Τάσος Λειβαδίτης - Η δική μου αριστερά

Με αγάπη και καλό βόλι σήμερα...

Τάσος Λειβαδίτης - Η δική μου αριστερά

 

 

Η δική μου αριστερά, είναι η στρατιά των διπλά ηττημένων ευγενών ηρώων που για ένα πουκάμισο αδειανό, για ένα διαψευσμένο όνειρο, για μια ματαιωμένη ελπίδα έδωσαν τη ζωή τους.

Η δική μου αριστερά διακρινόταν πάντα για την ευγένεια της.

Η δική μου αριστερά ξεχώριζε πάντα για την επιμονή της στις ιδέες της.

Η δική μου αριστερά οριοθετήθηκε για την ανιδιοτελή της προσφορά.

Η δική μου αριστερά φημιζόταν για την ανεκτικότητα της στο διαφορετικό, δίχως αποκλεισμούς, δίχως χαρακτηρισμούς, δίχως «επαγρυπνητές» της ιδεολογικής καθαρότητας, δίχως «στρατόπεδα συγκέντρωσης» για τους «αντιφρονούντες».

Η δική μου αριστερά σταυρώθηκε στα Μακρονήσια της πατρίδας μου και τα μακρινά γκουλάγκ της Σιβηρίας.Βασανίστηκε στο Μπούλγκες, στην Μπουμπουλίνας και σε όλα τα κολαστήρια όπου γης.

Η δική μου αριστερά υμνήθηκε για την ουτοπική της προσμονή στα όρια της μεταφυσικής εσχατολογίας.

Η δική μου αριστερά τραγουδήθηκε για την ομορφιά των στίχων της.

Η δική μου αριστερά απεικόνισε το κάλλος του ήθους των απλών ανθρώπων που πίστεψαν σ’ αυτήν και θυσιάστηκαν για τα ευγενικά ιδανικά της.

Η δική μου αριστερά αγαπούσε τον τόπο μου και μοχθούσε γι’ αυτόν. Για ένα καλύτερο μέλλον.

Η δική μου αριστερά ήταν ρηξικέλευθη, ανατρεπτική, αιρετική, μα πάνω απ’ όλα δημιουργική, ακόμη κι όταν αστοχούσε.

Η δική μου αριστερά διαιωνίστηκε στην ιστορία για την ομορφιά των ίδιων των ανθρώπων της.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν πίστεψε σε δόγματα, ποτέ δεν αναγνώρισε ιερατεία, ποτέ δεν ενθάρρυνε την Ιερά Εξέταση της ιδεολογικής καθαρότητας.

Η δική μου αριστερά δεν είχε ποτέ σωτηριολογικό, εσχατολογικό, τελεολογικό χαρακτήρα.

Η δική μου αριστερά δεν δίστασε ποτέ να αυτό- αναιρεθεί. Να συγκρουστεί μετωπικά με τον εαυτό της, να υπονομεύσει την αλήθεια της και να αναζητήσει την αλήθεια του Άλλου, σε μια προσπάθεια υπονόμευσης και ανατροπής της αδικίας.

Η δική μου αριστερά δεν φορούσε ποτέ κουκούλες, δεν ήταν τρακαδόρικη, δεν ήταν λαϊκίστικη, δεν ήταν ολοκληρωτική, δηλαδή αντι-αισθητική, δεν ήταν τραμπούκικη.

Η δική μου αριστερά δεν ήταν προβοκατόρικη, δεν ήταν αρνητική, δεν ήταν εξ επαγγέλματος καταγγελτική.

Η δική μου αριστερά ποτέ δεν ήταν «μεταπράτης» του ανθρώπινου πόνου, «μεσάζοντας» των συνθημάτων και των στερεοτύπων, «αλληλέγγυα» της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης.

Η δική μου αριστερά δεν πέταξε ποτέ γιαούρτια, απεναντίας, έφαγε σφαίρες.

Η δική μου αριστερά δεν «χάιδεψε» ποτέ αυτιά τεμπέληδων, λουφαδόρων και βολεμένων.

Η δική μου αριστερά δεν θέλησε τις θέσεις και τα αξιώματα. Προτίμησε το είναι από το έχειν. Γι’ αυτό και είναι ταπεινά υπερήφανη για την ανιδιοτελή προσφορά της.

Η δική μου αριστερά διώχθηκε και από τους πολιτικούς της αντιπάλους και από τους «συντρόφους» της. Γι’ αυτό και είναι μια διπλά ηττημένη μα και διπλά δοξασμένη αριστερά.

Η δική μου αριστερά είναι αειφόρως αναστάσιμη γιατί γι’ αυτή το πρόσωπο είναι υπεράνω του όχλου.

Η μοναδική, ανεπανάληπτη, αναντικατάστατη αυταξία του προσώπου είναι το καθοδηγητικό νήμα της πορείας της. Μιας πορείας που ξεκινάει από το ταπεινό σπήλαιο της γέννησης του ανθρώπου, συνεχίζει στον Κήπο της Γεσθημανής, αποκορυφώνεται στο Γολγοθά και ολοκληρώνεται στην Ανάσταση του κάθε ταπεινού και καταφρονημένου τούτης της Γης.

Η δική μου αριστερά, ίσως, να είναι ουτοπική. Μ’ αρέσει όμως η ουτοπία. Είναι σαν τον ορίζοντα, όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται. Σε κάνει, παρόλα αυτά, να προχωράς πάντα μπροστά.

Εν τέλει, η δική μου αριστερά είναι μια πολύ μοναχική υπόθεση.

Μια οφειλόμενη απάντηση στην αγαπητή μας ΔΑΚΕ

ΕΝΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ

Μια οφειλόμενη απάντηση στην αγαπητή μας ΔΑΚΕ

Με έκπληξη διαβάσαμε στην ανακοίνωση της ΔΑΚΕ/14-9-14, τις δήθεν απορίες της σχετικά με το ΔΣ του Συλλόγου μας. Γιατί «ξύνεται στην γκλίτσα του τσοπάνη»; Σε ό,τι μας αφορά δεν θα κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε και απαντάμε: Ας κοιτάξει στον καθρέφτη για να δει τους υπεύθυνους. Ανερυθρίαστα, θέλει να αποσείσει τις ευθύνες της. Ανέντιμο!!!

