Υπερασπίζουμε τις «δομές» ή το κίνημα των εργαζόμενων;

Μετά το πραξικόπημα-προετοιμάζοντας τον αγώνα που χρειαζόμαστε:

Υπερασπίζουμε τις «δομές» ή το κίνημα των εργαζόμενων;

1.Το πραξικόπημα με το οποίο η ηγεσία της ΟΛΜΕ κατέστειλε και κατέπνιξε έναν αναγκαίο και μεγάλο αγώνα που θα μπορούσε να έχει ευρύτερη σημασία για το λαϊκό κίνημα, δεν ήταν βέβαια μια κακή ή έστω προδοτική «στιγμή» της συνδικαλιστικής ηγεσίας των εκπαιδευτικών. Ήταν  κορύφωση αλλά οπωσδήποτε συνέχεια της πολιτικής και των μεθοδεύσεων που ακολούθησε η ηγεσία της ΟΛΜΕ στα τρία τελευταία πύρινα για τα σχολεία και τους εκπαιδευτικούς χρόνια-για να μείνουμε μόνο σε αυτά. Ας θυμηθεί ο καθένας το πώς η ΟΛΜΕ αυτά τα χρόνια στάθηκε απέναντι στην ανάγκη αλλά και τη δυνατότητα ενός μαζικού ξεσηκωμού του κλάδου: Με αιτήματα-«σεντόνια» (περίπου 40 μετρήσαμε στην εισήγηση του ΔΣ της ΟΛΜΕ τον περασμένο Φλεβάρη ) που έδειχναν από την αρχή πως δεν υπάρχουν αιχμές-στόχοι πάλης γιατί δεν υπάρχει… πρόθεση πάλης. Με σκόρπιες 24ωρες χωρίς καμιά προοπτική. Με έκδηλα πλαστές προτάσεις «αγώνα», όπως «εβδομάδες ενημερώσεων» στα σχολεία. Με εισηγήσεις που από τη μια είχαν όλα τα προηγούμενα και από την άλλη «σχεδίαζαν κλιμακώσεις»   που ποτέ δεν έρχονταν! Στη φετινή χρονιά λόγου χάρη ακόμα «εκκρεμεί» εκείνη η 48ωρη  (ή μήπως 24ωρη;) που είχε αποφασιστεί  πριν μερικούς μήνες… Ποιος θυμάται πια.. Εκείνο που έχει αξία και πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι και όταν κόντρα σε όλα αυτά στις ΕΛΜΕ –ή σε ένα μέρος τους- συγκροτούνταν οι αγωνιστικές διαθέσεις του κόσμου και διαμορφωνόταν όροι ενός αγώνα δεν υπήρχε η δυνατότητα αυτό να φτάσει ως «πάνω» και πολύ περισσότερο να γίνει γραμμή πλεύσης για όλο τον κλάδο.

2. Υπήρχε λοιπόν ένα είδος πολιτικής ομηρίας που όταν κάτω από συγκεκριμένες και ειδικές συνθήκες απειλήθηκε να σπάσει ήρθε το πραξικόπημα για να αποκαταστήσει τον έλεγχο. Ακριβώς εξαιτίας του μεγέθους του πραξικοπήματος που ξεπέρασε όλες τις προηγούμενες κλίμακες χειρισμών και μεθοδεύσεων και καθώς η επίθεση έφτασε πια σε οριακό σημείο, τίθεται αντικειμενικά το ερώτημα: Πως μπορεί ο κλάδος να οργανωθεί και να αποφασίζει για την πάλη του;  Έχουμε την άποψη ότι ακόμα και αν δεν υπάρχουν σήμερα οι πολιτικές και οργανωτικές προϋποθέσεις άμεσων, συγκεκριμένων και συνολικών απαντήσεων το ερώτημα πρέπει να τίθεται ανοιχτά. Πρέπει δηλαδή να τίθεται ανοιχτά ότι ο κλάδος έχει δικαίωμα και δυνατότητα να διαμορφώσει μια δημοκρατική  συνδικαλιστική συγκρότηση  που να θέλει και να μπορεί, να υπερασπίζεται, να αναδεικνύει και να κάνει πράξη την αγωνιστική κατεύθυνση. Και αν μιλήσουμε με πιο άμεσους όρους στις πόσες χιλιάδες απολύσεις θα «νομιμοποιηθούν» 20-30 ΕΛΜΕ ή/και σύλλογοι Δασκάλων, σωματεία από το Δημόσιο κ.α. να υπερβούν τα «όσια και ιερά» του καταστατικού της ΟΛΜΕ και να πάρουν πρωτοβουλία αγώνα; Μήπως δεν είναι πια προφανές ότι ο «συνδικαλισμός που γνωρίσαμε» κατέρρευσε; Ότι ο μόνος δρόμος για να μείνει και να κερδiθεί ο εργαζόμενος κόσμος στη συλλογική στάση και πάλη είναι αυτός που περνάει μέσα από την πολιτική σύγκρουση με τα υπολείμματα του, μέσα από την ανατροπή των πολιτικών αντιλήψεων, των διαδικασιών, των όρων λειτουργίας, που αυτός ο καθεστωτικός και υποταγμένος συνδικαλισμός επέβαλλε στους εργαζόμενους εδώ και δεκαετίες; 

3. Η μεγάλη πλειοψηφία της Αριστεράς εμφανίζεται με μια «ψύχραιμη απάντηση» στα παραπάνω ερωτήματα: Οι δομές είναι μια χαρά, το μόνο που χρειάζεται είναι να αλλάξουν οι συσχετισμοί εντός τους! Και μάλιστα πολύ συχνά την αμφισβήτηση-αντιπαράθεση στην σημερινή πολιτική και συνδικαλιστική  συγκρότηση αρέσκονται να την ταυτίζουν με την άρνηση του συνδικαλισμού γενικά, να την χρεώνουν ως άρνηση της αναγκαιότητας  ύπαρξης και συγκρότησης των σωματείων και της  πανελλαδικής οργάνωσης τους. Στην πραγματικότητα αυτό που τελικά υπερασπίζονται είναι τα δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια σημερινά μορφώματα, όπου –θεωρούν ότι- θα δοθούν οι «κρίσιμες μάχες» αλλαγής του συσχετισμού. Έχουμε λοιπόν-σύμφωνα με αυτή την αντίληψη- ένα έτοιμο συνδικαλιστικό κίνημα και το μόνο που μένει είναι να διεκδικήσουμε να το παραλάβουμε! Πρόκειται για μια κοινοβουλευτικού τύπου λογική που δεν μπορεί η δεν θέλει να αντιληφθεί πριν από όλα πως η βάση του ζητήματος είναι η ίδια η  συγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος. Και πως σε αυτή τη βάση, η εκλογική ήττα, ο παραμερισμός, η πολιτική «εκδίωξη» πχ των ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ από τα συνδικάτα,  δεν είναι η αφετηρία αλλά το αποτέλεσμα, η έκφραση των βημάτων συγκρότησης του κινήματος. Και βέβαια μια τέτοια διαδικασία  δεν είναι μια πορεία «εκλογικών αναμετρήσεων» (με δικαστικούς αντιπροσώπους και υπό τις διατάξεις του 1264), όπου τελικά και με τη συναίνεση του ο ταξικός αντίπαλος θα παραμεριστεί και  τα συνδικάτα θα έρθουν  στα χέρια των ταξικών, αγωνιστικών κλπ δυνάμεων!  Αυτή η αντίληψη βρίσκεται στη βάση των διαστροφών που συχνά-πυκνά παρακολουθούμε να εξελίσσονται στην ΟΛΜΕ, σε άλλες ομοσπονδίες, στην ΑΔΕΔΥ και τη ΓΣΕΕ: Οι διάφορες εκδοχές της αριστεράς όχι απλώς να επιδιώκουν κάποιο ρήγμα στις καθεστωτικές παρατάξεις, αλλά να στηρίζουν τον όποιο αγωνιστικό τους σχεδιασμό στη συμφωνία των ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ. Αυτό ακριβώς είδαμε να κάνουν όλες οι εκδοχές της αριστεράς και στην περίπτωση της τελευταίας απεργίας που δεν έγινε, είτε εντός της ΟΛΜΕ είτε παράλληλα σε ΑΔΕΔΥ, ΓΣΕΕ, ΔΟΕ κλπ. Όμως η ίδια η ταξική πόλωση, και τα πολλά που κρίνονται –για το σύστημα και για το λαό- από το αν ξεδιπλώνεται ή όχι ένας αγώνας είναι οι αιτίες που αυτή η τακτική έχει πλέον φτάσει στα όρια της. Το σύστημα δεν μπορεί να κάνει πια –μέσω ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ- «χάρες» στα όποια  αγωνιστικά σχέδια. Επιβάλλει τους όρους του με όλα τα μέσα που διαθέτει, ακόμα και με την επιστράτευση.

