Καλώς τους κι ας αργήσανε

Αποσαφηνίσεις για την Απεργία της 4ης του Φλεβάρη 2016

Γίναμε περισσότεροι, να μείνουμε περισσότεροι!

Οι άνθρωποι της Κοινής Δράσης Εκπαιδευτικών χαρήκαμε πολύ, το πρωί της 4^ης Φεβρουαρίου, μιας και η πόλη μας βρέθηκε μπροστά σε μια από τις μεγαλύτερες, αν όχι στη μεγαλύτερη απεργιακή συγκέντρωση, από τότε που η χώρα μας μπήκε στο περιβόητο καθεστώς των Μνημονίων. Είχαμε πολύ καιρό να δούμε τόσους επαγγελματικούς κλάδους και τόσο διαφορετικούς να διαδηλώνουν σε σύμπνοια. Ενώσαμε τις φωνές μας με ανθρώπους που μέχρι τώρα έδειχναν να αγνοούν ότι στην Ελλάδα υπάρχουν αγρότες, οι οποίοι έχουν ξεκάθαρο πρόβλημα επιβίωσης. Πρώτη φορά, στα τελευταία τουλάχιστον δέκα (10) χρόνια, ήταν κλειστά όλα τα καταστήματα εστίασης, αφού απεργούσαν. Άλλοτε σε τέτοιες «ευκαιρίες» έκαναν χρυσές δουλειές. Για πολλούς, πάρα πολλούς συμπολίτες μας, η 4^η Φεβρουαρίου του 2016 ήταν μια επίσημη πρώτη. Η «πρώτη (και δεύτερη) φορά αριστερά» κατόρθωσε να βγάλει στο δρόμο πολλούς για … πρώτη φορά. Και, ίσως, ανησύχησε. Γι αυτό και έσπευσε να αλλοιώσει τα ποσοστά της απεργίας στους εκπαιδευτικούς.

Όλους τους απεργούς τους καλωσορίζουμε με χαρά! Τους καλούμε να συνεχίσουμε στους αυριανούς αγώνες, χωρίς τις γνωστές αυταπάτες, πως θα σωθεί ο ένας εις βάρος του άλλου. Όμως έχουμε να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα στους πονηρούς καιρούς που ζούμε:

-Μπορεί να ανατραπεί αυτή η κατάσταση με 24ωρες απεργίες;

-Μπορούν οι (ΝΑΙ-ναι-κοι) Παναγόπουλοι του Ιουλίου να ηγηθούν ενός αγώνα προς όφελος του Λαού;

-Θ΄ αφήσουμε τους βέρους μνημονιακούς πολιτικάντηδες να χρησιμοποιήσουν τους απεργιακούς μας αγώνες, για να επανέλθουν σκληρότεροι και εκδικητικοί στην εξουσία;

-Μπορεί η επικίνδυνη και εχθρική για το λαό στάση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να έχει αποτέλεσμα στην διαπραγμάτευση με το κουαρτέτο; Δεν διδαχτήκαμε κάτι από την προηγούμενη διαπραγμάτευση;

- Μήπως η ήττα, η αδράνεια, η απογοήτευση, που έσπειραν όλοι όσοι ψήφισαν στη Βουλή τα μνημόνια (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ και οι λαγοί τους –όπως ο Λεβέντης) και όσοι εκτόνωσαν την οργή στον ψευτοσυνδικαλισμό, υπονόμευσαν την ανάπτυξη των αγώνων και διαίρεσαν με τη συντεχνιακή τους λογική;

-Μήπως όλα αυτά ενδέχεται και να οδηγήσουν στον κοινωνικό εκφασισμό και στην πολιτική ενδυνάμωση της (με το όποιο όνομα) ακροδεξιάς;

Εμείς -που και πριν προσπαθούσαμε να ενώσουμε δυνάμεις για να ανατραπούν τα μνημόνια και να πάψει η χώρα να είναι αποικία χρέους- θα είμαστε και πάλι στις πλατείες, στα συλλαλητήρια και στις συγκεντρώσεις. Γιατί έτσι μόνο οι αγώνες μας μπορούν να έχουν αποτέλεσμα. Γιατί μόνο με τους αγώνες του ο λαός ξεπερνά φόβους και εμπόδια, καθορίζει τις εξελίξεις και βάζει στο περιθώριο αυτούς που ψηφίζουν και  υλοποιούν, τάχα λύσεις, εντός του πλαισίου της ΕΕ- ΔΝΤ.

Γιατί ,προφανώς, τα προβλήματα – που επιτέλους, ας καταλάβουμε πως είναι κοινά - δεν λύθηκαν με την απεργία της Πέμπτης. Η επίθεση δεν ανακόπηκε. Κι ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί.

Σ’ αυτόν τον αγώνα που εμείς (κι άλλοι πολλοί) προσπαθούμε να συνεισφέρουμε, εδώ και κοντά έξι χρόνια, κανείς δεν περισσεύει!

