Περί χρέους ξεχασμένες αλήθειες…

Περί χρέους ξεχασμένες αλήθειες…

Παναγιώτης Μαυροειδής

Περισσεύουν οι διακηρυγμένες προθέσεις όλων των κατά καιρούς ελληνικών κυβερνήσεων, να κάνουν ενδελεχή έλεγχο ώστε  να διαπιστώσουν τι πήγε στραβά και γιγαντώθηκε το δημόσιο χρέος.

Κατά κανόνα –και καθόλου τυχαία- οι αιτίες εντοπίζονται όχι σε βασικές λειτουργίες του αστικού κράτους, των εκάστοτε κυβερνήσεων ή των υπερεθνικών οργανισμών, αλλά στις παραβιάσεις ή την καταχρηστική αξιοποίησή τους. Συνακόλουθα, η αντιμετώπιση του προβλήματος, συνήθως εντοπίζεται στην απόδοση πολιτικών ή/και ποινικών ευθυνών σε πρόσωπα και σε κινήσεις επαναδιαπραγμάτευσης των τετελεσμένων, που ως συνήθως καταλήγουν λίγο ως πολύ στην επανάληψη της ίδιας πορείας.

Τον κανόνα αυτό τον επιβεβαιώνει και η σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τις σχετικές πρωτοβουλίες της (Επιτροπή Αλήθειας της Προέδρου της Βουλής) και κυρίως με την πολιτική της πρακτική. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορεί και να ερμηνευθεί η φαινομενικά παράδοξη αντίφαση από τη μια η κυβέρνηση να δεσμεύεται ότι «θα πληρώσει πλήρως και εγκαίρως όλους τους δανειστές» και από την άλλη να έχει στο συρτάρι για «διαπραγμάτευση» και πίεση ένα πόρισμα περί «παράνομου και απεχθούς χρέους» που παραπέμπει σε απειλή διαγραφής του.

Ωστόσο, στο σημείωμα αυτό, θα διατυπωθούν  συλλογισμοί με την πρόθεση συμβολής σε μια προσέγγιση του θέματος του δημόσιου χρέους από μια αριστερή, εργατική σκοπιά, εντάσσοντας την πάλη για την διαγραφή του στο συνολικό αντικαπιταλιστικό αγώνα.

Παρατήρηση Πρώτη: το δημόσιο χρέος είναι χαρακτηριστικό των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών…

Η κυρίαρχη αφήγηση θέλει το δημόσιο χρέος να είναι χαρακτηριστικό των υπανάπτυκτων μη οργανωμένων με σύγχρονο τρόπο κρατών. Ίσως  λοιπόν φαντάζεται κανείς ότι ένα συνολικό παγκόσμιο χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό), ίσο περίπου με το 300% του παγκόσμιου ΑΕΠ, οφείλεται σε οικονομίες όπως της Ελλάδας ή της πολυσυζητημένης Ζάμπιας.

Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική.

Το 70% του δημόσιου χρέους ανήκει σε ΗΠΑ, ΕΕ, Ιαπωνία, δηλαδή στα ανεπτυγμένα καπιταλιστικά κέντρα.

Οι δέκα πλέον ανεπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες του κόσμου έχουν  συνολικό χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) περίπου 400% του ΑΕΠ τους.

Ο παγκόσμιος ηγεμόνας ΗΠΑ έχει 106% του ΑΕΠ δημόσιο χρέος και 360% ιδιωτικό χρέος.

Η εργασιομανής Ιαπωνία, έχει 233% του ΑΕΠ δημόσιο χρέος και >500% ιδιωτικό χρέος.

Η βιομηχανική, παραγωγική και εξωστρεφής Γερμανία, έχει 90% του ΑΕΠ δημόσιο χρέος και 280% ιδιωτικό χρέος, ενώ και η πατρίδα των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων Μ. Βρετανία, έχει λίγο μικρότερο δημόσιο χρέος από τη Γερμανία και ένα θηριώδες ιδιωτικό χρέος (470%).

Συμπέρασμα: Το χρέος, αναπτύσσεται και θεριεύει μαζί με την καπιταλιστική ανάπτυξη. Κάθε άλλο λοιπόν παρά το σβήνει ο ερχομός της μέσω μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης καπιταλιστικού τύπου, η οποία κατά τα άλλα έχει ως προϋπόθεση την καθήλωση του εργατικού μισθού και των κοινωνικών δαπανών.

Παρατήρηση Δεύτερη:όποιος θέλει να βγάλει κέρδος ή επενδύει ή δανείζει ή και τα δύο

Μια άλλη αγαπημένη αναφορά στις κυρίαρχες και επιδερμικές προσεγγίσεις περί χρέους, είναι η καταγγελία του αδηφάγου και παρασιτικού χρηματοπιστωτικού τομέα που λυμαίνεται το παραγωγικό κεφάλαιο.

