καθαρίσει γρήγορα γρήγορα από τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» στοιχειώνει τη Γερμανία μέχρι τώρα, 25 χρόνια μετά:
◆ Σήμερα οι «κόκκινες» ανατολικές περιοχές της Γερμανίας παραμένουν οι πιο φτωχές της χώρας και ζουν με λιγότερο από το 60% του εθνικού εισοδήματος.
◆ Ο μέσος μισθός στην ανατολική Γερμανία είναι 2.317 ευρώ, ενώ στη δυτική ανέρχεται στα 3.094.
◆ Η ανεργία στην ανατολική Γερμανία είναι στο 9,1%, όταν στη δυτική βρίσκεται κάτω από 6%.
◆ Η μέση περιουσία ενός νοικοκυριού στα ανατολικά φτάνει τα 67.400 ευρώ, ενώ στα δυτικά στα 153.200.

Κι όλα αυτά ενώ ο Γερμανός φορολογούμενος ακόμα χρυσοπληρώνει την περιβόητη σύγκλιση, με τις γερμανικές κυβερνήσεις να έχουν επενδύσει περίπου 2 τρισ. στον εκσυγχρονισμό των υποδομών στην ανατολική Γερμανία. Προφανώς ο «αρχιτέκτονας της επανένωσης» κάτι δεν έκανε σωστά…
Μέσω, μάλιστα, αυτής της πολιτικής Κολ – Σόιμπλε άνοιξε και ο δρόμος για την περιβόητη «Ατζέντα 2010» του σοσιαλδημοκράτη Σρέντερ, που συμπίεσε το κοινωνικό κράτος στη Γερμανία, κυνήγησε τα επιδόματα, όπως αυτά των ανέργων, και έδωσε ευελιξία με δομικές αλλαγές στην αγορά εργασίας εφαρμόζοντας πιο ελαστικές μορφές, με όλο και «φτηνότερες» και πιο αποδυναμωμένες στρατιές εργαζομένων.
Ίσως τώρα, λοιπόν, να μπορούμε να αξιολογήσουμε καλύτερα τι εννοούσε ο Σόιμπλε όταν δήλωνε πέρυσι τον Απρίλιο: «Στην Ελλάδα συνέβη ό,τι και στην Ανατολική Γερμανία όταν εισαγάγαμε το γερμανικό μάρκο, το 1990. Σας θυμίζω ότι μέχρι τότε η οικονομία του κατεχόμενου από τη Σοβιετική Ένωση τμήματος της Γερμανίας ήταν η 11η στις στατιστικές του ΟΟΣΑ. Όμως, δεν ήταν ανταγωνιστική. Για να επιβιώσεις στην παγκοσμιοποιημένη αγορά χρειάζεται να έχεις ανταγωνιστική οικονομία. Αυτό ισχύει, φυσικά, και εντός της Ευρωζώνης».

Το χαρτί της δαιμονοποίησης της… κατεχόμενης Αν. Γερμανίας και της ενοχοποίησης των «τεμπέληδων της DDR» δεν βγήκε στον Σόιμπλε, που πάντα ανήκε στην πιο δεξιά πλευρά των χριστιανοδημοκρατών, και για έναν ακόμα λόγο. Από τις στάχτες των μάλλον αδύναμων αριστερών κομμάτων της Αν. Γερμανίας μετά την επανένωση δημιουργήθηκε στη συνέχεια το πανεθνικό Die Linke (Η Αριστερά), που έφτασε να κάνει διψήφια ποσοστά στις εκλογές του 2009 κι αναδείχθηκε τρίτο κόμμα στη γερμανική Βουλή το 2013. Το Die Linke «ενίσχυσε» εν μέρει και η «Ατζέντα 2010» του Σρέντερ, αφού το πιο αριστερό κομμάτι των σοσιαλδημοκρατών αντέδρασε και μετακινήθηκε εκεί.

Ο Σόιμπλε, πάντως, που υποστήριξε ανοιχτά τον πόλεμο κατά του Ιράκ το 2003 και το Γκουαντάναμο, δεν δείχνει να φοβάται τόσο μια άνοδο του Die Linke όσο ένα ισχυρό αριστερό ρεύμα με μεγαλύτερη δυναμική στην υπόλοιπη Ευρώπη. Γι’ αυτό σκληραίνει διαρκώς τη στάση του, προσπαθώντας με μένος να φρενάρει αυτή την προοπτική, που θα έκανε την κοσμοθεωρία του να καταρρεύσει.
Ο Γερμανός ισχυρός άνδρας της ευρωπαϊκής οικονομίας, πάντως, θεωρεί τον εαυτό του φιλοευρωπαϊστή. Η νεοφιλελεύθερη ευρωπαϊκή οπτική του, όμως, περνάει πάντα μέσα από την ισχυροποίηση της Γερμανίας με κάθε κόστος. Καμιά φορά ο Σόιμπλε αυτοσαρκαζόμενος δηλώνει: «Παρέμεινα ο ίδιος, απαίσιος άνθρωπος». Κάποιοι δεν θα διαφωνήσουν έντονα. Το σίγουρο είναι ότι, ακόμα κι αν η Μέρκελ θέλει να ξεχάσει ότι έζησε σε κομμουνιστικό καθεστώς, ο Σόιμπλε δεν την αφήνει υπενθυμίζοντας πάντα τον αριστερό… εφιάλτη που τον στοιχειώνει από τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου.