4. Το άμεσο πολιτικό συμπέρασμα είναι προφανές. Οι αγώνες που χρειάζονται δεν μπορούν να δοθούν με τη σύμπραξη των παρατάξεων του συστήματος. Στην πραγματικότητα ούτε με την ανοχή τους μιας και στην ΟΛΜΕ διοργάνωσαν πραξικόπημα ενάντια στη δυνατότητα να γίνει ο αγώνας, ενάντια στη θέληση πολλών χιλιάδων εκπαιδευτικών. Και για να μην «αδικούμε» κανέναν στον ίδιο πραξικοπηματικό ρόλο πρωτοστάτησαν και οι δυνάμεις εκείνες (ΣΥΝΕΚ) που ελπίζουν να γίνουν κυβερνητικές. Το ερώτημα λοιπόν που άμεσα αντιμετωπίζουμε είναι τελικά πολύ πρακτικό-πολιτικό: Πως θα οργανώσουμε και θα προωθήσουμε τους αγώνες που χρειαζόμαστε;   Θα προτείνουμε πχ στις ΕΛΜΕ να στοιχηθούν στις εκκλήσεις που απευθύνει η ΟΛΜΕ στην ευρωπαία επίτροπο; Να «συγκροτηθούν» γύρω από την αυταπάτη που πάλι η ΟΛΜΕ κατασκεύασε για άρση της επιστράτευσης μέσω «δικαστικού αγώνα»; Να περιμένουμε το … 17^ο συνέδριο της ΟΛΜΕ το 2015 για ακόμα καλύτερους συσχετισμούς μιας και στο 16^ο του φετινού Ιουνίου δεν …προκάνουμε;

5. Είναι φανερό ότι χρειάζεται να παλέψουμε για να συγκροτηθεί ξανά το μαζικό ρεύμα των συνελεύσεων της 14/5 με στόχο τον μαζικό απεργιακό αγώνα για την ανατροπή των μέτρων και το σπάσιμο της επιστράτευσης στην πράξη. Άλλος δρόμος από την αναμέτρηση με το σύστημα δεν υπάρχει. Πάνω σε αυτό είναι αναγκαία η ευρύτερη δυνατή πολιτική συμφωνία και στήριξη από δυνάμεις και αγωνιστές. Στη βάση αυτού του στόχου είναι βέβαιο ότι θα συγκρουστούμε με τις αντιλήψεις της ταξικής συνεργασίας και της υποταγής, τις διαδικασίες και τις δομές που τις υπηρετούν στα σημερινά συνδικαλιστικά μορφώματα. Δεν θα πρόκειται βέβαια για μια ευθύγραμμη πορεία με κανονικότητες και βεβαιότητες. Θάχει καμπές και ρίσκα και θα ήταν αφέλεια να ισχυριστεί κανείς ότι μια τέτοια πορεία θα χωρέσει και θα αφήσει απείραχτα τα σημερινά «πουκάμισα» με  τα οποία οι κάθε λογής εργατοπατέρες και για λογαριασμό του συστήματος έχουν ντύσει τη συνδικαλιστική συγκρότηση και λειτουργία. Αλλά πιο συγκεκριμένες απαντήσεις σε αυτό  μπορεί να μας δώσει μόνο η ίδια η ένταση της πάλης των εργαζομένων, η –γνωστή «ανίερη»- ταξική πάλη. Η προώθηση της από τη σκοπιά των συμφερόντων και της προοπτικής της πάλης των εργαζομένων είναι που πρέπει να καθορίσει τις «μορφές» και τις «δομές» της συγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό είναι και το πραγματικό ζήτημα που τίθεται σε όλους όσους θέλουν να συμβάλλουν στην υπόθεση του κινήματος.

  Νίκος Παπαβασιλείου , μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

Εκτίμηση του ΠΥΣΔΕ Χανίων σχετικά με κενά και πλεονάσματα

Εκτίμηση του ΠΥΣΔΕ Χανίων σχετικά με κενά και πλεονάσματα

ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΠΥΣΔΕ ΧΑΝΙΩΝ

 

Α) Το ΠΥΣΔΕ Χανίων εκφράζει τις επιφυλάξεις του επειδή η εγκύκλιος καθυστέρησε υπερβολικά καθ’ υπέρβαση της κείμενης νομοθεσίας. Επίσης δηλώνει τις δυσκολίες που υπάρχουν ώστε να δοθούν απαντήσεις σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Β) Ενώ δεν έχει υπογραφεί το Π.Δ. για τις υποχρεωτικές μεταθέσεις και η εγκύκλιος δεν κάνει καμιά αναφορά σ’αυτό, προβλέπει διαδικασίες που θίγουν την κείμενη νομοθεσία, χωρίς να ξέρουμε αν υπάρχουν αλλαγές για αυτές στο νέο Π. Δ.( π.χ. η οργανικότητα σε επίπεδο ομάδας Σχολείων και περιοχής μετάθεσης των υπεραρίθμων ορίζεται με βάση το Φ.Ε.Κ. διορισμού και όχι τα μόρια μετάθεσης).

Γ) Το συμβούλιο παρατηρεί μια συνεχή υποβάθμιση του ρόλου του και εκτιμά ότι δεν βοηθάει αυτό την εύρυθμη λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος.

Δ)  Για τον υπολογισμό των κενών που πραγματοποίησαν οι κεντρικές υπηρεσίες του Υ.ΠΑΙ.Θ.Π.Α ελήφθησαν υπ’ όψιν:1) Το νέο διδακτικό ωράριο για όλους (+ 2 ώρες αύξηση). 2) Όλες οι οργανικές θέσεις ακόμα και των επί θητεία στελεχών πλην ελάχιστων περιπτώσεων (αποσπασμένοι στο εξωτερικό για πάνω από ένα χρόνο) 3) Τα υπάρχοντα δηλωμένα τμήματα από τους Διευθυντές σχολικών Μονάδων και τη Διοίκηση ανά σχολείο 4) για τον υπολογισμό και πλεονασμάτων λαμβάνονται υπόψη μόνον οι πρώτες αναθέσεις της κανονικής ειδικότητας ενώ κατανέμονται ισομερώς σ’ όλους τους κλάδους σε περίπτωση κοινής Α’ ανάθεσης.