Πρόκειται για επιφανειακή ανάλυση. Όταν γίνεται λόγος για την  General Electric, στον καθένα έρχεται στο νου ένας βιομηχανικός κολοσσός. Και όμως έχει παράλληλα διαπρέψει ως  χρηματοπιστωτικό ίδρυμα. Σχεδόν όλοι οι μεγάλοι πολυεθνικοί πολυκλαδικοί μονοπωλιακοί όμιλοι έχουν ταυτόχρονα και παραγωγική και χρηματοπιστωτική δραστηριότητα. Κριτήριο είναι η άντληση κέρδους, ιδανικά με συνδυασμένο τρόπο, ώστε να διασπείρεται ο κίνδυνος.

Υπάρχει μια παροιμία: «Τζάμπα ξύδι, καλύτερο από το μέλι». Αν λοιπόν μια επένδυση αποδίδει σε ένα κάτοχο κεφαλαίου ένα  κέρδος 10% ενώ μια χρηματοπιστωτική αξιοποίηση 5%, το θέμα έχει ενδιαφέρον, διότι το δεύτερο, αν και μικρότερο, είναι άκοπο. Τζάμπα ξύδι…

Αν μάλιστα συμβαίνει οι αποδόσεις να είναι σχεδόν ίδιες ή και καλύτερες μέσω μιας δανειοδότησης άλλων, λόγω της τάσης να πέφτει το μέσο ποσοστό κέρδους στο σύγχρονο καπιταλισμό, τότε ακόμη καλύτερα! Δε μιλούμε για τζάμπα ξύδι, αλλά για τζάμπα μέλι…

Τα παραπάνω δε σημαίνουν ότι οι δράσεις και αναλογίες στο χρηματοπιστωτικό και παραγωγικό καπιταλιστικό τομέα είναι αρμονικές, ελεγχόμενες και ισορροπημένες. Αντίθετα, ο παραπάνω συλλογισμός οδηγεί σε συνεχή διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα, έτσι ώστε η συνολική καπιταλιστική μεγέθυνση να μοιάζει με μια ανεστραμμένη κόλουρη πυραμίδα με τη στενή βάση κάτω. Πράγμα που σημαίνει ότι το παγκόσμιο σύστημα γίνεται όλο και πιο ασταθές και …ανισόρροπο.

Παρατήρηση Τρίτη: όταν ο νεοφιλελευθερισμός γεννά ταυτόχρονα δανειστές και δανειζόμενους…

Ένας άλλος αγαπημένος μύθος είναι αυτός που αρέσκεται να αντιπαραθέτει την αγοραία λειτουργία του χρηματοπιστωτικού τομέα έναντι των κρατών ή αντίστροφα, να αποδίδει στα «σπάταλα» κράτη τη διόγκωση των χρεών.

Ας το πιάσουμε λίγο από την αρχή. Στις αρχές του 1970, ορόσημου τέλους της εποχής των «παχιών αγελάδων» και κατώφλι ενός κύκλου μιας βαθιάς και σερνάμενης καπιταλιστικής κρίσης, ο νεοφιλελευθερισμός φέρνει τρεις μεγάλες και αλληλοσυνδεόμενες τομές.

Πρώτο: Το καπιταλιστικό κράτος σταδιακά αποχωρεί από βασικούς παραγωγικούς τομείς, αφήνοντας έτσι μεγαλύτερο πεδίο στην ιδιωτική καπιταλιστική δραστηριότητα.

Δεύτερο: Το κράτος μειώνει γενναία την  φορολογία του κεφαλαίου που λειτουργούσε ως μηχανισμός μερικής αναδιανομής και εσόδων του, δημιουργώντας πλέον τεράστια δημοσιονομικά ελλείματα στον εαυτό του

Τρίτο: Αστικές κυβερνήσεις και κράτη μπαίνουν σε ένα κύκλο  καθήλωσης και μείωσης τόσο του άμεσου όσο και του έμμεσου μισθού.

Η διαδικασία αυτή, μαζί φυσικά με ένα σύνολο άλλων καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και αντεργατικών «μεταρρυθμίσεων», παράγει ένα διπλό αποτέλεσμα.

Από τη μια, δημιουργεί …δανειστές νέου τύπου. Το κεφάλαιο έχει αφενός διευρύνει τα έσοδά του τόσο λόγο δυνατότητας επέκτασης και αφετέρου έχει δυνατότητα αποθησαυρισμού καθώς φορο-απαλλάσσεται ενώ ταυτόχρονα τα αστικά κράτη του εξασφαλίζουν καθηλωμένους μισθούς. Μπορεί λοιπόν να δανείζει…

Από την άλλη, εμφανίζονται δύο κατηγορίες εχόντων ανάγκη δανεισμού. Αφενός, τα ίδια τα καπιταλιστικά κράτη διότι έχουν ελλείμματα και αφετέρου οι εργαζόμενοι που μέσω του δανεισμού, καλύπτουν τεχνητά και προσωρινά τα ελλείμματα του πορτοφολιού τους, λόγω παγώματος μισθών.

