Εκλογές εναντίον Δημοκρατίας!

Εκλογές εναντίον Δημοκρατίας!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στενοχωριέται κανείς να πρέπει να γράψει αυτά τα πράγματα. Για κάθε πατριώτη ‘Ελληνα είναι οδυνηρό (και όχι πάντα εντελώς ακίνδυνο) να ανατμήσει την τραγική πραγματικότητα που βιώνουμε, να βγάζει τη μάσκα από τα γεγονότα και τους ανθρώπους, να απομυθοποιεί πολιτικούς και οντότητες που τις πίστεψε ένας ολόκληρος λαός ή και ο ίδιος. Αλλά ποιος άλλος δρόμος υπάρχει; Μας έχουνε πάρει σχεδόν τη χώρα. Τουλάχιστο να σώσουμε το μυαλό μας. Μόνο αν έχουμε το θάρρος να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, μπορούμε και να την πολεμήσουμε.

Η ελληνική τραγωδία αυτού του καλοκαιριού συνιστά βαρύ πραξικόπημα κατά της θέλησης του ελληνικού λαού και μεγάλο θρίαμβο της Αυτοκρατορίας. Οι εκλογές δεν είναι παρά ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα πραξικοπημάτων κατά της δημοκρατίας στην Ελλάδα που ακολούθησαν το δημοψήφισμα.

Πρώτα υπογράφεται η συμφωνία παρά την εντολή του ελληνικού λαού, αλλά και παρά τη γνώμη των εκλεγμένων οργάνων του ΣΥΡΙΖΑ. Μετά περνάει μια απίθανη νομοθεσία εκατοντάδων σελίδων, που κανείς δεν πρόλαβε ούτε καν να διαβάσει, με εξευτελιστικές διαδικασίες, από μια παρωδία Βουλής. Τώρα, αφού έγιναν όλα αυτά, επιχειρείται δια των εκλογών, σε συνθήκες απόλυτου σοκ, σύγχυσης, πένθους και αποπροσανατολισμού του ελληνικού λαού, που προκλήθηκε από τις ενέργειες της ηγεσίας του, κατάλληλα χειραγωγούμενης, φοβούμεθα, από τους ξένους, να «επανερμηνευθεί» το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.

Θέλουν να θάψουν όσο πιο βαθιά γίνεται τον εφιάλτη και την Ερινύα τους, το ‘Όχι της 5^ης Ιουλίου. Θέλουν να δώσουν μια επίφαση νομιμότητας στο καθεστώς που προέκυψε από την παραβίαση της εντολής του ελληνικού λαού. Θέλουν να διασώσουν, όσο είναι ακόμα καιρός, τον «ΣΥΡΙΖΑ Τσίπρα», που είναι πια, όσο ακόμα υπάρχει, το πιο αποτελεσματικό εργαλείο α) για το πέρασμα των Μνημονίων και την κατεδάφιση της ελληνικής κεντροαριστεράς, β) ο πλέον πρόθυμος εφαρμοστής της αμερικανικής πολιτικής στην περιοχή μας και στα «εθνικά θέματα», υποψήφιος να περάσει ζητήματα που «χρονίζουν» στην ατζέντα της Ουάσιγκτων, όπως η διάλυση του κυπριακού κράτους με νέα μορφή του σχεδίου Ανάν.

Τόπε ο Γιούνκερ λίγα λεπτά μετά την εξαγγελία εκλογών από τον Τσίπρα. Εξέφρασε την ελπίδα ότι οι εκλογές θα διευρύνουν την υποστήριξη των Ελλήνων στη συμφωνία με τους Δανειστές. Οι εκλογές είναι μέρος της λύσης, όχι του προβλήματος, είπε η Μέρκελ, που λίγο καιρό πριν δεν ήθελε ούτε να ακούσει για εκλογές.

Ο Γιούνκερ και όλη η Ευρώπη γνωρίζουν, όσο κι αν υποκρίνονται, ότι επέβαλλαν δικτατορία στην Ελλάδα, μέσω μιας συμφωνίας ευθέως αντίθετης προς την άμεσα εκφρασμένη βούληση του «κυρίαρχου λαού». Προσπαθούν, μέσω των εκλογών, να «επανερμηνεύσουν» το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Θα πουν ότι οι ‘Ελληνες ψήφισαν ξανά μνημονιακά κόμματα, άρα υποστηρίζουν το Μνημόνιο. Θέλουν να νομιμοποιήσουν το πραξικόπημά τους, αλλά και την καταστροφή μιας ευρωπαϊκής χώρας ως αποτέλεσμα της πολιτικής που της επέβαλλαν.

