«Θέλει αρετή και τόλμη»

ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗ Γ.Σ. ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΔΙΑΛΥΕΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ

Η ΘΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ Η ΘΑ ΜΑΣ ΣΥΝΤΡΙΨΟΥΝ

Η περίοδος που διανύουμε είναι ίσως η κρισιμότερη από τότε που ξεκίνησε η υλοποίηση των μνημονιακών πολιτικών. Χωρίς να έχει υλοποιηθεί το σύνολο των προβλεπόμενων από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις μέτρα, οι μισθοί μας μειώθηκαν από 30 έως 50%. Οι συντάξεις και τα εφάπαξ κουρεύτηκαν, οι υπηρεσίες υγείας υποβαθμίστηκαν. Η Δημόσια  Δωρεάν Παιδεία  αποδομείται, με τα βιβλία και τους  εκπαιδευτικούς  να λείπουν, τα σχολεία να συγχωνεύονται  και να υποχρηματοδοτούνται και τους μαθητές να υποσιτίζονται. Κι έρχονται κι άλλα. Με τις νέες περικοπές και την αύξηση των παρακρατήσεων. οι μισθοί μειώνονται ακόμη περισσότερο, η διαθεσιμότητα και οι απολύσεις επικρέμονται ως «δαμόκλειος σπάθη», η μονιμότητα τινάζεται στον αέρα από το εφεύρημα του  «κρατικού υπαλλήλου» οι περιοχές τοποθέτησης «διευρύνονται»....

Απαραίτητη προϋπόθεση για την υλοποίηση των παραπάνω είναι να υποταχθούν οι εκπαιδευτικοί, να αναγκαστούν δηλαδή, αφού δεν πείθονται αλλιώς, να αποδεχθούν τη διάλυση της παιδείας και τη ελαστικοποίηση των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Για αυτό και το νέο Προεδρικό διάταγμα, χρησιμοποιώντας τον όρο αξιολόγηση, εννοεί χειραγώγηση, μετατρέπει τους συμβούλους σε βαθμολογητές και την συνδέει  με διαθεσιμότητα, απολύσεις, μισθολογική και βαθμολογική καθήλωση.

Δεν νομιμοποιούμε με τη συμμετοχή μας στη διαβούλευση το προεδρικό διάταγμα για τον επιθεωρητισμό,
αυτό το σφαγείο της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων μας στην εκπαίδευση.

Κοντά σε όλα τούτα,  οι  τρικομματικοί υπηρέτες της τρόικας  κάνουν επίδειξη πυγμής, επιτάσσοντας απεργούς,  ποινικοποιούν  το απεργιακό δικαίωμα, συλλαμβάνουν και προσάγουν όποιον διαμαρτύρεται, συκοφαντούν μέσω των συστημικών ΜΜΕ κάθε αγώνα που στέκει εμπόδιο στα σχέδιά τους να ξεπουλήσουν τον πλούτο της χώρας στο κεφάλαιο  και να μετατρέψουν σε σύγχρονους δούλους το λαό. Κόβουν τη Δημοκρατία στα μέτρα τους. Είναι αποφασισμένοι να υλοποιήσουν την αποικιοποίηση της χώρας δια πυρός και σιδήρου. Απέναντι σ΄ αυτό το Μαύρο Μέτωπο λοιπόν δεν χωράνε αυταπάτες και συντεχνιακές τακτικές .

ΤΩΡΑ, χωρίς καθυστέρηση, χωρίς αναμονή, πρέπει να οργανώσουμε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο τους αγώνες μας. Δε μας μένει τίποτα άλλο από το να ανεβάσουμε με κάθε τρόπο τον πήχη της αντιπαράθεσης στα επίπεδα που θέτει το ίδιο το σύστημα.

Αυτό δεν μπορεί να γίνει με σωματεία – παρωδίες που έχουν μπλέξει το συνδικαλισμό στη βρωμιά της διοίκησης. Που έχουν συκοφαντήσει την ίδια την έννοια του σωματείου. Τα «ανακαταλαμβάνουμε» από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Ζωντανεύουμε τα σωματεία μας. Με κύτταρα τους συλλόγους εκπαιδευτικών,  οργανώνουμε τη δράση  μας.

