Ο μέντορας και ο ακόλουθος

Ο μέντορας και ο ακόλουθος

Του Στάθη Σταυρόπουλου από το Enikos.gr

Απορώ γιατί ο κ. Τσίπρας χρονοτριβεί με τον αδέξιο κ. Φίλη και δεν διορίζει κατευθείαν υπουργό Παιδείας τον επιτήδειο κ. Λιάκο! Ο κ. Τσίπρας έχει επιλέξει (τα τελευταία δύο χρόνια στα φανερά, για νωρίτερα δεν γνωρίζω) να θαυμάζει τον καθηγητή κ. Λιάκο.

Απόδειξη του θαυμασμού τού κ. Τσίπρα υπήρξε η (άκρως ασυνήθιστη) ονομαστική αναφορά του κ. Πρωθυπουργού στον κύριο καθηγητή, σε ομιλία του πρώτου ενώπιον της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο της Επανάστασης του 1821 (όταν, κατά τον κ. Μπαλτά, η Επανάσταση γεννούσε το νέο ελληνικό έθνος, αγνώστου πατρός η ίδια).

Μύλος; Οχι, απλά πράγματα. Ο κ. Λιάκος, με λαμπρή σταδιοδρομία στο πλευρό του κ. Σημίτη, είναι από τους ιστορικούς εκείνους που αναλύουν το παρελθόν με κριτήρια του παρόντος. Ετσι ο κ. Λιάκος συγκρίνει, αν δεν ταυτίζει, τους Μακεδονομάχους, φέρ’ ειπείν, με τους Ταλιμπάν. Θεωρεί τη Γενοκτονία των Ποντίων μιαν κακή στιγμή μιας καλής πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (μάλιστα εισηγείται την απάλειψη του όρου «Τουρκοκρατία») και ενώ αντιλαμβάνεται πλήρως την εθνική συνέχεια των Κινέζων ή των Εβραίων, με την εθνική συνέχεια των Ελλήνων παρουσιάζει κάποια αντιληπτική δυσκολία.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτές είναι οι επιστημονικές απόψεις του κ. Λιάκου και τα σκυλιά δεμένα. Ο καθένας μπορεί να ισχυρίζεται ότι η ιστορία είναι ένα «αφήγημα» ή ότι η αλήθεια δεν χρειάζεται την απόδειξή της. Λογικόν και σεβαστό. Ομως ο κ. Λιάκος χαρακτηρίζει όσους του αντιλέγουν «νοικοκυρές, εργάτες (!), αγράμματους, εσμούς, κτηνοτρόφους, εθνικιστές, φαιοχίτωνες, παράφρονες» και άλλα τέτοια επιστημονικά. Α, ξέχασα! και «ψυχωτικούς»! Ομως ο κ. Τσίπρας θαυμάζει τον κ. Λιάκο! Κάπως

παράδοξο, διότι οι απόψεις αυτές είναι μάλλον ρατσιστικές παρά αριστερές, αλλά δεν είναι το μόνον παράδοξον. Ο κ. Τσίπρας θαυμάζει επίσης (τουλάχιστον αυτό ελπίζω) προσωπικότητες της Αριστεράς όπως τον Ρίτσο, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σβορώνο, τον Κορδάτο, τον Λειβαδίτη, τους οποίους όμως ο κ. Λιάκος βρίσκει εθνικολαϊκιστές, συντηρητικούς και πολύ μπανάλ.

Ο κ. Λιάκος έχει πάρει εργολαβία ό,τι αφορά την αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων (για των Κινέζων δεν παίρνω όρκο). Διακηρύσσει ότι οι παίδες πρέπει να αποκτούν «ιστορική και όχι εθνική συνείδηση». Δεκτόν κι αυτό. Ομως τι είδους ιστορική συνείδηση μπορεί να αποκτήσει κανείς διά της λήθης; Διότι ο κ. Λιάκος (όπως και ο Γιωργάκης με τον Τζεμ συμφώνησαν, καθώς και ο κ. Σόρος με τα λεφτά του προσπάθησε) εισηγείται την απάλειψη όσων γεγονότων υπομιμνήσκουν «οικεία κακά» και συνεπώς γεννούν το μίσος μεταξύ των λαών, όπως η Μικρασιατική Καταστροφή ή οι διωγμοί επί Τουρκοκρατίας, ενώ, αντιθέτως, πρέπει να τονίζονται οι ημέτερες αγριότητες, όπως η σφαγή της Τριπολιτσάς, κατά την οποίαν το προγονικό δεν πολέμησε ως όφειλε τους Τούρκους με ροδοπέταλα, αλλά με αιμοσταγείς και εκδικητικές, για αιώνες σφαγών και σφαγών, χατζάρες. Ντροπή μας! Υπήρξαμε και τότε άκρως «ψυχωτικοί» και «εθνικολαϊκιστές». Ομως ο κ. Τσίπρας θαυμάζει τον κ. Λιάκο!