Αν ο Γιούνκερ και οι όμοιοί του, όπως και ο Τσίπρας, θέλουν όντως δημοκρατική νομιμοποίηση υπάρχει ένας και μόνο ένας δημοκρατικός τρόπος να ανατρέψουν την 5^η Ιουλίου. Να κάνουν νέο δημοψήφισμα και να μας ρωτήσουν αν συμφωνούμε με ότι υπέγραψαν. Με τις εκλογές που προκάλεσαν, μας καλούν ουσιαστικά να αποφασίσουμε όχι αν θέλουμε ή όχι τη συμφωνία τους, αλλά ποιόν θέλουμε να διαχειριστεί την καταστροφή μας.

Κούνια που κούναγε και τον Γιούνκερ και τη Μέρκελ! ‘Οποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, δεν θα κλείσει, θα ανοίξει το ελληνικό ζήτημα, την πιο επικίνδυνη και τραγική φάση του!

Θρίαμβος της Αυτοκρατορίας

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη νίκη από το να μεταβάλλεις σε όργανο και έμπρακτο προπαγανδιστή της πολιτικής σου τον ίδιο τον αρχηγό των εξεγερθέντων αντιπάλων, εν προκειμένω των Ελλήνων που ξεσηκώθηκαν ειρηνικά εναντίον του νεοαποικιακού καθεστώτος των μνημονίων, ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ και Αν.Ελλ. τον Γενάρη και, με συντριπτική πλειοψηφία, ‘Όχι στα μνημόνια τον Ιούλιο.

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη επιτυχία από το να βάλεις ένα κόμμα που ονομάζεται «της ριζοσπαστικής αριστεράς» να εφαρμόσει εκείνο, το ίδιο, το πιο ακραία δεξιό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα που εφαρμόστηκε στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη επιτυχία από το να βάλεις την ηγεσία μιας παράταξης που, ότι κι αν της προσάψει κανείς, και είναι πολλά αυτά που θα μπορούσε να της προσάψει, έχει δώσει ποτάμια αίματος για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία της χώρας, να ποδοπατά, για πρώτη φορά στην ιστορία της, τις πιο βασικές αρχές. Να περιφρονεί βάναυσα την εντολή της 5^ης Ιουλίου, να φέρνει καλοκαιριάτικα, μόλις μεταφράζοντας με Google εκατοντάδες σελίδες νομοθεσίας, που ψηφίζεται σε εξευτελιστικές ολονυχτίες, για να επικυρώσει, με τη βούλα των «εκπροσώπων του ελληνικού λαού» τη θέληση των ξένων, που ολοκληρώνει τη μεταμόρφωση της χώρας σε αποικία, σε προτεκτοράτο και σε ιδιοκτησία τους. Να χρησιμοποιεί το κόμμα που την ανέδειξε, ως ιδιοκτησία του αρχηγού του.

Τρίζουν τα κόκκαλα όσων έδωσαν τη ζωή τους για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας.

Γιατί έπεσε στη «λούμπα» ο Τσίπρας

Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ παρά ελάχιστα στο πολύ ενδιαφέρον θέμα των πολυσύνθετων παραγόντων που εξηγούν την οβιδιακή μεταμόρφωση του Πρωθυπουργού, αυτό το έργο της Κίρκης που ο ‘Ομηρος, αν ζούσε, θα το περιελάμβανε ασφαλώς στην Οδύσσεια.