Ούτε μπορεί να απαντηθεί αυτή η επίθεση με κατακερματισμένες απεργίες. Αλλά με απεργιακή καταιγίδα, όχι μόνο του κλάδου, αλλά και ευρύτερα. Οργανωμένες και στηριγμένες από τους ίδιους τους εργαζόμενους και όχι ανατιθέμενοι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που έχουν δείξει ότι ούτε θέλουν ούτε μπορούν.

Προετοιμαζόμαστε από σήμερα για έναν παρατεταμένο αγώνα με διάφορες μορφές πάλης και παρεμβάσεις που θα κορυφώνεται σε απεργιακή κινητοποίηση διαρκείας, όπου  οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, οι μαθητές και οι σπουδαστές σε ένα πανεκπαιδευτικό μέτωπο μαζί με όλους τους εργαζόμενους ενωμένοι θα απαιτήσουμε  την ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών. Η στιγμή που θα ξεκινήσουμε τις απεργιακές κινητοποιήσεις εξαρτάται από την εσωτερική συγκρότηση-συσπείρωση του κλάδου και το συντονισμό και την παράλληλη ανάπτυξη αγώνων  από άλλους κλάδους εργαζομένων ή κομματιών του ελληνικού λαού.

·              Ως πρώτο βήμα,  διοργανώνουμε με πρωτοβουλία της ΕΛΜΕ και του συλλόγου Α/θμιας πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στη πόλη μας για την Τετάρτη 6/2 το απόγευμα.

·     Απευθυνόμαστε (ΕΛΜΕ - σύλλογος Α/θμιας) με επιστολή στους γονείς των μαθητών μας, μέσω αυτών στην ελληνική κοινωνία για να αγωνιστούμε από κοινού για την εκπαίδευση των παιδιών μας.

·              Συντονιζόμαστε σε Πανθεσσαλικό επίπεδο, για να μην υλοποιηθεί το σχέδιο Αθηνά  και για να αναδείξουμε όλα τα προβλήματα της εκπαίδευσης στην περιοχή μας. Κοινή συνέντευξη τύπου των 8 σωματείων της Θεσσαλίας με στόχο Πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα.

·              Νέες Γ.Σ για εκτίμηση της κατάστασης και αποφάσεις νέων κινητοποιήσεων.

Γνωρίζουμε τις δυσκολίες. Ο δρόμος  που διαλέγουμε δεν είναι εύκολος.

Όσο πιο πολύτιμα είναι τα αγαθά που διακυβεύονται, τόσο πιο πολλές θυσίες απατούνται. «Θέλει αρετή και τόλμη»

Όπλο μας είναι η αλληλεγγύη και σύμμαχός μας η αλήθεια. Θα νικήσουμε.

Οργανώνουμε και ενώνουμε τη δράση μας, με ένα σύνθημα:

Ανατροπή αυτής της πολιτικής που τσακίζει δικαιώματα και θυσίες αιώνων.

Για μια ζωή με δικαιώματα στη δουλειά, στο εισόδημα, στη στέγαση, στο φαγητό, στη σύνταξη, στην υγεία, στην παιδεία, στις πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας! - Του Δημήτρη Τσιριγώτη