  Ε) Με τον παραπάνω τρόπο υπολογισμού εμφανίζεται μια εντελώς παραπλανητική εικόνα της εκπαιδευτικής-εργασιακής πραγματικότητας στο νομό μας και αυτό γιατί :

1^ο ) Δεν υπολογίζονται οι συνταξιοδοτήσεις ανά ειδικότητα και το γεγονός ότι μπορεί να είναι περισσότερες από τις επιθυμίες που έχουν δηλωθεί.

2^ο ) Δεν υπολογίζονται οι διδακτικές ώρες από το Σ.Ε.Π. και Project ή τουλάχιστον δεν κατανέμονται στις διάφορες ειδικότητες έτσι ώστε να αποτυπωθεί καλύτερα η πραγματικότητα.

3^ο ) Δεν υπολογίζονται οι ώρες των εργαστηρίων ( των Φυσικών Επιστημών-Πληροφορικής ) και οι ώρες των διαφόρων προγραμμάτων « περιβαλλοντικά -πολιτιστικά-αγωγής υγείας». Επίσης δεν υπολογίζεται ο δεύτερος καθηγητής στα εργαστήρια τεχνικής εκπαίδευσης για πάνω από 13 μαθητές.

4^ο ) Δεν συνυπολογίζονται οι δύο διδακτικές ώρες που είναι υποχρεωτικές για την χορωδία.

5^ο ) Δεν συνυπολογίζονται οι διδακτικές ώρες από θέσεις ευθύνης (Διευθυντές-Υποδιευθυντές – Υπεύθυνοι τομέων Εκπαίδευσης)

6^ο ) Τα προβλεπόμενα υποχρεωτικά ωράρια των Διευθυντών θα δημιουργήσουν τεράστια προβλήματα για την εύρυθμη λειτουργία των σχολείων.

7^ο ) Δεν συνυπολογίζονται οι αποσπάσεις σε πάγιες λειτουργίες της εκπαίδευσης και του κράτους. Αποσπασμένοι σε δημόσια Ι.Ε.Κ. , ανοιχτά πανεπιστήμια ( Πατρών-Αθηνών) , Διευθύνσεις Εκπαίδευσης , Υπουργείο Παιδείας και περιφερειακές Διευθύνσεις, Α.Ε.Ι.—Τ.Ε.Ι. πολιτικά κόμματα, Μητροπόλεις κ.τ.λ.

8^ο ) Δεν συνυπολογίζονται οι μακροχρόνιες άδειες (εγκυμοσύνης,γονικές, άνευ αποδοχών κ.τ.λ.) που στατιστικά υπολογίζονται τουλάχιστον στο 7% των οργανικά ανηκόντων.

9^ο ) Δεν συνυπολογίζονται όλοι οι αποσπασμένοι σε Σχολεία του Εξωτερικού.

10^ο ) Δεν συνυπολογίζονται οι μετατάξεις από την Β/θμια Εκπαίδευση στην Α/θμια και δεν γίνεται εκτίμηση των ωρών που διατίθενται από την Β/θμια στην Α/θμια κάθε Σεπτέμβρη.

11^ο) Δεν συνυπολογίζονται οι ώρες των επιπέδων στην αγγλική γλώσσα.

ΤΟ ΠΥΣΔΕ ΧΑΝΙΩΝ ΕΚΤΙΜΑ

1)      Δεν υπάρχουν πλεονάσματα προσωπικού στον Νομό Χανίων όσο αφορά την Β/θμια Εκπαίδευση.

2)      Πιστεύουμε πως στις σημερινές συνθήκες δεν μπορεί να λειτουργήσει Σχολική Μονάδα χωρίς καθηγητή Πληροφορικής σε σταθερή βάση αφού δεν υπάρχουν γραμματείες.

3)      Θεωρούμε πως τον Σεπτέμβριο δεν θα έχουμε το ηθικό δικαίωμα να ζητήσουμε αναπληρωτές σε ειδικότητες που σήμερα χαρακτηρίζουμε υπεράριθμες.

4)      Εκτιμούμε πως η εικόνα των πλεονασμάτων που εμφανίζει ο αλγόριθμος του Υπουργείου Παιδείας δεν έχει σχέση με την εκπαιδευτική πραγματικότητα του νομού μας και τις εργασιακές ανάγκες που αυτή απαιτεί. Η εικόνα αυτή έχει δημιουργήσει βαθιές αρνητικές συνέπειες στους εκπαιδευτικούς μας με αποτέλεσμα να δέχεται πλήγμα η εκπαιδευτική διαδικασία της επόμενης χρονιάς από την ανασφάλεια και το άγχος που έχει κυριεύσει την πλειοψηφία των Συναδέλφων.

5)      Θεωρούμε επίσης πως τα αποτελέσματα πλεονασμάτων του αλγόριθμου του Υπουργείου Παιδείας, με την έκθεση τους στην δημοσιότητα και ενώ δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, θα δημιουργήσουν συνθήκες ανθρωποφαγίας εναντίον των εκπαιδευτικών και θα ναρκοθετήσουν ακόμα περισσότερο την όποια εκπαιδευτική διαδικασία για την επόμενη Σχολική χρονιά.

6)      Τέλος τα πλεονάσματα προσωπικού που δίνει το Υπουργείο οδηγούν στο λογικό Συμπέρασμα ότι δεν θα υπάρξουν εθελοντικές μεταθέσεις χρόνια περιπλανώμενων Συναδέλφων προς τους τόπους συμφερόντων τους ( ή θα υπάρξουν ελάχιστες) και αυτό είναι άδικο. Συνάγεται επίσης λογικά το συμπέρασμα ότι δεν θα υπάρξουν ούτε υποχρεωτικές μεταθέσεις αφού εμφανίζονται παντού πλεονάσματα. Για αυτό το λόγο οι εκπαιδευτικοί έχουν τρομοκρατηθεί εκτιμώντας ότι οδηγούνται στην εφεδρεία. Θέλουμε να ελπίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι στις προθέσεις του Υπουργείου.

7)      Προτείνουμε να μην γίνει καμία υποχρεωτική μετάθεση ώστε να αποτυπωθεί η πραγματικότητα. Εξάλλου αν υπάρξει οποιοδήποτε πλεόνασμα θα χρησιμοποιηθεί για τη στήριξη της ενισχυτικής διδασκαλίας με την άμεση έναρξη της.

      ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΠΥΣΔΕ:

            ΝΑΞΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

            ΦΙΛΛΗΣ  ΓΙΩΡΓΟΣ

            ΠΑΤΣΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ

             ΒΑΖΙΤΑΡΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΙΝΑΚΕΣ

ektimisi_pysde_n._hanion.xls

Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr

Τι επιδιώκουν οι αποδομητές των “εθνικών μύθων”

Τι επιδιώκουν οι αποδομητές των “εθνικών μύθων”





Οι χθεσινές δηλώσεις της Μαρίας Ρεπούση σχεικά με χορό του Ζαλόγγου ότι κάθε λαός δημιουργεί τους μύθους του, επαναφέρει τη συζήτηση για τις επιδιώξεις της αποδομητικής ιστορικής σχολής, της οποίας από τα πιο προβεβλημένο μέλη είναι η Ρεπούση. Ο Γ. Καραμπελιάς στο βιβλίο του Συνωστισμένες στο Ζάλογγο αποδομεί την επιχειρηματολογία της Βάσως Ψιμούλη ότι ο χορός του Ζαλόγγου ηταν ένας μύθος. Στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο του Γ. Καραμπελιά σκιαγραφούνται οι επιδιώξεις των αποδομητών της ιστορίας μας.

