Τρίτη 6 Μαρτίου 2012

ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ "ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ"

Μπορεί μια Βιβλιοθήκη ν’ αλλάξει την κοινωνία;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑΣ «ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ & ΚΟΙΝΩΝΙΑ»
“Without public library support there can be no true democracy, no real freedom of mind or of body” UNESCO

ΟΙ ΤΟΠΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ
Σε πρώτη συνάντηση των τοπικών Βιβλιοθηκών εξελίχθηκε η διημερίδα «Βιβλιοθήκη & Κοινωνία» που διοργάνωσε το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Μουζακίου σε συνεργασία με το Δήμο Καρδίτσας / ΔΟΠΑΚ. Μια συνάντηση που σήμανε μια πρώτη αδρή χαρτογράφηση των δημοσίων βιβλιοθηκών (public libraries) του νομού.
Οι εκπρόσωποι των Βιβλιοθηκών έκαναν διαπιστώσεις, μοιράστηκαν προβληματισμούς, ανέδειξαν δυσκολίες, αντάλλαξαν απόψεις και ιδέες, ενώ διέκριναν κοινούς στόχους και οράματα για το μέλλον.
Στη συνάντηση αυτή συμμέτοχοι και συζητητές υπήρξαν απλά μέλη και εκπρόσωποι συλλογικών φορέων του νομού, ενώ τις εμπειρίες και τη γνώση τους κατέθεσαν οι καλεσμένοι εισηγητές ο κ. Γιώργος Μπίκας (από τη Κεντρική Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας) κι ο κ. Εμμανουήλ Γαρουφάλλου (καθηγητής Εφαρμογών στο ΤΕΙ Βιβλιοθηκονομίας Θεσσαλονίκης).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
-Η Βιβλιοθήκη πρέπει να τεθεί στο κέντρο της δημόσιας συζήτησης και του δημόσιου ενδιαφέροντος.
-Η έλλειψη οικονομικών πόρων δημιουργεί προβλήματα λειτουργίας στις Βιβλιοθήκες (χώρων και προσωπικού).

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
1.    Χαρτογράφηση των τοπικών Βιβλιοθηκών.
2.    Δικτύωση των βιβλιοθηκών (τεχνολογική, ανθρώπινη) κάτω από μια κοινή ομπρέλα, με τη δημιουργία ενός Δικτύου, μιας Κεντρικής Πύλης (Μουσείων, Βιβλιοθηκών, Αρχείων).
3.    (Επανα)σύνδεση με την κοινωνία: Μελέτη, ανάλυση κοινότητας και των αναγκών, ενδιαφερόντων των χρηστών τους.
4.    Οργάνωση εθελοντικών ομάδων υποστήριξης των βιβλιοθηκών
5.    Δράση, Εκσυγχρονισμός: η Βιβλιοθήκη είναι ζωντανός οργανισμός.

H ΒΙΑ ΤΟΥ ΥΠΔΒΘΜ

ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟ ΥΠΔΒΜΘ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΔΡΑΣΗ ΕΝΑNΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
 
