ερα:Εκπαιδευτικοί ριζοσπαστικής αριστεράς.Π.Ε.

               

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΗ ΔΟΕ

    Η 82^η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ γίνεται σε µια περίοδο, τα αποτελέσματα της οποίας θα µείνουν βαθιά χαραγµένα στο σώµα της εργατικής τάξης της χώρας. Η ελληνική κοινωνία ζει μια πρωτοφανή σε ένταση και έκταση κρίση, τη χειρότερη που γνώρισε μεταπολιτευτικά. Τα λαϊκά στρώματα έχασαν και εξακολουθούν να χάνουν τα εισοδήματά τους, εργατικά δικαιώματα δεκαετιών ακυρώθηκαν και ακυρώνονται, η ανεργία εκτινάσσεται σε πρωτοφανή επίπεδα και η δημοκρατία περιστέλλεται αγγίζοντας τα όρια της εκτροπής.

    Κορυφαίο παράδειγμα η συνταγματική εκτροπή με την πράξη νομοθετικού περιεχομένου για το κλείσιμο της ΕΡΤ και απώτερο στόχο τα λουκέτα σε δημόσιους οργανισμούς, τις απολύσεις και τις μεταθέσεις χιλιάδων εργαζομένων. Η απόφαση αυτή οδηγεί στη φίμωση και τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης, ώστε να διαμορφωθεί ένα ακόμη πιο αυταρχικό και πιο αντιδημοκρατικό πολιτικό τοπίο, με τους καναλάρχες των Ιδιωτικών “ΜΜΕ” και τα παπαγαλάκια τους να διαμορφώνουν ανενόχλητοι την “κοινή γνώμη”.

    Η χώρα μετατρέπεται σε αποικία χρέους, ο εφιάλτης της ανεργίας ακουμπά 1,5 εκατομμύριο συνανθρώπους μας. Η βίαιη εσωτερική υποτίμηση, η κατάργηση και ο περιορισμός του όποιου κοινωνικού κράτους, οι ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η φορολεηλασία, η μείωση μισθών και συντάξεων, η επίθεση στα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, η ύφεση, ο περιορισμός των συλλογικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων, η επιστράτευση ως μέσο καταστολής των απεργιών, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, η ανοικτή δράση των νεοφασιστικών οργανώσεων και των πολιτικών μορφωμάτων, όπως η Χρυσή Αυγή, οδηγούν τη χώρα μας σε μια κατάσταση προηγούμενων δεκαετιών. Δεν υπάρχει τομέας δικαιωμάτων που να μη θίγεται.  

    Ζούμε σε συνθήκες θύελλας, έχουμε ένα ανοικτό πόλεμο σε βάρος της κοινωνίας. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να γίνουν στο ίδιο έργο θεατές. Οι εργατικές κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της ΕΡΤ μας δείχνουν το δρόμο.

    Πρέπει το επόμενο διάστημα να οργανωθεί ο  νέος κύκλος μεγάλων κινητοποιήσεων που θα βάλουν τους εργαζόμενους και το λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο και θα δρομολογήσουν εξελίξεις που θα ανατρέψουν την πολιτική του Μνημονίου και την κυβέρνηση που την υλοποιεί σε προοδευτική κατεύθυνση. Είναι χρέος της αριστεράς απέναντι στην κοινωνία, να βοηθήσει στην προετοιμασία και την οργάνωση αυτών των κινηματικών διεκδικήσεων  των εργαζομένων με προτάσεις που όχι μόνο θ’ αντιπαρατίθενται στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, αλλά θα ορίζουν ένα νέο πεδίο αγώνων και ανατροπών διεκδικώντας μια συνολική και ριζική αλλαγή τόσο στη χώρα μας όσο και στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο.

  Ίδιο σκηνικό και στην εκπαίδευση Να τους χαλάσουμε το στημένο παιχνίδι…..

    

       Στους καιρούς των μνημονίων η εκπαίδευση βρίσκεται στο στόχαστρο της αγοράς και των εμπόρων της. Μετατρέπεται από κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα. Με το πρόσχημα της ποιότητας και με το ιδεολόγημα της προσφοράς καλύτερης παιδείας μέσα από την ιδιωτικοποίηση των δαπανών, προσδοκούν ένα κράτος με περιορισμένες δυνατότητες, ένα κράτος με επιτελικό ρόλο, απαγκιστρωμένο από το δυσβάστακτο κόστος της εκπαίδευσης.

    Η δημόσια εκπαίδευση έχει τεθεί ουσιαστικά και τυπικά υπό την κηδεμονία της τρόικας. Έτσι πλέον οι αποφάσεις για τη λειτουργία της θα λαμβάνονται με αυστηρώς λογιστικά κριτήρια έχοντας ως δηλωμένο στόχο το «φτηνό σχολείο».     