Καλή συνέχεια και καλή αντάμωση λοιπόν στις πλατείες και στους δρόμους.

Σε ποιον ανήκει το Αιγαίο;

Σε ποιον ανήκει το Αιγαίο;

Με πρόσχημα την προσφυγική κρίση οι δυνάμεις του ΝΑΤΟ κάνουν απόβαση και αποκαλύπτουν τους βαθύτερους σχεδιασμούς

Του Ρούντι Ρινάλντι

Οι απαντήσεις στο ερώτημα σε ποιον ανήκει το Αιγαίο ποικίλλουν. Ορισμένοι αφελείς απαντούν ότι «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» και δεν έχουν σκοτούρες. Άλλοι λιγότερο αφελείς λένε ότι είναι μια θάλασσα που πρέπει να είναι ανοικτή στην ελεύθερη διέλευση όλων των πλοίων. Κοσμοπολίτες απαντούν ότι το Αιγαίο ανήκει στον ανθρώπινο πολιτισμό. Σχεδόν κανείς από όσους αναφέραμε δεν νοιάζεται για τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο, κανείς δεν αναφέρεται στο πώς η κατάσταση γίνεται όλο και πιο ρευστή από μεριάς κυριαρχίας, συνόρων, υπόστασης της χώρας.

Αυτά μοιάζουν με λεπτομέρειες. Την απάντηση τη δίνουν οι δυνατοί και την επιβάλλουν με τη δύναμη (έτσι τουλάχιστον νομίζουν). Το Αιγαίο, μάλλον, ανήκει στο ΝΑΤΟ. Αυτό πρέπει σιγά-σιγά να εμπεδωθεί. Η NATOϊκή επικυριαρχία προχωρά με άλματα ετούτες τις μέρες. Με πρόσχημα την προσφυγική κρίση και τον πόλεμο στη Συρία εφαρμόζονται σχεδιασμοί που προϋπήρχαν στο συρτάρι των ισχυρών. Το παλιό σχέδιο ότι το Αιγαίο θα το συνεκμεταλλευτούν Ελλάδα και Τουρκία με όριο τον 25ο Mεσημβρινό (περίπου στη μέση του Αιγαίου) υπό αμερικανο-NATOϊκή επικυριαρχία, έχει τεθεί σε εφαρμογή με την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας από την Τουρκία σε σειρά ζητημάτων, αρχής γενομένης από το «γκριζάρισμα» περιοχών, νησίδων κ.λπ.

Το καινούργιο στην υπόθεση είναι διττό. Πρώτον, ανατίθεται μετά από αίτηση 3 χωρών (Γερμανίας, Τουρκίας και Ελλάδας) ιδιαίτερος ρόλος στο ΝΑΤΟ στην περιοχή για τον έλεγχο των προσφυγικών ροών. Κανείς, όμως, δεν πιστεύει ότι ο ρόλος των NATOϊκών δυνάμεων θα περιοριστεί σε αυτό. Δεύτερον, πλησιάζουν μια εμπόλεμη περιοχή, μια περιοχή όπου κλιμακώνεται η σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων, οπότε η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο θα έχει ρόλο αποτρεπτικό και απέναντι στη ρώσικη παρουσία και την εμπλοκή της στην περιοχή. 

Πώς φτάσαμε στη ΝΑΤΟϊκή εμπλοκή

Ο αιφνιδιασμός και τα αλλεπάλληλα… γκελ που νιώθει η Ευρωπαϊκή Ένωση φάνηκαν περίτρανα με την προσφυγική κρίση και τις άμεσες απειλές της Τουρκίας να αυξήσει τη ροή προσφύγων προς τη Δύση. Η Ευρώπη, ζώντας στη φαντασίωση που της πρόσφερε η οικονομική της δύναμη, αντιλαμβάνεται ότι είναι τελείως μικρή και ανίκανη σε μεγάλα γεωπολιτικά ζητήματα, εντελώς αδύναμη να αντιμετωπίσει ένα σύνθετο νέο γεωπολιτικό όπλο που είναι οι προσφυγικές ροές. Η Μέρκελ αναγκάστηκε να ταξιδέψει δύο φορές στην Τουρκία, να συνάψει ειδικές συμφωνίες που πριμοδοτούν την Τουρκία -αιφνιδιάζοντας τις λοιπές ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποίες στη συνέχεια αναγκάζονται να επικυρώσουν τα τετελεσμένα. Στο πρόσφατο ταξίδι, στην «αθώα» επίκληση του Νταβούτογλου για εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην περιοχή και στο θέμα των προσφύγων, η Μέρκελ φάνηκε πρόθυμη και ανακοινώθηκε το νέο δόγμα για τα «ύδατα του ΝΑΤΟ».