Επί του προκείμενου:

Μιλάει για ευθύνες του προεδρείου του Συλλόγου, όταν γνωρίζει ότι από τον Μάιο υπάρχει μόνο πρόεδρος και δεν υφίσταται προεδρείο στο Σύλλογο, εξαιτίας της απόρριψης από τη μεριά της όλων των προτάσεων, ακόμα και για εκλογή προεδρείου «ανοχής» που έγιναν και από την Ενωτική Δράση και το ΠΑΜΕ. Ρώτησε καθόλου, όλους αυτούς τους μήνες, με τις πλάτες τίνων μπόρεσε να λειτουργήσει ο Σύλλογος; Ας τους πούμε εμείς. Μόνο με τις πλάτες των μελών της Ενωτικής Δράσης κι ας μην ήμασταν στο προεδρείο. Πώς βγήκε και βγαίνει η δουλειά του Ταμείου  ή της Γραμματείας, σε μια περίοδο που υπήρχαν αυξημένες απαιτήσεις λόγω συνδρομών και συνεδρίου της ΔΟΕ; Τι συνεισέφερε η ΔΑΚΕ όλους αυτούς τους μήνες; Δυστυχώς, τίποτα. Χρωστάει μόνο ένα πρακτικό από τον Ιούνιο που ακόμα δεν καθαρόγραψε μέλος της που ορίστηκε πρακτικογράφος ελλείψει Γραμματέα.  Παράλληλα, όλο το καλοκαίρι, με πρωτοβουλία της Ε.Δ. υπήρχε επικοινωνία του μονομελούς (με ευθύνη της ΔΑΚΕ) προεδρείου, με όλα τα μέλη, για το αν χρειάζεται να συγκληθεί  ΔΣ. Η απάντηση του αιρετού της ΔΑΚΕ και μέλους του ΔΣ ήταν πως «για την ώρα μας καλύπτουν οι ανακοινώσεις της ΔΟΕ και αν χρειαστεί κάτι, αφού  συνεδριάζουμε για το ΠΥΣΠΕ, θα  δούμε αν πρέπει να συγκληθούμε». Φαίνεται πως  η μνήμη τους είναι αρκετά κοντή.

Πότε η ΔΑΚΕ έφερε κείμενο ή έστω λίγες αράδες για κάποιο θέμα και αρνηθήκαμε να το κουβεντιάσουμε; Πότε πρότεινε κάτι και δεν το καταλάβαμε; Θέλει πολύ θράσος για να κάνεις και κριτική από πάνω.

Μάλιστα, εντελώς «τυχαία», αντίστοιχη ανακοίνωση-καταγγελία έχει κάνει πρόσφατα και η ΔΑΚΕ Δευτεροβάθμιας προς το προεδρείο της ΕΛΜΕ που απαρτίζεται από μέλη της Ενωτικής Δράσης. Τί έγινε στ’ αλήθεια συνάδελφοι; Νοιώσατε την ανάγκη εν όψει Βουλευτικών εκλογών να δώσετε τα «διαπιστευτήριά» σας στους … «ηγέτες»; Θέλετε να κάνετε αισθητή τη συνδικαλιστική σας παρουσία στα «υψηλότερα κλιμάκια» του κόμματος; Ή απλώς προσέξατε πως έρχονται και οι εκλογές του Σωματείου, οπότε σκεφτήκατε πως καλό θα ήταν να υπενθυμίσετε στους συναδέλφους ότι … υπάρχετε; Αρκετά μ’ αυτήν τη μικροπολιτική· δε νομίζετε;

Μπορεί το ΔΣ να μην έβγαλε ανακοίνωση για τους διευθυντές, αλλά ως Ενωτική Δράση τοποθετηθήκαμε με ανακοίνωσή μας στις 08-06-15. Τόσο επιλεκτική η μνήμη σας!!!

 Πάντως, για όσο διάστημα είχαμε την ευθύνη του προεδρείου, είμαστε στη διάθεση κάθε συναδέλφου να κρίνει και να συγκρίνει. Απλά, εκεί που μας χρωστάγανε, είναι αμαρτία να θέλουν και το βόδι…

         Τελειώνοντας, υπενθυμίζουμε μια ατάκα της ταινίας (Παριζιάνα), « Σούζη τρως … και ψεύδεσαι και τρως!»

Καλή Σχολική Χρονιά με Αγωνιστική Ετοιμότητα

Καλή Σχολική Χρονιά με Αγωνιστική Ετοιμότητα

 

Με την έναρξη της σχολικής χρονιάς μαζί με τις ευχές θεωρούμε αναγκαίο να επικοινωνήσουμε μαζί σας.

Η νέα σχολική χρονιά μας βρίσκει αντιμέτωπους με καταστάσεις και ζητήματα που εντείνουν τα προβλήματα στον χώρο της εκπαίδευσης αλλά και στην κοινωνία. Το τρίτο μνημόνιο συνεχίζει στον ίδιο δρόμο των προηγουμένων αναβαπτίζοντας αντιδραστικές ρυθμίσεις σε αναγκαίες (εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ, ασφαλιστικό, εργασιακά), νομιμοποιώντας την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας και υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών μας στα δεσμά της ΕΕ και του ΔΝΤ μέσα από την αποδοχή των υποχρεώσεων για την εξυπηρέτηση του χρέους. Η χρονιά αρχίζει σε ένα περιβάλλον που το μνημονιακό μέτωπο ενισχύθηκε κοινοβουλευτικά (222 βουλευτές από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ), αποδεχόμενο πλήρως τις επιταγές ΕΕ και του ΔΝΤ. Παράλληλα η εμπλοκή της χώρας στους σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς των μεγάλων δυνάμεων, γεννά τεράστιους κινδύνους για το λαό.

Η Κοινή Δράση Εκπαιδευτικών Καρδίτσας, γεννήθηκε και συνεχίζει να δραστηριοποιείται, λόγω της αναγκαιότητας αντίδρασης στην επίθεση που δεχόμαστε ως εργαζόμενοι και εκπαιδευτικοί. Είναι κίνηση Εκπαιδευτικών Π/θμιας και Β/θμιας και επιδιώκει να συνενώσει δυνάμεις ενάντια στα μνημόνια και όσους τα υπηρετούν και να δημιουργήσει ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο στην Καρδίτσα με γονείς, εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων και φοιτητές.

Με τη δράση της αντιστέκεται στην υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου και την αλλαγή προς το χειρότερο των εργασιακών σχέσεων. Επιδιώκει να αλλάξει ο προσανατολισμός στο εκπαιδευτικό συνδικαλιστικό κίνημα ώστε αυτό να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εκπαιδευτικών και όχι για την πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης. Σκοπεύει στη διεύρυνση της δημοκρατίας στην εκπαίδευση σε όλα τα επίπεδα (διοίκηση, σωματεία, σύλλογοι σχολείων, σχολική ζωή). Αγωνίζεται για δημόσια, δωρεάν για όλους, σύγχρονη και ποιοτική παιδεία.

Η απελευθερωτική παιδαγωγική πράξη κάνει τον άνθρωπο περισσότερο άνθρωπο και ανοίγει δρόμους προς την ελευθερία, προς μια πιο δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία.

·         Δεν υπάρχει ζωή και πρόοδος και εξέλιξη χωρίς αγώνα και σύγκρουση. 

·         Η δημοκρατία, όπως κάθε όραμα, δεν φτιάχνεται με διακηρύξεις αλλά με περίσκεψη και καλλιέργεια.