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας  γιατί με την  αύξηση ωραρίου από την μία και την ταυτόχρονη μείωση του μισθού από την άλλη ανανεώθηκε, ίσως και σώθηκε, ο γάμος μου. Τώρα δεν βλεπόμαστε  σχεδόν ποτέ με την γυναίκα μου παρά μόνο αργά το βράδυ όταν σχολάω από το σουβλατζίδικο  στο οποίο δουλεύω μετά το σχολείο. Τώρα δεν υπάρχει αυτή η καθημερινή  τριβή που όλοι ξέρουμε ότι φθείρει τη σχέση.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας που με έκανε να  νιώσω ξανά εθνική ανάταση και υπερηφάνεια. Τώρα  σιτίζομαι με τα ελληνικά στρατά (στις στρατιωτικές λέσχες) και νιώθω και εγώ, κατά κάποιο τρόπο, μάχιμος υπερασπιστής των πάτριων. Χθες έφαγα μαζί με τον ταξίαρχο, αύριο με έχει καλέσει, στο τραπέζι του, ο επιτελάρχης. Άσε που με έχει επηρεάσει θετικά και σε θέματα πειθαρχίας: ο διευθυντής μου κορδώνεται καμαρωτά κάθε φορά που όταν θέλει να μου ζητήσει κάτι εγώ, στεκόμενος σε στάση προσοχής, του απαντώ με βροντερή φωνή «Διατάξτε». Τις  προάλλες κατέβασα από την ντουλάπα εκείνο το χακί μπουφάν που φόραγα ως φοιτητής. Μου είναι λίγο φαρδύ, αλλά, κάνει τη δουλειά του.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί δεν με αφήνει να θεωρήσω τη θέση μου στο δημόσιο δεδομένη. Ξέρετε μια μικρή δόση ανασφάλειας σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης είναι απαραίτητη. Είναι το αλατοπίπερο που  λένε. Τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο καλά με την κατάργηση των οργανικών. Βέβαια το τέλειο θα ήταν η κατάργηση της μονιμότητας αλλά δυστυχώς αργεί ακόμα. Μικροί θυμάμαι λέγαμε ότι θέλουμε να ζήσουμε μια ζωή απρόβλεπτη. Να λοιπόν η ευκαιρία.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί μου γέμισε με ποικιλία την καθημερινότητα μου. Δευτέρα έχω μάθημα στο Ζεφύρι, Τρίτη στην Ελευσίνα, Τετάρτη στις Ερυθρές, Πέμπτη στα Μέγαρα και Παρασκευή (η αγαπημένη μου μέρα)  στη Μάνδρα τις 2 πρώτες ώρες και στα Βίλια τις 3 τελευταίες. Έτσι εμπλουτίζονται οι παραστάσεις μου και δεν βαλτώνω. Παλιά που δίδασκα σε ένα σχολείο ήταν βαρετά, είχα βουλιάξει  στην μονοτονία και αυτό είχε αντίκτυπο στο μάθημά μου. Τώρα ανανεώνομαι καθημερινά. Πιο τυχεροί, βέβαια, είναι κάποιοι συνάδελφοι μου που μετακινούνται κατά τη διάρκεια της βδομάδας από νησί σε νησί στις Κυκλάδες. Είναι και ένας πολύ έξυπνος τρόπος για να αναπτυχθεί, ο πεσμένος τελευταία, εσωτερικός τουρισμός.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας  γιατί  με θεωρεί «άξιο λόγου»  για να  με αξιολογήσει.  Έτσι θα  με  βελτιώσει,  θα με αναβαθμίσει και θα μου κάνει ένα update στη σύγχρονη εποχή. Και όλα αυτά τα προσφέρει οικειοθελώς ο υπουργός μου  γιατί αν περίμενε από μένα. Είναι ωραίο να νιώθεις ότι κάποιος ασχολείται μαζί σου και ότι θέλει να σου βγάλει τον καλύτερο εαυτό. Τώρα είναι ο υπουργός μου που παίζει το ρόλο του αγαπημένου μου καθηγητή και εγώ το ρόλο του μαθητή του. Έχω αφεθεί τελείως στη φροντίδα του.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας  γιατί με κρατάει σε εγρήγορση, μου έχει βελτιώσει την εφευρετικότητα  και την ικανότητα να δίνω λύσεις. Επίσης καλλιεργεί το αίσθημα της υπευθυνότητας στους μαθητές, που είναι, παιδαγωγικά, σπουδαίο πράγμα: Δεν έχουμε καλοριφέρ: δεν πειράζει ας μαζευτούμε όλοι κοντά στο διαδραστικό πίνακα που είναι ζεστός. Δεν έχουμε χαρτί για βιβλία: δεν πειράζει, πάρτε τα σε cd και ας αφήσουμε τα δέντρα για να  κόβουμε καυσόξυλα. Χάλασε το φωτοτυπικό: το αφήνουμε χαλασμένο γιατί πως αλλιώς θα μάθουν οι μαθητές την αξία των αγαθών; Χάλανε οι υπολογιστές: κανένα πρόβλημα καταργούμε την πληροφορική ως μάθημα. Χάλασε το μεγάφωνο για τη προσευχή: «βγάλε φωνή ρε»!  Δεν έχουμε κυλικεία: δεν πειράζει, οικονομία για τα νοικοκυριά. Τα παιδιά μαθαίνουν να προσέχουν το θρανίο τους, την καρέκλα τους και όλη την τάξη τους γιατί ξέρουν ότι αν χαλάσει κάτι δεν αναπληρώνεται. Εάν δεν είναι αυτό καλλιέργεια της υπευθυνότητας  τότε ποιο είναι;

 Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας μου γιατί αναβαθμίζει τον διδακτικό μου ρόλο. Μου δείχνει εμπιστοσύνη, και αυτό είναι σημαντικό. Παρά το γεγονός ότι είμαι φυσικός  διδάσκω και  χημεία, βιολογία, γεωγραφία, μαθηματικά  και πληροφορική. Επίσης, επειδή έχω proficiency αν χρειαστεί  μπορεί να διδάξω και αγγλικά (στο Γυμνάσιο μόνο). Αυτό με κάνει να νιώθω χρήσιμος και σημαντικός. Αυτός ο τίτλος του «πολυεργαλείου» πολύ με κολακεύει.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας  γιατί ξερίζωσε τα ζιζάνια απ΄ τα σχολεία: Απαγόρευσε την είσοδο συνδικαλιστών στα σχολεία.Έβγαλε εγκύκλιο που προβλέπει πειθαρχικές  κυρώσεις  στη συμμετοχή σε απεργία. Ουσιαστικά έδωσε το τελειωτικό  χτύπημα στην ΟΛΜΕ και στη ΔΟΕ. Έτσι μπορούμε όλοι να κάνουμε, απερίσπαστοι τη δουλειά μας. Αυτοί οι περίεργοι τύποι (οι συνδικαλιστές εννοώ) ήταν, πραγματικά, πολύ διασπαστικοί και είχαν, πώς να το πω, αυτό το ανικανοποίητο. Τώρα, από ότι μαθαίνω, έχουν βάλει μυαλό και πλέον εργάζονται με ζήλο.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας  γιατί τώρα που αυξήθηκε ο αριθμός των μαθητών ανά τμήμα (είναι 35) μπορώ να εφαρμόσω τις σύγχρονες μεθόδους διδασκαλίας που έμαθα διαβάζοντας για τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ: εφαρμόζω τη  διδακτική μέθοδο «κατά ομάδες».  Έχω χωρίσει, δηλαδή, το τμήμα σε 5 ομάδες. Δευτέρα κάνω μάθημα με την 1η ομάδα, Τρίτη με τη 2η,Τετάρτη με την 3η κλπ.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί με έμαθε να προσέχω την εμφάνιση μου και το image μου γενικότερα. Τώρα που τα σχολεία θα περάσουν στους δήμους και στους σπόνσορες οφείλω να έχω το πακέτο, που λένε,  για να με  προτιμάει η τοπική κοινωνία.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί με την αξιολόγηση και τη μοριοδότηση  ενισχύει τον υγιή ανταγωνισμό μεταξύ των συναδέλφων καθηγητών και αυτό βελτιώνει την ποιότητα όλων μας. Εγώ, φέτος μόνο, γράφτηκα στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο για master, παρακολούθησα 12 σεμινάρια, έκανα 4 project στο σχολείο(αναγκάστηκα μάλιστα να μαλώσω με έναν συνάδελφο που ήθελε να μου φάει το ένα  project). Επίσης διεκδίκησα και κατάφερα  να είμαι «υπεύθυνος» σε  2 τμήματα, «υπεύθυνος» αλληλογραφίας και mail πήρα και δυο σχολικές γιορτές. Τα κίνητρα απόδοσης είναι πολύ σημαντικά, όπως ξέρουμε.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί δίνει προοπτική στη δουλειά μου σε βάθος χρόνου. Με τα νέα όρια συνταξιοδότησης (72) έτη μπορώ να αφιερωθώ απερίσπαστος στη δουλειά μου γιατί πάντα με άγχωνε η συνταξιοδότηση. Καλό είναι να με κρατάει κάτι σε εγρήγορση μέχρι τα βαθειά γεράματα. Παλιό μοντέλο ναι, αλλά όχι ακόμα για απόσυρση, έτσι;

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί κάνει οικονομία για τη χώρα μου και προσπαθεί να δώσει σχήμα στο χάος του χώρου της παιδείας: δεν θα κάνει τις, έτσι και αλλιώς, άσκοπες προσλήψεις μονίμων και αναπληρωτών καθηγητών και θα συγχωνεύσει 4.000 σχολεία. Έτσι καταλήγει σε ένα σχήμα (μαθητών, καθηγητών και κτιρίων) πιο λειτουργικό, πιο  μανιντζέβελο και ταυτόχρονα πιο οικονομικό. Αυτό και αν είναι αξιέπαινο.