 Αποσπασμα (σσ. 14-21) από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, Συνωστισμένες στο Ζάλογγγο

Στα πλαίσια της «αποδόμησης των εθνικών μύθων», προνομιακή θέση κατέχει προφανώς και η κατάρριψη του «μύθου» των Σουλιωτών, μιας από τις ισχυρότερες καταγωγικές αφηγήσεις του νεώτερου ελληνισμού[1]. Αυτό το εγχείρημα εκφράζεται κυρίως μέσω της αποσιώπησης – χαρακτηριστικά, στο ιστορικό ντοκιμαντέρ του Σκάι για την Τουρκοκρατία, στις αρχές του 2011, εκθειάζεται ο Αλή πασάς και αποσιωπούνται ολοκληρωτικά οι Σουλιώτες. Τέλος, μέσα από ορισμένες ιστορικές πραγματείες –όπως αυτή της Βάσως Ψιμούλη– επιχειρείται ένα βήμα πιο πέρα, δηλαδή η ανοικτή αμφισβήτηση του ίδιου του «εθνικού μύθου» του Σουλίου και των Σουλιωτών[2].

Και, δυστυχώς, αυτό το εγχείρημα διαθέτει ήδη τους «προοδευτικούς» τίτλους τιμής του. Ο Γιάννης Κορδάτος, ο «γενάρχης» της μαρξιστικής ιστοριογραφίας –παρότι σήμερα δεν προβάλλεται εξ αιτίας της πληθώρας των σφαλμάτων του και των ενίοτε επιδερμικών αποφάνσεών του–, είναι ο πρώτος διδάξας. Έτσι στην Ιστορία (του) της νεώτερης Ελλάδας, δεν περιλαμβάνεται κάποιο κεφάλαιο ή υποκεφάλαιο για το Σούλι, ενώ οι ελάχιστες σχετικές αναφορές γίνονται σε κεφάλαιο σχετικό με τον Αλή πασά, όπου αντιπαρατίθεται ο προοδευτικός Τεπελενλής προς τους ληστές και πλιατσικολόγους Σουλιώτες! Στις γεμάτες θαυμασμό και επαίνους σελίδες για τον τελευταίο, διαβάζουμε:

Επειδή χτύπησε τους εκμεταλλευτές και δυνάστες της φτωχολογιάς καθώς και τους Σουλιώτες και τους κοτζαμπάσηδες, του έψαλλαν όσα σέρνει η σκούπα και έτσι σχηματίστηκε η παράδοση πως ήταν αιμοβόρος, άρπαγας και σκληρός τύραννος.[ ] Όσο ζούσεν ο Αλής η αγροτιά της Θεσσαλίας τον αγαπούσε, γιατί δεν άφηνε τους μπέηδες και τσιφλικάδες να φέρνονται σκληρά στους κολλιγάδες και φτωχοαγρότες[3].

Είναι γνωστή η θετική αποτίμηση πολλών Ελλήνων ιστορικών και ιστοριολογούντων, και όχι μόνο της Αριστεράς, για τον Αλή, τον οποίον εντάσσουν στον «διαφωτισμένο μοναρχισμό»[4], ωστόσο κανείς δεν έφτασε, εξ αντιδιαστολής, σε τόσο αρνητικές τοποθετήσεις για τους Σουλιώτες:

…δεν είναι σωστό ότι ο Αλής χτύπησε τους Σουλιώτες με τον πιο σκληρό τρόπο; Σωστό είναι, αλλά τι ήταν οι Σουλιώτες; Η απάντηση είναι ότι ήταν κλέφτες που ρήμαζαν τα γύρω χωριά[5].

Σύμφωνα με τη μαρξιστική ορθοδοξία, οι Σουλιώτες ανήκαν σε καθυστερημένους πληθυσμούς και «ο δημοκρατισμός τους για τον οποίο κάνουν λόγο οι αστοί ιστορικοί αντανακλούσε την πρωτόγονη οργάνωση του γένους και όχι νεώτερες δημοκρατικές αντιλήψεις»[6]. Κατά συνέπεια, αποτελούσαν εμπόδιο στην πρόοδο και, όπως μας διδάσκει η «ιστορία», θα… έπρεπε να εξαλειφθούν.

Ωστόσο, μία τεράστια απόσταση χωρίζει εκείνη τη γενιά που, εξ αιτίας μιας κακοχωνεμένης μαρξιστικής αντίληψης, επέμενε, παρά τις διώξεις και τις εξορίες, στην «αμφισβήτηση» μιας εθνικής ιδεολογίας –που στα μάτια της ταυτιζόταν με την κυρίαρχη συντηρητική παράταξη–, από τις νεώτερες γενιές της αποδομητικής ιστορικής αντίληψης. Οι δεύτεροι δεν αντιδρούν απέναντι σε μια κυρίαρχη «εθνικιστική» ιδεολογία, διότι πλέον ο δικός τους λόγος ηγεμονεύει στον ακαδημαϊκό και τον δημόσιο χώρο, και οι ίδιοι στελεχώνουν τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.

Πλέον, η αποδόμηση δεν αποτελεί απλή επανάληψη της παλιάς «ταξικής» αντίληψης της Αριστεράς, σύμφωνα με την οποία οι αρχιερείς και οι κοτζαμπάσηδες είχαν μεταβληθεί, μαζί με τους Τούρκους, στον κύριο εχθρό των αγωνιζόμενων λαϊκών στρωμάτων[7]. Τώρα, το κέντρο βάρους θα μετατεθεί: από τους καπεταναίους, στους αστούς και τους λογίους, στον Διαφωτισμό, και μάλιστα στη γαλλική εκδοχή του και όχι στην εγχώρια διαμόρφωσή του, και θα υποβαθμιστούν δραματικά οι επαναστατικοί αγώνες, ενώ θα εξαφανιστούν απολύτως οι… νεομάρτυρες[8]. Ο ίδιος ο Ρήγας θα μεταβληθεί κατ’ εξοχήν στον εκδότη του… Σχολείου των ντελικάτων εραστών, και όχι πλέον του Θούριου[9], ενώ θα αποσιωπηθεί εντελώς η έκδοση των Χρησμών του Αγαθάγγελου[10]. Σε αυτή τη νέα «αφήγηση», δεν μιλάμε πλέον για Επανάσταση αλλά για «διαφωτισμό», δεν αναφερόμαστε σε Φραγκοκρατία και Τουρκοκρατία, αλλά σε «ενετική» και «οθωμανική περίοδο», αντίστοιχα.

Στον βαθμό που αναπτυσσόταν και εδραιωνόταν αυτή η «νέα ιστορία», θα έπρεπε αναπόφευκτα να αναμετρηθεί και με το αγωνιστικό/ανταγωνιστικό στοιχείο των προεπαναστατικών και επαναστατικών χρόνων, και όχι μόνο διά της αποσιωπήσεως. Θα έπρεπε να «απομυθοποιηθεί» το κρυφό σχολειό, η 25^η Μαρτίου, η κατάληψη της Τριπολιτσάς, τα Ορλωφικά, ως η πρώτη μεγάλη γενική επανάληψη της Επανάστασης[11], εν τέλει η ίδια η «κλεφτουριά».