Ολόκληρο το Αιγαίο ανήκει στο ΝΑΤΟ αφού οι δύο χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, ανήκουν στην εν λόγω συμμαχία. Μετά το πρώτο σοκ στην Ελλάδα, κι αφού «έπεσαν» τα σχετικά τηλέφωνα, ευθυγραμμίστηκε και η Αθήνα στην ΝΑΤΟϊκή διαχείριση του Αιγαίου. Οι «διευκρινήσεις» που δίνονται για τα όρια της δράσης των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων απευθύνονται στους αφελείς. Οι ΗΠΑ έσπευσαν να δηλώσουν ότι συμφωνούν απολύτως στο σχεδιασμό (για να μην έχουμε αμφιβολίες, ότι προτού κινηθεί η Μέρκελ ή ρίξει την πρόταση ο Νταβούτογλου, είχαν προηγηθεί συνεννοήσεις με τις ΗΠΑ). Η διοίκηση της ΝΑΤΟϊκής δύναμης -μέχρι νεοτέρας- ανατίθεται σε Γερμανό επικεφαλής…

Το Αιγαίο δεν είναι πλέον μια θάλασσα ειρήνης και πολιτισμού. Δεν είναι τμήμα της ελληνικής επικράτειας. Η εθνική κυριαρχία αμφισβητείται σε μεγάλο βαθμό. Καταλήγει να είναι μια θάλασσα εμπόλεμης ζώνης, με ευρωατλαντική επικυριαρχία, με έντονη την τουρκική παρουσία και την αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Στα ελληνικά νησιά που βρίσκονται κοντά στα τουρκικά παράλια, αλλάζει ο χαρακτήρας τους με τις προσφυγικές ροές, την παρουσία δυνάμεων της Frontex και τώρα τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις.

Ποιος ο σχεδιασμός για την Ελλάδα

Αν το Αιγαίο ονομάζεται επίσημα από τη Μέρκελ, ως «ύδατα του ΝΑΤΟ» η Ελλάδα βρίσκεται υπό διπλή μέγγενη: από Δυσμάς οι δανειστές (κομψή έκφραση) διαλύουν την οικονομία και την κοινωνία διαμοιράζοντας την δημόσια και ιδιωτική περιουσία της χώρας (αυτό που περιγράφεται ως μνημόνια και αποικία χρέους) και από Ανατολικά με τις προσφυγικές ροές η χώρα μετατρέπεται σε τεράστιο δίχτυ εγκλωβισμού των προσφύγων, ώστε να μη φτάσουν στη Δύση και τις μεγάλες χώρες της Ευρώπης. Μετατρέπεται σε ένα απέραντο γκέτο στάθμευσης και «αποθήκευσης» εκατοντάδων χιλιάδων ίσως και εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών. Μια μετανεωτερική αποικία, δηλαδή, που θα ελέγχεται από τους «δανειστές» και τις επιτόπιες ειδικές στρατιωτικές και αστυνομικές δυνάμεις που συγκροτούνται. Ένας χώρος «αποθήκης», μια ειδική ζώνη, που δεν θα είναι ακριβώς Ευρώπη.

Αυτός ο σχεδιασμός εντείνεται με προτάσεις και σκέψεις (που δεν διαψεύδονται αλλά θεωρούνται πιθανές για υλοποίηση) να κλείσουν τα βόρεια σύνορα, στην πΓΔΜ, με αποστολή στρατού ευρωπαϊκών χωρών(!), ώστε να κοπεί το πέρασμα για πρόσφυγες και μετανάστες. Στην περίπτωση αυτή ο εγκλωβισμός των προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα είναι σίγουρος και ο σχεδιασμός που αναφέρουμε θα πραγματοποιηθεί. Γι’ αυτό όσα λέγονται για να δικαιολογηθεί η δημιουργία των κέντρων υποδοχής και φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών δεν ευσταθούν. Οι δομές αυτές κατασκευάζονται όχι μόνο για να ταυτοποιηθούν όσοι θέλουν να πάνε στην Ευρώπη, αλλά κυρίως για να παραμείνουν στην Ελλάδα. Η Ελλάδα πρέπει να προσαρμοστεί στο νέο σχεδιασμό που ετοιμάζουν οι ισχυροί και οι μεγάλες δυνάμεις. 

Κινητοποιήσεις-αντιδράσεις

Από την άποψη αυτή οι αντιδράσεις που αναπτύσσονται ενάντια στη δημιουργία των δομών αυτών (Διαβατά, Κως, Σάμος, Σχιστό κ.λπ.) είναι πλήρως δικαιολογημένες. Αν σε αυτές γίνεται προσπάθεια από ακροδεξιά στοιχεία και την Χ.Α. να τις εκμεταλλευτούν, αυτός δεν είναι λόγος για να δικαιολογηθεί η δημιουργία τους και η προώθηση του ευρωενωσιακού και νατοϊκού σχεδιασμού. Ο αστισμός (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΑΝΕΛ, Ε.Κ. και το σύνολο των ΜΜΕ) ευθυγραμμίζονται στην υλοποίηση του σχεδιασμού. Η Αριστερά σιωπά συστηματικά, δεν αναλαμβάνει καμιά πρωτοβουλία για το ζήτημα αυτό. Δεν είναι στην ατζέντα της. Κι όσοι κινούνται στην Αριστερά αυτό γίνεται ανεξάρτητα από τους σχεδιασμούς, ως επίδειξη μονάχα μιας ορισμένης αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες. Επομένως, η Αριστερά αφήνει όλο το έδαφος κενό για να το εκμεταλλευτούν άλλες δυνάμεις και έχει τεράστιες ευθύνες για αυτό.

