ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΑΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

http://is.gd/EuWfQI

Φώτης Αλεξάκος
ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΕΚΠ/ΚΩΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΝΚΑΡΔΙΤΣΙΩΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ ΑΝΑΜΟΝΗΣ ΚΑΙ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ   Αυτές τις μέρες   η τρικομματική κυβέρνη  υποδουλώνει το λαό και  πουλάει τη χώρα.
   Bιάζεται να το κάνει  στα γρήγορα  για να προλάβει  τις αντιδράσεις του λαού. «Διαπραγματεύεται» για να σώσει το τομάρι της και να διασφαλίσει τα συμφέροντα των αφεντικών της. Οι «ποντικοί»  που εγκαταλείπουν την κυβερνητική γαλέρα  στο παραπέντε, αναδεικνύοντας το αδιέξοδο των επιλογών τους και την αναξιοπιστία όλου του πολιτικού συστήματος,αυτοί οι κοινοβουλευτικοί σαλτιμπάγκοι ,  είναι  επικίνδυνοι. Αυτες τις κρίσιμες μέρες ο μόνος δρόμος που απομένει στο λαό είναι ο δρόμος  της Αντίστασης Η αντίσταση  προϋποθέτει την ενότητα όλων των δυνάμεων που αντιμάχονται την υποτέλεια και τηn εξαθλίωση.
 Έχει ορίζοντα    την αποτροπή της υπογραφής της νέας δανειακής σύμβασης και την κατάργηση των  μνημονίων.
 Αυτό τον δρόμο πρέπει να διαλέξει ο ελληνικός λαός και οι εργαζόμενοι.
 Σ’ αυτό το δρόμο θα πρέπει να βαδίσουν  κι οι  εκπαιδευτικοί.

Για να ανατραπεί η πολιτική της υποτέλειας και της εξαθλίωσης κι αυτοί που την υλοποιούν Για να φύγει η τρόικα απο τη χώρα. Απεργιακός ξεσηκωμός .Απεργιακές επιτροπές και κέντρα αγώνα σε όλους τους εργασιακούς χώρους και σε συντονισμό μεταξύ τους.
Με πανελλαδικό  αγώνα διαρκείας , συλλαλητήρια και αποκλεισμό της βουλής  όταν θα προσπαθήσουν να ψηφίσουν τα νέα μέτρα.

Όλοι   στο    πανκαρδιτσιώτικο     συλλαλητήριο   την Κυριακή  12 / 2   στην   Κεντρική   Πλατεία   στις 5 μ.μ.
Ας εγερθούμε , ας εξεγερθούμε γιατί :
 Δεν νικά εκείνος που έχει δίκιο, αλλά αυτός που παλεύει γι' αυτό!

Καρδίτσα 11/2/12

 Για την ΚΟΙΝΗ  ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ 

Γκαραγκάνης Τάσος

Φυτσιλής Αλέξης

Στάθης

ΕΑΜ (Εθνικό Αντιμνημονιακό Μέτωπο)

Πρώτη καταχώρηση: 07/02/2012

08:00Ο Στάθης στον eniko

(τόσον απλό και τόσο δύσκολο)...

Η Ιστορία τής χτυπά την πόρτα, αλλά ως φαίνεται, η Αριστερά «λείπει απ’ το σπίτι για δουλειές».

Αν πιστέψουμε τις δημοσκοπήσεις και συνυπολογίσουμε τις πιθανές αποκλίσεις πάνω - κάτω, τα τρία κόμματα της Αριστεράς, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖA και ΔΗΜ.ΑΡ. συγκεντρώνουν ποσοστό που υπερβαίνει το 30% κι αγγίζει το 35%.

Αν σε αυτό το ποσοστό συνυπολογίσουμε τα ποσοστά πολιτικών σχημάτων που προέρχονται απ’ το ΠΑΣΟΚ κι εκφράζουν τη λαϊκή του βάση, τους Οικολόγους και σχήματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, τότε το εν λόγω ποσοστό εκτινάσσεται! Μάλιστα, χωρίς τη δυναμική της ενότητας, αλλά στη βάση της απλής πρόσθεσης των αριστερών δυνάμεων.