Ευχαριστώ τον υπουργό της Παιδείας γιατί δήλωσε ότι ο μισθός των εκπαιδευτικών είναι ντροπή και ότι μόλις ανακάμψει η ελληνική οικονομία το πρώτο πράγμα που θα κάνει είναι να εισηγηθεί αυξήσεις. Οι προβλέψεις βέβαια για ανάκαμψη είναι το 2024 και είναι αβέβαιες ακόμα και για τότε. Αυτό που είναι βέβαιο όμως είναι  ότι υπουργός παιδείας δεν θα έχει αλλάξει μέχρι το 2024 γιατί, πολύ απλά, ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει.

Υ.Γ. Από λίγο να ξεχάσω να ευχαριστήσω τον  υπουργό της Παιδείας για το πιο σημαντικό. Μας έδωσε κίνητρο να ψαχθούμε λίγο παραπάνω,να πάμε τον εαυτό μας λίγο παραπέρα: μαζευτήκαμε  6 συνάδελφοι και φτιάξαμε ένα γκρουπάκι. Όχι, μην φανταστείτε, δεν το φτιάξαμε  για να παίζουμε μουσική. Group therapy κάνουμε με τη βοήθεια ενός φίλου μας που είναι άνεργος ψυχίατρος.

                                                                                                                                                                      Δημήτρης  Τσιριγώτης
                                                                                                                                                                            Φυσικός

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει...............

Γιώργος μέλος της Κ.Δ.Ε. Καρδίτσας:"Θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ"

Εξοχο κείμενο από τον Mario de Andrade

(Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...
 

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
 

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

 

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. 
 

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
 

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
 

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
 

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
 

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
 

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
 

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
 

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
 

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
 

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
 

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
 

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
 

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
 

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
 

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
 

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
 

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
 

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ'όσες έχω ήδη φάει.
 

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου...»

Αγνοούμε το πώς πρέπει να προσεγγίσουμε αυτά τα παιδιά».

Παναγιώτης Σωτηρόπουλος : Από διευθυντής του υπουργού δάσκαλος στα Πομακοχώρια

Με τέσσερα μεταπτυχιακά και ένα διδακτορικό διδάσκει μικρούς μουσουλμάνους στα ακριτικά χωριά της Ξάνθης

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  20/01/2013 05:45

4

emailεκτύπωση  

Πόσοι θα παρατούσαν μια σίγουρη δουλειά ύστερα από 20 έτη εργασίας και θα έχαναν τον μισό τους μισθό για να διδάξουν μαθηματικά, φυσική και γεωγραφία στα Πομακοχώρια; Ο κ. Παναγιώτης Σωτηρόπουλος το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη. «Εχασα τον μισό μου μισθό, αλλά τα έχω καλά με τη συνείδησή μου» λέει με εμφανή ικανοποίηση για την επιλογή του.

Με τέσσερα μεταπτυχιακά, ένα διδακτορικό, κάμποσα χρόνια παράλληλης διδασκαλίας στο πανεπιστήμιο σε Ελλάδα και Γαλλία, επτά χρόνια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, 10 χρόνια στο Ινστιτούτο Πολιτιστικής και Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας και δύο έτη δίπλα στον πρώην υφυπουργό κ. Μάρκο Μπόλαρη - ως διευθυντής του υπουργικού γραφείου και ως επιστημονικός συνεργάτης -, ο κ. Σωτηρόπουλος βρέθηκε στο πρωτόγνωρο περιβάλλον στις Θέρμες και στη Γλαύκη του Νομού Ξάνθης.

«Υπήρχε μέσα μου μια αίσθηση κορεσμού. Ενα επαγγελματικό κλίμα, που συνδέεται με το γραφειοκρατικό ελληνικό σύστημα διοίκησης, δεν με άφηνε να εξελιχθώ, ενώ ο άλλος κορεσμός, αυτός που ήρθε από την επαφή μου με την πολιτική, με οδήγησε σε αυτή την απόφαση. Ενιωθα έντονα μέσα μου ότι κάτι πρέπει να κάνω για όλα αυτά τα παιδιά στα Πομακοχώρια. Αλλωστε βοηθούσα όλο αυτό το διάστημα την Ενωση Τσιγγάνων Γυναικών της Θράκης» σημειώνει.