Τα σύκα – σύκα και η σκάφη – σκάφη

Τα σύκα – σύκα και η σκάφη – σκάφη

για τις αξιολογικές διαδικασίες.

 

Είναι αλήθεια πως εδώ και κάμποσους μήνες ο αναβρασμός στα σχολεία ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Το κλίμα ήταν βαρύ και ανθυγιεινό. Οι σχέσεις τεταμένες. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη. Η καχυποψία έντονη. Οι καλημέρες άκεφες. Και, ω! του θαύματος, έφτασε μια αναστολή, ούτε καν κατάργηση των νόμων της περιβόητης «αξιολόγησης», για να ανακουφίσει, έστω και προσωρινά, τις ψυχές των συναδέλφων.

Είναι κοινά αποδεκτό πως πληγωθήκαμε απ’ αυτή την υπόθεση. Συγχρόνως θα πρέπει να ομολογήσουμε πως οι διαδικασίες της κατηγοριοποίησης – βαθμολόγησης σχολείων και εκπαιδευτικών, δεν ανεστάλησαν από μόνες τους. Είναι αποτέλεσμα του αγώνα του κλάδου, που όλο αυτό το διάστημα δεν έσκυψε το κεφάλι. Οφείλουμε να το λέμε δυνατά, να το φωνάζουμε, πως τίποτε δεν πάει χαμένο. Αν μέναμε στην μοιρολατρία ορισμένων (ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει, εμείς τι να κάνουμε;) ή στην ηττοπάθεια (είμαστε χαμένοι, αυτοί έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι) ή στην αρνητική «αλληλεγγύη» (αφού και ο τάδε το έκανε, εγώ τι να κάνω;), τώρα δεν θα υπήρχε τίποτα να ανασταλεί. Ας μην ξεχνάμε σε πόσες παρατάσεις τους υποχρέωσε ο ΑΓΩΝΑΣ μας.
Βέβαια δεν μπορούμε να αγνοούμε ότι κάποιοι έτρεξαν να συμμετάσχουν στην όλη διαδικασία, παρά την αντίθετη θέση του κλάδου και ολόκληρου του δημόσιου τομέα. Έτρεξαν να αξιολογηθούν παρότι είχε εξαγγελθεί απεργία – αποχή. Ξέρουμε καλά όλοι ότι πολλά στελέχη διοίκησης, σχολικοί σύμβουλοι, διευθυντές, όχι μόνο έσπασαν την απεργία, αλλά μερικοί απ’ αυτούς πίεζαν να βάλουν στην «αξιολόγηση»  και στην «αυτοαξιολόγηση» τους υφισταμένους τους που αντιστέκονταν. Μερικοί απ’ αυτούς τους καλόπιαναν με πονηριά και ιδιοτέλεια, άλλοι διέχεαν το φόβο εσκεμμένα και άλλοι απειλούσαν. Συμπεριφέρθηκαν τελείως αντισυναδελφικά,  διαταράσσοντας ακόμα και την εύρυθμη λειτουργία του σχολείου και το εκπαιδευτικό κλίμα.

 Μοντέλα «αποκατάστασης της κανονικότητας»