Μια διαχωριστική γραμμή

Ο αστισμός ευθυγραμμίζεται και γίνεται μέρος του σχεδιασμού της «μέγγενης» που σφίγγει, βουλιάζει και ρευστοποιεί τη χώρα και τη μετατρέπει σε κουφάρι. Τόσο ο αστισμός όσο και το πολιτικό σύστημα είναι ανίκανοι να χαράξουν μια κατεύθυνση διεξόδου από την καθολική κρίση. Η κυβέρνηση του Hilton (τρόικα, κουαρτέτο) θα κυβερνά σε αγαστή συνεργασία με τα ΝΑΤΟϊκά στρατηγεία.

Η κατανόηση και συνειδητοποίηση του κλοιού στον οποίο βρίσκεται η χώρα, η κατανόηση πως το γεωπολιτικό συνδέεται άμεσα με το κοινωνικό και την ίδια την υπόσταση της χώρας και ότι από αυτή τη διαπίστωση απορρέουν καθήκοντα και στόχοι που διαφέρουν με όσα σχεδιάζουν τα υπάρχοντα αστικά και αριστερά κόμματα, αποτελεί κομβικό σημείο εκκίνησης μιας διαφορετικής πορείας και προσπάθειας.

Το να μην περάσει ο διπλός σχεδιασμός μνημονιακής ερήμωσης και γκετοποίησης της χώρας, το να τεθεί ως στόχος ότι δεν θέλουμε την χώρα μας διαλυμένη κοινωνικά και πολιτικά και στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφυγικών ροών έχει τεράστια σημασία για τον προσανατολισμό των αντιστάσεων και την ίδια την ύπαρξη του τόπου. Μια τέτοια διαχωριστική γραμμή μπορεί να αποκρούσει τη διαφαινόμενη εθνική και κοινωνική καταστροφή που συντελείται.

Ανάρτηση από: http://www.e-dromos.gr

Μνημονιακός Ολοκληρωτισμός

Του Κίτσου η μάνα φοροδιέφευγε

Του Στάθη

Υποχρέωση της κυβέρνησης είναι να πιάνει τους φοροφυγάδες. Δεν το κάνει. Τικάνει; κατηγορεί για φοροφυγάδες όποιους γουστάρει.

Για να πιάσει έτσι στο δόκανο τάξεις ολόκληρες. Υπάρχουν φοροφυγάδες αγρότες ή γιατροί ή μηχανικοί; Υπάρχουν. Και είναι αυτό λόγος για να τιμωρούνται (!), και μάλιστα εσαεί, τάξεις ολόκληρες ως φοροφυγάδες; Κάτι τέτοιο είναι ανήθικο, γελοίο και παιδαριώδες. 

Κι όμως η κυβέρνηση των γονατισμένων μετέρχεται αυτήν την πολιτική (της επάρατης Δεξιάς άλλωστε) με αξιοθαύμαστη ευκολία. Μάλιστα με χαρακτηριστική άνεση ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Τσίπρας προσωπικώς ανασύρουν απ’ το οπλοστάσιο της Δεξιάς την άθλια επιχειρηματολογία με την οποία κάλυπτε τα έργα της. Ακριβώς την ίδια! Ξανά τα ίδια φληναφήματα για τους «αγρότες που παίζουν τάβλι και τρώνε επιδοτήσεις» – σε λίγο στους κάμπους θα αρχίσει το κυνήγι των κουλάκων.

Τι εστί κουλάκος σήμερα; όποιος βγάζει… 20.000 τον χρόνο! Απ’ αυτά οι Οθωμανοί θα έπαιρναν τη δεκάτη, σύμφωνα όμως με το ακαταλόγιστο (και χωρίς αναλογιστική μελέτη) του κ. Κατρούγκαλου, ο κάθε χωριάτης θα πρέπει να αποδίδει στο Δοβλέτι το 65%-80% του φτωχοέχειν του, για να ’χει το κεφάλι του ήσυχο (και το μυαλό του μέσα σε δαύτο). Διότι, όταν ο χωριάτης βλέπει τους Συριζαίους να πηγαίνουν στα μπλόκα για να του… συμπαρασταθούν για όσα του… κάνουν, λαλάει, του κουνιέται το μυαλό, τα παίζει.