·         Υπέρτατο χρέος του εκπαιδευτικού είναι να υπερασπίζεται τα δικαιώματά του: το δικαίωμα της ελευθερίας στη διδασκαλία, της κριτικής, το δικαίωμα των καλύτερων συνθηκών άσκησης του εκπαιδευτικού του έργου, το δικαίωμα να επιμορφώνεται και να αμείβεται σωστά.

·         Ναι, ονειρεύομαι, επειδή ως ιστορική οντότητα αν δεν ονειρεύομαι, δεν μπορώ να είμαι οντότητα.

Καλούμε τους συναδέλφους να αγωνιστούμε για τα δικαιώματά μας. Τα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν ατομικά ή με ανάθεση και η συλλογική προσπάθεια απαιτεί αποδέσμευση από τις κομματικές και παραταξιακές λογικές.

 

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΡΔΊΤΣΑΣ

Η κάλπη της «εθνικής συνενοχής»

Η κάλπη της «εθνικής συνενοχής»

 

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου

Οι εκλογές, που προκάλεσε ο Τσίπρας, θεωρώ ότι είναι οι εκλογές της ιδεολογικής μνημονιακής συναίνεσης. Πολλοί θα επενδύσουν πολιτικά, ώστε οι εκλογές αυτές, μετεκλογικά, να εμφανιστούν ως έκφραση «εθνικής ενότητας και ομοψυχίας», ιδιαίτερα στην (πολύ πιθανή) περίπτωση που η συγκυρία οδηγήσει σε «συνεταιριστικά» κυβερνητικά σχήματα. Όμως, θα είναι οι εκλογές της «εθνικής συνενοχής» για την πλήρη και τελική εθνική και οικονομική εγκαθίδρυση της νεοαποκιοκρατίας στη χώρα, με ένα μνημόνιο «δημοκρατικά» αποδεκτό και ψηφισμένο από τους πολίτες της.
Προσβλέποντας στην πολιτική του επιβίωση πρωτίστως, θεωρώ ότι ο Τσίπρας διάλεξε τον δρόμο της κάλπης. Και τούτη η κάλπη στέλνει ένα μήνυμα «προς τα έξω», δίνει σινιάλο στους δυνάστες-δανειστές και ιδιαίτερα στη γερμανική ηγεμονία (αλλά και στις Η.Π.Α), ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίσσεται σε αξιόλογο στρατηγικό εταίρο, που κατανοεί τα αρχικά σχέδιά τους για κυβερνήσεις «εθνικής συναίνεσης», ώστε να εφαρμοστούν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, με τη λιγότερο δυνατή κοινωνική ένταση. Άλλωστε, οι εκλογές στις αποικίες γίνονται πάντα με τη συνειδητή έγκριση των αποικιοκρατών. Απλά, στις μέρες μας, συντελούνται με μεταμοντέρνο, δήθεν δημοκρατικό πρόσωπο. Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να εγγυηθεί την αναβάθμιση της απολυταρχικής γερμανικής Ε.Ε μέσω της «δημοκρατίας» που τόσο έχει εσωτερικά καταστρατηγήσει, συνεχίζοντας το έργο των προκατόχων του, αλλά εντέλει θέλει να την υπερασπιστεί (μύλος η υπόθεση). Στην περίπτωση που επιπλεύσει ως κυρίαρχος πολιτικά πόλος και προωθηθούν οι αλλαγές που θέλουν οι ξένες και ντόπιες ολιγαρχίες, ευελπιστεί στη μεγαλοψυχία των ηγεμόνων του, ώστε να του δοθεί η ευκαιρία να διεκδικήσει εκ νέου την αυτοδύναμη εξουσία, με δώρο κάποιες κοινωνικές ελαφρύνσεις και χαλάρωση του κορσέ της αντιλαϊκής λιτότητας.
Το μήνυμα «προς τα μέσα», έχει πολλαπλές κατευθύνσεις και… πονταρίσματα:
α. Ο Τσίπρας θα μοντάρει το προφίλ της «εντιμότητας» και της «σταράτης» επικοινωνίας με τους ψηφοφόρους. Έκλεισε συμφωνία «για το καλό της χώρας» και θεωρεί ότι πρέπει να τη φέρει στην κρίση του λαού, έστω και εκ των υστέρων. Έτσι, η προεκλογική ρητορεία και η εξαπάτηση των μαζών περνά σε δεύτερη μοίρα, καθώς θα προέχει το «καθαρό πρόσωπο» του πολιτευτή, ενάντια στο βρόμικο παρελθόν του παλιού πολιτικού κόσμου. Η νέα δημαγωγία χειρίζεται την «εντιμότητα» και την «ευθύτητα» κατά το δοκούν, γνωρίζοντας την πραγματική ανάγκη του λαού για μια στοιχειώδη κάθαρση. Όσον αφορά στην πρόσφατη ιστορία, τον τυχοδιωκτισμό, την εξουσιομανία, τους ερασιτεχνισμούς, κ.ά., θα ξεχαστούν καθώς: … πρωταρχική επιδίωξη της θεαματικής κυριαρχίας ήταν να εξαλείψει την ιστορική γνώση και καταρχήν όλες τις πληροφορίες και τα εύλογα σχόλια σχετικά με το πιο πρόσφατο παρελθόν, (…) Το θέαμα οργανώνει με μαεστρία την άγνοια για όσα συμβαίνουν και, αμέσως μετά, τη λήθη όσων μολαταύτα κατόρθωσαν να γίνουν γνωστά. («Σχόλια πάνω στην κοινωνία του θεάματος» – Γκυ Ντεμπόρ). Επιπλέον, ως γνήσια εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ θα προσπαθεί να κριθεί σε σχέση με τους εχθρούς του («αριστερούς» και «δεξιούς»), παρά σε σχέση με τα αποτελέσματά του.
Στην παραπάνω προσπάθεια, έχει ήδη σύμμαχους, το συγκρότημα …Ψυχάρη, μιντιακό αειθαλή πυλώνα της διαπλοκής, και την προπαγανδιστική μεταστροφή της Εφημερίδας των Συντακτών, του ρ/σ «στο Κόκκινο» και μιας πλειάδας δημοσιογράφων που φορούν την καινούρια προβιά τους.
β. Ο Τσίπρας και το επιτελείο του πετά το μπαλάκι στους αντιπάλους του και ιδιαίτερα στη Ν.Δ, φέρνοντάς την μπροστά σε νέα διλήμματα και αντιφάσεις.
Αν η Ν.Δ πάρει αυτοδυναμία ή την πρωτιά, αναλαμβάνει τη βασική ευθύνη υλοποίησης του νέου εγκληματικού μνημονίου, μόνη της ή με κυβέρνηση συνεργασίας. Αν ο νέος ΣΥΡΙΖΑ συνεργαστεί σε τέτοιο σχήμα, θα μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του «φρουρού των κοινωνικών διεκδικήσεων», μέσω της νέας συγκυβέρνησης και με το «ηθικό έρεισμα» ότι δεν κράτησε την εξουσία, αλλά νοιάστηκε για το καλό της… δημοκρατίας, αφήνοντας τον λαό ν’ αποφασίσει.
Αν δεν συνεργαστεί, θα ξαναγίνει η «κριτική αντιμνημονιακή» φωνή του λαού, σε μια νέα έκδοση του Σαμαρά, ο οποίος δήλωνε αντιμνημονιακός μέχρι το 2011, ψηφίζοντας σχεδόν όλους τους εφαρμοστικούς νόμους. Η πρόσφατη δήλωση του Βούτση είναι χαρακτηριστική: «Αν δεν τύχουμε μίας νέας έγκρισης (σ.σ. από τον λαό) δεν είναι απαραίτητο να μετέχουμε στην υλοποίηση του προγράμματος που ψηφίσαμε, αλλά μπορούμε να στηρίξουμε ή να ψηφίζουμε συγκεκριμένα μέτρα για τα οποία έχουμε δεσμευθεί».
Στην περίπτωση, βέβαια, που ο νέος ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει αυτοδυναμία ή έρθει πρώτο κόμμα, θα εφαρμόσει το μνημόνιό του με … λαϊκό έρεισμα και επιδίωξη να περνούν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις της παγκοσμιοποίησης με κεντροαριστερό λίφτινγκ. Επιπλέον, θα μπορεί να επιλέγει στρατηγικούς συμμάχους ή κυβερνητικούς εταίρους από τα υπόλοιπα κόμματα-οπαδούς της λογικής του: «δεν υπάρχει άλλη λύση».
γ. Με τις εκλογές αυτές καθαρίζει τους διαφωνούντες, που περίμεναν το συνέδριο, για «να τα πουν από κοντά» και «μεταξύ τους». Η εκκαθάριση συντελείται με τη ρετσινιά στους λαφαζανικούς ότι έριξαν την κυβέρνηση, και πραγματοποιείται μέσω του «υπέρτατου όπλου» του λαού, που είναι οι εκλογές. Ο Ανδρέας Παπανδρέου απλώς διέγραφε, ο νέος δημαγωγός Τσίπρας δεν διαγράφει ποτέ, γιατί η «δημοκρατική ψήφος» λύνει αυτά τα αδιέξοδα, παραδίδοντας στην κρίση του λαού τους ακραίους διαφωνούντες.
Οι εκλογές αυτές θα λειτουργήσουν ως άλλοθι του νέου απολυταρχισμού, που ξεκίνησε με δύναμη το 2010, με απροκάλυπτες συνταγματικές εκτροπές και καταστολή, και συνεχίζεται με αριστεροχουντικές πραξικοματικές λογικές, δικαιολόγησης των πάντων.
Τέλος, θα διαμορφώσουν το μετα-μνημονιακό κράτος των κομμάτων, στο οποίο η κόντρα και η αντιπαράθεση ενσωματώνονται σε μια μακρά συμμαχία επικράτησης με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, του νεοφιλελευθερισμού, ως έκφραση της κρίσης και σήψης του καπιταλισμού και των αλλαγών που επιχειρούνται στις γεωπολιτικές τεκτονικές πλάκες του πλανήτη.