    Η επιδείνωση όλου του φάσματος των εργασιακών σχέσεων, το ασφαλιστικό, η εργασιακή εξαθλίωση, οι υποχρεωτικές μετακινήσεις και μεταθέσεις, η βιομηχανία κατασκευής επίορκων, η αύξηση του ωραρίου, η ελαστικοποίηση με την επέκταση του θεσμού της ωρομισθίας και ιδιαίτερα οι απολύσεις επιστρατεύονται για να καταστήσουν τους εκπαιδευτικούς ένα φτηνό, εκμεταλεύσιμο και ιδεολογικά υποταγμένο εργατικό δυναμικό. Τελικός σκοπός είναι η δημιουργία ενός ολοκληρωμένου φτηνού και πειθαρχημένου σχολείου.

    Την ίδια ώρα ο ιδεολογικός έλεγχος και η συγκέντρωση κι άλλων εξουσιαστικών μηχανισμών από το κράτος εντατικοποιείται. Η αξιολόγηση έρχεται με γοργούς ρυθμούς αφού η Κυβέρνηση, δεν φαίνεται να ξεχνά τις γραπτές δεσμεύσεις που έχει απέναντι στην Τρόικα για τον σαρωτικό περιορισμό του δημόσιου τομέα κατά 150.000 εργαζομένους μέχρι το 2015, αλλά και το κλείσιμο σχολικών μονάδων, την ιδιωτικοποίηση δημόσιων υπηρεσιών. Η αξιολόγηση είναι το εργαλείο για την κατηγοριοποίηση – πειθάρχηση  των σχολείων, των μαθητών και των εκπαιδευτικών, για την πλήρη διάλυση της δημόσιας  δωρεάν παιδείας.

    Η κυβέρνηση εφαρμόζει τη μνημονιακή της πολιτική σε συνεργασία με τους δανειστές και την τρόικα, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στη σχολική καθημερινότητα χιλιάδων μαθητών, που από το Σεπτέμβρη θα υποχρεωθούν να φοιτήσουν σε υπεράριθμα τμήματα, χωρίς ενισχυτική διδασκαλία, χωρίς εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής, με περικοπές εκπαιδευτικών προγραμμάτων και με πολλαπλές δυσλειτουργίες στα προγράμματα της προσχολικής αγωγής και του ολοήμερου δημοτικού, ελλείψει κονδυλίων και προσωπικού.

    Τίποτα από όλα αυτά δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την εξασφάλιση φοβισμένων, πειθαρχημένων και χειραγωγούμενων εκπαιδευτικών. Και αυτό επιχειρούν να το πετύχουν με τις διώξεις, με το νέο πειθαρχικό, τις επιστρατεύσεις και κυρίως με την αξιολόγηση – χειραγώγηση.

Υποταγμένος συνδικαλισμός

      Στους συνδικαλιστικούς χώρους οι παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ) όχι μόνο δεν αντιστέκονται σ’ αυτές τις πολιτικές, όχι μόνο βρίσκονται μακριά από τα προβλήματα των εργαζομένων, αλλά συνήθως βάζουν πάγο στους κοινωνικούς αγώνες όποτε ξεσπούν, και προσπαθούν να εκτονώσουν την αγανάκτηση των εκπαιδευτικών, διευκολύνοντας με την πρακτική τους να περάσει στον κόσμο η αντίληψη ότι είναι αναπόφευχτο κακό αυτή η πολιτική.

    Όλα τα προηγούμενα χρόνια οι συγκεκριμένες ηγεσίες ανέχτηκαν και στήριξαν όλες τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Άφησαν στο απυρόβλητο όλη τη μνημονιακή πολιτική για την εκπαίδευση, επέτρεψαν την απαξίωση του δημόσιου σχολείου και του εκπαιδευτικού, έγιναν συνεταίροι του αυταρχισμού και της αλαζονείας της εξουσίας, συνοδοιπόροι σήμερα του Υπουργείου στον ευνουχισμό του Συνδικαλισικού Κινήματος και στην αποτροπή και της παραμικρής έστω συνδικαλιστικής διεκδίκησης.

    Η σκληρότερη και μεγαλύτερη σε ένταση, έκταση και βάθος επίθεση στον κόσμο της εργασίας, από την κυβέρνηση και την τρόικα, δε στάθηκε ικανή να αλλάξει το ρόλο, τη στάση και τη δράση των παρατάξεων του δικομματισμού. Για άλλη μια φορά δε θέλησαν να δουν τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόστηκαν από τις πολιτικές δυνάμεις που με πίστη και σθένος στήριξαν και στηρίζουν όλα αυτά τα χρόνια. Έχουν την κύρια ευθύνη για τη γραφειοκρατική λειτουργία των συνδικάτων, την υποβάθμιση του ρόλου των τοπικών συλλόγων και της γενικότερης απαξίωσης του συνδικαλιστικού κινήματος.

    Είναι ανάγκη να σπάσει η Ιερή Συμμαχία των υποταγμένων συνομιλητών της κυβέρνησης, είναι ανάγκη να ξαναγυρίσει η ελπίδα των μεγάλων αγώνων, η χαρά της πλατιάς συμμετοχής και το όραμα των μεγάλων ανατροπών. Μπορούμε να αναπτύξουμε μια νέα δυναμική κινητοποίηση στο εσωτερικό του συνδικάτου, δίνοντας έμφαση στα πρωτοβάθμια σωματεία, εκεί που η ανάγκη και η ευρηματικότητα των μελών τους μπορούν να συγκροτήσουν μια νέα αγωνιστική ενότητα απέναντι στα νέα προβλήματα που έχουν προκύψει. Οι απεργιακοί αγώνες, οι λαϊκές συνελεύσεις, οι μαζικές διαδηλώσεις, οι γεμάτες πλατείες, τα πρώτα κοινά βήματα συμπόρευσης συνδικάτων μας δείχνουν το δρόμο.