Ο Αλέξης Τσίπρας ποτέ δεν πίστεψε στις δυνάμεις της δικής του παράταξης και της χώρας ακόμα για να φέρει σε πέρας το έργο εθνικής αντίστασης και αναγέννησης που διεκδίκησε, για να πάρει μια εξουσία που τόσο πολύ ήθελε. Αλλά δεν είναι καθόλου χαζός, όπως θα μπορούσε να πει κανείς για άλλους πρωθυπουργούς. ‘Ηξερε ότι έπρεπε κάτι να βρει απέναντι στη Μέρκελ. Στηρίχτηκε προφανώς εκεί που νόμιζε ότι μπορούσε, για να λύσει το πρόβλημα. Σε μια μερίδα δηλαδή του αμερικανικού και διεθνούς χρηματιστικού κατεστημένου. Από εκεί ήρθαν – ή έτσι νόμιζε – οι διαβεβαιώσεις που συντήρησαν μέχρι τελευταία στιγμή την υπεραισιοδοξία του για την επίτευξη συμφωνίας. Αγνόησε την κοινή λογική, τις προειδοποιήσεις όλων μας, ακόμα και τις προειδοποιήσεις του Λαφοντέν και της ηγεσίας του Λίνκε, που ήταν στην καλύτερη θέση από τον καθένα να προβλέψουν επακριβώς τι θα έκαναν Μέρκελ και Σόιμπλε. Φοβήθηκε, δεν θέλησε να προετοιμαστεί ποτέ και δεν προετοιμάστηκε, ούτε προετοίμασε για τη ρήξη που σχεδόν αναπόφευκτα θα προκαλούσε η διεκδίκηση διακοπής της μνημονιακής πορείας ή θα καθιστούσε ενδεχομένως απαραίτητη η προσπάθεια σωτηρίας της χώρας.

Σήμερα, η κυβέρνησή του και ο ίδιος προσωπικά, είναι δέσμιοι, όσο ποτέ άλλοτε, των δυνάμεων που τους «ξεγέλασαν», ή, για να είμαστε ακριβέστεροι, τους βοήθησαν να «ξεγελαστούν». Γι’ αυτό και δημόσια ευχαριστεί την κυβέρνηση των ΗΠΑ ο αντιπρόεδρος Γιάννης Δραγασάκης.

Ο Τσίπρας ως όπλο του Μνημονίου

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα που θυμίζει Δίκη του Κάφκα, ο ίδιος ο Τσίπρας έγινε τώρα το πιο μεγάλο επιχείρημα εναντίον του ελληνικού λαού. Είναι σαν να βάζεις το 1940 τον Ιωάννη Μεταξά, μετά το ‘Όχι και κανένα μήνα πολέμου, να υπογράφει τη συνθηκολόγηση και να εξηγεί το αδύνατο και καταστροφικό της «ρήξης» με τον Μουσσολίνι. Τι θα γινόταν στο μέτωπο μετά από τέτοιες δηλώσεις και πράξεις;

Το σήμα που «εκπέμπει» ο Τσίπρας, δηλαδή οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι, είναι:

«Κυττάξτε το παληκάρι. Πάλευε έξη μήνες, έκανε ότι μπορούσε. Είναι δυνατόν αυτό το γελαστό νέο παιδί, στο οποίο εσείς οι ίδιοι πιστέψατε, υποστηρίξατε, ψηφίσατε να σας ξεγέλασε τόσο πολύ; Είναι δυνατόν να είναι «προδότης», αυτός, ο αριστερός; Είναι δυνατόν να την πατήσατε τόσο άσχημα; ‘Όχι. Αν δεν μπόρεσε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ να το κάνουν, να απαλλάξουν τη χώρα από τα δεσμά της, σημαίνει ότι κανείς δεν μπορεί να το κάνει. Θα ήταν απλώς καταστροφή αν κάποιος άλλος δοκίμαζε. ‘Αρα, πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να δεχτούμε ότι μας υπαγορεύουν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί, προσπαθώντας να τα κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε».

Επικουρικά, αφήνεται να εννοηθεί ότι με το ζόρι κάθεται στην εξουσία, ίσα-ίσα να μας σώσει, να κάνει πιο ήπιες τις … βλαβερές συνέπειες της συμφωνίας που ο ίδιος συνομολόγησε! ‘Ότι προτιμάει δηλαδή, κατά βάση, αντί να κάθεται στου Μαξίμου μιλώντας με τον Ολλάντ και τη Μέρκελ, να επιστρέψει στις λαϊκές ταβέρνες του Γαλατσίου (ή έστω στα κέντρα της Εκάλης) και να υφίσταται, το υπόλοιπο της ζωής του, το μίσος ή την περιφρόνηση μιας όχι ευκαταφρόνητης μερίδας του ελληνικού λαού – γιατί βέβαια όλα τα όνειρα, και τα καλά και τα κακά έχουν ένα τέλος και κάποτε όλοι συνέρχονται από το σοκ, όσο βαρύ κι αν είναι. (Στον ίδιο, οι μοιραίοι φίλοι και σύμβουλοι που εμπιστεύτηκε του λένε ότι πρέπει να συνεχίσει στο τιμόνι, ότι είναι κάτι μεταξύ Μιτεράν και Ντε Γκωλ. ‘Οτι είναι ο νέος «Ανδρέας Παπανδρέου», λες και είναι δυνατόν, ότι γνώμη να έχει κανείς για τον Ανδρέα και το ΠΑΣΟΚ και τον τεράστιο ρόλο που έπαιξαν, καλό και κακό στην Ελλάδα, να τους ανάγει, απλά και μόνο, σε μια συλλογή κόλπων και επιτυχημένων εξαπατήσεων!).