Γιατί δεν “συγκλίνουν τα ΔΣ”;

Γιατί δεν “συγκλίνουν τα ΔΣ”;

(Μια -οφειλόμενη από καιρό- απάντηση στη ΔΑΚΕ Δ.Ε.)

 

            Με τεράστια κατάπληξη διαβάσαμε δημόσια καταγγελία της ΔΑΚΕ Δ.Ε. (“Κλητήριο Θέσπισμα”, 8/9/15) όπου, ούτε λίγο ούτε πολύ, η Ενωτική Δράση κατηγορείται για ... αμέλεια, αφροντισιά (“ακηδία”) και για προσπάθεια «ανενεργοποίησης» (υπάρχει η λέξη;) του ΔΣ της ΕΛΜΕΚ. Παρεμπιπτόντως, μέχρι πρόσφατα νομίζαμε ότι  «κλητήρια θεσπίσματα» στέλνουν κυρίως οι Δικαστικές Αρχές. Ε, να λοιπόν που στέλνει και η ΔΑΚΕ.

            Δεν είναι η πρώτη φορά που μας κατηγορούν για απραξία έως και ολιγωρία-οκνηρία οι συνάδελφοι της ΔΑΚΕ Δ.Ε. Έχουν, φαίνεται, αρκετό ελεύθερο χρόνο για μικροπολιτική. Στο παρελθόν επιλέξαμε να μη δώσουμε σημασία. Επιλογή μας ήταν η ενασχόληση με τα πραγματικά, τα σοβαρά προβλήματα της Εκπαίδευσης. Τώρα όμως θ’ απαντήσουμε, γιατί δυστυχώς το ποτήρι του θράσους έχει ξεχειλίσει. Κι αλήθεια: Από πότε οι λιποτάκτες κουνούν το δάχτυλο σ' όσους βρίσκονται στο “μέτωπο”; Πώς γίνεται αυτοί που επιδιώκουν την απαξίωση-απονέκρωση σύσσωμου του Σωματείου να μιλάνε για σκόπιμη “ανενεργοποίηση” ενός οργάνου αυτού; Κι εξηγούμαστε:

            Οι υπογράφοντες τη συγκεκριμένη ανακοίνωση-καταγγελία εκλέγονται επί σειρά ετών στο ΔΣ της ΕΛΜΕ και μάλιστα οι συνάδελφοι συνήθως τους τιμούν στέλνοντάς τους στις πρώτες σε ψήφους θέσεις. Μόνο και μόνο για να ... παραιτηθούν άμα τη εκλογή τους! Γιατί ζητούν τότε την ψήφο των συναδέλφων; Για να μετρήσουν τη ... δημοφιλία τους; Θα πει κανείς: «Δικαίωμά τους». Σύμφωνοι. Αλλά να εγκαλούν όσους παραμένουν στο Όργανο; O tempora, o mores!

Πρόσφατα δε, γίναμε μάρτυρες αλυσιδωτών παραιτήσεων εκλεγμένων της ΔΑΚΕ στο ΔΣ της ΕΛΜΕ, προκειμένου να φέρουν στο όργανο συναδέλφους οι οποίοι είχαν ανάγκη μια κατ' εξαίρεση απόσπαση στον τόπο συμφερόντων τους, όπως προβλέπεται (καλώς ή κακώς) για τους αιρετούς υπηρετούντες σε Όργανα Σωματείων ή αλλού.