Η χρεομηχανή έχει στηθεί. Είναι μηχανισμός δημιουργίας (και ανάταξης) καπιταλιστικού κέρδους, μέσω της μεταφοράς εισοδήματος από τις εργατικές παραγωγικές τάξεις προς το κεφάλαιο και τους κηφήνες του. Καθόλου τυχαία, με ταχύτατο ρυθμό, γιγαντώνεται το δημόσιο χρέος(εσωτερικό και εξωτερικό) στις καπιταλιστικές χώρες, αλλά και το εσωτερικό χρέος των νοικοκυριών. Για το τελευταίο, δυστυχώς δεν μιλάμε όσο πρέπει.

Παρατήρηση Τέταρτη: όταν η χρεομηχανή συσσωρεύει κέρδος αλλά και γιγαντώνει το ρίσκο…

Τα δάνεια όμως, τόσο προς τα κράτη, όσο και προς τα  νοικοκυριά, δημιουργούν και βουνά χρέους, μεγαλώνοντας έτσι τα ρίσκα για τους χορηγούντες δανειστές.

Κάποια στιγμή λοιπόν, αυτοί που δάνειζαν ακόμη και από αυτά που ΔΕΝ είχαν, δίνοντας χαρτιά (ελέγχοντας-τι σύμπτωση!- την έκδοση του νομίσματος), λένε: «STOP! Όπως πάτε αγαπητοί δανειζόμενοι, δε θα μπορείτε να πληρώσετε αύριο, οπότε για να διασφαλιστούμε και εμείς, πληρώστε τώρα».

Πριν ακόμα αρχίσουν οι κλαψούρες των δεύτερων, έχουν την απάντηση: «Ξέρουμε τα χάλια σας και ότι ΔΕΝ μπορείτε να πληρώσετε τώρα, τουλάχιστον στην έκταση που εμείς θέλουμε, για αυτό και έχουμε εναλλακτική διέξοδο».

Ποιες λοιπόν είναι συνήθως οι διευθετήσεις που … εθελοντικά επιβάλλονται; Ας δούμε διάφορες εκδοχές που μπορεί να υπάρξουν σε διάφορους συνδυασμούς:

α. Πέρασμα ιδιοκτησίας των δανειζόμενων στους δανειστές ως μορφή εξασφάλισης.

β. Νέα δανειοδότηση με βαρύτερους όρους, ακριβώς επειδή η επισφάλεια του δανεισμού είναι μεγαλύτερη.

γ. Έλεγχος της λειτουργίας από μεριάς των δανειστών.

δ. Εξασφάλιση αποκλειστικότητας στη δανειακή σχέση έναντι άλλων πηγών.

Ενίοτε, αν το ρίσκο είναι εξαιρετικά μεγάλο, μπορεί να γίνει και κάτι άλλο, που δεν αναιρεί αλλά συμπληρώνει τα προηγούμενα: Διαγράφεται μέρος του χρέους! Πιο σωστά, ανταλλάσσεται χρέος με ιδιοκτησία, εξουσία, κυριαρχία και έλεγχο. Πρόκειται για μια δεύτερη ζωτική λειτουργία της χρεομηχανής (εκτός της άντλησης κέρδους) που είτε υποτιμάται τραγικά, είτε προτάσσεται ως αποκλειστική.

Παρατήρηση Πέμπτη: η ευρωζώνη και η ΕΕ ως πολλαπλασιαστές της δράσης της χρεομηχανής

Αν σταματούσαμε στα προηγούμενα θα είχαμε απλά περιγράψει την τοκογλυφική, κερδοσκοπική δράση του καπιταλισμού, σα να είχαμε μία και μόνη, ενιαία, καπιταλιστική οικονομία.

Φυσικά, δεν έχουν  έτσι τα πράγματα. Η άνιση οικονομική ανάπτυξη και ανισόμετρη κατανομή πολιτικής εξουσίας, αποτελεί νόμο σε ότι αφορά τα καπιταλιστικά κράτη.

Πολύ περισσότερο που οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενισχύουν ποικιλότροπα και καθοριστικά τη λειτουργία της χρεομηχανής, ειδικά για τις χώρες της περιφέρειάς της.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα, ενδεικτικά και μόνο σημειώνονται ορισμένες  πλευρές.