 
Να αποκαλύψουμε σε κάθε σχολείο τα μασκαρέματα του υπουργείου
Οι φορείς της βίας καλούν σε «δράσεις κατά της βίας στα σχολεία»!
Ας σταματήσουν τα μασκαρέματα οι επιτελείς του υπουργείου. Η πολιτική τους και η κοινωνία τους είναι βουτηγμένες στη βία:
·         Στη βία των απολύσεων και της εξαθλίωσης.
·         Στη βία της ανεργίας του 50% και της υπόσχεσης για μια ζωή – κόλαση για τη νεολαία.
·         Στη βία του εξευτελισμού για τον εργαζόμενο λαό και την εργατική τάξη που αναγκάζεται να δεχτεί μισθούς πείνας και καθημερινές ταπεινώσεις.
·         Στη βία του να μην μπορεί ο εργαζόμενος να σπουδάσει τα παιδιά του και να μην τολμάει να αρρωστήσει.
·         Στη βία των απαγορεύσεων των απεργιών και των διώξεων των μαθητικών καταλήψεων.
·         Στη βία των χημικών, του ξύλου και των συλλήψεων για όποιον αντιστέκεται.
·         Στη βία των εκβιασμών, της αποικιοποίησης χωρών, του εξανδραποδισμού λαών.
·         Στη βία των πυρηνικών και συμβατικών όπλων για να κομματιαστούν ολόκληρες χώρες.
·         Στη βία του πλουτισμού των κηφήνων πάνω στο μόχθο αυτών που παράγουν τον πλούτο.
Σε όλο αυτό το θέατρο βίας, οι επιτελείς του υπουργείου δε βρίσκονται στην μπάντα ούτε των θυμάτων ούτε των παρατηρητών. Αλλά των θυτών. Βρίσκονται στη μεριά αυτών που την ασκούν! Και είναι μια βία τόσο άγρια και βαθιά που δημιουργεί το υπόβαθρο για όξυνση και γενίκευση δύσκολων καταστάσεων στα σχολεία. Και αν τους ήρθε η φαεινή ιδέα να καλέσουν σε «δράσεις κατά της βίας στα σχολεία», το κάνουν για δύο λόγους:
1)      Για να αποκρύψουν την πολιτική και κοινωνική διάσταση του ζητήματος και να παρουσιάσουν το ζήτημα της «σχολικής βίας» σαν ένα ζήτημα εσωτερικό της «σχολικής κοινότητας». Για να ζητήσουν τα ρέστα από τους μαθητές που «είναι βίαιοι» και από τους εκπαιδευτικούς που «δεν το χειρίζονται σωστά».
2)      Μέσω της απολιτικής, της «ατομικοποίησης» και της «ψυχολογικοποίησης» της οργής της νεολαίας, να δημιουργήσουν μηχανισμούς ενσωμάτωσής της. Μηχανισμούς που σε μια επόμενη φάση μπορούν να χρησιμοποιηθούν ενάντια στη συλλογική – αγωνιστική έκφραση της οργής αυτής. Είμαστε περίεργοι: Πόσο, άραγε, μακριά από την υπουργική θεώρηση της «σχολικής βίας» είναι μια ενδεχόμενη αγωνιστική περιφρούρηση μιας μαθητικής κατάληψης;
Οι εκπαιδευτικοί δεν έχουμε κανένα λόγο να κάνουμε τις μαριονέτες στο κουκλοθέατρο του υπουργείου. Το αντίθετο. Οφείλουμε να αποκαλύψουμε την απάτη. Και να κουβεντιάσουμε με τους μαθητές μας, εξωθεσμικά και ειλικρινά, πώς θα οικοδομήσουμε κοινούς αγώνες για να εκφραστεί με υγεία η οργή όλων μας! Για το πώς θα απαντήσουμε αποτελεσματικά στην άγρια βία τους…

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

Ένα άρθρο, βήμα διαλόγου.

Μνημόνιο ή Αριστερά;