            Και καλά όσοι εξ αυτών τιμούν και υπηρετούν, έστω και μόνο με την παρουσία τους, τη θέση στην οποία βρίσκονται. Και εντάξει με όσους έχουν θέματα ανωτέρας βίας. Άλλωστε άνθρωποι είμαστε. Πώς όμως κρίνονται όσοι συνεχώς απουσιάζουν από προγραμματισμένες Γεν. Συνελεύσεις (ακόμα κι εκλογοαπολογιστικές) ή ακόμα κι από τις ίδιες τις τακτικές συνεδριάσεις του ΔΣ; Είναι δυνατόν να μας «δικάζουν» (κοτζάμ «κλητήριο θέσπισμα» έστειλαν) εκείνοι που απαξιώνουν το ίδιο το Σωματείο;  Ένα Σωματείο, το οποίο εμφανώς αντιλαμβάνονται ως “εργαλείο” εξυπηρέτησης (εν είδει ρουσφετιού) των “ημετέρων”. Σαν μερικούς υποψηφίους στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης πριν λίγο καιρό οι οποίοι -με ειλικρίνεια είν' αλήθεια- αιτούνταν ... “ψήφο για να πάρω απόσπαση”. Είναι δυνατόν να μας κατηγορούν για την έλλειψη απαρτίας στις τακτικές και έκτακτες Γ.Σ. εκείνοι που … δεν έρχονται σ' αυτές ή που συνήθως διαφωνούν με τη σύγκλησή τους;

            Κι όμως! Τα μέλη του ΔΣ της ΕΛΜΕ που ανήκουν στην Ενωτική Δράση ήταν παρόντα εν μέσω θέρους, όταν παρουσιάστηκε το θέμα της μεταστέγασης του Εσπερινού Γυμνασίου. Βρέθηκαν και μίλησαν με τους συναδέλφους που υπηρετούν στο σχολείο και συναντήθηκαν με κάποιους απ' τους αρμόδιους (Δ/ντη Εκπ/σης, Δήμαρχο, Περιφερειακή Δ/ντρια) για να αντιπαλέψουν την εν λόγω απόπειρα.

            Τα μέλη του ΔΣ που εξελέγησαν με την Ε.Δ. ήταν εκεί, στις αρχές Αυγούστου, όταν χρειάστηκε να σταλούν στην Ομοσπονδία στοιχεία μελών του ΔΣ (άλλης παράταξης) που ζητούσαν κατ' εξαίρεση απόσπαση ως αιρετοί. Και πράγματι στείλαμε άμεσα τα στοιχεία, άσχετα με το αν διαφωνούμε με τη συγκεκριμένη ρύθμιση (που βέβαια είναι νόμιμη).

            Και δυο λόγια για την “ταμπακιέρα”: Γιατί εν τέλει δεν συνεδρίασε το ΔΣ της ΕΛΜΕΚ την πρώτη εβδομάδα του νέου Σχολικού Έτους, ως είθισται; Μα δεν πρόκειται για κανένα επτασφράγιστο μυστικό. Απλούστατα, διότι αρκετά μέλη του ΔΣ δεν ευκαιρούσαν την Τρίτη 1/9 για διάφορους λόγους ανωτέρας βίας. Και δεν πρόκειται μόνο για μέλη της Ε.Δ.! Όταν προσπαθήσαμε να το κανονίσουμε για την επομένη (Τετάρτη 2/9) κωλυόταν ξανά συνάδελφοι (των άλλων δυο παρατάξεων αυτήν τη φορά). Την Πέμπτη 2/9 πάλι υπήρχαν κωλύματα. Κάναμε λοιπόν το κάλεσμα στο συλλαλητήριο στη ΔΕΘ (Σάββατο 5/9) και συνεννοηθήκαμε για σύγκληση του ΔΣ την Τρίτη 8/9, το οποίο και έγινε. Αυτή η “καθυστέρηση” μάς χρεώνεται απ' τους απόντες, απ' τους ριψάσπιδες ως ... απόπειρα απονέκρωσης του Οργάνου. Αν δεν είναι αυτό μικροπολιτική, αναρωτιόμαστε τι είναι.

            Τελειώνοντας, να παρατηρήσουμε ότι η περιοδική εναλλαγή των προσώπων που βρίσκονται στο ΔΣ υπάρχει στις αρχές της Ε. Δ. (για λόγους που έχουμε εξηγήσει στο παρελθόν), αλλά όχι η άμεση -μετά την εκλογή- παραίτηση απ’ το Όργανο (εκτός φυσικά αν συντρέχουν σοβαροί, προσωπικοί λόγοι). Ως κατακλείδα, ας αποσαφηνίσουμε τον τίτλο του παρόντος· βοηθώντας και τους συναδέλφους της ΔΑΚΕ που επέλεξαν ένα ωραίο, λόγιο ύφος στο κείμενό τους. Δεν υπάρχει “σύγκλιση του ΔΣ”. Υπάρχει “σύγκλιση απόψεων”, “σύγκλιση ακολουθιών” (στα Μαθηματικά) και “σύγκληση ΔΣ ”.

            Στη διάθεσή σας.

            Εκ μέρους της Ενωτικής Δράσης,

            Ντάνης Αντώνης, Γκαραγκάνη Ελένη,

            Αλεξάκος Φώτης, Σδόγκος Θανάσης,

            Παπαστάθης Χρήστος

 

Η Ανακοίνωση της ΔΑΚΕ

     
«Κλητήριον θέσπισμα»

Μία – έστω και επιφανειακή – ψηλάφηση των πεπραγμένων της ΕΛΜΕ Καρδίτσας την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία, καταδεικνύει μια δεδομένη – θεσμικά θα λέγαμε – πρακτική λειτουργίας της, σχετιζόμενη πάντοτε, τόσο με τις πάγιες υποχρεώσεις της ως συνδικαλιστικού σωματείου, όσο και με την αδήριτη ανάγκη υπέρβασης των πιεστικών αναγκών αλλά και των όποιων προκλήσεων δημιουργεί η επίκαιρη κάθε φορά πραγματικότητα, ώστε το ελάχιστον ευκταίο να οριοθετείται στην ώθηση του κλάδου σε αγωνιστική εγρήγορση.
Οι προαναφερόμενες σαφείς αν και γενικόλογες παραδοχές, φαίνεται ότι δεν αποτελούν αυτονόητα δεδομένα λειτουργίας του επιτόπιου συνδικαλιστικού Σωματείου μας για το διατελών Δ.Σ.
Η Ενωτική Δράση εν προκειμένω, που αξιωματικά διανθίζει τις θέσεις των κύριων συντελεστικών οργάνων του Δ.Σ. (Πρόεδρος, Γεν. Γραμματέας, Αντιπρόεδρος και Ταμίας), τηρεί ανερυθρίαστα επιδεικτική αν και ύποπτη στάση – λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα τεκταινόμενα στον πολιτικό στίβο γεγονότα – ακηδία.
Προς επίρρωσιν των ανωτέρω ας σημειωθεί ότι: Η τεχνηέντως προσωρινή ανενεργοποίηση της ΕΛΜΕ Καρδίτσας επιχειρείται κατ’ αρχήν με την απουσία πρόσκλησης για σύγκλιση του Δ.Σ. από τον Πρόεδρο ως όφειλε, αφού ήδη διάγουμε τον πρώτο μήνα του σχολικού έτους. Επισωρεύονται έτσι προβλήματα του κλάδου που άπτονται τόσο των αποφάσεων της Διοίκησης σχετικά με τις τρέχουσες υπηρεσιακές μεταβολές των συναδέλφων, όσο και της καταγραφής και της εν δυνάμει επίλυσης δεδομένων προβλημάτων που παρατηρούνται στις σχολικές μονάδες.
Η Δ.Α.Κ.Ε. καθηγητών Καρδίτσας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου έναντι αυτής της ράθυμης επανάπαυσης της αριστερής πτέρυγας του Δ.Σ. και με δεδομένο, όπως στο παρελθόν απέδειξε, το αίσθημα ευθύνης και σοβαρότητας έναντι των συναδέλφων, καλεί το Δ.Σ. της ΕΛΜΕΚ να ενεργοποιηθεί άμεσα και να αναλάβει της ευθύνες του.