Ακόμα κι αν ο φουκαράς ‘Ελληνας πολίτης, που δέχεται αλλεπάλληλους πολιτικούς και επικοινωνιακούς βομβαρδισμούς, προτού δεχτεί τα οικονομικά πυρά του Τρίτου και φαρμακερού Μνημονίου, δεν τα πιστέψει όλα αυτά, τι συμπέρασμα θα βγάλει; ‘Όλα είναι «παιγμένα», δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, άρα ας κυττάξω πως θα επιβιώσω, δεν έχει καν νόημα να ψηφίσω, άντε το πολύ πολύ να πάω να ρίξω ψήφο στον Λεβέντη, που ξαφνικά έγινε ο αγαπημένος των ολιγαρχικών media. Και επειδή η «αυτοκρατορία» είναι πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα, πιθανώς εδρεύουσα σε αθηναϊκό ξενοδοχείο, μας ακούει και αντιδρά στο παραμικρό συμβάν. Ρίξανε στο διαδίκτυο και την εσφαλμένη πληροφορία ότι οι εκλογές είναι άκυρες αν συμμετάσχει κάτω του 50% για να φουσκώσουν την αποχή.

Επικοινωνία στην εποχή του ολοκληρωτισμού

Το επικοινωνιακό σήμα του Τσίπρα και η όλη χρήση του ανδρός ως του ισχυρότερου όπλου εναντίον της ίδιας της παράταξής του και του έθνους του, είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της πολιτικής τεχνολογίας όλων των εποχών. Αυτά, σημειωτέον, δεν μπορούν να τα φτιάξουν ούτε ‘Ελληνες εξ Ελλάδος επικοινωνιολόγοι, ούτε «στρατηγοί» τύπου Φλαμπουράρη και Δραγασάκη. Προφανώς έχουμε πιθανότατα εδώ τους ίδιους συγγραφείς του Καστελόριζου, του διαγγέλματος Αναστασιάδη στην Κύπρο και ορισμένων ομιλιών Σαμαρά.

Είναι πολύ επιτυχείς, πρέπει να το αναγνωρίσουμε. Την ημέρα που ο Τσίπρας γύρισε από τις Βρυξέλλες έχοντας συνθηκολογήσει και έδωσε συνέντευξη στην ΕΡΤ, η κόρη μιας γνωστής μου την πήρε τηλέφωνο και της είπε: «Μαμά με έπεισε. Ξέρω ότι κάνω λάθος. Σε πήρα να μου εξηγήσεις γιατί κάνω λάθος»!

Το κεντρικό «στρατήγημα» της επικοινωνίας Τσίπρα στηρίζεται στο να βάλει το ασυνείδητο των πολιτών ενώπιων του εξής διλήμματος: «Προτιμάτε να διατηρήσετε ζωντανή την ελπίδα σας ή προτιμάτε να βυθιστείτε στην απελπισία». (Αυτό βέβαια χρειάζεται για να λειτουργήσει απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής λύσης, και αυτός ήταν ένας από τους λόγους που οι εκλογές έπρεπε να γίνουν γρήγορα, προτού επιχειρήσουν τυχόν οι αντιμνημονιακοί τη συγκρότηση κάπως αξιόπιστου εναλλακτικού πόλου και προτού προλάβουν να γίνουν αισθητές οι συνέπειες της συνθηκολόγησης. Παρεμπιπτόντως, αν ο Τσίπρας πίστευε ότι θα πάρει ικανοποιητική ρύθμιση για το χρέος γιατί δεν περίμενε να κάνει μετά τις εκλογές;)

‘Ένα υποπαράγωγο αυτού του διλήμματος είναι το «ευρώ ή δραχμή;». Το ασυνείδητο του πολίτη μεταφράζει αμέσως το δίλημμα σε «συμμετοχή σε ένα ισχυρό αν και πολύ σκληρό ευρωπαϊκό κλαμπ ή επιστροφή σε ένα χρεωκοπημένο κράτος». Χρειάζεται πολύ τέχνη και πολύ δουλειά από τους αντιπάλους της άποψης αυτής.