Πολύ ή λιγότερο διαφορετικών μεταξύ τους, θα μου πείτε. Βεβαίως! Κι ευτυχώς.

Διότι το ερώτημα σήμερα και για πολλούς το αιτούμενο δεν είναι η κομματική ενότητα της Αριστεράς, αλλά η Κοινή Δράση της, ένα μίνιμουμ

Κοινό Πρόγραμμα που όχι μόνον θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τη Μνημονιακή Λαίλαπα, αλλά και θα μπορούσε να εφαρμόσει μια εναλλακτική πολιτική. Εναλλακτική και εφαρμόσιμη.

Χρήσιμη όχι μόνον στον ελληνικό λαό, αλλά σε όλους τους Ευρωπαίους. Με μια Κυβερνούσα Αριστερά στην Ελλάδα, όχι μόνον θα είχε ανατραπεί, ίσως οριστικώς, η δικτατορία του δικομματισμού (τώρα και των τοκογλύφων) στη χώρα μας, αλλά θα είχε ανοίξει κι ένας άλλος δρόμος για όλην την Ευρώπη.

Προς επίρρωσιν όλων των παραπάνω συμβαίνει τώρα και μάλιστα με έντονον τρόπο κάτι που λίγο μόλις καιρό πριν θα ήταν παράδοξο: δεξιοί πολίτες αλλά και πολιτικοί της πατριωτικής Δεξιάς ζητούν τη δημιουργία ενός νέου ΕΑΜ, που θα μπορούσε να υπερασπισθεί τον λαό απέναντι στις νεοαποικιακές, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις,

όπως τον υπερασπίσθηκε και στην Κατοχή. Ενάντια στους τότε ιμπεριαλιστές κι ακροδεξιούς πάσης φύσεως. Ναζί, τοκογλύφους, μαυραγορίτες και γερμανοτσολιάδες.

Σήμερα το ζητούμενο για την Ελλάδα και την Ευρώπη είναι κάτι σαν αυτό που συμβαίνει στη Λατινική Αμερική, μια «Αριστερά του Καλού» που έχει οδηγήσει σε λαϊκά καθεστώτα (ή, το ολιγώτερον, σε φιλολαϊκά), τα οποία μάλιστα υφίστανται τακτικά τη βάσανο των εκλογών νικηφόρα.

Παρ’ ότι λοιπόν σήμερα στην Ελλάδα ο λαός χρειάζεται σύνολη την Αριστερά πρόμαχο, εκείνη κωφεύει.

Μάλιστα, παρ’ ότι η Αριστερά έχει προειδοποιηθεί ότι ο λαός τη χρειάζεται τώρα -αύριο θα είναι αργά- συνεχίζει να κωφεύει.

Όχι όλη, αλλά οι ηγεσίες της.

Εν προκειμένω, οι ηγεσίες του ΚΚΕ και της ΔΗΜ. ΑΡ. Αλλά κι ένα μέρος από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί;

Για πολλούς λόγους: Το ΚΚΕ δεν θέλει να καλυτερέψει τον καπιταλισμό, θέλει να μας πάει στον σοσιαλισμό. Επίσης μέμφεται όσους κατάλαβαν τώρα και με καθυστέρηση όσα το ΚΚΕ είχε καταλάβει εγκαίρως (για το Μάαστριχτ και το προπατορικό αμάρτημα). Ομως, ο χαμός γίνεται τώρα - τώρα κλείνουν σπίτια, τώρα χάνονται δουλειές, τώρα εξαερώνονται μισθοί.