Είναι φανερό ότι ο κ. Λιάκος αντιλαμβάνεται την ιστορία ως προπαγάνδα στον δημόσιο λόγο. Προσαρμόζει τα γεγονότα στις ιδεολογικές του αναφορές (όποιες κι αν είναι αυτές), όπως ακριβώς έκανε και όταν υποστήριξε το δυσώνυμο βιβλίο Ρεπούση – ένα βιβλίο με 78 πραγματολογικά λάθη (!!!) διαπιστωμένα απ’ όλους, ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Ενα βιβλίο που οι συγγραφείς του δεν αντιλαμβάνονταν τη διαφορά μεταξύ ΕΣΣΔ και Ρωσίας. Μεγάλη επιστημονική επιτυχία, για την

οποίαν ο βαθειά μορφωμένος κ. Λιάκος απαγόρευε στις «νοικοκυρές», τους «γλωσσολόγους των ταξιτζήδων» και τους «εργάτες» να έχουν λόγο!!! Τώρα όμως θα έχει ο ίδιος τον πρώτο λόγο στον Εθνικό Διάλογο για την Παιδεία, διότι ο κ. Τσίπρας θαυμάζει τον κ. Λιάκο. Οχι μόνο για την επιστημονική του επάρκεια, αλλά και για τις πολιτικές του παρεμβάσεις, όπως όταν υποστήριζε το Σχέδιο Ανάν, τις «μακεδονικές μειονότητες» κι όλα τα υπόλοιπα φληναφήματα του «εκσυγχρονιστικού» συρμού.

Ομως, γιατί αυτή η μάνητα του κ. Λιάκου με τον πατριωτισμό της Αριστεράς; γιατί, για αυτόν, κάθε τι εθνικό είναι εθνικιστικό; Θα τολμήσω μιαν εξήγηση τελείως προσωπική και απολύτως υποθετική. Στη διάρκεια της κατοχής ορισμένες τροτσκιστικές ομάδες στη βάση της αντίθεσής τους προς τον Σταλινισμό έβαζαν την ΕΣΣΔ και το Γ’ Ράιχ στον ίδιο παρονομαστή (όπως, αργότερα, οι μαοϊκοί έβαζαν στο ίδιο σακί την ΕΣΣΔ με τις ΗΠΑ). Ανέλυαν λοιπόν τότε και έλεγαν ορισμένοι τροτσκιστές ότι ο πόλεμος στην Ευρώπη θα έπρεπε να είναι ταξικός και ότι τα εθνικά του χαρακτηριστικά αποπροσανατολίζουν τους εργάτες και τις μάζες. Αποτέλεσμα αυτής της ανάλυσης των ίσων αποστάσεων ήταν οι περισσότερες τροτσκιστικές ομάδες να μη λάβουν μέρος στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα, να είναι στην κόντρα με το ΕΑΜ, ενώ ορισμένοι τροτσκιστές συνεργάσθηκαν κιόλας με τους Ναζί – μεγάλο το όνειδος. Τεταρτοδιεθνιστής

στα νιάτα του ο κ. Λιάκος, «εκσυγχρονιστής» στη συνέχεια, κάνει εν πολλοίς την ίδια ανάλυση, υποβαθμίζοντας το έθνος σε μια «φαντασιακή» κατασκευή (μάλιστα ανύπαρκτη πριν από τον Διαφωτισμό) και καθαιρεί τον πατριωτισμό των μαζών σε λαϊκισμό (παρ’ ότι οι λαοί δεν μπορεί να είναι λαϊκιστές, λαϊκιστές μπορούν να είναι κάποιοι απ’ τους ηγέτες τους – με τους «εκσυγχρονιστές» ηγέτες να πρωτεύουν σε κάτι τέτοια). Οπως οι αμύντορες του κ. Λιάκου έχουν αποδείξει, για να κυριαρχήσουν όλες αυτές οι ανοησίες στην κοινωνία, χρειάσθηκε να εξαπολύσουν οι ίδιοι ιδεολογική τρομοκρατία με το καντάρι! Δεν υπάρχει άνθρωπος