    Μόνη ελπίδα αποτελεί η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού, συνδικαλιστικού κινήματος, μέσω της ανάπτυξης εργατικών αγώνων, μέσω της οικοδόμησης μεγάλων κοινωνικών συμμαχιών, μέσω της ενίσχυσης των διαδικασιών βάσης και έχοντας προσανατολισμό τη βαθύτερη πολιτικοποίηση των αγώνων, δίνοντας χαρακτηριστικά ρήξης και ανατροπής των μνημονιακών πολιτικών και των κυβερνήσεων που τις εφαρμόζουν.

Κι όμως είμαστε ακόμη ζωντανοί διεκδικώντας διέξοδο

Αντιπολίτευση στη λαίλαπα οι δικοί μας αγώνες

Οκύριος  Κ. και η παλίρροια

Ο κύριος Κ. διάβαινε από μια κοιλάδα όταν ξαφνικά παρατήρησε ότι τα πόδια του βούλιαζαν στο νερό. Πρόσεξε τότε ότι η κοιλάδα δεν ήταν παρά μια προέκταση της θάλασσας και ότι σίμωνε η ώρα της παλίρροιας. Στάθηκε παρευθύς κι άρχισε να ψάχνει για καμιά βάρκα κι όσο έλπιζε ότι θα την έβρισκε δεν το κουνούσε από τη θέση του. Σαν είδε όμως ότι βάρκα δεν υπήρχε πουθενά παραιτήθηκε από τούτη την ελπίδα κι άρχισε να ελπίζει ότι η στάθμη του νερού δε θα ανέβαινε άλλο. Μονάχα όταν το νερό έφτασε ίσαμε το σαγόνι του έπαψε να ελπίζει κι άρχισε να κολυμπάει. Είχε καταλάβει πως βάρκα ήταν ο ίδιος.

                                                                                                                                         Μπέρτολτ  Μπρεχτ  

Η 82^η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ μπορεί να σημάνει μια μικρή ανατροπή, δίνοντας για πρώτη φορά, στην εκπαιδευτική αριστερά πλειοψηφία στη ΔΟΕ. Μια μικρή ανατροπή, προάγγελο της μεγάλης, που απαιτούν οι εργαζόμενοι και έχει ανάγκη η χώρα, σαν μοναδικά διέξοδο από τον εφιάλτη των μνημονίων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.   

    Μέσα σ’ αυτό το γκρίζο τοπίο έχουμε την πολυτέλεια να πορεύεται ο καθένας μόνος του; Εμείς λέμε όχι σύντροφοι. Οι κατακερματισμένες δυνάμεις της αριστεράς απαιτείται να πορευτούν ενωτικά. Μπορούμε και πρέπει με την οργάνωση, συσπείρωση, ενότητα και κινητοποίηση της εργατικής βάσης να ξεπεράσουμε την συμβιβαστική στάση της πλειοψηφίας της ΔΟΕ- ΑΔΕΔΥ- ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) .

   

    Μπορούμε και πρέπει μέσα από την ανάπτυξη των εργατικών αγώνων να διαμορφώσουμε ένα διακριτό αγωνιστικό συνδικαλιστικό ρεύμα, που θα διεκδικήσει την πλειοψηφία στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και θα αγωνιστεί για την ανασυγκρότησή του σε διεκδικητική, ταξική κατεύθυνση.

    Δεν είναι από ρομαντισμό που επιμένουμε. Σε τούτη τη φάση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας μοναδική απάντηση είναι τα ενωτικά αριστερά σχήματα. Οφείλουμε την ενωτική εμπειρία σε αρκετούς συλλόγους της χώρας να την προχωρήσουμε παντού και στη ΔΟΕ.   

     Η κοινή κάθοδος των δυνάμεων της ριζοσπαστικής αριστεράς, με όλα τα ρεύματα ιδεών (Παρεμβάσεις Συσπειρώσεις Κινήσεις, ΠΑΜΕ Εκπ/κών, Εκπαιδευτική Ριζοσπαστική Συνεργασία, Ανεξάρτητη Ριζοσπαστική Πρωτοβουλία, τους ανένταχτους, τους ανεξάρτητους και κάθε κινηματική δύναμη), είναι η μόνη απάντηση του κινήματος τόσο στην αλαζονεία και τον αυταρχισμό της κυβέρνησης, όσο και στην αναξιοπιστία του συναινετικού συνδικαλιστικού δικομματισμού (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ)

      Είναι αυτονόητη  η πολιτική και συνδικαλιστική αυτονομία κάθε οργανωμένης συλλογικότητας στο πλαίσιο αυτής της ενωτικής προσπάθειας που στοχεύει σε μια νέα μορφή συνδικαλισμού της πράξης και της ανατροπής. Η ιδεολογική καθαρότητα, τα φοβικά σύνδρομα, η επάρκεια των συνδικαλιστικών μαγαζιών, οι μικροηγεμονισμοί και οι αγωνιστικές αποκλειστικότητες δεν ταιριάζουν στις παραδόσεις της δικής μας αριστεράς.