του κ. Δημήτρη Μακροδημόπουλου
Ο πρόεδρος του Eurogroup κ. Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ απαντώντας σε ερώτηση για το τι θα συμβεί εάν στην Ελλάδα μετά τις εκλογές έλθουν στην εξουσία κόμματα που δεν προτίθενται να τηρήσουν τις υποσχέσεις που έδωσαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για μεταρρυθμίσεις, απάντησε πως αν ακραία κόμματα ενισχυθούν σε τέτοιο βαθμό, ώστε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ να μην μπορούν να σχηματίσουν έναν πλειοψηφικό κυβερνητικό συνασπισμό και κληθούν να κυβερνήσουν πολιτικοί οι οποίοι θα αποχωρήσουν από το πρόγραμμα βοήθειας, τότε θα αποχωρήσουμε κι εμείς.
Όμως οι δηλώσεις αυτές, που αναδεικνύουν και την περιφρόνηση των ευρωπαίων αξιωματούχων στα στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, ταυτόχρονα δείχνουν και τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσει ο ελληνικός λαός στις επικείμενες εκλογές. Να διαλύσει δηλαδή τις ψευδαισθήσεις του για το μέλλον της χώρας στη λογική των μνημονίων και ασχέτως κομματικής μέχρι χθες τοποθέτησης, εφόσον θίγεται από τη λαίλαπα των μέτρων που επιβάλλουν τα μνημόνια και δεν ανήκει στην οικονομική ελίτ που προσδοκά κέρδη από την εξαθλίωση των εργατοϋπαλλήλων που πληθαίνουν τις τάξεις των ανέργων, να ψηφίσει ανενδοίαστα Αριστερά. Τι περισσότερο έχουν πλέον να χάσουν οι στρατιές των ανέργων, τα θύματα της «ευέλικτης» εργασίας, οι μικροεπαγγελματίες και οι φοιτητές χωρίς μέλλον στη χώρα; Είναι το μόνο μήνυμα που θα τρομοκρατήσει τις Βρυξέλλες διότι τρέμει μήπως η στροφή του ελληνικού λαού στην Αριστερά μεταλαμπαδευτεί και στους λαούς των κρατών της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Αν αυτό υπήρξε εφικτό τον Φεβρουάριο του 1848 και η εξέγερση του γαλλικού λαού ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά των λαών της Κεντρικής Ευρώπης, αντιλαμβανόμαστε πόσο ευκολότερο είναι σήμερα που η πληροφορία μεταδίδεται αστραπιαία από τη μια άκρη του κόσμου στην άλλη. Γιαυτό η συστράστευση με την Αριστερά θα φέρει εντελώς αντίθετα αποτελέσματα από τις συμφορές με τις οποίες μας απειλούν. Και όχι μόνον θα μας απαλλάξει από τη μέγγενη των μνημονίων αλλά θα αποκαταστήσει και την εθνική κυριαρχία της χώρας. Διότι ο μεγαλύτερος σήμερα κίνδυνος από την πλήρη οικονομική εξάρτησή μας είναι να συρθούμε σε περιπέτειες στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο που θα υπαγορεύουν τα ξένα συμφέροντα με απρόβλεπτες συνέπειες λόγω της αδυναμίας της χώρας και της έλλειψης κοινωνικής συνοχής εξ αιτίας της κρίσης.
Όμως η αντιμετώπιση της χώρας μας από την ένταξή της στην ΕΟΚ είχε αποικιοκρατικά χαρακτηριστικά. Όπως οι ευρωπαίοι εταίροι μας προέβαιναν στην κατασκευή λιμανιών, δρόμων, σιδηροδρόμων στις αποικίες τους, όχι για να τις εκσυγχρονίσουν αλλά για να διευκολύνεται η εκμετάλλευσή τους και η μεταφορά των πρώτων υλών στις χώρες τους, το ίδιο συμβαίνει και με τη χώρα μας. Απαξιώθηκε πλήρως η παραγωγική της βάση, επιδεινώνοντας το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και εκτοξεύοντας στα ύψη το χρέος ενώ παράλληλα είχε μεταβληθεί σε ένα εργοτάξιο χωρίς αντίκρισμα. Ας μας εξηγήσουν λοιπόν: Πώς είναι δυνατό να εντάσσεται μια χώρα σε μια ένωση προηγμένων κρατών και η ένταξη να σηματοδοτεί την αποβιομηχάνιση της και την εν γένει παραγωγική της απαξίωση; Γιατί οι ευρωπαϊκές εισροές κατευθύνονταν μόνον στις υποδομές που ευνοούν τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών της Ευρώπης (μεταφορές, εξαγωγές) απορροφώντας και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) στα πλαίσια της συγχρηματοδότησης και όχι στον εκσυγχρονισμό της παραγωγικής βάσης; Όμως η ίδια πρακτική συνεχίζεται και σήμερα. Ομιλούν για την αξιοποίηση του ΕΣΠΑ και την απορρόφηση της υψηλής χρηματοδότησής του αποκλειστικά σε έργα υποδομής, αρχής γενομένης από την ολοκλήρωση των πέντε οδικών αξόνων οι εργασίες των οποίων έχουν διακοπεί. Τι έχει όμως να προσφέρει η προσθήκη και άλλων έργων υποδομής σε μια χώρα στην οποία, θα μπορούσαμε να πούμε σχηματικά, ότι δεν καπνίζει ούτε ένα φουγάρο; Τι προσέφεραν μέχρι σήμερα τόσα έργα υποδομής χωρίς την παράλληλη προσπάθεια για την παραγωγική επανεκκίνηση της χώρας; Τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θα μετατρέψουν τις πλέον αξιοποιήσιμες περιοχές σε αποικία; Γιατί λοιπόν δεν κατευθύνονται οι εισροές από το ΕΣΠΑ και το ΠΔΕ αποκλειστικά στην παραγωγική αναβάθμιση της χώρας;
Εγκαλούν την  Αριστερά για τη διάσπασή της σε τρία κόμματα. Όμως και η Δεξιά είναι διασπασμένη σε τρία κόμματα τα οποία όποτε χρειασθεί, όπως τώρα, συσπειρώνονται απέναντι στην ταξική απειλή χωρίς να παύουν να συγκρούονται για τη νομή της εξουσίας, χωρίς όμως αυτό να προσμετράται στις αδυναμίες της. Δεν πρόκειται για άποψη της λογικής «τί Παπάγος, τί Πλαστήρας». Διότι σε τι μπορούν αλήθεια να διαφέρουν μεταξύ τους τα κόμματα που πειθήνια αποδέχονται και επιβάλλουν τις νεοφιλελεύθερες επιταγές των μνημονίων; Μνημόνιο λοιπόν ή Αριστερά; Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα στις εκλογές.
 Μακροδημόπουλος Δημήτρης
  1. Smith