που να έχει τολμήσει να κριτικάρει τον μέντορα της κυρίας Ρεπούση και του κ. Τσίπρα, χωρίς μια συγκεκριμένη ομάδα δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων απ’ τα ΜΜΕ να τον λούσει με συκοφαντίες και ρετσινιές του στυλ: αντισημίτης, ρατσιστής, φασίστας, εθνικιστής, σταλινικός, ψυχάκιας, αμόρφωτος, παράφρων, αγράμματος, ομοφοβικός, λαϊκιστής, φαιοκόκκινος – αυτοί είναι μονάχα ελάχιστοι απ’ την αρμάδα των «αριστερών» χαρακτηρισμών που πέφτουν στο κεφάλι του αμαρτωλού.

Από ποιους; Οχι από ανθρώπους που γράφουν ο καθένας τη γνώμη του (κάτι το σεβαστόν, πλην των χαρακτηρισμών), αλλά από ανθρώπους που γράφουν ύστερα από προσυνεννόηση, συντονισμένα και οργανωμένα, ο ένας κατ’ ακολουθίαν του άλλου, που γδέρνουν κάθε φορά και διασύρουν όποιον στοχοποιούν. Προσφάτως, βγήκε κατά λάθος στη δημοσιότητα ένα τσατ ρουμ όπου τα παλληκάρια αυτά συναντώνται σαν σε κρυφό σχολειό, συνομιλούν και αναθέτουν το ένα στο άλλο δουλειές, ποιος θα γράψει για τι πράγμα και πότε, ποιος θα ακολουθήσει και πώς θα αλληλοϋποστηριχθούν

Τέτοια και τοιαύτα συνέβαιναν και συμβαίνουν στα ενδότερα της διατεταγμένης δημοσιογραφίας σε όλες τις δραματικές στιγμές και τα σημεία καμπής. Οταν διέλυε η Δύση τη Γιουγκοσλαβία, οι λεβέντες αυτοί θρηνούσαν για τις σφαγές στο Σεράγεβο. Τώρα βγαίνουν ο ένας μετά τον άλλον οι πράκτορες της CIA και ομολογούν ότι η κοινή γνώμη στη Δύση εσύρθη από τη μύτη με προβοκάτσιες (όπως στο Σεράγεβο), τη μία μετά την άλλη. Οι ελάχιστοι πέντε-δέκα που γράφαμε

από τότε όσα τώρα αποτελούν κοινόν τόπο ήμασταν συνωμοσιολόγοι, εθνικιστές, κομπλεξικοί κ.τ.λ. Οι δε Ελληνες που είχαν πάρει μυρωδιά τι πραγματικά γινόταν ήταν για αυτά τα παλληκάρια «έθνος ανάδελφο», αλλοπαρμένοι της Ορθοδοξίας, αμετανόητοι κομμουνιστές και, καλά το καταλάβατε, λαϊκιστές!

Ο ίδιος αυτός όμιλος υποστηρικτών Λιάκου μυξόκλαιγε για τις «παράπλευρες απώλειες» του πολέμου στο Ιράκ, υποστήριζε όμως την «εξαγωγή της δημοκρατίας» κι έβρισκε τον πόλεμο «ανθρωπιστικό».

Τώρα οι ίδιοι οι Αμερικανοί ομολογούν τα αντίθετα, αλλά οι λεβέντες αυτοί παραμένουν το ίδιο στοχοπροσηλωμένοι (με έναν αξιοθαύμαστο μιθδριδατισμό), συνεχίζοντας να υβρίζουν και να ψεύδονται.