Στην δημιουργία των δημοσιονομικών ελλειμμάτων που προκαλούσε η βασική καπιταλιστική λειτουργία σχετιζόμενη με την δράση του ελληνικού κεφαλαίου, προστέθηκαν τα ελλείματα εξωτερικών συναλλαγών, μέσου της επιβολής καταφανώς ανισότιμων συναλλαγών μέσα στην ΕΕ και αποδιάρθρωσης της παραγωγής, γεγονός που επέτεινε την «ανάγκη» του δανεισμού.

Η εισαγωγή του ευρώ και η αφαίρεση του όπλου της νομισματικής πολιτικής σε κάθε χώρα, δεν εγκαινίασε την παραπάνω διαδικασία, την κλείδωσε ωστόσο οριστικά και προς όφελος των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών.

Επίσης, η μετατροπή -μέσω των μηχανισμών της ΕΕ- του ελληνικού δημόσιου χρέους από ιδιωτικό χρέος (κατά βάση προς τις Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες), σε επίσημο κρατικό χρέος προς την ΕΕ, τους μηχανισμούς της και τα κράτη μέλη της, από τη μια έσβησε το ρίσκο του ιδιωτικού κεφαλαίου, από την άλλη αλυσόδεσε κυριολεκτικά το ζήτημα της διαγραφής του χρέους με αυτό της ρήξης με την ευρωζώνη και την  ΕΕ.

 

 

Λίγα λόγια για την Ελλάδα

Richard Stallman (Μετάφραση Barikat)

 

28/Jun/2015

Ο Richard Stallman εκτός από πατέρας του ελεύθερου λογισμικού είναι πολιτικός ακτιβιστής και πάντα στο πλευρό των κοινωνικων κινημάτων, συμμετέχοντας σε πολλά από αυτά. Με δήλωση του στο Barikat, εκφράζει ανοιχτά την άποψή του για τη πολιτική συγκυρία στην Ελλάδα, τασσόμενος στο πλευρό του ελληνικού λαού και όλων των λαών της Ευρώπης(Σ.Τ.Μ).

Οι διεθνείς τράπεζες, και οι πλουτοκράτες πολιτκοί, έχουν αρνηθεί την ομαλή πορεία της Ελλάδας. Ένα μονοπάτι που θα εξασφαλίζει την επιστροφή στην ανάπτυξη και την αποπληρωμή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους της. Απαιτούν από τους Έλληνες να δεχτούν έξι μήνες από τη «βοήθεια» τους, που θα τους αφήσει ακόμα πιο απελπισμένους. Προφανώς θέλουν να χρησιμοποιηθεί η Ελλάδα ως παράδειγμα προκειμένου να παραδειγματιστούν και άλλα υποψήφια θύματα.Με την απόρριψη της τελευταίας πρότασης της Ελλάδας, η αλαζονεία τους είναι πλέον ρητή: απαιτούν από την Ελλάδα να διαλέξει μεταξύ της καταστροφής μέσα από οικονομικό αποκλεισμό ή της καταστροφής από οικονομική κατοχή.Μου φαίνεται ότι είναι καλύτερο να υποφέρεις αγωνιζόμενος και αποδυναμόνοντας τους εχθρούς σου από το να υποφέρεις παραδομένος και υπηρετόντας τους. Μου φαίνεται ότι αυτές οι τράπεζες καταπιέζουν όλη την Ευρώπη, οπότε η αντίσταση εναντίον τους είναι απαραίτητη.Συνεπώς, μου φαίνεται ότι η Ελλάδα πρέπει να ψηφίσει ΟΧΙ την 5η Ιουλίου. Όχι στο τελεσίγραφο των τραπεζιτών, όχι στη κυριαρχία τους, όχι στο παρασιτισμό τους.Έτσι φαίνεται σε εμένα, παρότι είναι εύκολο να λέω αυτά, αφού δε θα είμαι αυτός που θα υποφέρει. Είναι στα χέρια των Ελλήνων να πάρουν μια τέτοια απόφαση.

Copyright 2015 Richard Stallman
Released under Creative Commons Attribution Noderivative License 4.0

Ακολουθεί το κείμενο στα Αγγλικά:

A few words to Greece
-- Richard Stallman

The international banks, and their plutocratist politicians, have
rejected the easy course of giving Greece a path back to growth and to
repaying most of its debt. They demand Greece accept six months more
of the "help" that would leave Greece even more desperate. Apparently they want to make an example of
Greece to intimidate other victims others.

With their rejection of Greece's last offer, their arrogance is now
explicit: they demand Greece choose between the disaster of economic
exclusion and the disaster of economic occupation.

It seems to me that it is better to suffer by fighting and weakening
one's enemies than to suffer by surrendering and serving them. It
seems to me that these banks oppress all of Europe, so rebelling
against them is imperative.

Thus, it seems to me that Greece should choose NO on July 5. No to
the banksters' ultimatum, no to their dominion, and no to their
parasitism.