      Είναι ανάγκη να σπάσει η Ιερή Συμμαχία των «υπεύθυνων» συνομιλητών της κυβέρνησης (ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ). Είναι ανάγκη να ξαναγυρίσει η ελπίδα των μεγάλων αγώνων, η χαρά της πλατιάς συμμετοχής και το όραμα των μεγάλων ανατροπών.

Η κοινή συμπόρευση των δυνάμεων της εκπαιδευτικής αριστεράς για την αλλαγή των συσχετισμών στη ΔΟΕ δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι η προϋπόθεση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού κινήματος που σε συνεργασία με το υπόλοιπο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα θα ανατρέψει τις πολιτικές της μνημονιακής λαίλαπας και τις κυβερνήσεις που τις υλοποιούν. Θεωρούμε ότι σήμερα η συνεργασία και η συμπόρευση όλων των δυνάμεων της αριστεράς, θα δημιουργούσε ισχυρή αριστερή παρέμβαση, σοβαρές πιθανότητες ανατροπής στο συνδικάτο και είναι όχι μόνο αναγκαία, αλλά και οι τραγικές εξελίξεις τόσο στην πατρίδα μας όσο και στην εκπαίδευση την καθιστούν πιο δυνατή μέσα από αμοιβαίες μετατοπίσεις και την εκδήλωση από όλους ισχυρής ενωτικής βούλησης.

 

                                    

      Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ

Εμπρός για μια νέα κατάσταση στη ΔΟΕ.

Εμπρός για μια νέα συλλογική διεργασία στους συλλόγους.

Ας ανοίξουμε το διάλογο για τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης.

Ας παραμερίσουμε τις ΜΙΚΡΕΣ διαφορές των χώρων

γιατί οι ανατροπές δε γίνονται μόνο στους δρόμους.

Εμπρός για αλλαγή των συσχετισμών στους συλλόγους και στη ΔΟΕ.

ΤΩΡΑ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ για τα προβλήματα.

ΤΩΡΑ ΕΝΩΤΙΚΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ψηφοδέλτια  στους Συλλόγους και τη ΔΟΕ.

«Το Μαρακανά είναι δικό μας»

«Το Μαρακανά είναι δικό μας»

Ρίο ντε Τζανέιρο-Βραζιλία
Η μάχη του Μαρακανά

 

 

Το επίσημο όνομα του είναι Στάδιο του δημοσιογράφου Μάριο Φίλιο, γιατί αυτός πρωτοστάτησε για την ανέγερση του. Σε όλο τον κόσμο όμως είναι γνωστό σαν Στάδιο Μαρακανά, το όνομα της γειτονιάς στην οποία βρίσκεται, στην βόρεια πλευρά του Ρίο ντε Τζανέιρο. Μαρακανά ονομάζονταν από παλιά ένα ποτάμι που διασχίζει την περιοχή, λέξη που στα Γκουαρανί, σημαίνει πράσινο πουλί, ένα είδος παπαγάλου. Το Μαρακανά που άρχισε να κτίζεται στα 1948 υποδέχτηκε το πρώτο μεταπολεμικό Παγκόσμιο Κύπελλο ποδοσφαίρου του 1950 και τον ιστορικό τελικό που βύθισε μια ολόκληρη χώρα στο πένθος. Τότε η Βραζιλία έχασε με 2-1 από την Ουρουγουάη και στο Μαρακανά κυριάρχησε η απόλυτη σιωπή παρά το γεγονός πως στις κερκίδες του υπήρχαν γύρω στις διακόσιες χιλιάδες θεατές. Ήταν η στιγμή που ο Γκίτζια έστελνε την μπάλα στα δίχτυα του Μπαρμπόζα αναγκάζοντας όλη την Βραζιλία να κλάψει. Το Μαρακανάζο, από τότε είναι συνώνυμο της ήττας του φαβορί και της ανέλπιστης επικράτησης του αουτσάιντερ, μέσα στον ναό του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου . Το μεγαλύτερο σε χωρητικότητα στάδιο στον πλανήτη επί πολλά χρόνια, έχασε τα πρωτεία όχι γιατί κτίστηκε κάποιο μεγαλύτερο από αυτό αλλά επειδή μειώθηκαν στο μισό περίπου οι αρχικές θέσεις, για λόγους ασφαλείας.