Αλήθεια, πόσο λογικό είναι να ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ από ανθρώπους που βγάζουν 20.000 τον χρόνο να ζουν με τις 8.000 απ’ αυτά; Πόσο λογικό είναι να καταθέτει ολόκληρο προσχέδιο για το Ασφαλιστικό η κυβέρνηση χωρίς αναλογιστική μελέτη; Πόσο αναιδέςείναι να θεωρεί «κερδισμένους αυτής της μεταρρύθμισης» ο κ. Κατρούγκαλος όσους βγάζουν 12.000 τον χρόνο; (!) Οσοι βγάζουν 13.000 είναι για τον Καιάδα, ή μήπως για όσους βγάζουν 30.000 τον χρόνο ή 40.000 θα πρέπει να οργανώσουμε κρυπτία και να τους σφάζουμε τα βράδια; Από πότε η Αριστερά ευαγγελίζεται μια κοινωνία των φτωχών; Από πότε η Αριστερά επιδιώκει την εξίσωση προς τα κάτω; από πότε χρησιμοποιεί το διαίρει και βασίλευε; Από πότε ο πρωθυπουργός της χώρας μπορεί να απειλεί όσους πολίτες ψήφισαν «ναι» στο δημοψήφισμα; Από πότε το μέρος του λαού που ψήφισε «ναι» είναι Εχθρός του Λαού;

Από πότε η Αριστερά λέει μαλακίες για φθηνές και ακριβές γραβάτες; Πρώτη φορά τέτοια φθορά η Αριστερά… Η ευκολία με την οποίαν αυτή η «Αριστερά» ομιλεί όπως ακριβώς ομιλούσε η Δεξιά είναι προς θάνατον. Τα κόλπα που κάνει για να κοροϊδέψει τον κόσμο, ανάλογα της ευφυΐας κορυφαίων στελεχών της. Οπως τα απερίγραπτα για τις κλιμακωτές αυξήσεις στους φόρους και τις εισφορές. Ηγουν, θα σου τρώγαμε το 70% των εσόδων σου, αλλά επειδή δεν αντέχεις θα σου φάμε φέτος το 55%, του χρόνου το 65% και του παραχρόνου, αν ζεις, το 75%. Και είναι αυτό αριστερή πολιτική; Που αντιμετωπίζει την κρίση; Και εφαρμόζεται από εκείνους που έλεγαν ότι οι περικοπές και η λιτότητα βαθαίνουν την κρίση;  Και περιμένετε να μην κουνηθεί το μυαλό του Μήτσου; Μπράβο, παίδες, και ζήτωσαν οι φθηνές γραβάτες, στην κρεμάλα οι ακριβές!

Ομως όλα αυτά δεν είναι γελοιότητες του κ. Κατρούγκαλου. Ο κ. Κατρούγκαλος φορτώνεται τώρα σαν γομάρι όλες εκείνες τις αμαρτίες που θα του καταλογίσει ο κ. Τσίπρας όταν τον χρησιμοποιήσει ως αποδιοπομπαίο τράγο κι εξιλαστήριο ζαγάρι! Ολόκληρα σαράντα χρόνια αυτή η φάρσα, τα ίδια κάνει τώρα και η «Αριστερά» – δεν θα την ξαναπώ Αριστερά, ούτε σε εισαγωγικά. Δεν ασκεί αριστερή πολιτική η κουστωδία Τσίπρα, ασκεί γερμανική, χρησιμοποιεί τα επιχειρήματα της δεξιάς, εκβιάζει και εκφοβίζει τον λαό.

Και πρυτανεύει το δίπολο του παραλογισμού και την ανηθικότητας. Διότι όσος καβγάς κι αν γίνεται για το ασφαλιστικό, το Βερολίνο είναι που θα αποφασίσει, Διότι όσες κατρουγκαλιές κι αν λέγονται, ο ταξικός ρατσισμός που χωρίζει τους φτωχούς των 10.000 ευρώ απ’ τους φτωχούς των 20.000 ευρώ, δεν είναι αριστερή πολιτική, είναι ανήθικη. Διότι όσοι βγάζουν 30.000 ή 40.000 ευρώ δεν είναι πλούσιοι που πρέπει να τους ψοφήσει η γίδα. 

Δεν είναι αριστερό να μη φορολογείς τους βασιλιάδες του τζόγου και να κόβεις τις συντάξεις – δεν είναι αριστερό, είναι ανήθικο. Ούτε παραγωγικό είναι, ούτε λογικό. Τι είναι; είναι η εκτέλεση των εντολών που θέλουν την Ελλάδα προτεκτοράτο. Για να την απομυζούν οι γύπες εσαεί. Σταθάκης – Στουρνάρας δίνουν στα κοράκια τα κόκκινα δάνεια! παραγωγικό; λογικό; ανήθικο; Ρωτήστε τον κ. Δρίτσα, ο οποίος πιστεύει ακόμα -με τα σωστά του- ο άνθρωπος ότι δεν… έχει πουληθεί ο ΟΛΠ!