That's how it seems to me; but it is easy for me to say such things,
since I won't be the one who suffers. It is for Greeks to say how it
seems to them.

Copyright 2015 Richard Stallman
Released under Creative Commons Attribution Noderivative License 4.0

https://barikat.gr/content/liga-logia-gia-tin-ellada

Την Κυριακή 5 Ιουλίου λέμε ΟΧΙ

Την Κυριακή 5 Ιουλίου λέμε ΟΧΙ

Τι ζητάνε οι "θεσμοί"; Αναλυτική παρουσίαση των μέτρων που επιδόθηκαν ως «τελεσίγραφο»

 Το κείμενο που ακολουθεί είναι αναλυτική κωδικοποίηση των προτεινόμενων μέτρων από τους «θεσμούς»

Οι Ελληνικές αρχές δεσμεύονται να μην καταργήσουν προηγούμενα μέτρα και να μην προβούν σε μονομερείς ενέργειες χωρίς να έχει προηγηθεί διαβούλευση με τους θεσμούς

Ετήσια αύξηση εσόδων ίση με 1% του ΑΕΠ

23% ΦΠΑ σε εστίαση, ξενοδοχεία [μειώνεται στο 13% για τα ξενοδοχεία στη μεθεόρτια πρόταση της Επιτροπής]

13% μόνο για τα πολύ βασικά τρόφιμα, την ενέργεια και το νερό

Κατάργηση του μειωμένου ΦΠΑ σε όλα τα νησιά

100% προκαταβολή φόρου για όλες τις επιχειρήσεις (και τις ατομικές)

Κατάργηση όλων των φορολογικών ελαφρύνσεων στο αγροτικό εισόδημα

Κατάργηση των επιδοτήσεων στο αγροτικό πετρέλαιο

Μείωση 50% των δαπανών για την επιδότηση του πετρελαίου θέρμανσης

Εάν αναθεωρηθούν οι αντικειμενικές αξίες των ακινήτων, τότε θα πρέπει να αλλάξουν οι συντελεστές φορολόγησης ή/και το κατώτατο εισοδηματικό όριο φορολόγησης ώστε οι εισπραττόμενοι φόροι να μείνουν στα 2,65 δις €

Κατάργηση της προληπτικής παρακράτησης φόρου στις συναλλαγές με το εξωτερικό που εισήχθη πρόσφατα με σκοπό τον έλεγχο των τριγωνικών συναλλαγών (καρουσέλ)

Κατάργηση των τροποποιήσεων που επήλθαν στον Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος με το Νόμο για τη Δημόσια Διοίκηση, συμπεριλαμβανομένων αυτών που αφορούν την ειδική μεταχείριση του αγροτικού εισοδήματος

[Σταδιακή κατάργηση των προληπτικών ελέγχων του Ελεγκτικού Συνεδρίου]

[Κατάργηση των Υπηρεσιών Δημοσιονομικού Ελέγχου ως τον Ιαν. 2017]

Αύξηση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης το 2015

Ενσωμάτωση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης στο φόρο εισοδήματος από το 2016 (άρα διαιώνισή της)

Επαναφορά της υποχρεωτικής, καθολικής συνταγογράφησης γενόσημων φαρμάκων.

Μείωση της τιμής των φαρμάκων που δεν έχουν πατέντα [στο 50% των αντίστοιχων με πατέντα] και των γενόσημων [στο 32,5%, με την κατάργηση της διάταξης που εξαιρεί τα φάρμακα που ήδη υπήρχαν στην αγορά το 2012].

[Μείωση δαπανών πρόνοιας κατά 0,5% του ΑΕΠ – περίπου 1 δις]

Επανεξέταση του οικογενειακού επιδόματος και των επιδομάτων αναπηρίας

Μείωση των αμυντικών δαπανών κατά 400 εκατ. €. Οι μειώσεις αφορούν όχι δαπάνες για εξοπλισμούς αλλά απολύσεις προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων και μειώσεις προμηθειών.

[Απαίτηση ρητής αναγνώρισης από την ελληνική πλευρά ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι μη-βιώσιμο και χρειάζεται ριζική μεταρρύθμιση]

Κατάργηση όλων των εισφορών υπέρ τρίτων στη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού, και κάλυψη του κενού είτε με μείωση συντάξεων είτε με αύξηση ασφαλιστικών εισφορών

Απαίτηση πλήρους εφαρμογής του Ν.3863/2010 για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού. Απαίτηση εφαρμογής ή προσαρμογής των ρυθμίσεων του 2012 για επικουρικές και εφάπαξ.