Κατά τη γνώμη μου
το δίλημα δεν είναι “μνημόνιο ή Αριστερά” αλλά “μνημόνιο ή Ελλάδα”.
Εγώ τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω
τόσο από τις επιμέρους διατάξεις των δύο μνημονίων
και την υποθήκευση της ιδιωτικής περιουσίας του δημοσίου
αλλά και από την όλη πολιτική φιλολογία του Παγκάλου περί φεντεραλισμού
και τις απόψεις Γεωργιάδη ότι η εποχή του Έθνους-Κράτους πέρασε ..
Άλλωστε, με το μνημόνιο δεν θίγονται μόνο η “εργατιά” και η “αγροτιά”
αλλά και οι ελεύθεροι επαγγελματίες καθώς και όλοι οι μη τραπεζικοί “κλάδοι” του κεφαλαίου
δηλαδή το σύνολο των οικονομικών δυνάμεων που δεν ανήκουν στο κατεστημένο
το οποίο συντηρεί και συντηρείται από τις τράπεζες.
Η μάχη κατά του μνημονίου είναι στην πραγματικότητα
μάχη κατά της κυριαρχίας των (γερμανικών και γερμανόδουλων) τραπεζών.
Η επικείμενη σύγκρουση είναι μεταξύ τραπεζών και εθνών
και για αυτό ο αγώνας υπερβαίνει τα παραδοσιακά πολιτικά όρια και σχήματα.
Αφορά την ίδια την ύπαρξη και ταυτότητα του ελληνικού έθνους-κράτους.
Οι πολιτικές και λοιπές απαιτήσεις των καιρών είναι μεγάλες και πολλές,
ας μην δημιουργούμε διαχωρισμούς εκεί που δεν υπάρχουν.
Γιατί δηλαδή, δεν υπάρχουν δεξιοί που είναι εναντίον του μνημονίου;
Ο Καμμένος είναι μνημονιακός;
Πραγματικά θεωρώ ότι ο διαχωρισμός δεξιός και αριστερός δεν έχουν κανένα νόημα
στον επικείμενο πόλεμο.


1 τρίς € στις τράπεζες

1 τρισ. € στις τράπεζες!

