"Εγώ θα διορθώσω το Ρωμέικο;"

Oι διακοπές της πρέσβειρας Τίνας Μπιρμπίλη στο Παρίσι

Ως η πιο ευτυχισμένη Ελληνίδα πρέπει να αισθάνεται η πρώην υπουργός Περιβάλλοντος και νυν εκπρόσωπος της χώρας στον ΟΟΣΑ στο Παρίσι, κυρία Τίνα Μπιρμπίλη. Την εποχή της οικονομικής κρίσης, που η ανεργία στις γυναίκες αγγίζει το 27,3% σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του εργατικού δυναμικού της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής και 6 στις 10 νεαρές γυναίκες μένουν χωρίς δουλειά, η κυρία Μπιρμπίλη έχει βρει τον επίγειο παράδεισό της στο ρομαντικό Παρίσι απολαμβάνοντας ζωή χαρισάμενη, 2.872 χλμ. μακριά από τη μίζερη καθημερινότητα της Αθήνας. Η άλλοτε στενή συνεργάτις του πρώην πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος μετά την αποχώρησή της από την υπουργική καρέκλα την τοποθέτησε με fast track διαδικασίες στη θέση του εκπροσώπου της Ελλάδας στον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, που έχει έδρα στη γαλλική πρωτεύουσα, μπορεί πλέον να ατενίζει με περίσσια αισιοδοξία και ασφάλεια το μέλλον της ωσότου τουλάχιστον λήξει η θητεία της. Φυσικά, αυτό που προκαλεί δεν είναι απλώς ο παχυλός μισθός που εισπράττει και ο οποίος υπολογίζεται σε 7.500 ευρώ τον μήνα καθαρά συν 1.000 ευρώ που λαμβάνει για το επίδομα τέκνου, καθότι είναι μητέρα ενός ανήλικου παιδιού, τη στιγμή που το Ελληνικό Δημόσιο έχει την ευθύνη να καλύπτει τα δίδακτρά του, αλλά και ο τρόπος ζωής που έχει επιλέξει, ο οποίος παραπέμπει περισσότερο σε αιώνια φοιτήτρια που δεν πατάει στα μαθήματά της-παρά σε στέλεχος που εκπροσωπεί τη χώρα της στο εξωτερικό. Στην όμορφη ζωή της κυρίας Μπιρμπίλη η μέρα ξεκινάει στις 9 το πρωί. Είναι η ώρα που ετοιμάζεται για να πάει όχι στο γραφείο της, αλλά στο γυμναστήριο. Λεωφόρος Victor Hugo, Παρασκευή 09.40.Αντί για ταγέρ, φούστα ή παντελόνι, η εκπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ εμφανίζεται με στενό αθλητικό κολάν, αθλητικά παπούτσια, φούτερ μπλούζα, τζάκετ και μια δερμάτινη σπορ τσάντα ανά χείρας. Εχει μόλις φύγει από το σπίτι της με προορισμό το ελιτίστικο γυμναστήριο «Vit'halles» (η συνδρομή κοστίζει 1.190 ευρώ τον χρόνο), το οποίο βρίσκεται σε απόσταση 10 λεπτών με τα πόδια και πάνω στη διαδρομή που ακολουθεί όποτε χρειάζεται για να φτάσει στο γραφείο της επί της οδού 15 Villa Said. Μιλάει ακατάπαυστα στο κινητό της τηλέφωνο - συνήθεια που δεν έχει αποχωριστεί από την εποχή όπου βρισκόταν στην καρέκλα του υπουργείου Περιβάλλοντος και επί καθημερινής βάσης και αρκετά νωρίς το πρωί, γύρω στις 6.30, επισκεπτόταν με την ίδια αμφίεση το γυμναστήριο «Holmes» στο κέντρο της Αθήνας. Ωρα 11.00. Η κυρία Μπιρμπίλη έχοντας τρέξει περισσότερα από 40 λεπτά και σε υψηλές ταχύτητες πάνω στους ηλεκτρικούς διαδρόμους του «Vit'halles» βγαίνει από το γυμναστήριο και κατευθύνεται όχι στο γραφείο της, αλλά στο σπίτι της. Ωρα 12.30. Η γραμματέας της κυρίας Μπιρμπίλη ενημερώνει τηλεφωνικά όσους ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν μαζί της ότι δεν βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο γραφείο της και θα είναι σίγουρα εκεί στις 14.45 και για τουλάχιστον δύο ώρες, εξαιτίας μιας συνάντησης που έχει προγραμματιστεί. Η διαμονή της Ελληνίδας μόνιμης αντιπροσώπου στον ΟΟΣΑ στην πρεσβευτική κατοικία και σε διαμέρισμα 300 τ.μ. σε μια από τις καλύτερες συνοικίες στο Παρίσι, δίπλα στη Champs Elysses, στοιχίζει στον Ελληνα φορολογούμενο 8.000 ευρώ τον μήνα ή αλλιώς 100.000 ευρώ τον χρόνο. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό διαμέρισμα στο 4ο όροφο ενός εντυπωσιακού εξαόροφου νεοκλασικού κτιρίου, το οποίο χτίστηκε το 1891. Κύριο χαρακτηριστικό του διαμερίσματος, που παραπέμπει στην τεχνοτροπία και στην αρχιτεκτονική του τέλους του 19ου αιώνα, είναι η παρουσία τζακιών σε όλα τα δωμάτια. Η διακόσμηση όμως δεν έκανε στην κυρία Μπιρμπίλη, με αποτέλεσμα να ζητήσει να της αποσταλεί στο Παρίσι ολόκληρη η οικοσκευή της από το διαμέρισμά της στην Αθήνα, κάτι που κόστισε στο Ελληνικό Δημόσιο το ποσό των 4.428 ευρώ. Φρίξος Δρακοντίδης από το Πρώτο Θέμα, μοντάζ Γρέκι

«τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»

Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε να δημιουργήσει πολιτική κοινωνία

12/9/12 |

Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs (1922-1997)

Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης:Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.

Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.

Δημοσιογράφος: Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης:   Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;

Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.

Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του.  Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;».   -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

 *Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

www.anixneuseis.gr

Η νυκτοφύλαξ.

Ο Σαλμάς απέκτησε και..νυχτοφύλακα στο πολιτικό του γραφείο.

"Καλά κάντε πως υπογράφεται και θα δείτε".

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2012

Η χρεοκοπία της σιωπής... "Ας πάρουν κι άλλα μέτρα και θα..." Τι θα... ρε; Τι θα...; Τι θα κάνεις δηλαδή;

 

 

 

Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε όλοι το σήριαλ "η διάσωση της Ελλάδας". Νομίζω πως θα έρθει μια μέρα που θα συναγωνίζεται άνετα με κάτι αμερικανικά σήριαλ που βλέπει η μάνα μου από τότε που ήμουν παιδάκι και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, με τους πρώτους κύριους πρωταγωνιστές να έχουν αποδημήσει ήδη εις Κύριον!

Το βασικό μοτίβο επιλεκτική χρεωκοπία, καλά κρατεί. Ένα συγκεκριμένο μέρος του πληθυσμού έχει χρεοκοπήσει. Οι άνεργοι, τα λουκέτα, οι υπερχρεωμένοι, όλοι αυτοί οι μικρού μεγέθους πολίτες. Μικροεπαγγελματίας, μικρο υπάλληλος.
Αυτούς τους τακτοποιήσαμε. Βαστάνε γερά στις πλάτες τη χρεωκοπία, μη τυχόν και εξαπλωθεί στους υπόλοιπους.
Γιατί πρέπει πάση θυσία να επιβεβαιωθούν τα λόγια το μεγάλου προφήτη που αναφώνησε κάποια στιγμή "το ότι χρεοκοπούν οι Έλληνες δεν σημαίνει πως θα χρεοκοπήσει και η Ελλάδα".
Γιατί ως γνωστόν άλλο πράγμα η Ελλάδα κι άλλο πράγμα οι Έλληνες. Είναι πλέον δυο πράγματα που στέκονται απέναντι. Από τη μια μεριά το κράτος που ανήκει στη Τρόικα κι από την άλλη ο λαός που ανήκει στην... τύφλα του!Αν μπει κάποιος σε συζητήσεις που γίνονται σε ξένα φόρουμ, σε μπλογκ, σε διάφορες σελίδες και διαβάσει τις αναφορές για την Ελλάδα και τα διάφορα σχόλια που ακολουθούν, μια και μοναδική ερώτηση πλανάται στον αέρα.
Γιατί οι Έλληνες δεν κάνουν ΤΙΠΟΤΑ, για να σταματήσουν τη δολοφονική επίθεση;
Έχει γίνει φαινόμενο για παρακολούθηση από κοινωνιολόγους, ψυχολόγους, και λοιπές κατηγορίες. Γιατί δεν κάνουν ΤΙΠΟΤΑ.

Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί δεν έχουν βγει κατσαρόλες να χτυπάνε στους δρόμους, γιατί ενάμιση εκατομμύριο (επίσημα εγγεγραμμένοι) άνεργοι είναι εξαφανισμένοι, γιατί χιλιάδες μικρο επαγγελματίες λουκετιοφόροι είναι εξαφανισμένοι, γιατί εκατοντάδες ψωρο-μισθοσυντήρητοι με τα εκατό χαράτσια πάνω από τα κεφάλια τους είναι εξαφανισμένοι, γιατί χιλιάδες νέοι χωρίς μέλλον, φτυσμένοι και στοχοποιημένοι από την επιλεκτική χρεοκοπία είναι εξαφανισμένοι.

Πλέον μιλάμε για το φαινόμενο Έλληνας στην εποχή του μνημονίου.
Ο Έλληνας της ουράς.
Ουρές στις εφορίες για να πληρώσουν ή να κάνουν διακανονισμό.
Ουρές στη ΔΕΗ παρομοίως.
Ουρές στα ταμεία ανεργίας.
Ουρές στις τράπεζες για να παρακαλάνε το πασά μη τους σφάξει.
Ουρές επίσης στις καφετέριες να σχολιάζουν ασταμάτητα.
Ουρές στο διαδίκτυο παρομοίως.

Βρισκόμαστε στην Ελλάδα όπου μια κυβέρνηση είναι ανίκανη να σταματήσει το κατήφορο, ανακαλύπτει το τροχό (ναι, υπήρχε διαφθορά και φοροδιαφυγή, ω του θαύματος) να τρώει πόρτα συνέχεια από τη Τρόικα, κι ένας λαός που είναι ανίκανος να διεκδικήσει ακόμα και τα βασικά του δικαιώματα.

Ο αντιστασιακός αγώνας αυτή τη στιγμή συνοψίζεται σε απειλές. "Καλά κάντε πως υπογράφεται και θα δείτε". Στυλ παλιάς ελληνικής κωμωδίας όπου ο πολλά και βαρύς κοντός έλεγε "βαστάτε με για να μην τον βαρέσω, βαστάτε με σας λέω".

Γι΄αυτό και τα λόγια στερεύουν σιγά σιγά.
Τι άλλο να πούμε;
Το αυτονόητο;
Να γράψουμε για το χοντρό δούλεμα που βλέπουμε;
Το ξέρουμε.
Να γράψουμε για το ξεφτίλισμα;
Το βλέπουμε.
Να πούμε για τη χρεοκοπία που είναι ήδη εδώ;
Τη βλέπουμε.
Δηλαδή τι ωφελεί να τα λέμε ξανά και ξανά;
Έτσι για να αποδεικνύουμε πως ναι μεν μας πατάει κάποιος στο λαιμό, αλλά το έχουμε καταλάβει δεν είμαστε και βλάκες...

Κάθε φορά που βρίσκω λίγο χρόνο, λέω να γράψω κάτι. Όμως τι να γράψεις που να μην είναι μια ανούσια πλέον επανάληψη;

Ένα κοπάδι τραβάει το δρόμο του κάθε μέρα με τον ίδιο τρόπο, με σκυμμένο το κεφάλι, σιωπηλό (το αν είναι εκνευρισμένο ούτε που νοιάζει κανέναν) και παλεύει να επιβιώσει ΥΠΑΚΟΥΟΝΤΑΣ στις εντολές.
Βρίζει υπακούοντας, υπομένει υπακούοντας, εξαθλιώνεται υπακούοντας, χαραμίζει τη ζωή του υπακούοντας. Έχει γίνει καραμέλα που αναμασάμε κάθε μέρα, μα δεν υπάρχει κάποια πολιτική δύναμη να μας καθοδηγήσει. Γιατί το κοπάδι θέλει καθοδήγηση. Θέλουμε κάποιον άλλον να αναλάβει τη διάσωσή μας. Λες και οι εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι αυτοί τη στιγμή πολίτες δεν μπορούν να είναι δύναμη από μόνοι τους. Πρέπει να τους πάρει κάποιος από το χέρι και να τους πάει στράτα-στρατούλα.

Οι αγανακτισμένοι στο Σύνταγμα μαζεύτηκαν χωρίς κανείς να καταλάβει πως. Σαράντα μέρες. Ξεροστάλιαζαν στις πλατείες. Εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου.
Οι αγριεμένοι στο Σύνταγμα που είναι;
Εκείνες οι κρεμάλες που έρχονται για τις κουφάλες...
Εκείνο το ελικόπτερο που θα κατέφθανε...
Εκείνο το κανείς δεν θα φύγει αν δεν φύγουν αυτοί...
Εκείνο ο λαός τώρα θα μιλήσει...