Μπορούν τα πράγματα να αποκατασταθούν; Παρόλο που η θεωρία από την πράξη συνήθως απέχει αρκετά, ήδη από στόμα σε στόμα κυκλοφορούν διάφορα μοντέλα «αποκατάστασης της κανονικότητας».
Κάποιοι υποστηρίζουν πως όσοι για οποιοδήποτε λόγο, υπήρξαν υποστηριχτές της «αξιολόγησης», γνωρίζοντας τις συνέπειες που έφερνε, καλό είναι επιτέλους να ζητήσουν οικιοθελώς να συνεχιστεί η διαδικασία γι’ αυτούς (μόνο γι’ αυτούς), απολαμβάνοντας τις συνέπειες που γνώριζαν ότι θα έχουν. Αφού διαφοροποιήθηκαν τότε, ας το κάνουν με συνέπεια και τον ίδιο ζήλο ως το τέλος.
Άλλοι υποστηρίζουν πως  όσοι πρόθυμοι στάθηκαν ενάντια στον κλάδο, βάζοντας πλάτη για κάτι εξόφθαλμα αρνητικό, ας μην προτρέξουν να ξαναδηλώσουν πρόθυμοι για νέες θέσεις. Ή με τον Μαμωνά ή με τους συναδέλφους. Η ελάχιστη αξιοπρέπεια λέει, να μην αυτογελοιοποιούνται οι ίδιοι, θέλοντας να υπηρετήσουν τώρα  ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που στήριζαν λίγο πριν. Πώς να το κάνουμε; Σε θέσεις ευθύνης πρέπει να έχεις και το σθένος της σύγκρουσης και της αντιπαράθεσης. Να μην σκύβεις το κεφάλι σαν κακομοίρης δημόσιος υπάλληλος που τάχα είσαι υποχρεωμένος να εκτελείς άκριτα. Υπάρχουν κόκκινες γραμμές που οι ενάρετοι άνθρωποι, άντρες και γυναίκες, δεν περνούν, όποιο κι αν είναι το κόστος.
Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως οι νέες αρχές, όταν κληθούν να κάνουν κρίσεις για νέα στελέχη διοίκησης, ας έχουν κατά νου αυτούς που προθυμοποιούνταν να αξιολογηθούν και απειλούσαν τους εκπαιδευτικούς να τους ακολουθήσουν στην απεργοσπασία και τη διάλυση του δημόσιου σχολείου. Αυτούς που έκαναν αναρτήσεις από μόνοι τους, κόντρα στους Συλλόγους Διδασκόντων. Δεν  είναι έντιμο να  δούμε το νοσηρό φαινόμενο αυτοί να επιβιώνουν και να μεσουρανούν. Φυσικά και δεν προτείνουν εκδικητικά την αποπομπή τους, όπως θα έκαναν οι ίδιοι για όλους εμάς πολύ ευχαρίστως (γιατί αυτό  τους ζητούσε η αξιολόγηση, αλλά και ο νόμος για τα πειθαρχικά παραπτώματα για όσους ήταν ανυπόταχτοι) αλλά προτείνουν, όλοι όσοι μπήκαν στην «αξιολόγηση», να περάσουν άμεσα από εντατικά σεμινάρια συναδελφικότητας, αλληλοβοήθειας, αλληλεγγύης, ισοτιμίας, δημοκρατικής λειτουργίας του σχολείου και αυτογνωσίας και αν στο τέλος αποδειχτούν επαρκείς να επιστρέψουν στις σχολικές αίθουσες που έχουν οργανική θέση.
Ίσως να υπάρχουν κι άλλα μοντέλα. Μένει να δούμε τι θα επιλεγεί.

 Οι στρεβλώσεις των τυπικών προσόντων

Τα τελευταία χρόνια, είδαμε δυστυχώς, να γελοιοποιούνται τα τυπικά προσόντα, με την αγορά στην κυριολεξία κάθε είδους «χαρτιών». Βρίθει το διαδίκτυο από μεταπτυχιακά της αλλοδαπής που στην τιμή «αγοράς» τους προστίθεται και η μοριοδότηση της δήθεν γλωσσομάθειας.
Οι στρεβλώσεις χρήζουν διόρθωσης. Δεν μπορεί κάποιοι να πριμοδοτούνται ως ημέτεροι, να επιλέγονται σε θέσεις και κατόπιν, αυτή την χατιρική πριμοδότηση, να την κεφαλαιοποιούν και να την εμφανίζουν ως εξαιρετική ικανότητα. Από πού και ως πού οι περιφερειακοί διευθυντές είναι εξ οφίτσιο ικανοί για σύμβουλοι, ακόμα και για ελεγκτές δημόσιας διοίκησης; Όταν περισσεύει η ιδιοτέλεια χάνεται η αξιοπρέπεια.
Άλλοι ξέχασαν τόσο εύκολα, ότι μέχρι χτες ζητούσαν την ψήφο μας για να «αγωνιστούν για το καλό μας». Αρκετοί απ’ αυτούς, επειδή χρημάτισαν «συνδικαλιστές» βρέθηκαν πριμοδοτούμενοι με συνδικαλιστική δράση (και άρα θέσεις), ανταποδίδοντας το καλό που τους πρόσφερε ο κλάδος, στρεφόμενοι εναντίον του. Υπάρχουν όμως και μερικοί, οι οποίοι βρέθηκαν στη θέση του διευθυντή λόγω συγκυρίας και, δυστυχώς, δέχτηκαν να παίξουν το ρόλο του αξιολογητή στους ομοίους τους.
Τελικά τι σημαίνουν τα «χαρτιά» και τα πολλά μόρια; (ακαδημαϊκά και συνδικαλιστικά) και πόσοι μπορούσαν να τα αποκτήσουν; και αν δεν είχε κανείς χρήματα; ή  δεν διέμενε κοντά σε πανεπιστήμιο; ή δεν κληρωνόταν στο ΕΑΠ; ή δεν είχε γνωστό καθηγητή; και τόσα αν…Χωρίς όμως να φτάνουμε στο μηδενισμό και να απορρίπτουμε τα πάντα. Κάποιοι και κουράστηκαν και τα άξιζαν και τους χρειαζόμαστε.
Για  όσες στρεβλώσεις όμως δημιουργήθηκαν στην πορεία, χρειάζεται μια άλλη προσέγγιση.