Ενόψει του Μουντιάλ του 2014 και των θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 2016, διοργανώσεις στις οποίες η βραζιλιάνικη άρχουσα ελίτ έχει επενδύσει πολλά, το Μαρακανά δεν μπορούσε να μείνει στο περιθώριο. Σε αυτό θα διεξαχθεί ο τελικός και η τελετή έναρξης. Με δαπανηρά σχέδια ανακαίνισης και προϋπολογισμούς που συνεχώς αναθεωρούνται προς τα πάνω, το στάδιο μετατράπηκε σε εργοτάξιο με τουλάχιστον δυο χιλιάδες εργάτες να δουλεύουν καθημερινά για να προλάβουν τις προθεσμίες. Στόχος να ξαναφτιαχτούν οι θέσεις, να μπει σύγχρονο στέγαστρο, να εκσυγχρονιστούν οι υποδομές και να διαμορφωθεί ο περίγυρος με χώρους για υποστηρικτικές δραστηριότητες. Ταυτόχρονα ανακοινώθηκε η κυβερνητική απόφαση να ιδιωτικοποιηθεί αφού φυσικά τελειώσει η δαπανηρή ανακαίνιση του. Περισσότερα από 600 εκατομμύρια δολάρια στοίχισε μέχρι τώρα και ακόμη δεν είναι έτοιμο. Το Μαρακανά ανήκει στην τοπική κυβέρνηση του Ρίο και για τα επόμενα χρόνια θα είναι μια πηγή μεγάλων κερδών για εκείνον που θα αναλάβει την εκμετάλλευση του. Το σχέδιο ιδιωτικοποίησης προβλέπει πως η παραχώρηση θα γίνει για τουλάχιστον 35 χρόνια στον νέο ιδιοκτήτη ο οποίος θα δίνει ετήσιο αντίτιμο 2,25 εκατομμύρια δολάρια και θα επενδύσει 300 εκατομμύρια για έργα στον περιβάλλοντα χώρο. Μια μελέτη για την βιωσιμότητα του σταδίου που έγινε πριν από τη διαδικασία υποβολής προσφορών προέβλεψε ότι ο νικητής θα έχει καθαρά κέρδη τουλάχιστον 715 εκατομμύρια δολάρια σε αυτά τα 35 χρόνια.

Για τους Βραζιλιάνους το Μαρακανά είναι ιερός τόπος μέσα στον οποίο ονειρεύονται πως θα ξεπλύνουν την ντροπή του 1950. Αρκετοί από αυτούς αντέδρασαν από την πρώτη στιγμή στα σχέδια ιδιωτικοποίησης. Ειδικά τον τελευταίο καιρό και ενόσω οι υπερβάσεις της δαπάνης ανακατασκευής δημιουργούν οσμή σκανδάλων και σπατάλης, οι κινητοποιήσεις γύρω από το στάδιο γίνονται όλο και πιο μαζικές και μαχητικές. «Το Μαρακανά είναι δικό μας» φωνάζουν και ζητούν από τον κυβερνήτη του Ρίο, Σέρτζιο Γκαμπράλ, φανατικό υπέρμαχο της ιδιωτικοποίησης, να παραιτηθεί. Αλλά δεν είναι μόνο οι αντίπαλοι της εκποίησης που έχουν μπλεχτεί στην μάχη του Μαρακανά. Πολύ κοντά στο στάδιο για πολλές δεκαετίες συμβίωνε ειρηνικά ένα κέντρο του πολιτισμού των αυτοχθόνων βραζιλιάνων, ένα μουσείο των Ιντιος που είχε εξελιχτεί σε κέντρο συνάντησης και φιλοξενίας . Το ιθαγενικό αυτό κέντρο που οργανώθηκε από τις αρχές της δεκαετίας του Πενήντα (σχεδόν παράλληλα με το κτίσιμο του Μαρακανά) και στεγάζεται σε μια παλιά έπαυλη 150 χρόνων έγινε στόχος του σχεδίου ανάπλασης. Αποφασίστηκε η κατεδάφισή του προξενώντας την οργή των κοινοτήτων των Ιντιος που το διαχειρίζονται και το είχαν καταλάβει από το 2006. Τα ξημερώματα της 22 του Μάρτη ισχυρές δυνάμεις της στρατιωτικής αστυνομίας και υπάλληλοι της τοπικής κυβέρνησης εισέβαλλαν στο κτίριο και με την βία πέταξαν έξω τους πενήντα ιθαγενείς από είκοσι διαφορετικές φυλές που το υπεράσπιζαν. Γύρω από την έπαυλη έγιναν συγκρούσεις και χρησιμοποιήθηκαν πλαστικές σφαίρες, αντλίες νερού και σπρέι πιπεριού. Η κυβέρνηση της Βραζιλίας όπως και σε άλλες περιοχές του Ρίο με πρόσχημα τους αγώνες έχει ανοίξει έναν κανονικό πόλεμο με αυτούς που θεωρεί πως εμποδίζουν την επιτυχή διεξαγωγή τους. Δηλαδή τους φτωχούς, τους φαβελάνους, τους ιθαγενείς, τις συμμορίες των απόκληρων νέων. Δηλαδή με το μεγάλο κομμάτι της βραζιλιάνικης κοινωνίας που δεν έχει γευτεί τίποτε από τα αποτελέσματα της οικονομικής ανάπτυξης.

ΔΕΙΤΕ δύο βίντεο από την άγρια επέμβαση της αστυνομίας στην γειτονιά Μαρακανά ενάντια στους Ιντιος
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=jxrZLuAgJo4#!
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=mT7sNkfW6bg
και μια σειρά σκίτσων του Λατούφ latuffcartoons.wordpress.com/tag/aldeia-maracana/

Πηγή: http://atheatoskosmosps.blogspot.gr/2013/04/blog-post_20.html#more

 

*Η πολιτική κατάσταση στην Βραζιλία ανατρέπεται.2.000.000 άνθρωποι διαδηλώνουν.Δύο νεκροί και  χιλιάδες τραυματίες. 