Σταδιακή εισαγωγή μεταρρυθμίσεων στο ασφαλιστικό με σκοπό την επίτευξη μόνιμων μειώσεων στις δαπάνες που θα ανέρχονται σε 0,50% του ΑΕΠ για το 2015 (1δις) και σε 1% από το 2016 και μετά (2 δις)

[Επιβολή ποινών στους πρόωρα συνταξιοδοτούμενους αμέσως μετά την παρούσα συμφωνία]

Όσοι πλήττονται από την επέκταση των χρονικών ορίων συνταξιοδότησης και συνταξιοδοτηθούν θα υποστούν ποινές μείωσης 10% για κάθε έτος που υπολείπεται των 67. Αυτό το 10% θα επιβληθεί επιπλέον του ήδη υφιστάμενου 6%.

Διασφάλιση ότι από 1η Ιαν. 2015 όλα τα επικουρικά ταμεία χρηματοδοτούνται αποκλειστικά από εισφορές (ρήτρα μηδενικού ελλείμματος).

Συγχώνευση όλων των επικουρικών ταμείων στο ΕΤΕΑ

Σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ ως το Δεκέμβριο του 2019.

Άμεση κατάργηση του ΕΚΑΣ για το 20% των δικαιούχων.

Η βασική, εγγυημένη σύνταξη, σε όσους συνταξιοδοτηθούν μετά την 30η Ιουνίου 2015, θα παρέχεται μόνο όταν φθάσουν στο 67ο έτος.

Η εισφορά για το ταμείο υγείας που πληρώνουν οι συνταξιούχοι αυξάνεται από 4% σε 6%. Η εισφορά επεκτείνεται και στην επικουρική σύνταξη.

Εναρμόνιση των όρων συνταξιοδότησης από τον ΟΓΑ με ότι αναλογικά ισχύει στα άλλα ασφαλιστικά ταμεία ή συγχώνευση του ΟΓΑ.

Συγχώνευση των ασφαλιστικών ταμείων ως το 2017 με έτος εκκίνησης των ενεργειών το 2015

Υποχρέωση της ελληνικής κυβέρνησης να φέρει νομοθετικά μέτρα που θα αντισταθμίζουν το δημοσιονομικό κόστος που προκαλούν οι πρόσφατες δικαστικές αποφάσεις κατά των μειώσεων που έγιναν στις συντάξεις το 2012

Επιβολή οροφής στη μισθολογική δαπάνη του Δημοσίου και υιοθέτηση μέτρων για τη μείωσή της (ως ποσοστό του ΑΕΠ) για όλο το διάστημα μέχρι το 2019

Εναρμόνιση των μη-μισθολογικών επιδομάτων του Δημοσίου με τις βέλτιστες πρακτικές της ΕΕ

Πρόσληψη εξωτερικών μάνατζερς από το Δημόσιο ως την 31η Δεκ. 2015

Το Ελληνικό Δημόσιο υποχρεώνεται να συνεχίσει τη διερεύνηση όλων των παράνομων προσλήψεων που έχουν γίνει στο παρελθόν

Πλήρης αυτονόμηση της ΕΛΣΤΑΤ

[Απόδοση στην ΕΛΣΤΑΤ εξουσιών ανάλογων με αυτές της Τράπεζας της Ελλάδας με την καθιέρωση ελέγχων των κρατικών πολιτικών]

Αυτονόμηση της ΓΓ Δημοσίων Εσόδων. Υπαγωγή όλων των υπηρεσιών (συμπεριλαμβανομένου του ΣΔΟΕ) στη ΓΓΔΕ.

[Κατάργηση της οροφής του 25% για τις κατασχέσεις ποσών που γίνονται σε καταβαλλόμενους μισθούς και συντάξεις. Μείωση του ακατάσχετου ορίου των 1500€ που σήμερα απαιτείται για την πραγματοποίηση κατασχέσεων]

[Εισαγωγή επιτοκίων αγοράς στα προγράμματα δόσεων για οφειλές στο Δημόσιο]

[Απαγόρευση οποιασδήποτε μονομερούς αλλαγής στο υφιστάμενο πλαίσιο συλλογικών διαπραγματεύσεων πριν τη διεξαγωγή διαβούλευσης και σε καμία περίπτωση πριν το τέλος του 2015. Όλες οι πρωτοβουλίες της κυβέρνησης θα πρέπει να έχουν τη συγκατάθεση των Θεσμών]

Οι αλλαγές που έχουν ήδη γίνει με σκοπό την αύξηση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις δεν θα αναστραφούν

Η όποια αναθεώρηση του υφιστάμενου πλαισίου που διέπει τις ομαδικές απολύσεις, τις απεργίες και τις συλλογικές διαπραγματεύσεις θα γίνει με διαβούλευση

Εφαρμογή όλων των μέτρων που εκκρεμούν και που προβλέπονται στις εργαλειοθήκες του ΟΟΣΑ (1 και 2)

Λήψη μη-αναστρέψιμων μέτρων για την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ.