Δεν έχει τέλος αυτή η ιστορία (ακόμα κι αν θα έχει ο κ. Τσίπρας το ίδιο γρήγορο τέλος που είχαν ο κ. Γ. Παπανδρέου και ο κ. Σαμαράς) – αξιολόγηση, απειλή Grexit, νέα μέτρα, αξιολόγηση, νέο μνημόνιο, success story, απειλή Grexit: αυτό είναι το καραβάνι, είτε το κυβερνά ο κ. Τσίπρας είτε ο κ. Μητσοτάκης, ο ένας την πολιτική του άλλου συνεχίζουν.

Ως τη μεγάλη καθίζηση που θα προκαλέσει το Προσφυγικό Πρόβλημα. Αν σταθμεύσουν εδώ, στην Αττική ή όπου στη χώρα 400.000 ψυχές καθώς ζητά το Βέλγιο εν ονόματι του Βερολίνου, δηλαδή πάνω από 1.000.000 στην πράξη, η Ελλάδα θα διαλυθεί και θα διαμελισθεί. Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ ο σχεδιασμός μιας εναλλακτικής εθνικής στρατηγικής για μια Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης και, αν χρειασθεί, εκτός Ευρωπαϊκής Ενωσης, είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου. Ποιοι όμως θα συνεννοηθούν για τον σχεδιασμό μιας τέτοιας εφεδρικής, και, αν χρειασθεί κύριας, στρατηγικής; Ο κ. Λεβέντης; ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης; ο κ. Τσίπρας; ο κ. Μητσοτάκης; η κυρία Γεννηματά; ο κ. Καμμένος; ο κ. Μιχαλολιάκος; οι μαριονέτες του Βερολίνου;

Θα ανατρέψουν οι μαριονέτες του Βερολίνου την πολιτική του Βερολίνου; Θα ανατρέψουν το μνημόνιο, ή δεν θα δεχθούν νέο μνημόνιο, οι δυνάμεις της Βουλής που υπερψήφισαν το μνημόνιο; Να γιατί κάθε λέξη που λέει ο κ. Τσίπρας είναι ψέμα(ανάλογο με τα ψέματα που είναι υποχρεωμένοι να λένε ο κ. Μητσοτάκης, ο κ. Λεβέντης και οι υπόλοιποι του ιδίου φυράματος). Να γιατί η πληθύς των δημοσιευμάτων του δυτικού Τύπου, δεξιού κι αριστερού, με αφορμή το χρόνιασμα του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση, τα μεν τον θρηνούν, τα δε τον λοιδορούν.

Προσχωρώντας ο ΣΥΡΙΖΑ στη μνημονιακή πολιτική των αντιπάλων του, δημιούργησε πολιτικό αδιέξοδο στην κοινωνία. Μνημονιακόν Ολοκληρωτισμό. Κατάσταση θνησιγενής, που αν κρατήσει πολύ, θα αποβεί θανατηφόρα, Πράγμα που ούτε η φύση, ούτε οι κοινωνίες, ούτε η συμπεριφορά τους (η Ιστορία δηλαδή) ανέχονται…  

Ανάρτηση από: http://www.enikos.gr

«Εν τόπω χλοερώ ..».

Δημοσιεύτηκε: Κυριακή, 20 Δεκέμβριος, 2015 - 10:45 | Στην Κατηγορία:

Άρθρα www.alfavita.gr

 

Βρισκόμαστε σε ένα συνηθισμένο Γυμνάσιο της Αττικής το σωτήριον έτος 2025.Μετά τα νέα μέτρα για το όρια συνταξιοδότησης και το πάγωμα νέων διορισμών τα τελευταία χρόνια, όλοι οι καθηγητές είναι πλέον άνω των 70 ετών. Μερικοί έχουν ξεπεράσει και τα 80, να μην αβασκαθούνε. Βλέπετε, η κυβέρνηση σοφά σκεφτόμενη είχε βάλει μόνο κατώτατο όριο στη συνταξιοδότηση (τα 70 έτη).Ανώτατο όριο δεν έβαλε, απλά μείωσε τόσο πολύ το ποσό της σύνταξης (360 ευρώ) που κανείς δεν ήθελε να βγει νωρίς στη σύνταξη και όλοι το τρενάρανε όσο μπορούσαν. Κάποιοι μάλιστα ξεπέρναγαν και το ¨όσο μπορούσαν¨.

Ο κύριος Κώστας(ετών 78) εδώ και λίγο καιρό έρχεται στο σχολείο με το «πι» και μπαινοβγαίνει στις τάξεις «στο πι και φι». Τα διαλείμματα τα ξοδεύει για να μετακινηθεί από τάξη σε τάξη. Τον τελευταίο καιρό πίνει κάθε πρωί μισό μπουκάλι «υαλουρέν» και έχει δει μεγάλη διαφορά. Πρόσφατα έσπασε το ρεκόρ του. Έκανε στην διαδρομή Α2 -Γ3 σε λιγότερο από 10 λεπτά.