'Προφητικό"; Το είχαμε αναρτήσει
στις 25/4/2013

Ιταλία: Μέσα σε έξι μήνες 550.000 άνεργοι

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Real Time
Ιταλία: Μέσα σε έξι μήνες 550.000 άνεργοι
Τους 550.000 φθάνουν οι Ιταλοί εργαζόμενοι που οδηγήθηκαν στο ταμείο ανεργίας από την αρχή του 2013, σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιοποίησε το κεντροαριστερό συνδικάτο Cgil. Καθένας από τους εργαζόμενους αυτούς έχασε ως τώρα 3.300 ευρώ, υπολογίζει το συνδικάτο. Πρόκειται για «πραγματική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» και για τον λόγο αυτό σήμερα –μαζί με τις άλλες δυο συνδικαλιστικές οργανώσεις Cisl και Uil– διοργανώνει κινητοποίηση στην Ρώμη με σύνθημα «η δουλειά σημαίνει Δημοκρατία». «Γίνονται πολλές εξαγγελίες, αλλά οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες είναι λίγες», δήλωσε η γραμματέας του Cgil, Σουζάνα Καμούσο, αναφερόμενη στην τρομακτική αύξηση της ανεργίας και στα σχέδια που ανακοίνωσε η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ενρίκο Λέτα. Μαζική αναμένεται να είναι η συμμετοχή πολιτών από την νότια Ιταλία, σε πολλές περιοχές της οποίας η ανεργία έχει ξεπεράσει το 40%, στην σημερινή διαδήλωση στην πρωτεύουσα.Άλυτο συνεχίζει να παραμένει το πρόβλημα των λεγόμενων Esodati, των 100.000 υπαλλήλων που είχαν αποφασίσει να συνταξιοδοτηθούν συμμετέχοντας σε εθελούσιες εξόδους. Μετά από ένα χρόνο βρίσκονται σε πρωτοφανή, δεινή θέση: παραμένουν χωρίς μισθό και χωρίς να μπορεί να τους καταβληθεί η σύνταξη, διότι η κυβέρνηση του Μάριο Μόντι στο μεταξύ αύξησε τα όρια ηλικίας για την συνταξιοδότηση. Ο πρωθυπουργός Λέτα μιλώντας στους ξένους ανταποκριτές, υποσχέθηκε «να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να λύσει το πρόβλημα».

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΩΝ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΕΣ ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ  ΤΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΩΝ

Η αναγκαιότητα ανασύνταξης του συνδικαλιστικού κινήματος προβάλλει επιτακτικά μετά τις τελευταίες αρνητικές εξελίξεις στις εργασιακές μας σχέσεις.

Ζητούμενα η αξιοπιστία του συνδικαλιστικού μας λόγου και η αποτελεσματικότητα της δράσης μας Η σύνταξη των ονομαστικών πινάκων για τις αναγκαστικές μεταθέσεις είναι  η επομένη μεγάλη μας πραγματική σύγκρουση σε αντίθεση με τη στημένη και εικονική «κονταρομαχία» της «απεργίας» που δεν έγινε.  

Σύμφωνα με το ΠΔ που έχει δοθεί στη δημοσιότητα τα ΠΥΣΔΕ και ΑΠΥΣΔΕ θα αναλάβουν τον άχαρο  ρόλο του θύτη των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Μέσα στο ΠΥΣΔΕ  με τους άνισους  συσχετισμούς  και   με το τον διαχειριστικό και δυστυχώς εκτελεστικό  του ρόλο η δυναμική της όποιας πίεσης καθίσταται αντικειμενικά αναποτελεσματική.

 Η συμμετοχή των αιρετών  στη σύνταξη των πινάκων ακόμα και από τη φάση της καταψήφισης δυστυχώς νομιμοποιεί  την πράξη εκτοπισμού δεκάδων εκπαιδευτικών από το νομό μας και χιλιάδων πανελλαδικά.

Κρίνουμε ότι σε πρώτη φάση η ΕΛΜΕ Καρδίτσας πρέπει να απαιτήσει από όλα τα μέλη του ΠΥΣΔΕ  να πάρουν εκ των προτέρων σαφή θέση ατομικά για το τι προτίθενται να πράξουν.

Απαιτούμε από όλους να συνταχθούν με το συνδικαλιστικό κίνημα και να μην υπογράψουν τις λίστες εκτοπισμού.

Σε περίπτωση διαφαινόμενης αρνητικής πλειοψηφίας προχωράμε  σε μέτρα αντίστασης και ανατροπής αυτής της σφαγής.

Απαιτούμε από τους αιρετούς του ΠΥΣΔΕ Καρδίτσας  να παραιτηθούν οι ίδιοι καθώς και  όλοι όσοι ακολουθούν ως αναπληρωματικοί.