Ιδιαίτερα, θα έπρεπε να αποσιωπηθούν ή να υποβαθμιστούν τα επαναστατικά γεγονότα τα οποία προηγούνται της Επανάστασης του ’21. Διότι αυτά ακριβώς καταδεικνύουν πως η αφετηρία της δεν ήταν αποκλειστικώς οι λόγιοι, που προσέλαβαν τις ιδέες της γαλλικής Επανάστασης και τις διοχέτευσαν σε μια, λίγο πολύ, αδιαφοροποίητη εθνικά μάζα. Οι λόγιοι αποτελούσαν μία και μόνο συνιστώσα ενός εθνικού κινήματος – που, εξ άλλου, ακόμα και στην περίπτωσή τους, προηγείται κατά πολύ της γαλλικής Επανάστασης. Μια άλλη, αποφασιστικής σημασίας, συνιστώσα υπήρξαν οι ένοπλες συσσωματώσεις των Ελλήνων, που συγκρούονται με τους Τούρκους, αδιάκοπα, από τον Κροκόνδειλο Κλαδά, τον 15^ο αι.[12], έως τους Σουλιώτες, τους Χειμαριώτες, την κλεφτουριά και τα ένοπλα σώματα των Επτανήσων και των παραδουνάβιων Ηγεμονιών.

Κατ’ εξοχήν δε, οι Σουλιώτες καταλαμβάνουν κεντρικό ρόλο στο corpus της νεώτερης ελληνικής ιστορικής συνείδησης, εξ αιτίας του μακρόχρονου και ανυποχώρητου αγώνα τους, επί δύο αιώνες, ενάντια στους Τούρκους και της –αποφασιστικής σημασίας– συμμετοχής τους στην Επανάσταση.

Η αποδομητική σχολή θα πρέπει λοιπόν να καταδείξει, έστω και διά της χειραγώγησης/αποσιώπησης, ή, αν χρειαστεί, και του βιασμού των ιστορικών στοιχείων, πως οι Σουλιώτες δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια συνένωση από μάλλον πρωτόγονες φάρες, αλβανικής καταγωγής και γλώσσας, οι οποίες δεν διέθεταν κάποια εθνική ή έστω πρωτοεθνική συνείδηση, αλλά μόνο μια χριστιανική ταυτότητα, ανταγωνιστική προς τη μουσουλμανική του Αλή Τεπελενλή και των Τουρκαλβανών του. Αν το επιτύχει, τότε θα έχει προσθέσει ένα ακόμα λιθαράκι στο βασικό ιδεολογικό της πρόταγμα: η εθνική συνείδηση είναι απούσα από τους Έλληνες πριν από την Επανάσταση του ’21 και, επομένως, το ελληνικό έθνος διαμορφώνεται δια της επαναστάσεως και, κυρίως, μέσω του κράτους. Οι Σουλιώτες «δεν είναι» Έλληνες, αλλά «εξελληνίζονται» επιγενέστερα, πολύ μετά τη σύγκρουσή τους με τον Αλή:

Την ίδια εποχή, εξελληνισμός και ενσωμάτωση στην υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης, τους πολιτικο-στρατιωτικούς στόχους και το εθνικό της όραμα, αποτελούν τις δύο όψεις της νέας πραγματικότητας, στην οποία εντάσσονται οι Σουλιώτες[13].

Και επειδή το Κούγκι, οι Τζαβελαίοι, το Ζάλογγο, η Δέσπω και ο πύργος του Δημουλά, αποτελούν λέξεις/σημαίνοντα, που στο υποσυνείδητο των Ελλήνων ταυτίζονται με την αγωνιστική διάσταση, όχι μόνο του Σουλίου, αλλά της νεώτερης ελληνικής ταυτότητας γενικά, θα πρέπει, εν τέλει, να πλήξουμε την αληθοφάνεια των γεγονότων και τον ηρωικό χαρακτήρα ατόμων και πράξεων. Σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αμφισβητηθεί, χωρίς μάλιστα καμία ιστορική αντένδειξη, και ο χορός του θανάτου του Ζαλόγγου, δηλαδή μια πράξη συνδεδεμένη με το βαθύτερο συναισθηματικό και ψυχολογικό υπόστρωμα των νεώτερων Ελλήνων, από το νηπιαγωγείο έως τα γερατειά.

Στη διάρκεια της διεξαγόμενης, σε στενωπούς και μονοπάτια του όρους, μάχης, μέρος των γυναικοπαίδων κατακρημνίστηκε είτε απωθούμενο στην άκρη του γκρεμού από τους οπισθοχωρούντες μαχητές…[14]

 Ίσως, εν τέλει, εδώ να βρίσκεται η αφετηρία του φάσματος του «συνωστισμού», που κατατρύχει τους Έλληνες αποδομητές, συνωστισμένοι στη Σμύρνη…, συνωστισμένες στο Ζάλογγο.

ΣΣ. Τα αποσπάσματα εγγράφων ή βιβλίων στο κείμενο παρατίθενται με την ορθογραφία του πρωτοτύπου.

---

[1]Το εκτενές κείμενο, «Τι ήταν το Σούλι και η Σουλιώτικη Συμπολιτεία», στην ιστοσελίδα του «Συλλόγου απανταχού Σουλιωτών, www.souli.8m.com/history.html, αποτελεί έναν ατελή αλλά χρήσιμο και εύκολα προσβάσιμο συνοπτικό οδηγό για την ιστορία του Σουλίου. Τα σχετικά με το Σούλι δημοσιεύματα, έως το 1980, βρίσκονται καταγεγραμμένα στα βιβλία: Λουκία Δρούλια, Βούλα Κόντη, Ηπειρωτική Βιβλιογραφία, 1571-1980, α΄ Αυτοτελή δημοσιεύματα, ΕΙΕ, Αθήνα 1984 και Βούλα Κόντη, Ηπειρωτική Βιβλιογραφία, γ΄ Μελέτες και Άρθρα 1811-1980, ΕΙΕ, Αθήνα 1999.

[2] Το προαναφερθέν εκτενές άρθρο του Αλέξη Πολίτη, με διαφορετικά όπλα από εκείνα της Ψιμούλη, επιχειρεί την αποδόμηση του Ζαλόγγου και «μόνον».

[3] Γ. Κορδάτου, Ιστορία της νεώτερης Ελλάδας, τ. Α΄, 1453-1821, εκδ. 20^ός αι., Αθήνα 1956, σ. 405.

[4] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 406.

[5] Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 407.

[6]Γ. Κορδάτου, Ιστορία …, ό.π., τ. Α΄, σ. 407.

[7] Άποψη την οποία θα εκλαϊκεύσει ευρέως ο Δημήτρης Φωτιάδης, στα βιβλία του [Μεσολόγγι, 1953, Καραϊσκάκης, 1956, Κανάρης, 1960, Η δίκη του Κολοκοτρώνη, 1962, Η Επανάσταση του ’21, τ. 1-4, 1971-1972] και, παραδειγματικά, ο Γιάννης Σκαρίμπας, στο έργο του, Το 21 και η αλήθεια, η πρώτη έκδοση του οποίου κυκλοφόρησε στη διάρκεια της δικτατορίας και γνώρισε τεράστια εκδοτική επιτυχία στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια (τελευταία έκδοση, σε δύο τόμους, Κάκτος 1995). Βλ. και Λεωνίδας Στρίγγος, Η επανάσταση του ’21, Εκδόσεις Θεμέλιο, Αθήνα 1966, ενώ, σε σχέση με το Σούλι, Γιάννης Μπενέκος, Οι αληθινοί Σουλιώτες, Αθήνα 1956, Β΄ εκδ., Βότσης, Αθήνα 1981.

[8]Έλληνες Νεομάρτυρες, 1453-1821, Πρακτικά Συνεδρίου, Λιδωρίκι 29-30 Μαΐου 1997.

[9] Ρήγας Βελεστινλής, Άπαντα τα σωζόμενα, 5 τόμοι, ΙΒΕ, Αθήνα 2000-2002.

[10] Βλέπε Γ. Καραμπελιάς, Η ανολοκλήρωτη επανάσταση…, ό.π.