Ομως ενίκησαν! Μπορεί στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ η «σχολή» αυτή να εξέφραζε ένα μικρό ποσοστό του κόμματος κι ένα ακόμα μικρότερο ποσοστό, έως ελάχιστο, στην ελληνική κοινωνία, αλλά με τις δύο κυβερνήσεις που έχει σχηματίσει ο κ. Τσίπρας έχουν επικρατήσει πλέον πλήρως! Τώρα είναι πιο δυνατοί παρά ποτέ. Απλωμένοι σε ορισμένες εφημερίδες, ελέγχουν πολλούς κόμβους στο διαδίκτυο, εξαφανίζοντας όσους τους έχουν πάρει μυρωδιά, γλείφοντας άλλους, τακτοποιώντας επίσης και βολεύοντας πολλούς, ώστε να διευρύνουν την επιρροή τους και την πελατεία τους. Γνωρίζουν την τεχνογνωσία! Συνέπλευσαν με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., δηλώνοντας «αριστεροί» οι περισσότεροι, δεν θα συνέπλεαν τώρα με μια κυβέρνηση που δηλώνει αριστερή η ίδια, κυβερνώντας όπως το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ.;

Θα έλεγε κανείς, τι σημασία έχουν όλα αυτά μπροστά στο Προσφυγικό, το Ασφαλιστικό, το Εργασιακό, την Ανεργία κι όλα τα υπόλοιπα δυσθεόρατα προβλήματα που μας ταλανίζουν; Θα έπεφτε έξω. Διότι

για να χειραγωγηθεί η πολιτική συμπεριφορά του καθενός μας, προϋποτίθεται η πολιτισμική του αλλοτρίωση. Το πολιτικό πρόβλημα των Ελλήνων σήμερα είναι η πολιτισμική τους κατάρρευση. Η «εκσυγχρονιστική» φάουσα βαράει στο ψαχνό, στην ψίχα και την ψυχή – χωρίς Ρίτσο, χωρίς Παπαδιαμάντη, μισάνθρωπος με την κοινότητά σου εξ αφορμής της όποιας παθολογίας της, πορεύεσαι όλο και πιο μόνος, όλο και πιο ιδιώτης, όλο και πιο ανυπεράσπιστος. Ή γίνεσαι πελάτης. Για να φθάσεις στο τέλος να λες: «Δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς». Απ’ τον

Τσάβες (που άλλωστε ήταν λαϊκιστής) ο μονόδρομος της ομογενοποιημένης σκέψης σε πάει στον Σόιμπλε. Τώρα, αν ο Σόιμπλε σου σκοτώνει τη ζωή, μη γίνεσαι μαξιμαλιστής! Πήγαινε να ζήσεις στο Περιστέρι (Τσακαλώτος), φάε γεμιστά (Φωτίου), φταίει η κυβέρνηση Σαμαρά που δεν ολοκλήρωσε τα μνημόνια (Μάρδας), αν δεν υπήρχαν τα μνημόνια θα έπρεπε να τα εφεύρουμε (ένας κάποιος Γεωργιάδης του ΣΥΡΙΖΑ), πάψε να κλαίγεσαι και στήσε μια ΜΚΟ, μη γίνεσαι ψυχάκιας (Λιάκος), νοικοκυρά (Λιάκος), κτηνοτρόφος (Λιάκος), φαιοκόκκινος (Λιάκος) κι όσα άλλα σου καταλογίζει ένας άνθρωπος που αγαπάει βαθειά τον λαό και θαυμάζεται από τον κ. Πρωθυπουργό.

Πλην όμως, για να κάνουμε και λίγο πλάκα στην ήττα μας, θα έρθει, έχει ήδη έρθει η ημέρα εκείνη που ο κ. Λιάκος με τον κ. Λεβέντη βρίσκονται στην ίδια βάρκα! Φοβάμαι, όμως, ότι η Νέμεσις αυτή δεν έχει επιπέσει πάνω στον κ. Λιάκο, αλλά στον κ. Λεβέντη…

Εθνική ανεξαρτησία και απαλλαγή από τα μνημόνια

Εθνική ανεξαρτησία και απαλλαγή από τα μνημόνια

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Ο πολυτάραχος πολιτικός βίος της χώρας μας γνώρισε μόνο δύο Επαναστάσεις με ευρεία λαϊκή συμμετοχή, το 1821 και το 1940. Η Εθνική Ανεξαρτησία ήταν και στις δυο η κινητήρια δύναμη. Ο εσωτερικός, με ταξικά στοιχεία, Αγώνας, υποκινούμενος έξωθεν, ήταν και τις δυο φορές καταστροφή.