Αλλωστε, πώς θα πάει με τον λαό το ΚΚΕ στον σοσιαλισμό, αν δεν αγωνίζεται ο λαός και δεν μάθει, αγωνιζόμενος εναντίον του κακού που του συμβαίνει τώρα, να θέλει το αντίθετο για αύριο; Εξ επιφοιτήσεως;

Ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τις πρωτοβουλίες του κ. Τσίπρα για ενωτικές στη βάση ενός Κοινού Πολιτικού Προγράμματος λύσεις, ο χώρος που καλύπτει το κόμμα του αποτελεί περισσότερο συνάντηση οργανώσεων παρά ανθρώπων. Ετσι πρυτανεύει ο λόγος της κάθε ομάδας, συχνά εναντίον της άλλης, παράγοντας μάλιστα ενίοτε ακόμα και (ενδο)παραταξιακό μίσος. Ετσι περισσεύουν οι αφορισμοί, οι χαρακτηρισμοί, οι απειλές και η περιχαράκωση. Των οργανώσεων πάντα, όχι των πολιτών, όχι των ανθρώπων.

Τέλος, η ΔΗΜ. ΑΡ. δεν χρειαζόταν να αρχίσει να δέχεται «επισκέπτες» ψηφοφόρους απ’ το ΠΑΣΟΚ (όπως παλιότερα δικοί της ψηφοφόροι επισκέπτονταν το «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ) για να αποκτήσει την καθεστωτική νοοτροπία της «καθοδήγησης» της κοινωνίας μέσω άλλων πολιτικών σχημάτων. Αν όχι κάνοντας «εισοδισμό», αλλά πάντως επιδιώκοντας μιαν «ευγενή συνύπαρξη».

Μια πολιτική δύναμη που κατηγορεί μονίμως και με ευκολία τον λαό για «λαϊκισμό» γίνεται εν τέλει κρατικιστική η ίδια.

Αν όμως έτσι έχουν τα πράγματα στην Αριστερά, τι ελπίδες έχει ο λαός; Μάλλον λίγες, αν εκτός απ’ τον καπιταλισμό πρέπει να αλλάξει και την Αριστερά. Βαρύ το έργο. Και οξύμωρο το σχήμα. Καθότι

έτσι όπως πάνε τα πράγματα, αν η Αριστερά καταφέρει αριστερό να είναι η υπέρβασή της απ’ τον λαό, θα ’χει καταφέρει το ακατόρθωτο.

Διότι, αν η Αριστερά δεν του σταθεί χρήσιμη, ο λαός θα την υπερβεί.

Σήμερα, όλοι οι δρόμοι, εκτός απ’ τον Μονόδρομο του Μνημονίου, οδηγούν στην Αριστερά! Και θα είναι τουλάχιστον παράδοξο να τους οδηγήσει η Αριστερά με την αδράνειά της πάλι πίσω στη Δεξιά.

Και μιλάμε για «αδράνεια» όχι διότι η Αριστερά δεν έχει θέσεις και λύσεις - έχει! Τις κατ’ εξοχήν φιλολαϊκές. Αλλά, αν δεν ακολουθήσει εκείνη τη στρατηγική που χρειάζεται ώστε να της δώσει τη δύναμη ο λαός να τις εφαρμόσει, τι να τις κάνουμε;

ΣΤΑΘΗΣ Σ.

Tags: ΣΤΑΘΗΣ

Άρθρο του Γ.Καραμπελιά στη ρήξη

Τι απέγιναν οι “Αγανακτισμένοι”;