[11] Ο Τάσος Αθ. Γριτσόπουλος, στο βιβλίο του, Τά Ορλωφικά, η εν Πελοποννήσω επανάστασις του 1770 και τα επακόλουθα αυτής, Αθήνα 1967, υποστηρίζει την πρώτη άποψη. Ο Νίκος Ροτζώκος [Εθναφύπνιση και εθνογένεση, Ορλωφικά και ελληνική ιστοριογραφία, Βιβλιόραμα,Αθήνα 2007], σαράντα χρόνια μετά, αναρωτιέται (;) εάν έχουμε όντως να κάνουμε με μια εθναφύπνιση, όπως υποστηρίζει η κὐρια γραμμή της ιστοριογραφίας μας, από τον Κ. Παπαρρηγόπουλο έως τον Μ. Σακελλαρίου, ή με πρόδρομες εκφράσεις μιας «εθνογένεσης», όπως προφανώς υποστηρίζει η αποδομητική σχολή. [Βλ. Κ. Παπαρρηγόπουλος, Ιστορία του ελληνικού έθνους, τόμοι 6, Ελευθερουδάκης, Αθήνα 1932 Μ. Σακελλαρίου, Η Πελοπόννησος κατά την δευτέραν Τουρκοκρατίαν (1715-1821), Αθήνα 1939, επανέκδ. Ερμής, Αθήνα χχ.]

[12] Παπαδόπουλος, Στέφανος, «Επαναστατικές ζυμώσεις και ανταρσίες των Ελλήνων κατά τα τέλη του 16^ου και τις αρχές του 17^ου αιώνα», στο Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδ. Αθηνών, τ. Ι΄, σσ. 324-333. Βλ. και Κ. Σάθας,Έλληνες στρατιώται εν τη Δύσει και αναγέννησις της ελληνικής τακτικής, Αθήνα 1885, ανατύπωση Καραβίας 1986.

[13] Β. Ψιμούλη, Σούλι…, ό.π., σ. 471.

[14] Β. Ψιμούλη, Σούλι…, ό.π., σσ. 439-440.

Αντιγραφή απο τις anixneuseis.gr

«Θέλω να τα πω όπως τα έχω στην καρδιά και στο μυαλό»

Πριμοδοτούν εμφύλιους στους εκπαιδευτικούς την ίδια ώρα που επιχειρούν κατάργηση οργανικών θέσεων

Αρθρογράφος: 

Χρήστος Κάτσικας

«Θέλω να τα πω όπως τα έχω στην καρδιά και στο μυαλό»       

          Είναι πια φανερό, ακόμη και στους πιο δύσπιστους, ακόμη και σ΄ αυτούς που χρόνια πολλά βάσιζαν τη γραμματική και το συντακτικό των αναγνώσεών τους για το «που πάει η εκπαίδευση» στις περίτεχνες διακηρύξεις της κυρίαρχης πολιτικής, ότι οι εκπαιδευτικοί (όπως και όλος ο κόσμος της εργασίας) βρίσκονται μπροστά σε μια «επιχείρηση» συνολικής αλλαγής του τοπίου στη δημόσια εκπαίδευση από την πρώτη μικρή του δημοτικού μέχρι και το Πανεπιστήμιο και τα μεταπτυχιακά προγράμματα.

          Η «επιχείρηση» αυτή αφορά τη δομή της εκπαίδευσης (1), την κατεύθυνσή της, το περιεχόμενο (2), το μισθό, τη σύνταξη και βεβαίως κυρίαρχα τις εργασιακές σχέσεις.

          Οργανική θέση, ωράριο, δικαίωμα μετάθεσης – απόσπασης, μονιμότητα,  προβάλλονται από το Υπουργείο Παιδείας, με τη βοήθεια των ηλεκτρονικών μας κουβερνάντων (3), σαν αναχρονισμός, σαν παλιομοδίτικες αντιλήψεις, που πρέπει όχι μόνο να εξαφανιστούν από το εκπαιδευτικό τοπίο αλλά να σβήσουν και από τη συλλογική μνήμη.

«Αλλάζουνε εντός μου τα σύνορα του κόσμου»

          Όποιος έχει μάτια να δει και την τιμιότητα να πιστέψει στα μάτια του αισθάνεται ότι το Υπουργείο Παιδείας, σιγά και σταθερά, λιπαίνει το έδαφος για την "κατασκευή" εκπαιδευτικών χωρίς ωράριο έτσι ώστε αμέσως μετά να νομιμοποιήσει στην κοινή γνώμη τα σχέδιά του για μετακινήσεις, μετατάξεις και απολύσεις.

Η πρόσφατη ρύθμιση του Υπουργείου Παιδείας για το ωράριο και τις υποχρεωτικές μετακινήσεις οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε απώλεια χιλιάδων οργανικών θέσεων, σε μετακίνηση εκπαιδευτικών από νομό σε νομό, σε διάθεση, σε μετάταξη και βεβαίως σε απόλυση.

Οι αλλαγές στο ωρολόγιο πρόγραμμα του Λυκείου από τη νέα σχολική χρονιά, το κλείσιμο 1056 σχολείων και άλλων τόσων που σχεδιάζεται να κλείσουν τα επόμενα χρόνια, το στρίμωγμα μαθητών σε υπερφορτωμένες τάξεις,  το κόψιμο μαθημάτων στο Γυμνάσιο και στο νέο Τεχνολογικό Λύκειο, η ρύθμιση με τη μείωση των ωρών ξένων γλωσσών, ο μηδενισμός νέων διορισμών, η πρωτοφανής μείωση των μεταθέσεων σε συνδυασμό με την κακόφημη αξιολόγηση και το Μέντορα (4), η σχεδιαζόμενη νέα «αρχιτεκτονική» στη δομή και στη διοίκηση της εκπαίδευσης και η προοπτική περάσματος του δημόσιου σχολείου και πανεπιστημίου στους Καλλικρατικούς Δήμους και Περιφέρειες (5), μαζί με το συντριπτικό χτύπημα στα Πανεπιστήμια (6) είναι το σκοτεινό μέλλον που «υφαίνει» το Υπουργείο Παιδείας για τη δημόσια εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης.

          Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει ο Μιχάλης Παπαδόπουλος «αν κοιτάξει κανείς συνολικά “τις επεμβάσεις χωρίς αναισθητικό” της κυβέρνησης στα σχολεία, το κλείσιμο ολόκληρων μονάδων, τη συγχώνευση άλλων, την ίδρυση Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων με πενταετή θητεία  των εκπαιδευτικών,  την ουσιαστική κατάργηση σε πολλά σχολεία των Γερμανικών ή των Γαλλικών ως δεύτερης ξένης  γλώσσας μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι πίσω από όλες αυτές τις αλλαγές κρύβεται ένας και μοναδικός βασικός στόχος, η κατάργηση της οργανικής θέσης  των εκπαιδευτικών. Όπως φαίνεται στο νέο νόμο για τα Πρότυπα Πειραματικά πολλοί εκπαιδευτικοί με οργανική θέση στα νυν  Πειραματικά  με το πρόσχημα της αξιολόγησης θα βρεθούν στη διάθεση του ΠΥΣΔΕ με δήθεν προτεραιότητα, το καρότο δηλαδή, για να απεμπολήσουν τη θέση τους. Αλλά και αν ακόμη συνεχίσουν  στα Πρότυπα Πειραματικά μετά από πενταετή θητεία πάλι θα βρεθούν στη διάθεση του ΠΥΣΔΕ. Αυτή η διαδικασία θα αποτελέσει το πείραμα για το νέο σύστημα διορισμών και θητείας σε ένα σχολείο» (7).