 Εναλλακτική δομή (ενδεικτική πρόταση)

 Φοβάμαι, πως το μεγάλο πρόβλημα των στελεχών (διοίκησης και συνδικαλιστών) είναι η τάξη και η διδασκαλία. Όσο μεγαλύτερο διάστημα είναι ξεκομμένοι από τη «διδασκαλία της κιμωλίας», τόσο λιγότερο μπορούν να αφουγκραστούν τα προβλήματα. Είναι καιρός να δούμε την διοικητική δομή από μια άλλη οπτική. Για παράδειγμα:

·         Όλα τα στελέχη να επιλέγονται για δύο το πολύ συνεχόμενες θητείες, διάρκειας δύο ή τριών ετών. Να επανέρχονται στην τάξη για ανατροφοδότηση και κατόπιν να μπορούν να ξαναδιεκδικήσουν θέση ευθύνης. Άλλωστε όλοι δάσκαλοι σπουδάσαμε…

·         Κατάργηση των Περιφερειακών Διευθυντών. Ως μεταβατικό στάδιο, θα μπορούσαν να διοριστούν κάποιοι, με πολιτική ευθύνη και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

·         Διευθυντές Εκπαίδευσης με ρόλο συντονιστή του ΠΥΣΠΕ, με δημοκρατικές, διαφανείς διαδικασίες και αποφάσεις.

·         Πενταμελές ΠΥΣΠΕ, με τον Διευθυντή Εκπαίδευσης, τρεις αιρετούς και έναν διευθυντή σχολείου ή εναλλακτικά δύο αιρετούς, έναν εκπρόσωπο γονέων και έναν εκπρόσωπο του Δήμου.

·         Οι Σχολικοί Σύμβουλοι καταργούνται και απορροφούνται από τα ΚΕΔΔΥ. Ένα ΚΕΔΔΥ σε κάθε καλλικρατικό Δήμο, έχοντας την ευθύνη της παιδαγωγικής καθοδήγησης των σχολείων του Δήμου. Σε κάθε ΚΕΔΔΥ συστήνονται διεπιστημονικές ομάδες υποστήριξης των σχολείων και αξιολόγησης των μαθητών. Η στελέχωσή τους γίνεται από συναδέλφους αυξημένων προσόντων και εμπειρίας.

·         Διευθυντές σχολείων εκλεγμένοι από τους Συλλόγους Διδασκόντων, ανακλητοί από το ίδιο σώμα και  συντονιστές αυτού. Κυρίαρχο όργανο ο Σύλλογος Διδασκόντων.

Ως ενδεικτική πρόταση χρήζει συζήτησης και φυσικά βελτιωτικών τροποποιήσεων, όπως και αναλυτικής εξειδίκευσης. Προφανέστατα όμως ενέχει μια άλλη οπτική στη φιλοσοφία της διοικητικής πυραμίδας.

 Βελτίωση Εκπαιδευτικού Έργου (ενδεικτική πρόταση)

 Το μεγάλο θέμα, που ταλάνισε την εκπαιδευτική καθημερινότητα στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, είναι αυτό της κακόφημης πλέον «αξιολόγησης». Επιβάλλεται να συζητήσουμε για μια άλλη διαδικασία αμφίδρομης αλληλοτροφοδότησης των εκπαιδευτικών, σχετικά με τη βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου. Αυστηρά χωρίς τιμωρητικό χαρακτήρα, με ακώλυτη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη.

Ενδεικτικά:

·         Καταργείται από το λεξιλόγιό μας η «αξιολόγηση». Έχει φορτιστεί τόσο αρνητικά που, δυστυχώς, δεν μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί. Ας ονομαστεί για παράδειγμα «Βελτίωση Εκπαιδευτικού Έργου».

·         Επαναλειτουργούν τα Διδασκαλεία για όλους (δασκάλους και καθηγητές), ως η μόνη επίσημη και έγκυρη μετεκπαίδευση. Φυσικά επικαιροποιημένη στις σημερινές ανάγκες.

·         Σχετικά με το διοικητικό κομμάτι, ως υπάλληλοι, έχουμε τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα. Υπάρχει, συνεπώς, ήδη το εργαλείο για να μπούνε οι όποιοι παραβάτες στη θέση τους.

·         Όσο για το διδακτικοπαιδαγωγικό κομμάτι, στόχος είναι η βοήθεια. Τα κλιμάκια του ΚΕΔΔΥ (που αναφέρθηκαν παραπάνω), θα έχουν την δυνατότητα της αλληλοτροφοδότησης στους προβληματισμούς και τις δυσκολίες των συναδέλφων, με ευθύνη επίβλεψης λίγων σχολείων, ανάλογα με τις περιοχές ευθύνης των σημερινών σχολικών συμβούλων. Τριπρόσωπα κλιμάκια, με εκπαιδευτικό, ψυχολόγο και κοινωνικό λειτουργό, αυξημένων προσόντων (κάτι σαν τους σημερινούς σχολικούς συμβούλους), θα μπορούν να αντιμετωπίζουν πολυτροπικά τις όποιες δυσκολίες, ατομικά ή σε επίπεδο σχολικής μονάδας, με παιδαγωγικές συναντήσεις.

 

  Δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε σήμερα, τα πράγματα δεν βελτιώνονται. Μόνο αλλάζουν συθέμελα. Για να γίνει όμως μια τέτοια αλλαγή, προϋποθέτει πως έχουμε κουβεντιάσει πρώτα τι σχολείο θέλουμε. Το περιεχόμενό του και βέβαια πού θα αποσκοπεί. Σχολείο που θα απαντά στις δικές μας ανάγκες και στις απαιτήσεις της δικής μας κοινωνίας.