Για το Δ. Σ. της ΔΑΚΕ Δ.Ε. Καθηγητών

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                      Ο Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ



Καραγιάννης Γεώργιος          Παππάς Σωκράτης      

Εκλογές εναντίον Δημοκρατίας!

Εκλογές εναντίον Δημοκρατίας!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στενοχωριέται κανείς να πρέπει να γράψει αυτά τα πράγματα. Για κάθε πατριώτη ‘Ελληνα είναι οδυνηρό (και όχι πάντα εντελώς ακίνδυνο) να ανατμήσει την τραγική πραγματικότητα που βιώνουμε, να βγάζει τη μάσκα από τα γεγονότα και τους ανθρώπους, να απομυθοποιεί πολιτικούς και οντότητες που τις πίστεψε ένας ολόκληρος λαός ή και ο ίδιος. Αλλά ποιος άλλος δρόμος υπάρχει; Μας έχουνε πάρει σχεδόν τη χώρα. Τουλάχιστο να σώσουμε το μυαλό μας. Μόνο αν έχουμε το θάρρος να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, μπορούμε και να την πολεμήσουμε.

Η ελληνική τραγωδία αυτού του καλοκαιριού συνιστά βαρύ πραξικόπημα κατά της θέλησης του ελληνικού λαού και μεγάλο θρίαμβο της Αυτοκρατορίας. Οι εκλογές δεν είναι παρά ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα πραξικοπημάτων κατά της δημοκρατίας στην Ελλάδα που ακολούθησαν το δημοψήφισμα.

Πρώτα υπογράφεται η συμφωνία παρά την εντολή του ελληνικού λαού, αλλά και παρά τη γνώμη των εκλεγμένων οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά περνάει μια απίθανη νομοθεσία εκατοντάδων σελίδων, που κανείς δεν πρόλαβε ούτε καν να διαβάσει, με εξευτελιστικές διαδικασίες, από μια παρωδία Βουλής. Τώρα, αφού έγιναν όλα αυτά, επιχειρείται δια των εκλογών, σε συνθήκες απόλυτου σοκ, σύγχυσης, πένθους και αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού, που προκλήθηκε από τις ενέργειες της ηγεσίας του, κατάλληλα χειραγωγούμενης, φοβούμεθα, από τους ξένους, να «επανερμηνευθεί» το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Θέλουν να θάψουν όσο πιο βαθιά γίνεται τον εφιάλτη και την Ερινύα τους, το ‘Όχι της 5^ης Ιουλίου. Θέλουν να δώσουν μια επίφαση νομιμότητας στο καθεστώς που προέκυψε από την παραβίαση της εντολής του ελληνικού λαού. Θέλουν να διασώσουν, όσο είναι ακόμα καιρός, τον «ΣΥΡΙΖΑ Τσίπρα», που είναι πια, όσο ακόμα υπάρχει, το πιο αποτελεσματικό εργαλείο α) για το πέρασμα των Μνημονίων και την κατεδάφιση της ελληνικής κεντροαριστεράς, β) ο πλέον πρόθυμος εφαρμοστής της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή μας και στα «εθνικά θέματα», υποψήφιος να περάσει ζητήματα που «χρονίζουν» στην ατζέντα της Ουάσιγκτων, όπως η διάλυση του κυπριακού κράτους με νέα μορφή του σχεδίου Ανάν.

Τόπε ο Γιούνκερ λίγα λεπτά μετά την εξαγγελία εκλογών από τον Τσίπρα. Εξέφρασε την ελπίδα ότι οι εκλογές θα διευρύνουν την υποστήριξη των Ελλήνων στη συμφωνία με τους Δανειστές. Οι εκλογές είναι μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος, είπε η Μέρκελ, που λίγο καιρό πριν δεν ήθελε ούτε να ακούσει για εκλογές.

Ο Γιούνκερ και όλη η Ευρώπη γνωρίζουν, όσο κι αν υποκρίνονται, ότι επέβαλλαν δικτατορία στην Ελλάδα, μέσω μιας συμφωνίας ευθέως αντίθετης προς την άμεσα εκφρασμένη βούληση του «κυρίαρχου λαού». Προσπαθούν, μέσω των εκλογών, να «επανερμηνεύσουν» το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Θα πουν ότι οι ‘Ελληνες ψήφισαν ξανά μνημονιακά κόμματα, άρα υποστηρίζουν το Μνημόνιο. Θέλουν να νομιμοποιήσουν το πραξικόπημά τους, αλλά και την καταστροφή μιας ευρωπαϊκής χώρας ως αποτέλεσμα της πολιτικής που της επέβαλλαν.

Αν ο Γιούνκερ και οι όμοιοί του, όπως και ο Τσίπρας, θέλουν όντως δημοκρατική νομιμοποίηση υπάρχει ένας και μόνο ένας δημοκρατικός τρόπος να ανατρέψουν την 5^η Ιουλίου. Να κάνουν νέο δημοψήφισμα και να μας ρωτήσουν αν συμφωνούμε με ότι υπέγραψαν. Με τις εκλογές που προκάλεσαν, μας καλούν ουσιαστικά να αποφασίσουμε όχι αν θέλουμε ή όχι τη συμφωνία τους, αλλά ποιόν θέλουμε να διαχειριστεί την καταστροφή μας.

Κούνια που κούναγε και τον Γιούνκερ και τη Μέρκελ! ‘Οποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, δεν θα κλείσει, θα ανοίξει το ελληνικό ζήτημα, την πιο επικίνδυνη και τραγική φάση του!

Θρίαμβος της Αυτοκρατορίας

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη νίκη από το να μεταβάλλεις σε όργανο και έμπρακτο προπαγανδιστή της πολιτικής σου τον ίδιο τον αρχηγό των εξεγερθέντων αντιπάλων, εν προκειμένω των Ελλήνων που ξεσηκώθηκαν ειρηνικά εναντίον του νεοαποικιακού καθεστώτος των μνημονίων, ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ. τον Γενάρη και, με συντριπτική πλειοψηφία, ‘Όχι στα μνημόνια τον Ιούλιο.