Την ώρα που έρχονται τα χειρότερα, με το νέο μνημόνιο και το οριστικό ξεπούλημα της χώρας, λείπει η ισχυρή λαϊκή πίεση που θα μπορούσε να τα αποτρέψει και να στριμώξει το πολιτικό σύστημα. Και αυτό είναι εφικτό, διότι η συναίνεση των κομμάτων και η εσωτερική συνοχή τους κρέμεται από μία κλωστή, όπως φάνηκε και στις πρόσφατες ψηφοφορίες στη Βουλή. Θα αρκούσε μια ισχυρή λαϊκή πίεση για να σπάσει.
Και όμως, αυτή η λαϊκή πίεση απουσιάζει την κρισιμότερη στιγμή. Γιατί άραγε; Μήπως έπαψε ο λαός να είναι αγανακτισμένος και αηδιασμένος; Όχι βέβαια! Αντίθετα, όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, ακόμα και στη στροφή των καθεστωτικών ΜΜΕ, που έχουν γίνει  όψιμα και με το αζημίωτο «αντιμνημονιακά», η αντίθεση του λαού έχει γίνει καθολική.
Πρέπει λοιπόν αλλού να αναζητήσουμε τις αιτίες αυτής της λαϊκής απουσίας, την ώρα που κινδυνεύουμε να μας περάσουν οριστικά τη θηλιά στο λαιμό….

…Οι δυνάμεις, που επί τόσα χρόνια καλλιεργούσαν τον εθνομηδενισμό, την πολυπολιτισμικότητα, τον ευρωπαϊσμό, μαζί με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, τρόμαξαν μπροστά σε ένα ακηδεμόνευτο μαζικό λαϊκό κίνημα, που εμφανίστηκε με μόνο σύμβολο την ελληνική σημαία. 
Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να το υπονομεύσουν. Το ΚΚΕ  το συκοφάντησε από την αρχή. Ο Σύριζα στην αρχή το απέρριπτε, ενώ στη συνέχεια προσπάθησε να το αλλοιώσει και να το βάλει στα ακίνδυνα καλούπια της ψευδοαριστερής αντιπολίτευσης. Χαρακτηριστική υπήρξε η αντίθεση στην πλατεία Συντάγματος, ανάμεσα στη «επάνω» πλατεία, του λαού, την οποία θεωρούσαν εθνικιστική,  και την «κάτω» πλατεία, όπου ήταν μαζεμένα όλα τα γκρουπούσκουλα. Ας θυμηθούμε τι προσπάθειες έκαναν για να διωχθεί η ελληνική σημαία, σύμβολο της αντίστασης του ενιαίου ελληνικού λαού, από τις πλατείες. Τέλος, επιστρατεύτηκαν και οι «ένοπλες» δυνάμεις του στρατοπέδου. Οι ψευδώνυμοι αντιεξουσιαστές, οι οποίοι στην πραγματικότητα παρασιτούν στη συγκεκριμένη εξουσία, και είχαν ταχθεί από την αρχή ενάντια στο κίνημα. Εξ άλλου συμμερίζονται τα ίδια ιδεολογικά και πολιτισμικά πρότυπα με τους δήθεν αντιπάλους τους – το μίσος της πατρίδας, την ξενομανία, τον άκρατο ατομικισμό και τη λογική του πλιάτσικου. Και έκαναν ό,τι μπορούσαν για να προβοκάρουν και να διαλύσουν το κίνημα.
 Είναι χαρακτηριστική η τελευταία μεγαλειώδης συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος,  στις 20 Οκτωβρίου 2011, όταν κουκουλοφόροι και κνίτες, ο καθένας από την πλευρά του, διέλυσαν –με τη συμβολή της αστυνομίας του Παπουτσή– την τελευταία μεγάλη συγκέντρωση του κινήματος.

Ωστόσο υπάρχει και μια δεύτερη αιτία γι’ αυτήν τη σιγή, οι αδυναμίες του ίδιου του κινήματος το οποίο, απέναντι σε τόσες επιθέσεις, από τους κρανοφόρους  έως τους… κουκουλοφόρους, δεν κατόρθωσε να αντισταθεί αποτελεσματικά. Δεν κατόρθωσε να αποκτήσει μια ενιαία κατεύθυνση και στόχευση. Δεν διατύπωσε ένα συνεκτικό πρόγραμμα, δεν επιχείρησε έστω  να συγκροτήσει ένα ευρύ αντιμνημονιακό μέτωπο. Γι’ αυτό, και παρότι αντιστάθηκε  με νύχια και με δόντια, οδηγήθηκε προσωρινά στη σιγή και μάλιστα τη χειρότερη στιγμή.