Μετά τη Γαλλική αστική Επανάσταση το 1789 και επί ένα αιώνα η εργατική τάξη έδωσε σκληρές, ταξικές, διαδοχικές μάχες, 1830-48-71, αλλά ηττήθηκε. Απροσδόκητα, όμως, στη Ρωσία, χάρη στην πολιτική ιδιοφυία του Λένιν, η μάχη δόθηκε εν ονόματι της εργατικής τάξης (οι εργάτες ήταν μόλις το 5% του πληθυσμού) και επικράτησε. Η Επανάσταση ήταν κατά κάποιο τρόπο «μικτή», είχε, δηλαδή, διακηρυκτικά, σαφή ταξική διάσταση αλλά πήρε μαζικό χαρακτήρα, με συμμετοχή λαού και στρατού, στο πλαίσιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ως επίλογος. Στον 20^ο αιώνα η Εθνική Ανεξαρτησία πήρε τα ηνία από την «αμιγώς» ταξική σύγκρουση και με σημαία τον εθνικοαπελευθερωτικό, διαταξικό, αγώνα νίκησαν λαϊκές δυνάμεις πχ στην Κίνα, στο Βιετνάμ ή στη Γιουγκοσλαβία και ανατράπηκε η αποικιοκρατία. Η «αλλαγή παραδείγματος» οφείλεται, μεταξύ άλλων, σε τρεις παράγοντες: Α) Οι Πόλεμοι (Α΄ και Β΄) ανέδειξαν τα Έθνη σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι τις Τάξεις, μαζικοποιώντας τους αγώνες. Β) Ο ιμπεριαλισμός αντιπαράθεσε τις ισχυρές χώρες στις αδύναμες. Γ) Και τέλος η εργατική τάξη, ηττημένη, περιορίστηκε στους συνδικαλιστικούς αγώνες, όπως διαπίστωσε ο Λένιν. Και οι τρεις παράγοντες ισχύουν απολύτως έως σήμερα.

Έκτοτε το αίτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας παραμένει σταθερά το κλειδί και ο πρωταγωνιστής σε κάθε αγώνα των αδύναμων και καταπιεσμένων. Ο καπιταλισμός είναι πλέον το μοναδικό, παγκόσμιο, σύστημα αλλά αυτό διόλου δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπάρχουν ισχυροί και ανίσχυροι, Έθνη που κυριαρχούν και Έθνη που υποκύπτουν στην ισχύ των άλλων. Ιμπεριαλιστικά είναι ορισμένα καπιταλιστικά κράτη αλλά πχ ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν συγκρίνεται με τον ιμπεριαλισμό της Τουρκίας και τα νέο-οθωμανικά της όνειρα. Άλλα Έθνη είναι αμυνόμενα και άλλα επιτιθέμενα. Την εποχή του Λένιν είχαν νόημα τα περί ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων επειδή οι εν λόγω Δυνάμεις ήταν περίπου ισοδύναμες, κάτι που σήμερα δεν ισχύει. Μόνο τυφλωμένοι από κάποιον μοχθηρό Θεό ή από κάποιον διαστρεβλωμένο Μαρξ δεν το βλέπουν.