Το ΤΑΙΠΕΔ θα ιδιωτικοποιήσει όλα τα περιουσιακά του στοιχεία. [Το Υπουργικό Συμβούλιο θα υιοθετήσει το Σχέδιο Αξιοποίησης]

Οι Ελληνικές Αρχές θα λάβουν άμεσα και μη αναστρέψιμα μέτρα για την πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων, του Ελληνικού, τη μεταβίβαση των μετοχών του ΟΤΕ στο ΤΑΙΠΕΔ. Επίσης, να οριστικοποιήσει τους όρους πώλησης του ΟΛΠ, του ΟΛΘ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ καθώς και να προωθήσει τη διαδικασία για την ανανέωση της παραχώρησης του Αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος»

[Οι Ελληνικές Αρχές θα ολοκληρώσουν όλες τις ενέργειες που απαιτούνται για την ιδιωτικοποίηση των περιφερειακών αεροδρομίων, της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, της Εγνατίας Οδού, των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης καθώς και του Ελληνικού]

[Η ελληνική κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ δεν μπορεί να τροποποιήσει ουσιωδώς τους όρους της προκήρυξης για ΟΛΠ, ΟΛΘ και ΤΡΑΙΝΟΣΕ και θα ανακοινώσει προθεσμίες υποβολής δεσμευτικών προσφορών που δεν μπορούν να υπερβαίνουν το τέλος Οκτωβρίου του 2015]

[Λήψη μη-αναστρέψιμων μέτρων για την πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων υπό τους όρους που ήδη ισχύουν για τον πλειοδότη]

[Η κυβέρνηση θα μεταβιβάσει στο ΤΑΙΠΕΔ όλες τις μετοχές του ΟΤΕ που κατέχει το Δημόσιο]

Το Ελληνικό Δημόσιο θα εξοφλήσει όλες τις οφειλές του προς τη ΔΕΗ

Το Ελληνικό Δημόσιο θα σεβαστεί το ιδιωτικό μάνατζμεντ των τραπεζών και την ανεξαρτησία του ΤΧΣ. Το ίδιο ισχύει για τα δικαιώματα των μετόχων που βάσει των κανόνων του ΤΧΣ συμμετείχαν στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου των τραπεζών

Στρατηγικός στόχος είναι η επιστροφή των τραπεζών σε πλήρη ιδιωτικό έλεγχο

Το μορατόριουμ πλειστηριασμών είναι προσωρινό και ισχύει ως το τέλος του 2015.

- See more at: http://left.gr/news/ti-zitane-oi-thesmoi-analytiki-paroysiasi-ton-metron-poy-epidothikan-os-telesigrafo#sthash.noB0SbvF.dpuf

 

Η... λύση στο πρόβλημα της επιβίωσης

Για όσους έχουν πρόβλημα επιβίωσης, λόγω των κλειστών ΑΤΜ, η γενναιοδωρία του πλούσιου και καλού ανθρώπου δίνει μια κάποια λύση, όπως φαίνεται στην εικόνα.

 

 

Για ένα «όχι» με προοπτική

Για ένα «όχι» με προοπτική

«Η στιγμή της αλήθειας έφτασε λοιπόν. Και έφτασε για όλους» γράφει σήμερα στο ThePressProject ο Στάθης Κουβελάκης.