Στο επίπεδο της πλατείας, δεν μπόρεσε να αυτοοργανωθεί αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τα ΜΑΤ και τους κουκουλοφόρους, με αποτέλεσμα να συρρικνωθεί η μαζική του έκφραση.

Στο επίπεδο της ιδεολογικής συνοχής, απέτυχε να διαμορφώσει ένα ρεαλιστικό και συνεκτικό πρόγραμμα άρνησης του μνημονίου και ταυτόχρονης σωτηρίας της πατρίδας. Αντίθετα, παρασύρθηκε πολύ συχνά από τυχοδιώκτες, εξημμένες κεφαλές, κάποτε και ψυχιατρικές περιπτώσεις, σε δρόμους αδιέξοδους. Και το σύστημα έσπευσε να χρησιμοποιήσει τέτοιες περιπτώσεις, όπως κάνουν οι επιχειρηματίες, οι οποίοι χρησιμοποιούν  τα κανάλια, τα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες που ελέγχουν, για να επιταχύνουν τη χρεοκοπία της χώρας, το πέρασμα στη δραχμή σε συνθήκες κατάρρευσης, ώστε να μηδενίσουν τα χρέη και τις ζημιές τους. Γι’ αυτό προβάλλουν τις πιο αδιέξοδες και ακίνδυνες για το σύστημα στρατηγικές.

Το ίδιο, δυστυχώς, συνέβη στο επίπεδο του «αντιμνημονιακού μετώπου». Ένα μέτωπο, σε μίνιμουμ βάση, αποτελούσε αίτημα και ζητούμενο του λαού για να μπορέσει να απαντήσει και σε ένα στοιχειώδες πολιτικό και εκλογικό επίπεδο. Και όμως, ενάμιση χρόνο μετά την έκφραση αυτού του αιτήματος από πολλές δυνάμεις, όχι μόνο δεν συγκροτήθηκε κάτι ανάλογο, αλλά αντίθετα ενισχύθηκαν και πάλι τα κόμματα της ξεπερασμένης αντιπολίτευσης.

Χαρακτηριστικός υπήρξε ο ρόλος του Μίκη Θεοδωράκη και των πρωτοβουλιών του, της «Σπίθας» και της «ΕΛΑΔΑς», που φάνηκαν να σαρκώνουν την ελπίδα για τη συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου. Και όμως, αυτά τα σχήματα απέκλεισαν την πιθανότητα  πολιτικής μετεξέλιξής τους και συμμετοχής στις εκλογές, ώστε να εκφραστεί η λαϊκή αγανάκτηση. Έτσι, με εσωστρέφεια, αποχωρήσεις και διαγραφές, η «Σπίθα» αυτοσυρρικνώθηκε, ενώ η «ΕΛΑΔΑ» κατέληξε, πριν καν γεννηθεί, σε μετωπικό σχήμα του Συνασπισμού, το οποίο διαχειρίζονται διάφοροι αιώνιοι μεταλλαγμένοι Κνίτες.

Εν τέλει, όπως καταγράφεται και στις δημοσκοπήσεις, ένα μεγάλο μέρος των «αγανακτισμένων» αναγκάζεται να καταφύγει στα γνωστά κόμματα, υπεύθυνα για την κατάντια της μεταπολίτευσης. Οι οργανωτικές πρωτοβουλίες που αναλήφθηκαν από τον Θεοδωράκη, αντί να δώσουν πολιτική διέξοδο στους αγανακτισμένους, μπλόκαραν στην πράξη –ηθελημένα ή αθέλητα, δεν έχει σημασία– τη δυνατότητα συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου και λειτούργησαν  αρνητικά για την ανάπτυξη του κινήματος…