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη επιτυχία από το να βάλεις ένα κόμμα που ονομάζεται «της ριζοσπαστικής αριστεράς» να εφαρμόσει εκείνο, το ίδιο, το πιο ακραία δεξιό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη επιτυχία από το να βάλεις την ηγεσία μιας παράταξης που, ότι κι αν της προσάψει κανείς, και είναι πολλά αυτά που θα μπορούσε να της προσάψει, έχει δώσει ποτάμια αίματος για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία της χώρας, να ποδοπατά, για πρώτη φορά στην ιστορία της, τις πιο βασικές αρχές. Να περιφρονεί βάναυσα την εντολή της 5^ης Ιουλίου, να φέρνει καλοκαιριάτικα, μόλις μεταφράζοντας με Google εκατοντάδες σελίδες νομοθεσίας, που ψηφίζεται σε εξευτελιστικές ολονυχτίες, για να επικυρώσει, με τη βούλα των «εκπροσώπων του ελληνικού λαού» τη θέληση των ξένων, που ολοκληρώνει τη μεταμόρφωση της χώρας σε αποικία, σε προτεκτοράτο και σε ιδιοκτησία τους. Να χρησιμοποιεί το κόμμα που την ανέδειξε, ως ιδιοκτησία του αρχηγού του.

Τρίζουν τα κόκκαλα όσων έδωσαν τη ζωή τους για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Γιατί έπεσε στη «λούμπα» ο Τσίπρας

Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ παρά ελάχιστα στο πολύ ενδιαφέρον θέμα των πολυσύνθετων παραγόντων που εξηγούν την οβιδιακή μεταμόρφωση του Πρωθυπουργού, αυτό το έργο της Κίρκης που ο ‘Ομηρος, αν ζούσε, θα το περιελάμβανε ασφαλώς στην Οδύσσεια.

Ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δεν πίστεψε στις δυνάμεις της δικής του παράταξης και της χώρας ακόμα για να φέρει σε πέρας το έργο εθνικής αντίστασης και αναγέννησης που διεκδίκησε, για να πάρει μια εξουσία που τόσο πολύ ήθελε. Αλλά δεν είναι καθόλου χαζός, όπως θα μπορούσε να πει κανείς για άλλους πρωθυπουργούς. ‘Ηξερε ότι έπρεπε κάτι να βρει απέναντι στη Μέρκελ. Στηρίχτηκε προφανώς εκεί που νόμιζε ότι μπορούσε, για να λύσει το πρόβλημα. Σε μια μερίδα δηλαδή του αμερικανικού και διεθνούς χρηματιστικού κατεστημένου. Από εκεί ήρθαν – ή έτσι νόμιζε – οι διαβεβαιώσεις που συντήρησαν μέχρι τελευταία στιγμή την υπεραισιοδοξία του για την επίτευξη συμφωνίας. Αγνόησε την κοινή λογική, τις προειδοποιήσεις όλων μας, ακόμα και τις προειδοποιήσεις του Λαφοντέν και της ηγεσίας του Λίνκε, που ήταν στην καλύτερη θέση από τον καθένα να προβλέψουν επακριβώς τι θα έκαναν Μέρκελ και Σόιμπλε. Φοβήθηκε, δεν θέλησε να προετοιμαστεί ποτέ και δεν προετοιμάστηκε, ούτε προετοίμασε για τη ρήξη που σχεδόν αναπόφευκτα θα προκαλούσε η διεκδίκηση διακοπής της μνημονιακής πορείας ή θα καθιστούσε ενδεχομένως απαραίτητη η προσπάθεια σωτηρίας της χώρας.

Σήμερα, η κυβέρνησή του και ο ίδιος προσωπικά, είναι δέσμιοι, όσο ποτέ άλλοτε, των δυνάμεων που τους «ξεγέλασαν», ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, τους βοήθησαν να «ξεγελαστούν». Γι’ αυτό και δημόσια ευχαριστεί την κυβέρνηση των ΗΠΑ ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης.

Ο Τσίπρας ως όπλο του Μνημονίου

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει Δίκη του Κάφκα, ο ίδιος ο Τσίπρας έγινε τώρα το πιο μεγάλο επιχείρημα εναντίον του ελληνικού λαού. Είναι σαν να βάζεις το 1940 τον Ιωάννη Μεταξά, μετά το ‘Όχι και κανένα μήνα πολέμου, να υπογράφει τη συνθηκολόγηση και να εξηγεί το αδύνατο και καταστροφικό της «ρήξης» με τον Μουσσολίνι. Τι θα γινόταν στο μέτωπο μετά από τέτοιες δηλώσεις και πράξεις;

Το σήμα που «εκπέμπει» ο Τσίπρας, δηλαδή οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι, είναι:

«Κυττάξτε το παληκάρι. Πάλευε έξη μήνες, έκανε ότι μπορούσε. Είναι δυνατόν αυτό το γελαστό νέο παιδί, στο οποίο εσείς οι ίδιοι πιστέψατε, υποστηρίξατε, ψηφίσατε να σας ξεγέλασε τόσο πολύ; Είναι δυνατόν να είναι «προδότης», αυτός, ο αριστερός; Είναι δυνατόν να την πατήσατε τόσο άσχημα; ‘Όχι. Αν δεν μπόρεσε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ να το κάνουν, να απαλλάξουν τη χώρα από τα δεσμά της, σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να το κάνει. Θα ήταν απλώς καταστροφή αν κάποιος άλλος δοκίμαζε. ‘Αρα, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να δεχτούμε ότι μας υπαγορεύουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, προσπαθώντας να τα κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε».

Επικουρικά, αφήνεται να εννοηθεί ότι με το ζόρι κάθεται στην εξουσία, ίσα-ίσα να μας σώσει, να κάνει πιο ήπιες τις … βλαβερές συνέπειες της συμφωνίας που ο ίδιος συνομολόγησε! ‘Ότι προτιμάει δηλαδή, κατά βάση, αντί να κάθεται στου Μαξίμου μιλώντας με τον Ολλάντ και τη Μέρκελ, να επιστρέψει στις λαϊκές ταβέρνες του Γαλατσίου (ή έστω στα κέντρα της Εκάλης) και να υφίσταται, το υπόλοιπο της ζωής του, το μίσος ή την περιφρόνηση μιας όχι ευκαταφρόνητης μερίδας του ελληνικού λαού – γιατί βέβαια όλα τα όνειρα, και τα καλά και τα κακά έχουν ένα τέλος και κάποτε όλοι συνέρχονται από το σοκ, όσο βαρύ κι αν είναι. (Στον ίδιο, οι μοιραίοι φίλοι και σύμβουλοι που εμπιστεύτηκε του λένε ότι πρέπει να συνεχίσει στο τιμόνι, ότι είναι κάτι μεταξύ Μιτεράν και Ντε Γκωλ. ‘Οτι είναι ο νέος «Ανδρέας Παπανδρέου», λες και είναι δυνατόν, ότι γνώμη να έχει κανείς για τον Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ και τον τεράστιο ρόλο που έπαιξαν, καλό και κακό στην Ελλάδα, να τους ανάγει, απλά και μόνο, σε μια συλλογή κόλπων και επιτυχημένων εξαπατήσεων!).