του κ. Γιώργου Δελαστίκ (Έθνος της Κυριακής)
Θυμός μεγάλος θα καταλάμβανε τους Ευρωπαίους πολίτες -και ιδίως των χωρών που υποφέρουν υπό το καθεστώς επαχθέστατων και ολέθριων Μνημονίων- αν συνειδητοποιούσαν πραγματικά τι έγινε την Τετάρτη, 29 Φεβρουαρίου. Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς θορυβώδεις και γελοίες συνεδριάσεις και συνόδους κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μέσα σε μία και μόνη μέρα μοίρασε… μισό τρισεκατομμύριο ευρώ (529,5 δισεκατομμύρια για την ακρίβεια) στις τράπεζες! Μαζί με άλλο μισό τρισεκατομμύριο (489 δισεκατομμύρια) που είχε δώσει και πάλι στο χρηματοπιστωτικό σύστημα στις 21 Δεκεμβρίου, μέσα σε μόλις δύο μήνες έχει μοιράσει στις τράπεζες πάνω από ένα τρισεκατομμύριο ευρώ! Τζάμπα χρήμα, δάνεια για τρία χρόνια με επιτόκιο της πλάκας, μόνο… 1%!!!
«Τυπώνει χρήμα» αδίστακτα δηλαδή η ΕΚΤ όταν πρόκειται να το δώσει στις τράπεζες. Αντιθέτως, όταν είναι να δανείσει κάποια χώρα της Ευρωζώνης ή της ΕΕ αρνείται κατηγορηματικά να το κάνει. Ακούμε λόγους δραματικούς για το πόσο ολέθριο για τη σταθερότητα του ευρώ θα ήταν να αγοράσει η ΕΚΤ απευθείας ομόλογα ενός κράτους.
Ελιωσαν στη λιτότητα οι ηγέτες της Ευρωζώνης π.χ. δέκα εκατομμύρια Πορτογάλους για να τους δανείσουν 65 δισεκατομμύρια ευρώ. Τους λεηλάτησαν μισθούς και συντάξεις, τους γυρίζουν χρόνια πίσω. Τους αναγκάζουν να υποφέρουν τα πάνδεινα για 65 δισεκατομμύρια, ποδοπατούν την εθνική τους κυριαρχία. «Απειλεί την Ευρώπη» ένα δάνειο 65 δισ. ευρώ σε μια χώρα, λένε. Δίνουν όμως αδίστακτα ένα τρισεκατομμύριο ευρώ στις τράπεζες χωρίς κανέναν απολύτως όρο. Το αντίθετο, χαλάρωσαν ακόμη και τις εγγυήσεις για τις τράπεζες που δανείζονται και τους δίνουν… όσα λεφτά ζητήσουν! Κυριολεκτικά!
Ιταλοί, Ισπανοί, Γάλλοι τραπεζίτες είναι αυτοί που παίρνουν τα πολλά δάνεια. Οι τράπεζες και των τριών αυτών χωρών μαζί πήραν τον Δεκέμβρη και τώρα πάνω από… 700 δισεκατομμύρια ευρώ! Δέκα φορές περισσότερα από όσα πήρε η Πορτογαλία ως κράτος! Μία και μόνη ιταλική τράπεζα, η Ιντέζα Σανπάολο, πήρε 36 δισεκατομμύρια πάνω από τα μισά από όσα πήρε η Πορτογαλία, ολόκληρη χώρα με δέκα εκατομμύρια κατοίκους! Τραγική απόδειξη του ότι έχουμε να κάνουμε με μια «ΕΕ των τραπεζών» και όχι «ΕΕ των κρατών και των εθνών». Ακόμη και οι πορτογαλικές τράπεζες πήραν από την ΕΚΤ 37 δισ. ευρώ συνολικά.
Τι κάνουν τα λεφτά, αυτά τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, οι ευρωπαϊκές τράπεζες; Οχι, δεν τα ρίχνουν στην πραγματική οικονομία, όπως θα φανταζόταν κανείς. Δεν δίνουν δηλαδή δάνεια σε επιχειρήσεις και ιδιώτες για να αναπτύξουν οικονομικές δραστηριότητες ή να κάνουν αγορές που αναζωογονούν την οικονομία. Οι τραπεζίτες απλώς τα βάζουν στις τσέπες τους και στα θησαυροφυλάκια των τραπεζών τους. Δεν δανείζει καν η μια τράπεζα την άλλη, έστω και για μια νύχτα. Δεν εμπιστεύεται καμία ευρωπαϊκή τράπεζα οποιαδήποτε άλλη! Τόσο χάλια είναι όλες ανεξαιρέτως οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Ολες οι ευρωπαϊκές, όχι μόνο οι ελληνικές.
Ξαναγυρίζουν στην… ΕΚΤ (!) οι τράπεζες τα λεφτά που πήραν δανεικά, τα γυρίζουν ως… καταθέσεις με επιτόκιο 0,25%! Τα καταθέτουν έστω και για μία νύχτα καθώς αρνούνται να τα δανείσουν σε άλλη τράπεζα από φόβο μην τα χάσουν. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Την Τρίτη 28 Φεβρουαρίου, στην ΕΚΤ ήταν κατατεθειμένα χρήματα τραπεζών ύψους 481 δισεκατομμυρίων – μα… 489 δισ. ευρώ είχαν πάρει στις 21 Δεκεμβρίου! Τα είχαν ξανακαταθέσει όλα!
Χρηματοδότηση των τραπεζιτών και τίποτα παραπάνω δεν είναι αυτή η χορήγηση του ενός τρισεκατομμυρίου ευρώ από την ΕΚΤ. Πριν από την κρίση η ΕΚΤ χορηγούσε στις τράπεζες δάνεια διάρκειας τριών μηνών το πολύ. Ο μέσος όρος ήταν 39 μέρες. Τώρα, μετά και το πρώτο μισό τρισεκατομμύριο του Δεκεμβρίου, η διάρκεια των δανείων της ΕΚΤ προς τις τράπεζες εκτινάχθηκε στις 624 μέρες, πάνω από 20 μήνες. Με το νέο μισό τρισεκατομμύριο αυτής της εβδομάδας θα ξεπεράσει τις 750 ημέρες, πάνω από δύο χρόνια.
Μας κοροϊδεύουν! Αυτό είναι το τελικό συμπέρασμα. Παρά το τρισεκατομμύριο, μάταια θα περιμένουν οι επιχειρηματίες δάνεια και ο κοσμάκης δουλειά. Οι τράπεζες θα ευημερούν και οι κοινωνίες θα δυστυχούν.