Οι αγανακτισμένοι πρέπει να μεταβληθούν σε ένα πατριωτικό, κοινωνικό και αντιμνημονιακό κίνημα,  διότι διαφορετικά παραμονεύουν και άλλοι – οι φαιοχίτωνες–  μνηστήρες, που θα επιχειρήσουν να εκτρέψουν και να χρησιμοποιήσουν τη λαϊκή αγανάκτηση. Το σενάριο παίχτηκε και αλλού, στο παρελθόν. Αν αφήσουμε τους τυχοδιώκτες και την εθνομηδενιστική χαβιαροαριστερά να λυμαίνονται το κίνημα των αγανακτισμένων, σε συνθήκες καθολικής και καταλυτικής κρίσης της χώρας, τότε αναπόφευκτα θα προβάλουν και άλλες αυταρχικές, φαιές απαντήσεις στην κρίση.
Και στο μεταξύ ο μεγαλύτερος κίνδυνος, άμεσα, είναι  η διαιώνιση  της κυβέρνησης Παπαδήμου, ή η ακυβερνησία, που θα επιτρέψει στις αντιδημοκρατικές λύσεις να επιβληθούν. Γι’ αυτό εξάλλου πασχίζουν  τα εσχάτως «επαναστατικοποιημένα»  κανάλια και ραδιόφωνα!

Από άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά στη Ρήξη που κυκλοφορεί

www.ardin-rixi.gr 

Σε Εθνική εξέγερση καλεί η αριστερά

Σε εξέγερση καλεί τους Έλληνες πολίτες "ως απάντηση στην παράδοση της χώρας" ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, σε μια ιδιαίτερα σκληρή δήλωσή του, την οποία έκανε πριν από λίγη ώρα. Δεδομένη είναι και η θέση του ΚΚΕ περί "ενεργού αντίστασης". Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον τα κόμματα που σήμερα θα ψηφίζονταν από έναν στους τέσσερις πολίτες (25% λαμβάνουν αθροιστικά ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ σε όλες τις δημοσκοπήσεις) ζητούν ενεργό αντίσταση με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει. Μήπως όμως αυτός είναι ο μόνος δρόμος πλέον;
«Το εξαρτημένο, ανυπόληπτο και υπό κατάρρευση πολιτικό κατεστημένο και ο μοιραίος Πρωθυπουργός που επέλεξαν παρέδωσε χθες τη χώρα όμηρο και υπόδουλη στους δανειστές της για πολλές δεκαετίες. Επανέφεραν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο για να διαχειριστεί τη χρεοκοπία που προσυπέγραψαν. Υποθήκευσαν την Ελλάδα στο αγγλικό δίκαιο." αναφέρει μετάξύ άλλων στη δήλωσή του η οποία πλέον σηματοδοτεί μια καθαρή στροφή προς τον εθνοκεντρισμό" αναφέρει στην δήλωσή του ο Α.Τσίπρας.
Χρησιμοποιώντας ασυνήθιστη, ακόμα και για τον ίδιο, πολιτική ορολογία, επιτίθεται στην τρικομματική κυβέρνηση, κάνοντας λόγο μεταξύ άλλων για «μια ηγεσία πολιτικών νάνων» και καλεί τους πολίτες σε μία πλατιά λαϊκή ενότητα αντίστασης.
Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι «το εξαρτημένο, ανυπόληπτο και υπό κατάρρευση πολιτικό κατεστημένο και ο μοιραίος Πρωθυπουργός που επέλεξαν παρέδωσε χθες τη χώρα όμηρο και υπόδουλη στους δανειστές της για πολλές δεκαετίες».
Καταγγέλλει ότι «πρόκειται για μια χρεοκοπημένη πολιτική ηγεσία που δεν έχει το σθένος και την εντιμότητα να κοιτάξει στα μάτια τις Ελληνίδες και τους Έλληνες και συμπληρώνει ότι «είναι όλοι τους υπόλογοι στην Ιστορία του τόπου και τον ελληνικό λαό».
Κλιμακώνοντας την επίθεσή του στον Πρωθυπουργό και στους τρεις πολιτικούς αρχηγούς που στηρίζουν την κυβέρνηση, ο κ. Τσίπρας σημειώνει ότι «μια ηγεσία πολιτικών νάνων υπογράφει την υποδούλωση της χώρας στις τράπεζες, στον άγριο καπιταλισμό και στον οικονομικό σωβινισμό της κας Μέρκελ. Και ταυτόχρονα ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ υποκύπτοντας στα εκβιαστικά διλήμματα που η ίδια δημιούργησε».
Επιπλέον, ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ καλεί τους πολίτες –ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης- σε έναν αγώνα «κοινωνικό, ανένδοτο, με στόχο την παραίτηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, την καταψήφιση της δανειακής σύμβασης και την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, που αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας».