Η κίνηση αυτή σε πρώτη φάση θα επιφέρει την πρώτη αναγκαία  νομική εμπλοκή με τη μη νομιμότητα των θεσμικών οργάνων.

Το βήμα αυτό θα πρέπει να συνοδευτεί από τη μαζική εξέγερση του κλάδου που θα μπλοκάρει κάθε απόπειρα συνεδρίασης με αποκλεισμό του κτιρίου της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης .

Αυτή η κίνηση μας πρέπει να έχει και τον αναγκαίο συντονισμό όλων των ΕΛΜΕ της Θεσσαλίας για τις αντίστοιχες δυναμικές ενέργειες που αφορούν το ΑΠΥΣΔΕ Θεσσαλίας .

Δίνουμε την πρώτη ουσιαστική σύγκρουση και πρέπει να την κερδίσουμε.

Η ΕΣΑΚ ΔΕΕ κατέθεσε στη συνεδρίαση της ΕΛΜΕ Καρδίτσας την Τρίτη 18-6-2013

την παραπάνω πρόταση για την αντιμετώπιση των αναγκαστικών μεταθέσεων.

Η ΔΑΚΕ αποχώρησε από τη συνεδρίαση προκειμένου να μπλοκάρει τη λήψη απόφασης.

Τα σχόλια δικά σας.

Καρδίτσα  18 – 6 – 2013

Καραγιάννης Αποστόλης

Όχι στην ποινικοποίηση των αγώνων - να παύσουν τώρα όλες οι διώξεις

ΨΗΦΙΣΜΑ

Όχι στην ποινικοποίηση των αγώνων - να παύσουν τώρα όλες οι διώξεις

Η κυβέρνηση της ανοικτής συνταγματικής εκτροπής επιδιώκει με κάθε τρόπο να ισοπεδώσει ό,τι έχει απομείνει από τις δημόσιες υπηρεσίες και τα στοιχειώδη εργασιακά και πολιτικά μας δικαιώματα. Υπηρετώντας το στόχο των 14.500 απολύσεων στο δημόσιο μέσα στους επόμενους μήνες, όπως προβλέπεται από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, αύξησαν το ωράριο διδασκαλίας των εκπαιδευτικών προκειμένου να δημιουργήσουν τεχνητά «υπεραριθμίες» και επιχείρησαν να κλείσουν εν μία νυκτί την ΕΡΤ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο προχωρούν και στην κατασκευή «επίορκων» δημοσίων υπαλλήλων προς άμεση απόλυση.

Ταυτόχρονα, κάθε αντίδραση αντιμετωπίζεται με ποινικοποίηση, εκφοβισμό και καταστολή, όπως αποδεικνύει η προληπτική επιστράτευση 88.000 εκπαιδευτικών, οι οποίοι παραμένουν ακόμα επιστρατευμένοι…

Στο Ρέθυμνο, εφαρμόζοντας και εδώ την ίδια πρακτική που έχει ήδη ακολουθηθεί στα Χανιά και σε άλλες πόλεις, ασκήθηκαν αναδρομικά διώξεις σε 3 συναδέλφους, για τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις που έγιναν στην 48ωρη γενική απεργία της 10-11 Φλεβάρη του 2012, η πορεία της οποίας κατέληξε στην κατάληψη του δημαρχείου Ρεθύμνου. Υπενθυμίζουμε ότι μαζί με το Μνημόνιο 3, η τρόικα εσωτερικού (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) ψήφισε και διάταξη σύμφωνα με την οποία, οι δημόσιοι υπάλληλοι για τους οποίους εκκρεμεί δικαστική δίωξη για σχετικά αδικήματα, είναι δυνατόν να τεθούν αυτόματα σε διαθεσιμότητα και αργία.

Οι διώξεις αυτές έχουν διπλή στόχευση:

-       Πρώτον, είναι πολιτικές διώξεις. Με τις μηνύσεις αυτές στοχοποιούν επιλεγμένους πολιτικούς, κοινωνικούς και συνδικαλιστικούς χώρους και επιχειρούν να ποινικοποιήσουν τη δράση τους. Οι τρεις συνάδελφοι «επιλέχθηκαν» για τη συμμετοχή τους στους κοινωνικούς αγώνες της πόλης μας. Χαρακτηριστικά, διώκεται ο πρόεδρος της Ένωσης Γιατρών ΕΣΥ Ρεθύμνου και ο πρώην πρόεδρος της ΕΛΜΕΡ και νυν αιρετός εκπρόσωπος των καθηγητών στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο.

-       Δεύτερον, πρόκειται για χονδροειδές παράδειγμα κατασκευής «επίορκων» δημοσίων υπαλλήλων, προκειμένου να «βγουν» τα νούμερα απολύσεων που έχουν συμφωνήσει με την τρόικα. «Όλως τυχαίως» και οι τρεις συνάδελφοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι…

Τα σωματεία και οι φορείς που υπογράφουμε αυτό το ψήφισμα, ζητάμε:

1. Την άμεση παύση των πολιτικών αυτών διώξεων, με αναδρομικά κατηγορητήρια της ασφάλειας Ρεθύμνου, για τις κινητοποιήσεις της 48ωρης γενικής απεργίας στις 10-11 Φλεβάρη 2012. Ζητάμε από τη Δικαιοσύνη να τιμήσει τη συνταγματική της υποχρέωση για ανεξαρτησία.
2. Την άμεση απαλλαγή των κατηγορουμένων από την κατηγορία της «διατάραξης οικιακής ειρήνης». Να σταματήσει τώρα η ομηρία των συναδέλφων!