 

Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

 

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

   Ο.Λ.Μ.Ε.                                                                

Ερμού & Κορνάρου 2

ΤΗΛ: 210 32 30 073 - 32 21 255

FAX: 210 33 11 338                          

www.olme.gr                                                             

e-mail: olme@otenet.gr                                               Αθήνα, 16/03/15        

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αποφάσεις της Γ.Σ. των Προέδρων των ΕΛΜΕ (14/3/15)

 

Πραγματοποιήθηκε στις 14/3 στην Αθήνα η Γενική Συνέλευση (Γ.Σ.) των Προέδρων των ΕΛΜΕ της χώρας. Η Γ.Σ. επιβεβαίωσεότι το πλαίσιο αιτημάτων της Ομοσπονδίαςείναι αυτό πουπεριέχεται στις αποφάσεις του 16^ουΣυνεδρίου (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2013/02/apof040713.pdf), στην απόφαση της Γ.Σ. των Προέδρων (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2014/09/apoGS-9-14.pdf)  και στο πρόσφατο υπόμνημα του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ προς την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας (http://olme-attik.att.sch.gr/new/wp-content/uploads/2015/02/ypomnimaneaigesia10022015.pdf).

 

Για το άμεσο πρόγραμμα δράσης αποφασίστηκαν τα παρακάτω:

 

·         Ημέρα πανελλαδικής δράσης και συλλαλητήριο με κεντρικό θέμα την άμεση επαναφορά τομέων και ειδικοτήτων που καταργήθηκαν καθώς και όλων των συναδέλφων που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα χωρίς προϋποθέσεις,  ενάντια στο καθεστώς της κινητικότητας – διαθεσιμότητας – απολύσεων, την ερχόμενη Πέμπτη (19/3) ή  Παρασκευή (20/3), σε συνεννόηση με ΑΔΕΔΥ, Ομοσπονδίες και Συντονιστικά.

·         Οργάνωση σύσκεψης από την ΟΛΜΕ και τις ΕΛΜΕ όλων των εκπαιδευτικών φορέων (πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης), Ομοσπονδιών και Συλλόγων Γονέων, μαθητών για την οργάνωση κινητοποιήσεων και άλλων δραστηριοτήτων, για σίτιση, περίθαλψη, μεταφορά των μαθητών, κάλυψη των κενών - διορισμοί, ωράριο, έκτακτη οικονομική ενίσχυση των σχολείων, λειτουργία της πρόσθετης και ενισχυτικής, ζητήματα δημοκρατίας και αντιμετώπισης φαινομένων αυταρχισμού και άλλα τοπικά προβλήματα.

·         Νέες Γ.Σ. όταν δοθεί στη δημοσιότητα το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας.

 

 

Κάλεσμα του Blockupy: Στην Ελλάδα με αγάπη

 Κάλεσμα του Blockupy: Στην Ελλάδα με αγάπη

 

Η ώρα του Κυρίου, έρχεται σαν κλέφτης στην μέση της νύχτας, γράφει ο Απόστολος Παύλος στην επιστολή του προς τους Θεσσαλονικείς, την κοινότητα στην οποία τώρα υπάρχει η σύγχρονη ελληνική πόλη της Θεσσαλονίκης. Μία απίστευτη σύμπτωση μιας και σήμερα ξανά ερχόμαστε αντιμέτωποι με μία νέα εποχή, μία εποχή που ξέσπασε μάλλον ξαφνικά έχοντας τις ρίζες της στην Ελλάδα. Οι προκλήσεις αυτής της νέας αποχής, δεν εξαρτώνται απλά από την δυνατότητα κάποιας κυβέρνησης να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των ψηφοφόρων, επειδή οι μεγάλες αλλαγές που πλησιάζουν και που εγκαινιάστηκαν από τις Ελληνικές Εκλογές, δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από μία κυβέρνηση και σίγουρα όχι από μία κυβέρνηση που είναι μόνη της.