«Το Υπουργείο  υπόσχεται  «νέα σύνορα»  στις αναθέσεις μαθημάτων για να υποσκάψει την άμυνά μας – Απαντάμε: Καμιά αλλαγή – ενότητα –αλληλεγγύη - αγώνας»

          Την ίδια στιγμή σε μια κίνηση παραπλάνησης, εξαπάτησης και δημιουργίας εμφυλιοπολεμικού κλίματος στη λογική του «διαίρει και βασίλευε» το Υπουργείο Παιδείας προσφέρει μαθήματα μιας ειδικότητας σε άλλη. Θυμίζουμε ότι η πρώην Υφυπουργός Παιδείας Ε. Χριστοφιλοπούλου στην προσπάθειά της να μεταθέσει το πρόβλημα που δημιουργεί η ρύθμιση για τις ξένες γλώσσες  δεν διστάζει να υποσχεθεί ξεθεμελίωμα των συνόρων της ανάθεσης μαθημάτων : «Εμείς δεν είπαμε ποτέ ότι δεν θα αξιοποιήσουμε τους καθηγητές των ξένων γλωσσών. Οι καθηγητές αυτοί, πολλοί από αυτούς διδάσκουν και στα δημοτικά και συμπληρώνουν ωράριο και βεβαίως έχουν και τη δυνατότητα να διδάξουν λογοτεχνία, είναι καθηγητές λογοτεχνίας και ίσως και κάποιο άλλο μάθημα» (8).

          Το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι φανερό ότι κάποιοι φροντίζουν να στρέψουν τους διάφορους κλάδους των εκπαιδευτικών τον έναν εναντίον του άλλου. Ο στόχος είναι προφανής: να ξεφύγουν, μέσα από το προπέτασμα καπνού, οι πραγματικά υπεύθυνοι για την κατάσταση στην εκπαίδευση αλλά κυρίως για τις ρυθμίσεις που ακολουθούν και που θα χειροτερεύσουν την κατάσταση στην ήδη ρημαγμένη εκπαιδευτική γη.

«....Ο πόλεμος βασίζεται στην εξαπάτηση. Αν ο εχθρός σου ξεκουράζεται, μην τον αφήσεις σε ησυχία. Αν οι δυνάμεις του είναι ενωμένες, διάσπασέ τες.  Κάνε επίθεση, όταν είναι απροετοίμαστος. Να εμφανίζεσαι εκεί που δεν σε περιμένει...»

(Σουν Τζου, Η τέχνη του πολέμου )

Ρίχνουν «αθώες» προτάσεις για καθηγητές που μπορούν να εργαστούν στις τελευταίες τάξεις των  Δημοτικών σχολείων, νηπιαγωγούς που μπορούν να εργαστούν στις πρώτες. Πατάνε πάνω στην αυξημένη ανεργία των ειδικοτήτων των εκπαιδευτικών, λιπαίνουν την αφέλεια και την κοινωνική στραβωμάρα, «γαργαλάνε» τις χαμηλές συνειδήσεις, πριμοδοτούν αντιλήψεις του τύπου «για τη δική μου καλύβα που καίγεται φταίει του διπλανού που δεν καίγεται ακόμη»… Οι ίδιοι που ευθύνονται για την αδιοριστία και την ανεργία, για τους χιλιάδες ωρομίσθιους των 300 ευρώ, οι ίδιοι που ετοιμάζουν προσλήψεις με το σταγονόμετρο, αυτοί που με το πιστοποιητικό «Παιδαγωγικής Επάρκειας» ετοιμάζονται να αποσυνδέσουν το πτυχίο από το επάγγελμα, αυτοί που έκαναν άνω κάτω τις ειδικότητες και τις αναθέσεις, ΤΩΡΑ, χέρι χέρι με τους µάγιστρους και τους διανοούμενους της αυλής και της οθόνης, αυτή τη γνωστή διασταύρωση τιτλούχων, εµπορευµατούχων και μηχανορράφων, ρίχνουν το σπόρο για πολλούς μικρούς εμφύλιους που θα διασπάσουν την εκπαιδευτική κοινότητα, θα την τραυματίσουν θανάσιμα και θα την καταστήσουν αδύναμη να αντιμετωπίσει το νέο εργασιακό μεσαίωνα που ετοιμάζουν.

          Και κάποιοι εκπαιδευτικοί πέφτουν στην παγίδα. Και είναι έτοιμοι να χάψουν το παραμύθι. Πως δήθεν για την ανεργία των φιλολόγων, των μαθηματικών, των φυσικών κλπ δεν φταίει η πολιτική των ελάχιστων διορισμών, δεν φταίει η ανεργία, αλλά φταίνε οι δάσκαλοι «που επιμένουν να κάνουν αυτοί μάθημα στις απαιτητικές τάξεις των δημοτικών σχολείων»…Για την ανεργία των καθηγητών της Πληροφορικής φταίνε «οι μαθηματικοί που άρπαξαν πολλές θέσεις». Για την ανεργία των φιλολόγων φταίνε οι συνάδελφοί τους των Ξενόγλωσσων μαθημάτων «που τους άρπαξαν το μάθημα της ιστορίας». Έτσι για τα προβλήματα των πτυχιούχων των Πανεπιστημίων φταίνε οι πτυχιούχοι των ΤΕΙ που «θέλουν να τους πάρουν τα εργασιακά δικαιώματα» και για τα προβλήματα των πτυχιούχων των ΤΕΙ «φταίνε οι πτυχιούχοι των Πανεπιστημίων που δεν τους αφήνουν να έχουν επαγγελματικά δικαιώματα»…

          Λίγα χρόνια πριν κάποιοι προσπάθησαν να μετατρέψουν την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών για τους χαμηλούς μισθούς σε αίτημα των καθηγητών του Λυκείου να παίρνουν περισσότερα από τους καθηγητές του Γυμνασίου.

            Προσοχή! Αν οι αντιλήψεις αυτές κυριαρχήσουν τότε είναι σίγουρο ότι αφενός καμιά ευκαιρία για δουλειά δεν θα ανοίξει για τους εκπαιδευτικούς, αφετέρου, την ώρα που θα κονταροχτυπιούνται μεταξύ τους θα αφήνουν ανοιχτά πόρτες και παράθυρα για να περάσει ο οδοστρωτήρας από πάνω τους.

            Ξέρω ότι οι σκέψεις αυτές δεν είναι σήμερα δημοφιλείς σε κάποιους εκπαιδευτικούς που βλέπουν όσο βλέπουν τα μάτια τους ενώ περισσότερο από ποτέ οφείλουν να βλέπουν με το μυαλό τους. Οφείλουν να αναρωτηθούν: Πόσοι και πόσο θα κερδίσουν αν αλλάξουν τα «σύνορα» στις βαθμίδες και τις ειδικότητες όταν ο εργοδότης επιβάλλει δραστική μείωση προσλήψεων τέτοια που θα ισοδυναμεί ουσιαστικά με το τέλος των προσλήψεων; Πόσοι και πόσο θα ωφεληθούν όταν ο εργοδότης επιβάλλει ελαστικοποίηση της εργασίας, μόνιμη μείωση των μισθών, αύξηση του ωραρίου και στο τέλος κατάργηση της μονιμότητας αρχίζοντας από τους νεοεισερχόμενους; Ποιοι και με πια ενότητα «ψυχής και σώματος» θα μπορέσουν να αποτρέψουν τότε την καταιγίδα;

«Έχω βαρεθεί Δε θέλω να εξηγώ πρέπει εσύ να διαλέξεις»

          Όσοι παραμένουν ξύπνιοι για να μπορούν να ονειρεύονται ΑΝΑΣΤΑΣΗ των ΖΩΝΤΑΝΩΝ, ξέρουν καλά ότι τα προβλήματα δεν είναι εκπαιδευτικά. Είναι πολιτικά και οικονομικά που αντανακλώνται στην εκπαίδευση. 