Η κυρία Ελένη(ετών 80) είναι μια κλασσική φιλόλογος που και σήμερα για άλλη μια φορά έχει καθίσει και βαθμολογεί με κόκκινο στυλό, τι νομίζετε; Το πρωτόκολλο. Μάλιστα το πρωτόκολλο. Γράφει δε και παρατηρήσεις στα κενά των σελίδων. Βλέπετε η άνοια ήρθε πολύ νωρίτερα για την κυρία Ελένη και εκδηλώθηκε μετά την 6^η συνεχόμενη αύξηση ωραρίου των εκπαιδευτικών. Είχε φτάσει αισίως τις 30 ώρες τη βδομάδα και αισθανότανε τυχερή που πέρναγε όλη την μέρα της στο σχολείο-ειδικά από τότε που είχε μείνει χήρα- αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να το χαρεί. Τις ώρες της διαύγειας-που ήταν αρκετές - έτρεμε μην την πάρουνε χαμπάρι και χρειαστεί να συνταξιοδοτηθεί πριν την ώρα της.

Και τα παιδιά στις τάξεις ήταν πολύ ευχαριστημένα. Ξέρετε στην αρχή της εφαρμογής των μέτρων αυτών (αύξηση ορίων συνταξιοδότησης, μηδενικές νέες προσλήψεις και αύξηση ωραρίου) κάποιοι ανικανοποίητοι συνδικαλιστές μιλούσαν ότι θα έχουμε αρνητικές συνέπειες στα παιδιά. Ότι το χάσμα γενεών μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών θα γίνει τεράστιο. Δεν είχαν όμως υπολογίσει ότι όταν οι άνθρωποι γερνούν ξεμωραίνονται και αποκτούν ξανά την χαμένη τους παιδικότητα πράγμα που ως δια μαγείας εκμηδένισε το χάσμα που υπήρχε με τους μαθητές. Το τι χαρά επικρατεί μέσα στις τάξεις δεν περιγράφεται .Είναι σαν να κάνουν μάθημα τα παιδιά με τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους. Τα εικοσάρια πέφτουνε βροχή και όλα τα χατίρια γίνονται.

Ο κύριος Λάμπρος (ετών 82) είναι ο μαθηματικός του σχολείου. Τα παιδιά τον λατρεύουν και μάλιστα του έχουν βγάλει και χαϊδευτικό. Τον φωνάζουνε «ο κύριος ζιγκ ζαγκ» . Η αλήθεια είναι ότι από τότε που επιδεινώθηκε η κατάσταση με το Πάρκινσον ο κύριος Λάμπρος δεν μπόρεσε να ξανατραβήξει ούτε μια ίσια γραμμή. Που να δείτε τον τεθλασμένο κύκλο του . Όλα τα σχήματα του μοιάζουνε με καρδιογραφήματα αλλά τα παιδιά δεν τα ενοχλεί αφού τον αγαπούν με την καρδιά τους.

Εν τω μεταξύ υπάρχει ένα κλίμα αγαπησιάρικο και αλληλοβοήθειας στο σύλλογο διδασκόντων .Για να καταλάβετε ο κύριος Δημήτρης ο μουσικός του σχολείου (ετών 79) είχε πρόβλημα με την ακοή του που όπως και να το κάνουμε για έναν μουσικό είναι σημαντικό. Ο κύριος Δημήτρης είχε χάσει σταδιακά τις περισσότερες νότες και πλέον άκουγε μόνο δύο , ένα ντο και ένα ρε. Έτσι η χορωδία του σχολείου αναγκαζόταν να τραγουδάει μόνο Παντελίδη και Πάολα δηλαδή τραγούδια με δυο νότες. Αλλά ο ενωμένος σύλλογος καθηγητών έκανε δώρο ένα ολοκαίνουργιο σετ ακουστικών βαρηκοΐας στον κύριο Δημήτρη και η χορωδία ξανατραγούδησε Θεοδωράκη .

Μια φορά μόνο κόντεψε να διαρραγεί η ενότητα του συλλόγου. Όταν ανακοινώθηκε ότι επίκειται νέα αξιολόγηση εκπαιδευτικών. Μην φανταστείτε ότι ο κίνδυνος για την ενότητα ήταν λόγω του ανταγωνισμού σαν αυτόν που είχε εμφανιστεί πολλά χρόνια πριν όταν είχε πρωτοεφαρμοστεί η αξιολόγηση. Καμία σχέση. Αυτή τη φορά η αξιολόγηση περιελάμβανε και τεστ κοπώσεως οπότε ο σύλλογος κινδύνεψε να χάσει δυο μέλη του: τον κύριο Σπύρο τον Βιολόγο και την κυρία Τασία την Θεολόγο. Πάρ' τους κάτω και τους δυο. Ευτυχώς να πείτε που ο σύλλογος είχε πλέον αποκτήσει εμπειρία στην αντιμετώπιση τέτοιων περιστατικών και στις πρώτες βοήθειες και έτσι ο σύλλογος μπόρεσε να παραμείνει ενιαίος και αδιαίρετος. Παρόλα αυτά συνέχιζε να «είναι βάσανο ο μαθητής, να είναι βάσανο ο μαθητής που φωνάζει εκδρομή».