Ποια είναι η μεγάλη αυτή αλλαγή που πραγματοποιήθηκε από τους Έλληνες ψηφοφόρους και της Κυβέρνησή τους; Ποιο είναι το περιεχόμενο αυτής της αναταραχής που οι λεγόμενοι «θεσμοί» προσπαθούν να αναιρέσουν; Ως πρώτο βήμα, επιβάλλεται να απαγορεύτεί σε αυτούς τους θεσμούς να μας μετατρέψουν όλους σε οφειλέτες. Οι Έλληνες ψηφοφόροι και η Κυβέρνησή τους δηλώνουν συνοπτικά: Είμαστε αθώοι. Θα επιστραφεί η ευθύνη των χρεών προς τους πραγματικούς οφειλέτες: τους ίδιους τους θεσμούς, τις χρηματοοικονομικές αγορές, τις κυβερνήσεις τους, τις διεφθαρμένες ελίτ -οπουδήποτε και οποιοιδήποτε και αν είναι- και η λογική που τους συνδέει. Το ελληνικό μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Δεν πληρώνουμε το χρέος σας.
Το δεύτερο βήμα αυτής της μεγάλης αλλαγής είναι να μετατρέψει το πρόβλημα του χρέους από ένα Ελληνικό πρόβλημα (ή Ισπανικό ή Πορτογαλικό κλπ), σε ένα Ευρωπαικό πρόβλημα. Αν θέλαμε να το διατυπώσουμε λίγο πιο θετικά: Απορρίπτοντας την ευθύνη αυτού του μεγάλου χρέους, οι Έλληνες ψηφοφόροι και η Κυβέρνησή τους απαιτούν με την σειρά τους μία Δημοκρατική Ευρώπη. Ζητούν μία Ευρώπη που θα παρέχει σε όσουν ζουν στην επικράτειά της, ελεύθερη και ισότιμη πρόσβαση για τα δικαιώματά τους και συνεπώς στον κοινωνικό πλούτο. Σε αντίθεση με αυτό, ο στόχος των «θεσμών» και των πελατών τους είναι να υποτάξουν όλη την Ευρώπη σε ένα χρέος που δεν μπορεί να αποπληρωθεί ποτέ.
Αυτή η υποταγή αναφέρεται συχνά ως λιτότητα και σχετίζεται με μία φετιχοποιημένη «μαύρη» οικονομική πολιτική. Ο κανόνας της λιτότητας επιθυμεί να μας κάνει να πιστέψουμε ότι όλοι μας – και μαζί και η ίδια η δημοκρατία- είμαστε χρεωμένοι στην οικονομία. Η πολιτική δήλωση που συνοδεύει το παραπάνω, είναι ότι η Ευρώπη θα συνεχίσει να είναι υποταγμένη στην Γερμανία. Ως εκ τούτου το βασικό τρίτο βήμα της ανατροπής είναι η αντικατάσταση της οικονομίας με την πολιτική δράση και την δημοκρατία.
Η ζωή μας δεν μπορεί να υπολογιστεί με μία καλοφτιαγμένη φόρμουλα και μία εύχρηστη αριθμομηχανή. Το να είσαι αλληλέγγυος με τους Έλληνες και την Κυβέρνησή τους δεν σημαίνει τίποτα λιγότερο από το να είσαι αλληλέγγυος με μία Ευρώπη η οποία από τώρα και στο εξής υποβάλλεται σε μία διαδικασία εκδημοκρατισμού. Ωστόσο, μία τέτοια διαδικασία δεν μπορεί απλά να είναι μία κυβερνητική πράξη από μόνη της καταδεικνύοντας έτσι την πρόκληση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε. Οι Ελληνικές εκλογές απεικονίζουν μία συμπύκνωση της πολυετούς αντίστασης εκατομμυρίων ανθρώπων στους δρόμους και τις πλατείες των πόλεών τους, στην Θεσσαλονίκη και αλλού. Η υπεράσπιση αυτής της Κυβέρνησης και η υπεράσπιση της ίδιας της δημοκρατίας θα πρέπει να προχωρήσουν προς την ίδια κατεύθυνση.
Επειδή η μεγάλη ανατροπή που αρχικά πραγματοποιήθηκε μέσω την Ελληνικών εκλογών, μπορεί να είναι μόνο μία πανευρωπαική ανατροπή, είναι δυνατό να ολοκληρωθεί στους δρόμους και τις πλατείες όλης της Ευρώπης.
Οι κινητοποιήσεις του Blockupy στην Φρανκφούρτη στις 18 Μαρτίου θα είναι μία πρώτη απάντηση με αυτό τον τρόπο. Καλούμε όλους και όλες να συμμετέχουν. Όχι μόνο η ώρα του Κυρίου άλλα και των ανθρώπων, είναι που πλησιάζει σαν κλέφτης μέσα στην νύχτα.

Πρώτες υπογραφές:

Sonja Buckel (Πολιτική επιστήμονας και Δικηγόρος, Kassel), Rita Casale (Φιλόσοφος, Wuppertal), Dietmar Dath (συγγραφέας, Frankfurt), Fabian Kessl (εκπαιδευτικός και κοινωνικός επιστήμονας, Essen), Regina Kreide (πολιτικός επιστήμονας, Gießen), Stephan Lessenich (Κοινωνιολόγος, München), Kathrin Röggla (συγγραφέας, Berlin), Margit Rodrian-Pfennig (πολιτικός επιστήμονας, Frankfurt), Hartmut Rosa (κοινωνιολόγος, Jena), Thomas Seibert (φιλόσοφος, Frankfurt/M), Margarita Tsomou (συνεκδότης του περιοδικού Missy Magazin, Berlin), Joseph Vogl (φιλόλογος, Berlin)

Με ιδιαίτερο χαιρετισμό:

Raúl Sánchez Cedillo (μεταφραστής, Madrid), Costas Douzinas (καθηγητής νομικής, London), Michael Hardt (ακαδημαικός/διανοούμενος, Durham), Montserrat Galcerán Huguet (φιλόσοφος, Madrid), Naomi Klein (συγγραφέας και δημοσιογράφος, Toronto), Sandro Mezzadra (πολιτικός επιστήμονας, Bologna), Toni Negri (πολιτικός επιστήμονας, Paris)