Η χρησιμοποιούμενη μέθοδος επιδιώκει να ενεργοποιήσει τον κλασικό αγχολυτικό μηχανισμό του ανθρώπου, που τον κάνει να ξυπνάει όταν βλέπει εφιάλτες. Οι εφιάλτες όμως των Ελλήνων είναι στην εξωτερική πραγματικότητα, όχι στο μυαλό τους. Είναι τέτοιο το σοκ που έχουν υποστεί, είναι τέτοια η έκταση της πανωλεθρίας και της προδοσίας, που δεν θέλουν να την αντιμετωπίσουν διανοητικά και δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν συναισθηματικά. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να αντιδράσουν. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι άνθρωποι συχνά καταφεύγουν στην τακτική της στρουθοκαμήλου, απωθούν δηλαδή την πραγματικότητα. Κοροϊδεύουν τον εαυτό τους για να μην τρελλαθούν.

Το ίδιο κόλπο βασικά χρησιμοποιούν στις διαφημιστικές τους καμπάνιες οι πιο έξυπνες καπνοβιομηχανίες. Χρησιμοποιούν τις προειδοποιήσεις για τις βλαβερές συνέπειες του καπνού για να σπρώξουν στο κάπνισμα. ‘Ολοι οι καπνιστές ξέρουν ότι, πίσω από τα χαμόγελα των καπνιστών στις διαφημίσεις, υπάρχει πιθανότατα ο ‘Αγιος Σάββας και το νεκροταφείο. Το πρώτο που θα κάνουν αν πάει να τους περάσει σοβαρά από το μυαλό μια τέτοια ιδέα είναι βέβαια να τη διώξουν και να ανάψουν τσιγάρο.

Αυτός είναι ο βασικός ψυχικός μηχανισμός που προκαλεί και συντηρεί αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές στον άνθρωπο, όπως το σύνδρομο της Στοκχόλμης, οι εξαρτήσεις από ουσίες, η «παθητική αυτοκτονία» σε ακραίες περιπτώσεις, η έλξη της πόρνης προς τον εκμεταλλευτή της και των Ελλήνων προς τα κόμματά τους!

‘Εχουμε γίνει εμείς οι ‘Ελληνες τα ποντίκια σε ένα μεγάλο πείραμα στην ευρωπαϊκή ιστορία, πως να πείσουν δηλαδή ένα ολόκληρο έθνος να αυτοκτονήσει από μόνο του, γιατί περί αυτού πρόκειται.

Αν αυτή είναι χοντρικά η μέθοδος ψυχολογικού πολέμου, πως μπορούμε να αντιδράσουμε, ποιες πολιτικές ή άλλες πρωτοβουλίες μπορούν να βοηθήσουν; Ποιο είναι το αντίδοτο; Μερικές σκέψεις μας θα μοιραστούμε με τους αναγνώστες σε επόμενο άρθρο.

27 Αυγούστου 2015

Konstantakopoulos.blogspot.com

"Πορδές στον άνεμο"

Μπορεί να έχασε η πολιτική,αλλά κέρδισε η ποίηση!

Κουράκειος ποίησις

 

Αποχαιρετισμός σε έναν υπουργό που φεύγει

(Αυτή)- Τι είναι ο κόλπος μου;

(Αυτός)- Είναι μια σύριγγα χωρίς το έμβολο που καλεί το φαλλό να
τρυπηθούν μαζί από την πρέζα του έρωτα

(Αυτή)- Σύριγγα, ή σήραγγα;

(Αυτός)- Σήραγγα που ανακαλεί κεκοιμημένους κωδωνοκρούστες

(Αυτή)- Κεκοιμημένους ή ταριχευμένους;

(Αυτός)- Όλοι οι φαλλοί είναι ταριχευμένα ξόανα που νοτίζονται απ’ το
νόστο της μήτρας

(Αυτή)- Της δικής μου μήτρας;

(Αυτός)- Της δικής σου. Εσύ γεννήθηκες απ’ τη δική σου μήτρα

(Αυτή)- Εγώ γεννήθηκα απ’ τη δ ι κ ή μ ο υ μήτρα

Το παραπάνω ποίημα δημοσιεύεται στην προσωπική ιστοσελίδα του αναπληρωτή υπουργού Παιδείας, κ. Τάσου Κουράκη.