EΠITAKTIKH ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

Γράφει ο συνάδελφος Άρης.

Αναφερόμενος στην κρίση, ο αείμνηστος ηθοποιός Βασίλης Τσιβιλίκας ήταν καταπέλτης: «χάσαμε την τσίπα! Θελήσαμε όλα να τα απλοποιήσουμε. Αυτή η ράτσα η οποία έμαθε να κυβερνά τα κύματα, να καλλιεργεί τα βράχια και να βγάζει το ωραιότερο κρασί και να παίρνει πέτρες και να φτιάχνει Παρθενώνες, αυτή η ράτσα έπρεπε να την είχε ξεπετάξει την κρίση μέσα σε ενάμισι χρόνο… Απλώς, πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία».
Πολύ σωστή επισήμανση.

Το χειρότερο στη νοοτροπία μας ήταν τρεις αρχές:
Α. Η αρχή της αδράνειας, του εφησυχασμού και του βολέματος .
Β. Η αρχή της αναξιοκρατίας και γραφειοκρατίας.
Γ. Η αρχή της σπατάλης και της συσσώρευσης χρήματος που δεν παράγαμε, αλλά αποκτήσαμε με νομότυπους ή παράνομους τρόπους
.
Να που τώρα όλοι τρέχουμε. Όλοι κάνουμε πράγματα εθελοντικά που πριν δεν θα το σκεφτόμασταν ποτέ και ας μην έχουμε όσα πριν. Ξαφνικά βγήκε ο εαυτός μας που παίρνει χαρά από τον άνθρωπο και όχι από το χρήμα (11% κάτω η κατανάλωση το 2011 . Βλέπε το Δωρεάν φροντιστήριο, συσσίτια απόρων, το κίνημα της πατάτας κ.λ.π. Αλλά και ανατρεπτικά ενάντια στο κατεστημένο. Όπως το κίνημα ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ που πανηγυρικά αποσύρεται ως αντικοινωνικό και αντισυνταγματικό. Αλλά και πριν με τα διόδια. Καθώς και η αντίδραση των μαθητών στους επισήμους της εξουσίας (και όχι στο γεγονός) με την απαξίωση που τους έδειξαν. Και θα ακολουθήσουν πολλά άλλα. Δεν φτάνουν όμως μόνο αυτά.