Στις αρχές του Σεπτεμβρίου πήρε τη μεγάλη απόφαση. «Παραιτήθηκα από το Ινστιτούτο, όλη μου η προϋπηρεσία, δηλαδή 19 χρόνια δουλειάς, χάθηκε, διορίστηκα εκ νέου και ο μισθός μου έπεσε από περίπου 2.000 ευρώ στα 1.100 ευρώ. Ξεκίνησα από το μηδέν. Ηταν μια πρόκληση. Ηθελα να μπω σε κάτι που θα με απομακρύνει από τη βοή και θα μου επιτρέψει να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και την επιστημονική σκευή μου» λέει ο κ. Σωτηρόπουλος.

Οι γνώσεις του αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, ομολογεί, και σημειώνει ότι σήκωσε τα χέρια ψηλά από την αρχή διότι διαπίστωσε πως το κεφάλαιο γνώσης και εμπειρίας που κουβαλούσε ήταν λιγοστό για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των μαθητών.

Οπως λέει, στα ορεινά Πομακοχώρια τα παιδιά δεν έχουν αίσθηση του χώρου και της γεωγραφίας, και δεν έχουν φύγει ποτέ από τον τόπο τους. «Ενιωσα σοκ από την απαξίωση αυτών των παιδιών για το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και ακόμη ψάχνω το γιατί. Φταίει η δυσκολία ή καλλιεργείται αυτή η απέχθεια από ορισμένους κύκλους;» διερωτάται.

Ο κ. Σωτηρόπουλος διδάσκει τρεις φορές την εβδομάδα μαθηματικά και πληροφορική στις Θέρμες (βρίσκεται στα σύνορα με τη Βουλγαρία), όπου πηγαίνουν σχολείο μόλις τέσσερα παιδιά, και δύο φορές την εβδομάδα μαθηματικά και γεωγραφία στη Γλαύκη, όπου υπάρχουν γυμνάσιο και λύκειο. «Στις Θέρμες το σχολείο έχει τέσσερα παιδιά. Από έναν μαθητή στην Α' Γυμνασίου και τη Β' Γυμνασίου και δύο στην Γ' Γυμνασίου. Για αυτά τα παιδιά έσπασε ο κύκλος της απομόνωσης» λέει.

Το άλλο που παρατηρεί ο κ. Σωτηρόπουλος είναι το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα των πατεράδων των μαθητών και τις επιπλοκές που αυτό δημιουργεί. «Τα παιδιά μένουν μόνα με τη μάνα και της συμπεριφέρονται άσχημα, απαξιωτικά. Πολλές ζουν με ψυχοφάρμακα. Η μάνα βιώνει καταπίεση από το παιδί, διότι αναπαράγεται το μοντέλο της φαλλοκρατίας που επιβιώνει σε αυτούς τους πληθυσμούς» λέει.

Παράλληλα ο κ. Σωτηρόπουλος αναφέρει ότι αυξάνεται ο αριθμός των μαθητριών που φορούν μαντίλα, η χρήση της οποίας, όπως λέει επικαλούμενος πληροφορίες που κυκλοφορούν στην περιοχή, επιδοτείται από το τουρκικό προξενείο με 700 ως και 1.000 ευρώ κατ' έτος και ανά παιδί!

«Οταν ήρθα πριν από 16 χρόνια στην Ξάνθη, έβλεπα ότι τα πράγματα πήγαιναν προς το καλύτερο. Πλέον διακρίνω ότι χειροτερεύουν» σημειώνει, μιλώντας για τις ευθύνες των τοπικών πολιτικών που «συναλλάσσονται ανοιχτά με το προξενείο», τις παρελάσεις και εξορμήσεις των ακροδεξιών, «οι οποίοι ρίχνουν λάδι στη φωτιά», οι οποίες μάλιστα έχουν οδηγήσει και σε διενέξεις με το πομακικό στοιχείο, λόγω ανόητων και ανεύθυνων βανδαλισμών που έγιναν σε μουσουλμανικά μνημεία.