(http://kourakis.gr/%CE%99%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD/%CE%94%CE%B1%CF%87%CF%84%CF%85%CE%BB%CE%BF%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%AD%CF%82, τελευταία επίσκεψη: 22/8/2015).

Επειδή εξ όσων πληροφορούμαι πολλοί συνάδελφοι φιλόλογοι, αναγνωρίζοντας τη μεγάλη του λογοτεχνική αξία, και προκειμένου να τιμήσουν τον Υπουργό για την προσφορά του στην Παιδεία και τα ελληνικά γράμματα, έχουν προγραμματίσει να διδάξουν το συγκεκριμένο ποίημα το επόμενο σχολικό έτος στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, θεώρησα καλό να συμβάλω κι εγώ στην ερμηνευτική προσέγγισή του.

Από άποψη μορφής το ποίημα αποτελεί έναν διάλογο με σύντομες φράσεις μεταξύ ενός ανώνυμου ζευγαριού (αυτός και αυτή), που συμβολίζει το αιώνιο ζευγάρι άντρα και γυναίκας. Οπωσδήποτε έχουμε να κάνουμε με μία συντηρητική επιλογή, που καθιστά το ποίημα κατάλληλο για διδασκαλία στο σχολείο καθώς έχουν αποκλειστεί άλλες επιλογές όπως τα ζεύγη: αυτός-αυτός και αυτή – αυτή. Τολμηρό και θαρραλέο οπωσδήποτε το εγχείρημα καθώς κινδυνεύει να του αποδοθεί, εκτός από σεξισμός και ομοφοβία. Σε αντιστάθμισμα όμως επισημαίνουμε την άκρως φεμινιστική επιλογή να ανοίγει και να κλείνει το ποίημα «αυτή», δηλαδή όλα εκκινούν και τελειώνουν με τη γυναίκα! Πρόκειται για ένα θαυμάσιο μήνυμα για τη νέα γενιά που συνοψίζει όλη τη μητριαρχική παράδοση των αρχαίων πολιτισμών και του νεοτερικού κινήματος της γυναικείας χειραφέτησης.

Η διαλογική μορφή επίσης προσδίδει θεατρικότητα στον στίχο, αποτελώντας μία δραματική σκηνική εικόνα. Κι αυτό χωρίς να εμφανίζεται ο ίδιος ο ποιητής με τη δική του «φωνή». Αποσύρεται διακριτικά και αφήνει τους ήρωές του να διαλεχθούν. Άλλο ένα ουσιαστικό για τη σχολική εκπαίδευση μάθημα δημοκρατίας, ανεκτικότητας και αναζήτησης της αλήθειας μέσα από τον ειλικρινή διάλογο.

Το πόσο ειλικρινής είναι ο διάλογος είναι εμφανέστατο και οπωσδήποτε συγκινητικά αφοπλιστικό.