Μάπα το καρπούζι.
Τζίφος η μαγκιά...
Τα κουβαδάκια και σε άλλη παραλία.
Εκείνο δε το συγκλονιστικό αποτέλεσμα που θα έβγαινε στις εκλογές, ήταν όντως συγκλονιστικό. Τέτοια μ@λακία αποτέλεσμα σε σχέση με το τσαμπουκά που πλανόταν τόσο απειλητικός στον αέρα, ήταν συγκλονιστικό."Ας πάρουν κι άλλα μέτρα και θα..."

Τι θα... ρε; Τι θα...; Τι θα κάνεις δηλαδή;

Ανάρτηση από : http://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/

Το έστειλε ο Γιώργος Τσιτσ.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΥΠΟΥΡΓΟ

Τσάι ( ή μάλλον πορτοκαλάδα) και συμπάθεια, θα έλεγα πως είναι το αποτέλεσμα της συνάντησης ΔΣ ΟΛΜΕ και Υπουργού.

Τέθηκαν όλα τα μεγάλα ζητήματα μισθοί, περικοπές δαπανών, αξιολόγηση, ωράριο κ.λπ.

Οι απαντήσεις ήταν στο στυλ «έχετε δίκιο για μισθούς αλλά τι να κάνουμε είναι μια πού δύσκολη περίοδος».

Δεν θα εξαιρεθούμε βέβαια από τις νέες περικοπές μισθών στο δημόσιο (δώρα κλ.π). μόνο για τους πανεπιστημιακούς έχει μια …αγωνία να μην γίνουν άλλες περικοπές….

Για το ωράριο προσπάθησε να μας καθησυχάσει λέγοντας πως θα γίνει μετά από «διάλογο» και προσπαθώντας να αποφύγουμε απολύσεις η εφεδρεία.

Απολύσεις και εφεδρεία «δίνει μάχη να μην ισχύσουν για τους εκπαιδευτικούς».

Σε 15 μέρες θα μας ανακοινώσει κάποια επιμέρους μέτρα. (πιθανόν για διετία κ.λπ)

Για την αξιολόγηση μας κάλεσε να πούμε τις προτάσεις μας, έκανε πως δεν καταλάβαινε ότι είναι δεδομένη η σύνδεση με μισθό βαθμό με το νόμο και αρνήθηκε βεβαίως να δεσμευτεί πως θα καταργήσει ή τροποποιήσει το νόμο 4024.

Του τονίσαμε πως είμαστε σε πόλεμο από τη στιγμή που θα ανοίγει όλα αυτά τα θέματα.

Θ.Κ.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΑΓΩΝΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Με τα  Α της ζωής μας μπροστά ...ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΑΓΩΝΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Πολίτες της Καρδίτσας

Ας θυμηθούμε…

Το 2010-2011 η σχολική χρονιά ξεκίνησε με τη δήλωση της τότε υπουργού Παιδείας πως η χρονιά αυτή θα είναι η δυσκολότερη από τη μεταπολίτευση και μετά. Τον Σεπτέμβρη του 2011 η ίδια υπουργός δήλωνε πως η χρονιά 2011-2012 θα είναι η δυσκολότερη από την κατοχή και μετά. Για τη φετινή σχολική χρονιά μάλλον οι συγκριτικές περιγραφές περιττεύουν, αφού και οι τελευταίες αυταπάτες διαλύθηκαν μέσα σ’ ένα εφιαλτικό πεδίο ραγδαία εξελισσόμενης κοινωνικής καταστροφής.

Τούτες τις μέρες ετοιμάζεται να ψηφιστεί στη βουλή το νέο πακέτο μέτρων ύψους 11,5 δις για τη διετία 2013-2014, αθροίζοντας επιπλέον τα 3 δις των συμπληρωματικών μέτρων του περασμένου Μαρτίου, τα 2 δις της λεγόμενης τρύπας του τρέχοντος κρατικού προϋπολογισμού και μύρια όσα, το σύνολο των οποίων θα ξεπεράσει τα 20 δις, τις 150.000 απολύσεις στο δημόσιο τομέα και βλέπουμε…