Μένοντας στο πεδίο της πραγματικότητας, και όχι των επιθυμιών, όλα τα προηγούμενα καταλήγουν ότι για διαφορετικούς λόγους (που δεν είναι του παρόντος) στις Δυτικές ευρωπαϊκές κοινωνίες οι εσωτερικές, ταξικές αντιθέσεις πιέζουν αλλά δεν απειλούν το καθεστώς, στο παρόν και στο ορατό μέλλον. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι εξαίρεση του κανόνα, παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές της που την καθιστούν ρευστή, με μεγαλύτερη κινητικότητα από τις ακόμα παγιωμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πέρα από την αναμφίβολα ορατή ικανότητα του Τσίπρα να αξιοποιεί τη συγκυρία και να συσπειρώνει οπαδούς (έστω βαρύθυμους), η ελληνική κοινωνία, απολύτως ικανή για εξάρσεις τύπου δημοψήφισμα και εξίσου έτοιμη για μεταστροφές αλά Τσίπρας, κινείται χρονίως σε χαμηλούς τόνους, με «στιγμιαία» ξεσπάσματα. Χαρακτηριστικά, το περιβόητο «εργατικό κίνημα» είναι ανίκανο να ανατρέψει ή έστω να αμφισβητήσει την, κατά την Αριστερά, «ξεπουλημένη» ηγεσία της ΓΣΕΕ. Στα ίδια χνάρια η Ισπανική κοινωνία επιμένει στον Ραχόι και στους Ciudadados ενώ οι Γάλλοι σοσιαλιστές αποδέχονται ακόμα το επιχείρημα της υπεράσπισης της «Ρεπουμπλίκ» για να μην έρθει η Λεπέν, ψηφίζοντας (τον όχι ακραία δεξιό;) Σαρκοζί. Ούτε (εξαρχής) ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το Ποδέμος, ούτε οι «πέντε αστέρες» του Γκρίλο ούτε καν το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν είναι κόμματα που σκοπεύουν, ευθέως ή εμμέσως, στην ανατροπή του καθεστώτος. Είναι άλλης τάξεως ζήτημα η ανατροπή της σημερινής πολιτικής των κυρίαρχων ελίτ, ειδικότερα της γερμανικής, και άλλο η ανατροπή των ίδιων των ελίτ, δηλαδή η καθεστωτική αλλαγή. Ούτε υπάρχει κάποιος μοιραίος και αναπόφευκτος αυτοματισμός που οδηγεί από την αλλαγή πολιτικής στην ανατροπή των ελίτ, σε καθεστωτική ανατροπή. Γνωρίζουμε ότι ο ίδιος Φαραώ διοικούσε και στην εποχή των παχιών και στην εποχή των ισχνών αγελάδων. Η Εθνική Ανεξαρτησία δεν συνδέεται με συγκεκριμένο κοινωνικό καθεστώς δεδομένου ότι, όπως επίσης γνωρίζουμε, τη ζητούσαν πχ οι δεξιότατοι Πολωνοί επί υπαρκτού και αυτήν υπερασπίζονταν ο Κάστρο και τόσοι άλλοι.

Η Αριστερά εκτός ΣΥΡΙΖΑ δεν θέτει ως κεντρικό ζήτημα την Εθνική Ανεξαρτησία και συνεπώς δεν αρθρώνει όλα τα άλλα γύρω από αυτό το αίτημα. Παρά το ότι είναι προφανές ότι τα Μνημόνια πλήττουν ευθέως την εθνική κυριαρχία με άμεσες και ορατές συνέπειες και στην Οικονομία πχ την πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων έναντι πινακίου φακής. Η εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά δεν αντιλαμβάνεται ότι η Παγκοσμιοποίηση είναι ο Διεθνισμός του καπιταλισμού (όπως το προβλέπει ο Μαρξ στο Μανιφέστο) όπου ο πιο ισχυρός ιμπεριαλισμός, των ΗΠΑ σήμερα, πνίγει όλους τους άλλους, ιμπεριαλιστές ή όχι, τους ισοπεδώνει, τους μετατρέπει σε άμορφο χυλό. Η έννοια της Υπερδύναμης, του μονοπολικού Κόσμου, είναι ότι ο Κρόνος τρώει ανενόχλητος τα παιδιά του, τους όμοιους και τους ανόμοιους. Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Φρανσουά Φιγιόν εξομολογήθηκε πρόσφατα στον πρώην υπουργό Φιλίπ ντε Βιλλιέ ότι στόχος της Παγκοσμιοποιημένης ελίτ είναι να πλήξει την εθνική ομοιογένεια των Εθνών-Κρατών (βλ agoravox.tv), οπότε το προσφυγικό κύμα που πλημμυρίζει την Ευρώπη ήρθε ως «μάννα εξ ουρανού». Το ότι πέφτει επί της κεφαλής μας όχι ως σωτηρία αλλά ως απειλή επιβεβαιώνει το γνωστό «ουαί τοις ηττημένοις».

 

Ανάρτηση από: http://iskra.gr

ΙΤΑΛΙΑ: ΒΙΑΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

«No buona scuola» βροντοφώναξαν χιλιάδες κόσμου στα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την Ιταλία. Μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί οι οποίοι αυτοοργανώθηκαν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και το hashtag #nobuonascuola (όχι στο καλό σχολείο) διαδήλωσαν την αντίθεση τους στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση Renzi.