Η αλλαγή νοοτροπίας πρέπει να ξεκινήσει από ψηλά. Από τους υψηλόμισθους πολιτικούς μας (και συναφών Γεν. γραμματέων και Δικαστών) που δεν έκαναν ούτε ένα ευρώ πίσω από τα δικά τους για μείωση (εξαιρείται ο κος Παπούλιας και ο Παπαδήμος που δεν αμείβονται με δική τους επιθυμία). Και οι 300 ομόφωνα συμφώνησαν στην χρηματοδότηση των κομμάτων τους με ένα σκασμό εκατομμύρια χωρίς τεκμηριωμένο λόγο.
Ακόμα και όταν λένε ότι δεν τους φτάνουν να ζήσουν ας μας λύσουν την απορία πως αυξήθηκε τόσο η περιουσία τους από τότε που πολιτεύθηκαν.
Και γιατί ένας πολιτικός πρέπει να μένει σε σουίτες όταν για χ-ψ λόγους πάει στο εξωτερικό, πρώτη θέση στο αεροπλάνο (συνήθως learjet), και να του διαθέτουν εκεί λιμουζίνα (βλέπε Σπηλιωτόπουλος). Οι συνάδελφοί τους στο εξωτερικό που δεν έχουν και μεγάλο δημοσιονομικό πρόβλημα έτσι κάνουν; Αν νομίζουν ότι δίνουν θετική εικόνα κάνουν μεγάλο λάθος. Απλά θέλουν να καλύψουν τις σπατάλες τους.
Ακόμα και σήμερα συνεχίζουν, όπως διαβάζουμε, να τροφοδοτούν τους δικούς τους με λεφτά του κοσμάκη (π.χ οι εταιρείες Energa και Hellas Power, τον Κώστα Θέο από τη ΔΕΗ, offshore Dictamus Residential Ltd, Marcellus Holdings Ltd και Petunia Residential Ltd  κλπ), να εξαιρούν ομόλογα αξίας 8 δις "ημέτερων" από το κούρεμα (ΟΣΕ, ΟΑΣΑ, ΕΑΣ και 4 σειρές διεθνών Ελληνικών ομολόγων) παρ' όλο ότι θα έπρεπε να εφαρμοστούν οι ρήτρες και σ' αυτά, αλλά και να σπαταλούν χωρίς οίκτο όπως η κα Διαμαντοπούλου που όπως φαίνεται έδωσε 343.000 ευρώ σε 4 μήνες αναδρομικά, για υπερωριακή απασχόληση σε γραφεία Υπουργού, Υφυπουργού, Γενικού γραμματέα και Ειδικού γραμματέα. Δες παρακάτω:

Δεν είναι διαφήμιση:
Αν έχεις πρόβλημα και δεν σου σηκώνονται εύκολα οι τρίχες σου δες συνέχεια αποκαλύψεων για το Υπουργείο ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΡΠΑΓΜΑΤΩΝ
και Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΘΑ ΖΗΛΕΥΕ ΤΕΤΟΙΟ ΣΤΡΑΤΟ!!!!

Και όπως όλοι ξέρουμε αυτά που γίνονται σήμερα ξεκινούνε από πολύ παλιά. Δες αποσπάσματα από συνέντευξη του Δημ. Κουλουριάνου, (στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ -διαδικτυακή έκδοση, 09/10/2011, http://bit.ly/nxxXsX ) τέως υπουργού οικονομικών, 1982-83, που παραιτήθηκε. Πως του ζητούσαν οι συνδικαλιστές να διορίσει 1200 άτομα στην ΕΡΤ, με εντολή πρωθυπουργού. Τη συνέντευξη πήρε ο Αργύρης Παπαστάθης και ο Θοδωρής Σκρίβανος.

Σημ: Κανείς δεν χαίρεται με τέτοιες ανακαλύψεις ούτε και ο χειρότερος εχθρός της αντιπολίτευσης, αλλά δυστυχώς θα γραφούν με μαύρα γράμματα στην ιστορία μας. Τέτοιους πολιτικούς δεν τους θέλει καμία χώρα, από την πιο πολιτισμένη μέχρι την πιο απολίτιστη.
Η Ελλάδα ύστερα από τόσα χρόνια με την νοοτροπία που επικρατούσε έφτασε να διοικείται από ημέτερους.
ΓΙΑΥΤΟ ας αφήσουμε τους ενδοιασμούς:
ΝΑΙ. ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ όπως το ξεκίνησαν ήδη αρκετοί συμπολίτες μας.
Δες εδώ http://www.neosyntagma.net και εφόσον συμφωνείς ότι κάτι πρέπει να αλλάξει πλαισίωσε το εγχείρημα. Φαίνεται ουτοπικό αλλά αναδεικνύει μια ανάγκη.