Ένα άλλο καλό που είχαν τα νέα μέτρα είναι ότι αναπτύχθηκε ο θεσμός του «συλλογικού γιατρού» ,κάτι δηλαδή σαν τον οικογενειακό γιατρό που είχαμε παλιά. Όλοι οι καθηγητές έβαζαν ένα μικρό ποσό κάθε και έτσι μια φορά την εβδομάδα ερχόταν στο σχολείο ένας γιατρός παθολόγος όπου εξέταζε ,στα κενά τους φυσικά, όλους τους καθηγητές και έκανε συνταγογράφηση των φαρμάκων που έπαιρνε ο καθένας.

Το υπουργείο Παιδείας μάλιστα για να υποστηρίξει και θεσμικά τα νέα μέτρα έκανε ολόκληρη καμπάνια με σλόγκαν : «τόπος στην εμπειρία και στη σοφία» και ας μουρμουράγανε κάποιοι αδιόριστοι εκπαιδευτικοί : «Εν τόπω χλοερώ ..».Η αλήθεια είναι ότι οι διορισμοί είχαν ουσιαστικά παγώσει από το 2009. Επίσης το να εργάζεται κανείς ως εκπαιδευτικός είχε χάσει κάθε αξία. Για να καταλάβετε πόσο, σας λέω μόνο ότι στις καθηγητικές και στις παιδαγωγικές σχολές οι βάσεις εισαγωγής είχαν πέσει στο 6.

Ένα μήνα αφότου ο κύριος Παντελής τους άφησε χρόνους εμφανίστηκε στο σχολείο νεοδιόριστος καθηγητής ,ο Γιωργάκης μόλις 60 ετών. Φυσικά όλοι τον είχανε τον Γιωργάκη στα όπα -όπα ,κυρίως οι γυναίκες. Ήταν πολύτιμη αυτή η υποδοχή και στήριξη για τον Γιωργάκη στα πρώτα του βήματα στην εκπαίδευση.

Επίσης πολύ καλό ήτανε και το γεγονός ότι ο καθηγητής είχε μια πλήρη εικόνα του κάθε μαθητή αφού το πιο πιθανό ήταν να είχε μαθητές και τους γονείς του ή και καμία φορά και τους παππούδες του. Είχε άμεση πρόσβαση δηλαδή σε όλο το οικονομικό και κοινωνικό υπόβαθρο του κάθε μαθητή. Μπορούσε να σχεδιάσει με αυτό τον τρόπο το κοινωνιόγραμμα του κάθε μαθητή αλλά και ολόκληρων τάξεων.

Και όπως σε κάθε ομάδα ανθρώπων έτσι και στο σύλλογο είχαμε και τις μικροκακίες και τις ζηλίτσες- κυρίως μεταξύ των γυναικών. Η κυρία Ελπίδα η γυμνάστρια (ετών 78) ήταν αυτή που τράβαγε τα περισσότερα βλέμματα άρα και τα περισσότερα σχόλια. Οι άλλες κυρίες της είχαν βγάλει παρατσούκλι «κορμί λαμπάδα» γατί λέει μπορεί μεν να λάμπει αλλά σιγά σιγά λιώνει και κάθε φορά που πάει να λυγίσει σπάει. Και όντως η κυρία Ελπίδα κάποιες φορές δείχνοντας μια άσκηση γυμναστικής στους μαθητές της είχε πάθει ζημιά, αλλά αυτή δεν το έβαζε ποτέ κάτω και αντιστεκόταν στην οστεοπόρωση με χάρη.

Και κάπως έτσι καθιερώθηκε να έχει η, κατά τα άλλα, υπέροχη Τρίτη ηλικία το αποκλειστικό προνόμιο να διδάσκει την Πρώτη ηλικία. Και η Μέση ηλικία εξαφανίστηκε παντελώς από την εκπαίδευση στη χώρας μας όπως ακριβώς είχε εξαφανιστεί παλαιότερα και η Μεσαία οικονομική τάξη. Έτσι λοιπόν οι περισσότεροι καθηγητές επέλεγαν να μην βγουν ποτέ στη σύνταξη ,ούτε καν στα βαθιά τους γεράματα. Αισθάνονταν σαν εκείνους τους μαχητές που μετά δόξης και τιμής έπεφταν στο πεδίο της μάχης. Και επιτέλους απέκτησε και ένα νόημα εκείνο το «Δια Βίου Μάθησης» στον τίτλο του υπουργείου Παιδείας.

Δημήτρης Τσιριγώτης. Φυσικός