Και άλλες υπογραφές:

Dario Azzellini (πολιτικός επιστήμοναςr, Linz), Bernd Belina (γεωγράφος Frankfurt/M.), Matthias Blöser (πολιτικός επιστήμονας, Frankfurt/M), Katja Diefenbach (πολιτισμικές σπουδές, Berlin), Irene Dölling (κοινωνιολόγος, Berlin), Michael Hartmann (κοινωνιολόγος, Darmstadt), Micha Hinz (κοινωνικός επιστήμονας, Frankfurt/M), Pascal Jurt (κοινωνιολόγος, Berlin/Wien), Isabell Lorey (πολιτικός επιστήμονας, Berlin), Morus Markard (ψυχολόγος, Berlin), Ingo Matuschek (κοινωνιολόγος, Berlin), Wolfgang Neef (κοινωνιολόγος, Berlin), Ludwig A. Pongratz (φιλόσοφος της εκπαίδευσης, Darmstadt), David Salomon (πολιτικός επιστήμονας, Siegen), Eric Sons (κοινωνιολόγος της Τζαζ, Hamburg), Robert Stadlober (ηθοποιός, Berlin), Rainer Rilling (κοινωνιολόγος, Marburg), Klaus Weber, (κοινωνική ψυχολόγος, München), Markus Wissen (κοινωνικός επιστήμονας, Berlin), Raul Zelik (συγγραφέας, Berlin)

- See more at: http://left.gr/n…/kalesma-toy-blockupy-stin-ellada-me-agapi…

 

Η Γερμανία έχει το δικαίωμα πλέον να υποστηρίζει με στρατιωτικά μέσα τα οικονομικά της συμφέροντα!

Το Ευρώ και το Χρέος

 

Δύο πράγματα καθορίζουν τις τύχες μας σαν ναναι αυτές μοίρα και κισμέτ. Το ευρώ και το χρέος.

Το ευρώ είναι ένα νόμισμα ζουρλομανδύας. Είναι αναντίστοιχο με τις διαφορετικές δημοσιονομικές πραγματικότητες, ανόμοιων κατά την εθνική τους στρατηγικής χωρών που μάλλον αποκλίνουν παρά συγκλίνουν (και οι χώρες και οι στρατηγικές).

Ως εκ τούτου σιγά – σιγά το ευρώ μετατρέπεται...
σε ένα πανίσχυρο μάρκο που ηγεμονεύει, υπαγορεύει και εν τέλει διατάσσει υπηκόους και υποτελείς διαφόρων διαβαθμίσεων, απ’ τους Ολλανδούς έως τους Έλληνες. Με έναν παράδοξο τρόπο που παράδοξος δεν είναι το ευρώ εισάγει στην πολιτική και κοινωνική ζωή των χωρών που κατέχει, έναν οικονομικό ρατσισμό, ταξικό, που καταλήγει στην αναπαραγωγή (και παραγωγή νέων) εθνικιστικών στερεοτύπων.
Μέσα στον ορυμαγδό της εποχής, όπου η κρίση εστιάζει την προσοχή των πολιτών στο μερικό κι όχι στο όλον, έχει περάσει απαρατήρητο (σχετικώς) το γεγονός ότι η Γερμανία έχει αλλάξει ακόμα και το αμυντικό της δόγμα (στην πραγματικότητα εκ νέου επιθετικό! Και μάλιστα βασισμένο στο «DNA της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής» όπως αναφέρθηκε σε αυτό, και κατά συνέπειαν στο φρικτό γερμανικό προηγούμενο, ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, κ. Σταϊνμαγιερ).
Η Γερμανία σήμερα ξετσίπωτα διακηρύσσει urbi et orbi ότι τα οικονομικά της συμφέροντα (κι όχι τα συμφέροντα της Ένωσης) είναι υπεράνω όλων, uber alles. Προσέτι προχωρά ένα βήμα παραπάνω (μάλλον κάνει ένα τεράστιο αλμα προς το φρενοκομείο) διακηρύσσοντας επίσης, ότι η Γερμανία έχει το δικαίωμα πλέον να υποστηρίζει με στρατιωτικά μέσα τα οικονομικά της συμφέροντα!
Για μια χώρα που έως μόλις πριν από λίγα χρόνια το Σύνταγμα της απαγόρευε στον στρατό της να επιχειρεί εκτός των συνόρων της, η απόσταση που έχει διανυθεί είναι μεγάλη και φθάνει έως το Αφγανιστάν, το Κίεβο και την Αθήνα. Η Γερμανία στήνει συστηματικώς έναν «ζωτικό χώρο» στα ανατολικά της, κατά το χιτλερικό προηγούμενο, και εξακτινώνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη δημιουργώντας αλλού σφαίρες επιρροής, άλλου προτεκτοράτα και άλλου ειδικές οικονομικές ζώνες. Δια της βίας. Της οικονομικής βίας και της συνεπακόλουθης πολιτικής υπαγόρευσης, κοινώς δικτατορίας, η οποία μάλιστα φιλοδοξεί στο εγγύς μέλλον να διαθέτει και στρατιωτικά μέσα!