Καλούμε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα, την ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ και τους κοινωνικούς και πολιτιστικούς χώρους, να εκδώσουν αντίστοιχα ψηφίσματα συμπαράστασης.

Οι κοινωνικοί και πολιτικοί αγώνες δεν είναι νόμιμοι ή παράνομοι, ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ.

Συγκέντρωση - συλλαλητήριο την Παρασκευή 21/6, 7μμ στο Δημαρχείο

Όλες και όλοι την Τρίτη 25 Ιουνίου στα Δικαστήρια του Ρεθύμνου στις 9πμ

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας!

Ρέθυμνο, 20/6/2013

Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΕΛΜΕ) Ρεθύμνου

Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης ν. Ρεθύμνου

Ενιαίος Φορέας Διδασκόντων Σχολής Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Κρήτης

Ενιαίος Φορέας Διδασκόντων Φιλοσοφικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης

Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Ρεθύμνου

Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού Πανεπιστημίου Κρήτης

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΔΥΝΑΜΑ ΜΕΣΑ

Εθελοντική ομάδα καθηγητών Χίου

ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΠΟΛΕΜΑΕΙ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΑΔΥΝΑΜΑ ΜΕΣΑ

Τον πρώτο χρόνο μετά τον πόλεμο σκεφτόμουν, καθώς και πολλοί άλλοι, πως οργανισμοί σαν την "Ένωση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου" δεν είχαν καμιά αξία.

Δεν προχωρούσα τόσο μακριά, όσο μερικοί, που κατηγορούσαν αυτό τον οργανισμό, πώς ήταν ακόμα και βλαβερός, μιας και δημιουργούσε αυταπάτες, πως με τον τρόπο που ενεργούσε, θα ήταν τάχα δυνατό να ελέγξει κανείς αληθινά την τεράστια εξαθλίωση, την οποία (εξαθλίωση) προκαλεί η λαθεμένη οργάνωση της παραγωγής και που άρα, μονάχα η πιο ριζική αναδιοργάνωση τής παραγωγής είναι σε θέση να την εξαφανίσει.

Δεν ήθελα να πάω τόσο μακριά. 

Κι εγώ, όμως, δεν περίμενα τίποτα απ' αυτό τον πασιφισμό, που ξεκινούσε να αγωνιστεί κατά του πολέμου, που είναι απλά και μόνο παρεπόμενο  ορισμένων αιτίων, χωρίς καμιά προοπτική να αλλάξει κάτι στα αίτια του πολέμου, με τα πιο αδύναμα μέσα, όπως την άρνηση μεμονωμένων ατόμων να υπηρετήσουν στο στρατό.

Όταν μετά ήρθε ο φασισμός στη Γερμανία, είδαμε να μπαίνουν σε δράση οι μικρές και οι μεγάλες οργανώσεις για την καταπολέμηση της αδικίας. 

Δεν προχώρησα τόσο πολύ, όσο προχώρησαν οι άλλοι στις μεγάλες οργανώσεις, αυτές που κατεύθυνση είχαν την αναδιοργάνωση τής κοινωνίας από τη βάση της, οι οποίες δεν έδιναν καμιά προοπτική για πολύν καιρό, όμως εγώ έβλεπα την επίμονη και σημαντική και ταπεινή δουλειά τέτοιων, συχνά περιφρονημένων οργανισμών, σαν την "Ένωση Δικαιωμάτων τού Ανθρώπου", που πραγματικά έσωσαν πολλούς ανθρώπους, που ξεσκέπαζαν με την αδύναμη φωνή τους αδιάκοπα και ακούραστα την αδικία και που έστελναν πολλούς πίσω στον αγώνα. 

Είδαμε ακόμα, πως η αδικία δε μπορεί μονάχα να χτυπηθεί με τον πιο τελειωτικό τρόπο, δηλαδή με τον τρόπο πού ξεριζώνει μαζί και τις αιτίες της, παρά πως πρέπει να πολεμηθεί με  όλους τους τρόπους, δηλαδή με όλα τα μέσα, ακόμα και τα πιο αδύναμα.

 Γιατί χειρότερη απ' την αυταπάτη πως τάχα μπορούν νάααπομακρυνθούν οι συνέπειες των αιτίων της περιττής εξαθλίωσης, χωρίς να απομακρυνθούν τα ίδια τα αίτια, είναι η αυταπάτη, πως αυτά τα αίτια γίνεται να πολεμηθούν, χωρίς τις συνέπειες και χωριστά απ' αυτές και παραμελώντας τα αδύναμα, ακόμα και τα πιο αδύναμα  μέσα.

 Είδα πολλούς που η γνώση τους, η γνώση των κακών αιτίων, τους εμπόδισε να πολεμήσουν τις κακές συνέπειες.

Μπέρτολτ  Μπρεχτ

Το έστειλε η Λένα