Ακολουθεί η πλήρης δήλωσή του:

«Το εξαρτημένο, ανυπόληπτο και υπό κατάρρευση πολιτικό κατεστημένο και ο μοιραίος Πρωθυπουργός που επέλεξαν παρέδωσε χθες τη χώρα όμηρο και υπόδουλη στους δανειστές της για πολλές δεκαετίες. Επανέφεραν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο για να διαχειριστεί τη χρεοκοπία που προσυπέγραψαν. Υποθήκευσαν την Ελλάδα στο αγγλικό δίκαιο.
Καταδίκασαν τη ζωή, τη δική μας και των παιδιών μας, στη μόνιμη φτώχεια.Πρόκειται για μια χρεοκοπημένη πολιτική ηγεσία που δεν έχει το σθένος και την εντιμότητα να κοιτάξει στα μάτια τις Ελληνίδες και τους Έλληνες.
Είναι όλοι τους υπόλογοι στην Ιστορία του τόπου και τον ελληνικό λαό. Η παρωδία διαπραγμάτευσης της τελευταίας στιγμής απλώς επικύρωσε με μελοδραματικό ντεκόρ την καταρράκωση της εθνικής μας κυριαρχίας και αξιοπρέπειας, τον ευτελισμό της δημοκρατίας, τη μετατροπή της Ελλάδας σε χώρα του Τρίτου κόσμου.
Μια ηγεσία πολιτικών νάνων υπογράφει την υποδούλωση της χώρας στις τράπεζες, στον άγριο καπιταλισμό και στον οικονομικό σωβινισμό της κας Μέρκελ.
Και ταυτόχρονα ανοίγει διάπλατα το δρόμο για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, υποκύπτοντας στα εκβιαστικά διλήμματα που η ίδια δημιούργησε.
Αυτό το έγκλημα σε βάρος του ελληνικού λαού, αυτό το έγκλημα σε βάρος του τόπου δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί.
Το πακέτο της χρεοκοπίας δεν θα περάσει. Τώρα είναι η ώρα του λαού. Τώρα είναι η ώρα της πατριωτικής και δημοκρατικής ενότητας όλων. Είναι η ώρα να πάρει ο λαός στα χέρια του το θέμα της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας.
Καλούμε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης, σε μια πλατιά λαϊκή ενότητα αντίστασης. Καλούμε τους πραγματικούς διανοούμενους, τον πνευματικό και επιστημονικό κόσμο της χώρας, να μπουν μπροστά σε αυτό τον αγώνα. Σε έναν κοινωνικό ανένδοτο, με στόχο την παραίτηση της κυβέρνησης Παπαδήμου, την καταψήφιση της δανειακής σύμβασης και την άμεση προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία, που αποτελεί προϋπόθεση για τη σωτηρία της χώρας.
Ας μην αφήσουμε την Ελλάδα να γίνει η χώρα των ανέργων, των εξαθλιωμένων, της κοινωνικής ερήμωσης.
Ας μην επιτρέψουμε η νέα γενιά και το πιο παραγωγικό κομμάτι αυτού του τόπου να φύγει στο εξωτερικό.
Να φύγει η κυβέρνηση, η τρόικα και τα τρία κόμματα που στηρίζουν αυτό το διασυρμό».
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr 

Χωρίς λόγια