Εκπαιδευτικά συλλαλητήρια πραγματοποιήθηκαν στη Ρώμη, το Τορίνο, τη Μπολόνια και την Πίζα. Στη Ρώμη οι διαδηλωτές πέταξαν κόκκινες μπογιές στο κτίριο του υπουργείου Παιδείας όταν ζήτησαν να συναντηθούν με τον υπουργό αλλά τους είπαν ότι λείπει, ενώ στη Μπολόνια η πορεία διαλύθηκε βίαια από τα ΜΑΤ.

Φοιτητές, εκπαιδευτικοί, μαθητές κατηγορούν την κυβέρνηση ότι προτίθεται να ιδιωτικοποιήσει την δωρεάν δημόσια παιδεία που παρέχεται σήμερα αποκλείοντας την πρόσβαση των φτωχών στην εκπαίδευση και να μετατρέψει τα σχολεία σε εργοστάσια για την αγορά εργασίας. Οι μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμόσει ο νέος νόμος «καλό σχολείο»,που ψηφίστηκε τον περασμένο Ιούλιο μετά από τρεισήμισι μήνες επεισοδιακών κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων, θα αλλάξει μεταξύ άλλων και τον τρόπο διαχείρισης των σχολείων. Ο διευθυντής μετατρέπεται σε έναν σούπερ μάνατζερ με υπερεξουσία μιας και ο νόμος του παρέχει τη δυνατότητα να επιλέγει διδακτικό προσωπικό, να καθορίζει τα κριτήρια επιβράβευσης των ικανότερων διδασκόντων, να αξιολογεί τους νεοδιόριστους, να πριμοδοτεί τους ικανότερους με μισθολογικό μπόνους, να αναθέτει αρμοδιότητες και να ορίζει ως στενούς συνεργάτες του έως και το 10% των εκπαιδευτικών της σχολικής μονάδας.

Το σχολείο, σύμφωνα με το νέο νόμο, θα πρέπει να εναρμονιστεί στα επιχειρηματικά πρότυπα. Οι σχολικές μονάδες θα μπορούν να δεχτούν ιδιωτικές δωρεές, να συνομολογούν συμβάσεις, ή να συμμετέχουν σε κοινοπραξίες για την απόκτηση αγαθών και υπηρεσιών. Η ρύθμιση όμως που καταργεί την κεντρική διαχείριση της εκπαίδευσης και την ευθύνη του κράτους, είναι αυτή που δίνει τη δυνατότητα του διευθυντή να παίρνει αποφάσεις όχι μόνο για τη μισθοδοσία των καθηγητών αλλά και το διδακτικό πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει ότι τα σχολεία της χώρας δεν θα έχουν ενιαίο πρόγραμμα σπουδών, αλλά το καθένα θα καταρτίζει το δικό του ανάλογα με τις δυνατότητες του. Μέτρο που ενισχύει όπου έχει εφαρμοστεί τηνταξικότητα της εκπαίδευσης. 

Ο διευθυντης θα έχει το δικαίωμα να ακυρώνει τη σύμβαση των νεοπροσληφθέντων που δε θα περνούν το δοκιμαστικό έτος, αγνοώντας τα συνδικάτα και τις συμβάσεις εργασίας. Οι «μεταρρυθμίσεις» αυτές της κυβέρνησης Renzi εντάσσονται, όπως ισχυρίζονται οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, «στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής παραβίασης των επαγγελματικών δικαιωμάτων, προς όφελος μιας απολυταρχικής και προσωποκεντρικής αντίληψης».

Ο Ρέντσι ως Μάργκαρετ Θάτσερ όπως τον ζωγράφισε ο Mauro Biani για την Il Manifesto

Η κινητικότητα αλά… Ιταλικά υποχρεώνει χιλιάδες εκπαιδευτικούς να μετακινηθούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους με την απειλή της διαγραφής από τους πίνακες. «Όσοι κάνουν λόγο περί εκτοπισμού είναι σαν να χαστουκίζουν τους τόσους άνεργους νέους, που είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά» δηλώνει ο υφυπουργός Παιδείας, Davide Faraone.

Το νέο σχολείο που οραματίζεστε «θα διδάσκει σε μαθητές και διδάσκοντες θεμελιώδεις έννοιες το σύγχρονου καπιταλιστικού τρόπου ζωής, όπως η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα» απαντούν οι εκπαιδευτικοί.

 

http://360pedia.gr/italia-biaies-sygkrouseis-kai-anatropes-sthn-ekpaideysh/