Κανονικά, θα έπρεπε να έχει βαρέσει συναγερμός. Όπως έγραφα και στην «Πράβδα» στη Real News της Κυριακής, η Γερμανία μετατρέπεται ταχύτατα στον «Μεγάλο Ασθενή της Ευρώπης», τον «τρελό ασθενή» που οδηγεί τη Γηραιά Ήπειρο σε δεσμά, σε υποταγή ή σε πόλεμο. Ουδείς το 1980 θα πίστευε ότι η Γερμανία θα διέλυε τη Γιουγκοσλαβία κι όμως! απ’ το 1990 η Γερμανία προελαύνει. Βρίσκεται έξω απ’ το Κίεβο και μέσα στην Αθήνα. Αν ισχυροποιηθεί κι άλλο τί άλλο θα επιδιώξει και μπορέσει να κάνει;

Και το χειρότερο όλων είναι ότι στην παρούσα φάση ουδείς τολμά να μιλήσει στη Γερμανία τη γλώσσα της αλήθειας που προκύπτει απ’ το σκοτεινό παρελθόν της και τις καθόλου λαμπρές φιλοδοξίες της. Αν οι ναζί ήταν «γίγαντες με μυαλό νάνου» η σημερινή Γερμανία πάει για Κύκλωπας με ένα μάτι – το ευρώ – μάτι που δεν βλέπει πέρα απ’ τη μύτη του.
Στον ίδιο παρονομαστή με το νόμισμα τύραννο βρίσκεται και το χρέος τύραννος. Η ίδια Η Γερμανία χρωστάει τα κερατά της, επιφυλάσσει όμως για το χρέος της μια σεισάχθεια που βασίζεται στη «δημιουργική λογιστική» αλλά και στη «δημιουργική ασάφεια». Όλα τα κράτη είναι χρεωμένα. Αν συνυπολογισθεί το τριπλό χρέος – δημόσιο, ιδιωτικό, τραπεζικό – η φούσκα έχει μεγαλύτερες διαστάσεις απ’ τον πλανήτη με πρωταθλήτριες στην τοξικότητα τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, την Ιαπωνία κι άλλες ων ουκ έστι αριθμός – ή μάλλον υπάρχει αριθμός, ακούει στο όνομα 199 τρισεκατομμύρια δολάρια χρεών που αντιστοιχούν στο 285% του παγκοσμίου ΑΕΠ!!
Αν το Ευρώ είναι όπλο, όπλο είναι και το χρέος. Όπως όλο και περισσότεροι παραδέχονται, το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι πολεμικό εργαλείο για τη διαμόρφωση των διακρατικών σχέσεων, όπως επίσης και για τη διαμόρφωση των ταξικών σχέσεων στο εσωτερικό των χωρών.
Η Ελλάδα επί πέντε χρόνια τώρα αναδομείται με εργαλείο το χρέος και αναμορφώνεται ή μάλλον διαμορφώνεται σε μια χώρα παρία. Ο ελληνικός λαός πληρώνει ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος και όχι μόνον αυτό, αλλά μπαίνει υπό τα καυδιανά δίκρανα μιας «συμφωνίας» που θα διαρκέσει γενιές και δεκαετίες. Με έναν λόγο, υποδουλώνεται.
Το 1% των πλουσίων (Γερμανών, Ελλήνων και όλων των φυλών του Ισραήλ) υποχρεώνει το 99% των υπολοίπων σε έναν τρόπο ζωής που κινείται γύρω από ένα χρέος, όχι μάλιστα δικό τους, αλλά του 1% που το δημιούργησε. Που όχι μόνον το δημιούργησε αλλά θέλει και να το εισπράττει.
Πρόκειται για έναν παραλογισμό που για να εφαρμόζεται προϋποθέτει οικονομική λιτότητα και πολιτική δικτατορία. Ο παραλογισμός αυτός, ανήθικος όσον δεν γίνεται ναναι κάτι ανήθικο, μετέρχεται ένα στρατήγημα για να υπάρχει: τη συναίνεση των μαζών. Αυτό είναι το νέο «Κοινωνικό Συμβόλαιο»: η ευπιστία και η τιμιότητα των μαζών να χρησιμοποιείται εναντίον τους. Αυτό είναι και το (κάθε) Μνημόνιο: να αποδέχεσαι ως δικό σου, εσύ το 99%, το χρέος που δημιούργησε το 1%! Να αποδέχεσαι στη συνέχεια μια «συμφωνία» για να το ξεπληρώσεις, που, επί δεκαετίες θα ρυθμίζει τη ζωή σου και τη ζωή των ερχομένων γενεών, με τους κανόνες μιας δικτατορίας.
Έτσι το κακό εμφανίζει τον εαυτόν του ως «αναγκαίο κακό» και δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο αυτοτροφοδοτούμενης υποδούλωσης.

Με Σκύλλα το Ευρώ και Χάρυβδιν το Χρέος, κανένας απ’ τους συντρόφους του Οδυσσέα δεν θα φθάσει στην Ιθάκη κι αν φθάσει ο ίδιος, θα φθάσει μόνον για το πικρό του τέλος...

 Του Στάθη από enikos