Είναι η εφαρμογή των προεκλογικών υποσχέσεων της «επαναδιαπραγμάτευσης» και της «απαγκίστρωσης», που σε συνθήκες εκφοβισμού υφάρπαξαν τη λαϊκή ψήφο. Ζούμε τα «ισοδύναμα μέτρα», που θα αντικαθιστούσαν τις περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και δεν θα μείωναν το βιοτικό μας επίπεδο. Όλα αυτά δεν βαφτίζονται πλέον οριζόντιες περικοπές, αλλά μαζί με την «ανάκαμψη», την «ανάπτυξη,» την «πάταξη της φοροδιαφυγής» και λοιπά ψεύδη, συνθέτουν το νέο πακέτο της  βαρβαρότητας που κατευθύνεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς σε μετωπική σύγκρουση απέναντί μας.

Οι πρόσφατες εκλογές του Ιουνίου, αφού εξασφάλισαν στη γνωστή μας τρόικα μια τρικομματική κυβέρνηση συνεργασίας, μια νέα τρόικα εσωτερικού και, όπως η ίδια διατείνεται, μακράς πνοής, ταυτόχρονα καθήλωσαν σε στάση αναμονής όλο εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που προσπαθούσε να σταθεροποιήσει μια πορεία αντίστασης για να αποτρέψει την καλπάζουσα ανεργία και την εξαθλίωση. Αυτήν την κατάσταση πρέπει να την αλλάξουμε. Ίσως ο στίχος του Ελύτη «Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά»  μπορεί να δώσει τον παλμό.

Η Δημόσια Παιδεία ακολουθεί τον ίδιο κατήφορο όπως και το σύστημα Υγείας δίνοντας την εικόνα της κατάρρευσης σε ό,τι μέχρι τώρα αποκαλούνταν κράτος Πρόνοιας. Αυτό ακριβώς εννοούν η κυβέρνηση και το μιντιακό τσίρκο που την στηρίζει, όταν αναφέρονται σε ένα «νοικοκυρεμένο» και «ευέλικτο» κράτος. Τα σχολεία λειτουργούν σε συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, ενώ η διόγκωση του κόστους θέρμανσης προοιωνίζει έναν κρύο χειμώνα για μας και τους μαθητές μας. Οι κυοφορούμενες νέες βίαιες ανατροπές σε όλο το πλέγμα των εργασιακών και κοινωνικών μας δικαιωμάτων και κατακτήσεων είναι σε πλήρη αντιστοιχία με το περιεχόμενο και το πνεύμα του αποκαλούμενου νέου σχολείου και αποτελούν την προσαρμογή σε ένα εφιαλτικό εργασιακό μέλλον για μας και τα παιδιά μας. Παράλληλα ο εκφασισμός της κοινωνίας απλώνεται σε ανησυχητικές διαστάσεις, αφού οι βίαιες πρακτικές των χρυσαυγιτών είναι πλήρως εναρμονισμένες με τις επίσημες πολιτικές του κράτους και προσελκύουν το ενδιαφέρον μιας μερίδας της νεολαίας μας, απ’ τα φτωχά λαϊκά στρώματα κυρίως, που βιώνει με τον πιο οδυνηρό τρόπο το φάσμα της ανεργίας και τα αδιέξοδα της φτώχειας και της ανασφάλειας.

Σ’ αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα προβάλλει επιτακτικό το ερώτημα : Κι εμείς τι κάνουμε, τι περιμένουμε;

Έχοντας την εμπειρία της τελευταίας διετίας μπορούμε να διδαχτούμε. Σταθήκαμε ανεπαρκείς απέναντι στο καθήκον να υπερασπιστούμε τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών καθώς και τα δικά μας εργασιακά δικαιώματα. Είναι περισσότερο ξεκάθαρο παρά ποτέ  ότι είμαστε αντιμέτωποι με ένα κρίσιμο δίλλημα. Να προετοιμαστούμε για να αποκρούσουμε  την γενικευμένη, αποφασιστική επίθεση που ήδη εξελίσσεται , ή, διαφορετικά, η εποχή μας κινδυνεύει να σφραγιστεί από μία ακόμη ήττα, στρατηγικών διαστάσεων, για τους εργαζόμενους, για το σύνολο σχεδόν της κοινωνίας και για το μέλλον της νέας γενιάς.

Να μην το αφήσουμε να συμβεί!!!!!

Γιατί, όπως είπε κι ο Μπρεχτ

«παλεύει για την υπόθεση του εχθρού
εκείνος που δεν πάλεψε για τη δική του υπόθεση»

ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