Ακόμα κι αν ο φουκαράς ‘Ελληνας πολίτης, που δέχεται αλλεπάλληλους πολιτικούς και επικοινωνιακούς βομβαρδισμούς, προτού δεχτεί τα οικονομικά πυρά του Τρίτου και φαρμακερού Μνημονίου, δεν τα πιστέψει όλα αυτά, τι συμπέρασμα θα βγάλει; ‘Όλα είναι «παιγμένα», δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, άρα ας κυττάξω πως θα επιβιώσω, δεν έχει καν νόημα να ψηφίσω, άντε το πολύ πολύ να πάω να ρίξω ψήφο στον Λεβέντη, που ξαφνικά έγινε ο αγαπημένος των ολιγαρχικών media. Και επειδή η «αυτοκρατορία» είναι πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, πιθανώς εδρεύουσα σε αθηναϊκό ξενοδοχείο, μας ακούει και αντιδρά στο παραμικρό συμβάν. Ρίξανε στο διαδίκτυο και την εσφαλμένη πληροφορία ότι οι εκλογές είναι άκυρες αν συμμετάσχει κάτω του 50% για να φουσκώσουν την αποχή.

Επικοινωνία στην εποχή του ολοκληρωτισμού

Το επικοινωνιακό σήμα του Τσίπρα και η όλη χρήση του ανδρός ως του ισχυρότερου όπλου εναντίον της ίδιας της παράταξής του και του έθνους του, είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της πολιτικής τεχνολογίας όλων των εποχών. Αυτά, σημειωτέον, δεν μπορούν να τα φτιάξουν ούτε ‘Ελληνες εξ Ελλάδος επικοινωνιολόγοι, ούτε «στρατηγοί» τύπου Φλαμπουράρη και Δραγασάκη. Προφανώς έχουμε πιθανότατα εδώ τους ίδιους συγγραφείς του Καστελόριζου, του διαγγέλματος Αναστασιάδη στην Κύπρο και ορισμένων ομιλιών Σαμαρά.

Είναι πολύ επιτυχείς, πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Την ημέρα που ο Τσίπρας γύρισε από τις Βρυξέλλες έχοντας συνθηκολογήσει και έδωσε συνέντευξη στην ΕΡΤ, η κόρη μιας γνωστής μου την πήρε τηλέφωνο και της είπε: «Μαμά με έπεισε. Ξέρω ότι κάνω λάθος. Σε πήρα να μου εξηγήσεις γιατί κάνω λάθος»!

Το κεντρικό «στρατήγημα» της επικοινωνίας Τσίπρα στηρίζεται στο να βάλει το ασυνείδητο των πολιτών ενώπιων του εξής διλήμματος: «Προτιμάτε να διατηρήσετε ζωντανή την ελπίδα σας ή προτιμάτε να βυθιστείτε στην απελπισία». (Αυτό βέβαια χρειάζεται για να λειτουργήσει απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που οι εκλογές έπρεπε να γίνουν γρήγορα, προτού επιχειρήσουν τυχόν οι αντιμνημονιακοί τη συγκρότηση κάπως αξιόπιστου εναλλακτικού πόλου και προτού προλάβουν να γίνουν αισθητές οι συνέπειες της συνθηκολόγησης. Παρεμπιπτόντως, αν ο Τσίπρας πίστευε ότι θα πάρει ικανοποιητική ρύθμιση για το χρέος γιατί δεν περίμενε να κάνει μετά τις εκλογές;)

‘Ένα υποπαράγωγο αυτού του διλήμματος είναι το «ευρώ ή δραχμή;». Το ασυνείδητο του πολίτη μεταφράζει αμέσως το δίλημμα σε «συμμετοχή σε ένα ισχυρό αν και πολύ σκληρό ευρωπαϊκό κλαμπ ή επιστροφή σε ένα χρεωκοπημένο κράτος». Χρειάζεται πολύ τέχνη και πολύ δουλειά από τους αντιπάλους της άποψης αυτής.

Η χρησιμοποιούμενη μέθοδος επιδιώκει να ενεργοποιήσει τον κλασικό αγχολυτικό μηχανισμό του ανθρώπου, που τον κάνει να ξυπνάει όταν βλέπει εφιάλτες. Οι εφιάλτες όμως των Ελλήνων είναι στην εξωτερική πραγματικότητα, όχι στο μυαλό τους. Είναι τέτοιο το σοκ που έχουν υποστεί, είναι τέτοια η έκταση της πανωλεθρίας και της προδοσίας, που δεν θέλουν να την αντιμετωπίσουν διανοητικά και δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν συναισθηματικά. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να αντιδράσουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι συχνά καταφεύγουν στην τακτική της στρουθοκαμήλου, απωθούν δηλαδή την πραγματικότητα. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους για να μην τρελλαθούν.

Το ίδιο κόλπο βασικά χρησιμοποιούν στις διαφημιστικές τους καμπάνιες οι πιο έξυπνες καπνοβιομηχανίες. Χρησιμοποιούν τις προειδοποιήσεις για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού για να σπρώξουν στο κάπνισμα. ‘Ολοι οι καπνιστές ξέρουν ότι, πίσω από τα χαμόγελα των καπνιστών στις διαφημίσεις, υπάρχει πιθανότατα ο ‘Αγιος Σάββας και το νεκροταφείο. Το πρώτο που θα κάνουν αν πάει να τους περάσει σοβαρά από το μυαλό μια τέτοια ιδέα είναι βέβαια να τη διώξουν και να ανάψουν τσιγάρο.

Αυτός είναι ο βασικός ψυχικός μηχανισμός που προκαλεί και συντηρεί αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές στον άνθρωπο, όπως το σύνδρομο της Στοκχόλμης, οι εξαρτήσεις από ουσίες, η «παθητική αυτοκτονία» σε ακραίες περιπτώσεις, η έλξη της πόρνης προς τον εκμεταλλευτή της και των Ελλήνων προς τα κόμματά τους!

‘Εχουμε γίνει εμείς οι ‘Ελληνες τα ποντίκια σε ένα μεγάλο πείραμα στην ευρωπαϊκή ιστορία, πως να πείσουν δηλαδή ένα ολόκληρο έθνος να αυτοκτονήσει από μόνο του, γιατί περί αυτού πρόκειται.

Αν αυτή είναι χοντρικά η μέθοδος ψυχολογικού πολέμου, πως μπορούμε να αντιδράσουμε, ποιες πολιτικές ή άλλες πρωτοβουλίες μπορούν να βοηθήσουν; Ποιο είναι το αντίδοτο; Μερικές σκέψεις μας θα μοιραστούμε με τους αναγνώστες σε επόμενο άρθρο.

27 Αυγούστου 2015

Konstantakopoulos.blogspot.com