«Επίσης επιβεβαιώθηκε η θεωρία ότι τα 35 χλμ. που χωρίζουν την Ξάνθη από αυτά τα χωριά είναι αρκετά για να μην ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει και το πώς θα προσεγγίσουμε τους ανθρώπους» εξηγεί ο κ. Σωτηρόπουλος.

Γλωσσική «μπάρα»
«Αγνοούμε πώς να προσεγγίσουμε αυτά τα παιδιά»
Ολο το σύστημα εκπαίδευσης, σύμφωνα με τον κ. Σωτηρόπουλο, στηρίζεται σε στρεβλώσεις και για να μπορέσεις να κάνεις τη δουλειά σου πρέπει να γνωρίζεις ελληνικά, πομακικά και τουρκικά - ιδίως τα τελευταία, στα οποία διδάσκεται το 70% των μαθημάτων στο δημοτικό. «Τα παιδιά όμως δεν είναι τρίγλωσσα, όπως τα θεωρούν πολλοί, και δεν έχουν καμία ισχυρή γλώσσα αναφοράς, με αποτέλεσμα, όταν διδάσκονται μαθηματικά στα ελληνικά να μην μπορούν να καταλάβουν. Αγνοούμε το πώς πρέπει να προσεγγίσουμε αυτά τα παιδιά» συμπληρώνει ο εκπαιδευτικός.

Ο κ. Σωτηρόπουλος αναγνωρίζει ότι έχουν επενδυθεί πολλά χρήματα στο πρόγραμμα εκπαίδευσης μουσουλμανοπαίδων, το οποίο «έβγαλε καλό υλικό, που όμως δεν αποδίδει». Οπως λέει, σε όλον τον χώρο της μειονότητας πρέπει να ενισχυθεί το ελληνόφωνο πρόγραμμα, να δοθεί η δυνατότητα εκμάθησης της τουρκικής ως ξένης γλώσσας και να αναθεωρηθούν τα μορφωτικά πρωτοκόλλα Ελλάδας - Τουρκίας, διότι δεν μπορεί η εκπαίδευση της μειονότητας να στηρίζεται σε δεδομένα των αρχών του 1950 και του 1960. «Δεν θα έχουμε το αποτέλεσμα που θα θέλουμε όσο υπάρχει το απροσπέλαστο τείχος μέσα στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, όπου το μεγαλύτερο πρόγραμμα διδάσκεται στα τουρκικά» λέει και εξηγεί ότι οδηγεί τελικά σε χαμηλές επιδόσεις στο γυμνάσιο και στο λύκειο, καθώς και σε αδυναμία κατανόησης στο πανεπιστήμιο.

Σύμφωνα με τον κ. Σωτηρόπουλο, χρειάζεται λεπτός χειρισμός στο ζήτημα της μειονότητας, καθώς, όπως λέει, «έχει υποφέρει από το ψυχροπολεμικό κλίμα» και τις μπάρες (τις οποίες απαγορευόταν να περάσουν) που υπήρχαν στην περιοχή. Είναι χαρακτηριστικό ότι στον δρόμο για τη Σμίνθη υπήρχε η πρώτη μπάρα με φυλάκιο, το οποίο πλέον έχει μετατραπεί σε έδρα των γυναικείων συνεταιρισμών της Θράκης, όπου εκτίθενται τα προϊόντα που παράγουν.

«Η λέξη Πομάκος είναι απαγορευμένη και οι αυτοδιοικητικοί δεν τη χρησιμοποιούν»σημειώνει. Ωστόσο, παρατηρεί, παρ' όλο που τα παιδιά δέχονται επιρροές από την τουρκόφωνη ραδιοτηλεόραση, αλλά και τη βουλγαρική ραδιοφωνία (τα Πομακικά είναι σλαβογενής γλώσσα), εν τούτοις ακούνε ελληνική λαϊκή μουσική.

«Το μεγάλο πρόβλημα του μειονοτικού είναι ίδια η εσωστρέφεια της ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν μπορεί να δει πώς σκέφτεται ο δυτικός κόσμος και έτσι δεν μπορεί να κατανοήσει και τη δική της θέση. Είμαστε ριζωμένοι σε προκαταλήψεις και κατεστημένα συμφέροντα»καταλήγει.

 

Το έστειλε ο Γιώργος Τσιτσ.

Εκδήλωση με τον Χρήστο Κάτσικα στα Τρίκαλα