Δεν χρειάζεται να πάρει κανείς τα όπλα ή άλλες εξτρεμιστικές ενέργειες. Δεν υπάρχει μίσος. Ούτε πορείες με τον συνηθισμένο τρόπο. Μόνοι μας στηρίζουμε τη σαθρότητα τόσα χρόνια, και πρώτοι και καλύτεροι οι συνδικαλιστές κομματοπατέρες (οι εξαιρέσεις είναι ελάχιστες). Αλλαγή νοοτροπίας θέλουμε. Τέλος στην φιλοσοφία του προβάτου που το κατευθύνουν σκυλιά (της γνωστής ράτσας…).
Αν το ψάξουμε λίγο περισσότερο θα δούμε ότι ως λαός έχουμε τη δύναμη αρκεί να μην χωριζόμαστε σε παραδοσιακές ομάδες αριστερών-δεξιών και να μην παρεκκλίνουμε από το θέμα μας με τη στάχτη που μας ρίχνουν στα μάτια (νόμοι χωρίς αντίκρισμα, αυξήσεις, χαράτσια, συλλήψεις φοροφυγάδων για μια μέρα, ανακοινώσεις για εφεδρείες και απολύσεις εδώ και μήνες, φορομπηχτικές πολιτικές χωρίς στόχους, διάλυση αντί οργάνωση της υγείας, αποκαλύψεις και συγκαλύψεις μετά από κάποιο χρονικό διάστημα αφού περάσουν διατάξεις, τροποποιήσεις, αποχαρακτηρίσεις και ότι άλλο τους κάνει πιο πλούσιους και αρεστούς σε ημέτερους  κλπ).
Αν ξεφύγουμε για λίγο από τις εκλογές.
Αν απομονώσουμε αυτούς που ζούνε στο δικό τους κόσμο (και ο οποίος ήταν, είναι και θα είναι εκτός πραγματικότητας)
Αν δούμε τα πράγματα ξεκάθαρα και από την αρχή.
Τότε θα γίνουμε ο κυρίαρχος λαός. Το Σύνταγμα πρέπει να δυναμώσει και να προστατεύει το Δημοκρατικό Πολίτευμα. Θα πρέπει αν αλλάξει, να ψηφιστεί από το λαό. Η λαϊκή κυριαρχία δεν έγινε ποτέ πραγματική κυριαρχία. Το μόνο που ξέρουμε είναι να ψηφίζουμε κάθε τέσσερα χρόνια αυτούς που μας τάζανε περισσότερα ή τους είχαμε κάποια υποχρέωση, ή -το πιο συνηθισμένο- μας προτρέπανε να πιστέψουμε πως ο λαγός έχει πετραχείλια!! Τόσα χρόνια η Ελλάδα είναι σε τέλμα. Το πολιτικό σύστημα αμφισβητείται από παντού και συνεχώς. Καιρός να το ανατρέψουμε ριζικά!

Πιστεύω ότι οι μέρες μας είναι όχι απλά κρίσιμες αλλά και ιστορικές!
Χρειάζεται εκτος από συλλογική προσπάθεια και κάποια πραγματικά ΗΓΕΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ (όχι μια κυβέρνηση τύπου Σαμαρά ή Παπανδρεου ή όπως αλλιώς τον λένε, με τις γνωστές κομματικές πειθαρχίες) που θα κάνει σωστά όλες τις αλλαγές που χρειάζονται και θα ξαναφέρει την εμπιστοσύνη και την ομαλότητα, έστω και από το μηδέν.
Ας δείξουμε ότι η ανικανότητα ανήκει σε άλλους λαούς, όχι στους Έλληνες.

Άρης Γ.

PS. 1. Αν δεν κάνω λάθος οι αετονύχηδες των μεγάλων Τραπεζών περιμένουν πως και πως το 2013 που μπορεί να ξαναγίνει η επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, για να το αλλάξουν προς την δικιά τους κατεύθυνση. Ας με διορθώσει κάποιος αν κάνω λάθος!

2. Ενημερωτικά, ο Δήμαρχος Καρδίτσας κος Κώστας Παπαλός, αγόρασε πριν τα Χριστούγεννα αρκετούς τόνους πατάτες προς 8 λεπτά το κιλό (από παραγωγούς και στο Νευροκόπι) -και όχι 25 λεπτά- με μεταφορικά του Δήμου και τα μοίρασε ΔΩΡΕΑΝ σε άπορους και φτωχούς του Νομού. Είχε την πρωτιά κι ας μην το διαφήμισε! ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