Εφτασε βεβαίως για την κυβέρνηση, που εισπράττει τώρα τους πικρούς καρπούς μιας ολέθριας στρατηγικής, το ναυάγιο της οποίας είχε ήδη διαφανεί με την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη.. Μοναδικό αποτέλεσμα όλων αυτών των μηνών της δήθεν «διαπραγμάτευσης» ήταν ο εγλωβισμός σε ένα εντεινόμενο καθοδικό σπιράλ, κατάληξη του οποίου είναι η αποδοχή του μνημονιακού πλαισίου και η απεμπόληση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης. Η αντίφαση της αρχικής θέσης «αντιμνημονιακήλύση εντός ευρώ» λύθηκε μεταλασσόμενη στο δόγμα «πάση θυσία εντός ευρώ»που με αξιοθαύμαστη συνέχεια ακολουθούν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις εδώ και μια πενταετία.
Ας ξεκαθαρίσουμε ότι, αν και έγιναν δεκτές ως «βάση διαπραγμάτευσης», οι προτάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για μέτρα ύψους 8 δις εντός διετίας δεν αποτελούν το τέρμα του Γολγοθά. Οι δανειστές κινούνται με απόλυτη συνέπεια στη λογική του «τα θέλουμε όλα», και δεν έχουν φυσικά απολύτως κανέναν λόγο να σταματήσουν, στο λίγο αλλά κρίσιμο διάστημα που απομένει, όταν αυτή η προσέγγιση αποδίδει τα επιδιωκόμενα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ετοιμαζόμενη συμφωνία θα είναι απεχθέστερη από την ελληνική πρόταση όπως επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα καταρρεύσουν εξαιρετικά γρήγορα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα που προσπαθούν να την ντύσουν με το κοστούμι της «ανακατανομής των βαρών» - γιατί όχι και της «κοινωνικής δικαιοσύνης». Στο κάτω-κάτω και η συμφωνία της Βάρκιζας, που άνοιξε τον δρόμο στους κατατρεγμούς και τον εμφύλιο, παρουσιάστηκε ως συμφωνία «ειρήνευσης» και δρομολόγησης «ομαλής εξέλιξης» της πολιτικής ζωής. Οταν καταρρέει η πολιτική συμπαρασύρει μαζί της και το νόημα των λέξεων.
Η ώρα της αλήθειας δεν έφτασε όμως μόνο για όσους ακολούθησαν ή νομινοποίησαν αυτόν τον ολισθηρό δρόμο προς την αυτοαναίρεση. Εφτασε και για όσους αντιτάχθηκαν σ’αυτόν, υπερασπιζόμενοι το πρόγραμμα του Σύριζα και το πνεύμα του αντιμνημονιακού αγώνα που δόθηκε από τα κάτω όλα αυτά τα χρόνια. Σε όσους δεν «έπαιξαν» απλά ρητορικά με την ιδέα της ρήξης, αλλά την εννοούσαν και καλούσαν την κοινωνία να μην τη φοβηθεί. Το λιγότερο που μπορεί κανείς να περιμένει τώρα είναι να μην υποκύψουν στα εκβιαστικά διλήμματα που θα τους τεθούν, στις δήθεν «κομματικές πειθαρχίες» που καλύπτουν τις πιο απροκάλυπτες μεταστροφές και τις πιο κυνικές κωλοτούμπες.
Ενα «όχι» ωστόσο δεν αρκεί. Η στάση αρχών είναι ηθικά κρίσιμη, αφήνει πολύτιμη υποθήκη για το μέλλον και ελπίδα για την ιστορική επιβίωση της Αριστεράς. Δεν μπορεί όμως από μόνη της να φέρει ένα πολιτικό αποτέλεσμα. Διότι το ερώτημα που αβίαστα προκύπτει είναι αν απορριφθεί η διαφαινόμενη συμφωνία, τότε τι; Υπάρχει εναλλακτική πορεία; Ποιά είναι τα προβλήματα αλλά και οι δυνατότητες που δημιουργούν η ρήξη και το ενδεχόμενο αλλαγής νομίσματος; Η συζήτηση αυτή ως γνωστόν δεν έγινε ποτέ, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται σήμερα ως μονόδρομος η υποταγή και η «πάση θυσία συμφωνία». Ενα «όχι» μπορεί να την ανοίξει αλλά μόνο η δημόσια κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων, που υπάρχουν και κυκλοφορούν ήδη σε στενούς κύκλους, είναι σε θέση να του δώσει προοπτική. Είμαστε προφανώς ήδη και στο «παρά πέντε».
Αυτή τη στιγμή η συμφωνία όχι μόνο δεν έχει υπογραφεί αλλά ούτε καν αποκτήσει την οριστική της μορφή. Πολύ περισσότερο δεν έχει εγκριθεί ούτε από τα όργανα του Σύριζα ούτε από την κοινοβουλευτική του ομάδα ούτε από τη Βουλή. Το ανεπανόρθωτο δεν έχει (ακόμη) συμβεί, άρα μπορεί να αποτραπεί.
Σε τέτοιες στιγμές, ο καθένας αναλογίζεται τις ευθύνες του και παίρνει τις ανάλογες αποφάσεις, συνειδητοποιώντας ότι αυτές θα τον δεσμεύσουν για μια ολόκληρη περίοδο.
Οι οργανώσεις και τα όργανα του Σύριζα πρέπει να συγκληθούν άμεσα και να τοποθετηθούν. Οι βουλευτές που εκλέχτηκαν με εντολή τον τερματισμό των μνημονιακών πολιτικών οφείλουν να την τιμήσουν, και, μαζί της, να τιμήσουν την δημοκρατία .Τίποτε θετικό δεν μπορεί όμως να προκύψει χωρίς την ενεργοποίηση της κοινωνίας, το σπάσιμο του κλίματος τρομοκρατίας, εκβιασμού και πανικού που καλλιεργούν τα ΜΜΕ και τα συστημικά φερέφωνα όλων των αποχρώσεων.
Ο ελληνικός λαός και η οι μαχόμενες δυνάμεις της Αριστεράς δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη. Την ώρα του μέγιστου κινδύνου, το κάθε τι αποκτά μια διαφορετική σημασία. Οι μόνοι αγώνες που είναι χαμένοι από χέρι είναι αυτοί που δεν έχουν δοθεί.

 

 

Το πραγματικο χρέος μας.