          Κι όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία.

          Γίνεται φανερό ότι αυτά τα σχέδια αφορούν κάθε εκπαιδευτικό, κάθε γονιό και κάθε μαθητή. Πρόκειται για συντριπτικό χτύπημα στη δημόσια εκπαίδευση, στο περιεχόμενο και τις κατευθύνσεις της, για κρυφή και φανερή ιδιωτικοποίηση πλευρών της, για βίαιη μείωση του διδακτικού προσωπικού.

          Αυτά τα σχέδια πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα με την πιο πλατιά ενημέρωση και κινητοποίηση όλων όσων σχετίζονται με το δημόσιο σχολείο, όλων των εργαζομένων. Η ΟΛΜΕ και η ΔΟΕ, οι ΕΛΜΕ και οι διδασκαλικοί Σύλλογοι, απεργιακές επιτροπές και επιτροπές αγώνα, πρέπει να πάρουν άμεσα μέτρα. οι ενώσεις γονέων χέρι χέρι με τους εκπαιδευτικούς πρέπει να αρνηθούν τη φτωχοποίηση του δημόσιου σχολείου.

          Οργανωμένα. Όχι χωριστά, ούτε υποταγμένα. Με το σύνθημα που ενώνει την τάξη: Ανατροπή αυτής της πολιτικής που στέλνει εμάς και τα παιδιά μας στην κόλαση. Να τολμήσουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Κυβέρνηση (και Χρυσή Αυγή) – Ευρωπαϊκή Ένωση – ΔΝΤ φτιάχνουν φέρετρα για εμάς και ψυχιατρεία για τους γιους και τις κόρες μας. Ένα είναι σίγουρο: εάν δεν αλλάξουμε τον κόσμο, πολλοί θα αλλάξουμε κόσμο.

          Kάθε Mινώταυρος και κάθε Λαβύρινθος μπορεί να αντιμετωπιστεί!

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Χρήστου Κάτσικα, Αναδιάρθρωση της διοίκησης της εκπαίδευσης: Ασφυκτικός έλεγχος και ιδιωτικοποίηση, βλέπε: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=33012

2. Χρήστου Κάτσικα, Ο σχεδιασμός του Υπουργείου Παιδείας για το «νέο» σχολείο, βλέπε: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=3285

3. Χρήστου Κάτσικα,  Η έρευνα «κοινής γνώμης» ως επικοινωνιακό όχημα για τις αλλαγές στην εκπαίδευση – Δεν είμαστε αμερικανάκια κα Υπουργέ της Παιδείας!  Βλέπε: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=26910

4. Χρήστου Κάτσικα,  Ο μέντορας, η μετάταξη και η απόλυση! Βλέπε: http://www.alfavita.gr/ank_b/ank1_5_10_958.php

5. Χρήστου Κάτσικα,  Σχέδιο "Καλλικράτης": Η μεγάλη απειλή για το δημόσιο σχολείο, το γονιό και τον εκπαιδευτικό, βλέπε: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=5583

6. Μιχάλη Παπαδόπουλου Στόχος πρώτος η οργανική θέση των εκπαιδευτικών, στόχος δεύτερος η μονιμότητα; Βλέπε: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=35549

7. Χρήστου Κάτσικα, Κώστα Θεριανού Οι νέες εξαγγελίες για τα πανεπιστήμια - Οδηγός ιδιωτικοποίησης: "Βγάλτε το ψωμί σας μόνοι σας!",  βλέπε: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=4000

8. Υφυπουργός Παιδείας Ε. Χριστοφιλοπούλου: Οι εκπαιδευτικοί Ξένων Γλωσσών θα συμπληρώνουν ωράριο διδάσκοντας το μάθημα της λογοτεχνίας, βλέπε: http://www.alfavita.gr/artro.php?id=35746

Αντιγραφή απο το  alfavita.gr

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΟΕ/ΟΛΜΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΔΟΕ/ΟΛΜΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 29/5/2013 η εκλογική διαδικασία των εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης του νομού μας

για την εκλογή αντιπροσώπων στην Γ.Σ της ΔΟΕ.

Τα αποτελέσματα έχουν ως ακολούθως:

Ψηφίσαντες: 652

Λευκά:32

Άκυρα:9

Έλαβον:

Ενωτική Δράση: 210    3 έδρες  (Γκαραγκάνης Αναστάσιος, Γκαραγκάνη Αγγελική και Τσιτσιμπής Γεώργιος)

ΔΑΚΕ: 191                       2 έδρες  (Θεολόγης Στέφανος - Κουτής Βάιος)

ΠΑΣΚ: 137                       2 έδρες  (Ταξιάρχης Δημήτριος - Αντωνίου Σωτήριος)
ΠΑΜΕ: 73 

Σταυροδοσία Ενωτικής Δράσης

1.  Γκαραγκάνη Αγγελική            82

2.  Γκαραγκάνης Αναστάσιος  116

3.  Δαούλα Κατερίνα                   19

4.  Ζαγανάς Κώστας                     31

5.  Καπνιά Μαρία                         72

6.  Κυριαζής Άγγελος                     9

7.  Μάνταλος Αθανάσιος            45

8.  Μπιλιούρης Κων/νος             21

9.  Παπασακελλαρίου Ηλίας      31

10. Παπαντώνης Μιχάλης          65

11. Παρασκευά Αναστασία        21

12. Τσιάρας Δημήτρης                34

13. Τσίτος Θωμάς                        73

14. Τσιτσιμπής Γεώργιος            80

15. Φιλίππου Νικόλαος              52

Την Πέμπτη 30/5/2013 πραγματοποιήθηκαν οι εκλογές για την ανάδειξη εκπροσώπων στην Γ.Σ.της ΟΛΜΕ
Έλαβαν: ΕΝΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ 239
                                  ΔΑΚΕ  148
                                  ΕΣΑΚ    63

ΕΝΩΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ ΟΛΜΕ

                                                       ΣΤΑΥΡΟΔΟΣΙΑ 

1.      Αλεξάκος Φώτης                 77                    

2.      Αμπατζή Γεωργία                58                    

3.      Γκαραγκάνη Λένα              100                   

4.      Γκάτσης Άρης                       27                                           

5.      Καρακώστας Χρήστος        23                               

6.      Καραμπέκος Βαγγέλης       23                               

7.      Λαφαζάνης Παναγιώτης     20       

8.      Ματιάτου Διονυσία               98                               

9.      Μαυραντζάς Φώτης             21                                           

10. Μαυροκέφαλος Γεράσιμος 16       

11. Μιντσίδου Μάρω                  15                               

12. Ντάνης Αντώνης                  27                               

13. Παπακωνσταντίνου Αλέξ.   17

14. Παπαρίζος Αποστόλης       13                               

15. Παπαστάθης Χρήστος         79       

16. Παππάς Παναγιώτης           28                                           

17. Πιντζοπούλου Ελένη           30                                           

18. Ραχμάνης Κώστας               39       

19. Σδόγκος Θανάσης                42       

20. Τάντου Σοφία                        19                                           

21. Τσαγγάρης Δημήτρης          21                               

22. Φυτσιλής Αλέξης               153                                           

Συγχαρητήρια στην ομάδα μας.Καλή δύναμη για την συνέχεια!

            ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