«Τι είναι ο κόλπος μου;» ρωτάει αυτή. Συγνώμη, ρωτώ απευθυνόμενη στους άντρες αναγνώστες, σας έχει κάνει ποτέ η ερωτική σας σύντροφος τόσο ειλικρινή ερώτηση; (εκτός βέβαια εάν πρόκειται για σκηνή σε γυναικολόγο, αλλά και πάλι το ερώτημα δεν θα ήταν αυτής της μορφής, ώστε να επιζητεί μία απάντηση με κατηγόρημα: «ο κόλπος σου είναι αυτό ή το άλλο» ή «τι μαλακίες μού λες τώρα!» Θα ήταν της μορφής: «τι έχει ο κόλπος μου» ή «τι βλέπετε στον κόλπο μου», συγνώμη εάν δεν αποδίδω με ακρίβεια τον πιθανό διάλογο, η καθεμιά μας έχει τις δικές της εμπειρίες από τους γυναικολόγους. Τι απάντηση αναμένει αυτή που υποβάλει ένα τέτοιο ερώτημα; Προφανώς ένα επίθετο, που η πτωχή μου φαντασία και η πεζή μου έκφραση μαζί με την εμφανή σεμνοτυφία μου, δεν επιτρέπουν να διατυπώσω. Τα πρώτα, ωστόσο, λόγια του άντρα του ποιητικού μας διαλόγου αποτελούν έναν ευχάριστο αιφνιδιασμό: αντί ενός ξερού επιθέτου, ρομαντικού ή σεξιστικού, βάναυσου ή κοσμητικού, ακολουθεί μία σύνθετη φράση με τρεις προτάσεις καθ’ υπόταξη: καθώς μετά την κύρια που συμπυκνώνει το νόημα: «είναι μία σύριγγα», ακολουθούν δύο εξαρτημένες προτάσεις. Τέτοιος εκφραστικός πλούτος για να περιγραφεί ο κόλπος της γκόμενας! «Σύριγγα» λοιπόν, (συμπέρασμα που αναφέρεται προφανώς στη διάμετρο του κόλπου, αλλά μάλλον βεβιασμένο και οπωσδήποτε προ της οπτικής επαφής ή της ψηλάφησης) καθώς, όπως θα δούμε, θα ανατραπεί σχεδόν αμέσως, αλλά σύριγγα «χωρίς το έμβολο που καλεί το φαλλό να τρυπηθούν μαζί από την πρέζα του έρωτα». Πρόκειται για μία εκπληκτική μεταφορική συμπύκνωση της ερωτικής πράξης και ταυτόχρονα η ερμηνεία της ως μεθυστικής, ή καλύτερα, τοξικοεξαρτησιακής εμπειρίας! Ο κόλπος ως σύριγγα από την οποία έχει αφαιρεθεί το έμβολο, μια καταπληκτική απόδοση της έλλειψης πληρότητας του γυναικείου σεξουαλικού οργάνου χωρίς την παρέμβαση, ή μάλλον την εμβολή από τον φαλό αποτελεί οπωσδήποτε δείγμα υψηλής ποιητικής αισθητικής αλλά και εκφραστικής ακρίβειας.

Κι ενώ η απάντηση ικανοποιεί κάθε εραστή και ερωμένη που ποθούν αυτή την πληρότητα έρχεται και πάλι μία ερώτηση από «αυτήν» για να ανατρέψει τις ισορροπίες και να διαψεύσει όσους επιπόλαια θεώρησαν πως το ποίημα είναι δυνατόν να ακολουθεί την πεπατημένη καταφεύγοντας σε χιλιοειπωμένες κοινοτοπίες περί πληρότητας στον έρωτα:

«Σύριγγα ή σήραγγα;» Η ερώτηση πέφτει σαν βόμβα καθώς αυτομάτως σχηματίζεται στο μυαλό του αναγνώστη η αβυσσαλέα διαφορά της διαμέτρου των δύο σωληνοειδών αντικειμένων που αναφέρονται στον κόλπο.

Ο ευθύς και ειλικρινής εραστής δεν θα χαριστεί προκειμένου να ευχαριστήσει την ερωμένη του μ’ ένα συμπαθητικό μεν αλλά τόσο κραυγαλέο ψέμα: ο κόλπος της, όπως τώρα αποκαλύπτουν οι αδιάψευστοι μάρτυρες των αισθήσεων της όρασης και της αφής καθώς παράλληλα με τον διάλογο εξελίσσονται και οι περιπτύξεις, είναι σήραγγα! Με κόλπο σήραγγα, δεν τη λες και παρθένα πάντως! Μία σήραγγα όμως που ανακαλεί, δηλαδή ξυπνά, αφυπνίζει, «κεκοιμημένους κωδωνοκρούστες», άλλη μία εμπνευσμένη μεταφορική απόδοση της σεξουαλικής ανατομίας του άντρα! Κεκοιμημένους λόγω προφανώς της παρατεταμένης περιόδου αγαμίας του εραστή, όπως ο ίδιος αφοπλιστικά παραδέχεται για να δεχτεί όμως ακόμη ένα αμείλικτο ερώτημα, πάντα από την ανατρεπτική γυναίκα: «κεκοιμημένους ή ταριχευμένους;», δηλαδή απλώς σε κατάσταση ύπνωσης για τους λόγους που αναφέρθηκαν ή ολότελα νεκρούς και πλέον κατάλληλους μόνον για μαθήματα ανατομίας σε εργαστήριο ιατρικής σχολής;

Η απάντηση όχι απλώς αιφνιδιάζει ευχάριστα, όπως κάθε στίχος με υψηλή αισθητική αξία, αλλά και αποστομώνει όσους βιάστηκαν και πάλι να εξάγουν βεβιασμένα και καταδικαστικά συμπεράσματα για την σεξουαλική προπαρασκευή του εραστή:

«Όλοι οι φαλλοί είναι ταριχευμένα ξόανα που νοτίζονται απ’ το
νόστο της μήτρας». Παρακαλώ να διαβαστεί δύο φορές με τονισμένη κάθε λέξη ξεχωριστά. Δεν έχουμε να κάνουμε απλώς μ’ έναν συνηθισμένο διάλογο, απελευθερωμένων έστω, εραστών, όπως ίσως να υπέθετε αρχικώς κανείς και πάλι εντελώς επιπόλαια. Εδώ κάθε λέξη έχει τη σημασία της και ταυτόχρονα αποτελεί η ίδια και σημαίνον και σημαινόμενο. Να επισημάνουμε το απίστευτο εκφραστικό εύρημα του νοτίσματος που αποδίδει με τέτοια, υπαινικτική μεν αλλά σαφή ακρίβεια την υγρασία που παράγεται στο πλαίσιο της ανταλλαγής βιολογικών υγρών κατά την σεξουαλική πράξη, αλλά, προσοχή! δεν περιορίζεται εκεί καθώς αφορά κάτι πιο μόνιμο και σταθερό: τον νόστο, την επιθυμία της επιστροφής στη μήτρα. Εδώ ο Φρόιντ έχει ήδη ανατριχιάσει γλυκά μέσα στον τάφο του!

Η μήτρα, αρχή των πάντων, αποτελεί το… τέλος του ποιήματος σε μία σκόπιμη κυκλική αναφορά στην αιώνια επιστροφή για να θυμηθούμε και τον Νίτσε. Προερχόμαστε από μήτρα και επιθυμούμε διαρκώς να επιστρέφουμε σε αυτήν! Απλώς υποκλινόμαστε!

Αρσινόη Πλαπούτα, φιλόλογος

Θέμα: Κάποιος ήταν κομμουνιστής...........

Θέμα: Κάποιος ήταν κομμουνιστής...........

Ένα βίντεο από έναν καλιτέχνη που έφυγε νωρίς (το 2003). Περιγράφει τον κύκλο που έκλεισε και προβάλει την ανάγκη να ανοίξει ο νέος.
Τα τελευταία λόγια είναι εκείνα που συγκινούν, ευαισθητοποιούν και επαναφέρουν το όραμα στο νου μας.



https://www.youtube.com/watch?v=S9yiePFNWqw

ΜΕ ΛΟΓΙΑ!!

Η λίστα με τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που απαλλάσσονται από τον Φ.Π.Α.

Η λίστα με τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που απαλλάσσονται από τον Φ.Π.Α.
(είπατε κατι;)

1 ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΕΛΛΑΔΑΣ

2 ΑMERICAN COMMUNITY OF ATHENS INC
3 ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ
4 ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
5 ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
6 ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ΑΝΑΤΟΛΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
7 ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ
8 ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΓΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ
9 ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΔΕΛΑΣΑΛ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
10 ΙΣΡΑΗΛΙΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
11 ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΙΩΑΝΝΑ Δ' ΑΡΚ
12 ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΟΥΡΣΟΥΛΙΝΩΝ
13 ΛΕΟΝΤΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
14 ΛΕΟΝΤΕΙΟ ΛΥΚΕΙΟ ΠΑΤΗΣΙΩΝ
15 ΛΙΒΥΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 17ΗΣ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΕΚΤΟ
16 ΠΟΛΩΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
17 ST.CATHRINE BRITISH EMBASSY
18 ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ
19 ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
20 ΕΛΛΗΝΟΓΑΛΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ
21 ΙΤΑΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΘΗΝΩΝ
22 ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ
23 ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΓΥΜΝΑΣΙΟ-ΛΥΚΕΙΟ)
24 KATIPUNAN PHILLIPINES CULTURAL ACADEMY
25 ΙΡΑΝΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ
26 ΚΑΝΑΔΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Η κατάρρευση

Η κατάρρευση

Φτάσαμε λοιπόν μετά από 3 μνημόνια στο πρωτοφανές: Να παραιτείται η κυβέρνηση, να προκηρύσσει εκλογές αλλά να μην επιχαίρει για την εξέλιξη αυτή ουδείς από την αντιπολίτευση, απεναντίας να την επικρίνουν κιόλας.

του Γιάννη Μακριδάκη

 

Αυτό συμβαίνει φυσικά επειδή έχουν καταπέσει πλέον οι μάσκες και έχει φανεί πεντακάθαρα ότι δεν υπάρχει πια καμία διαφορά μεταξύ των παλαιών και των άρτι μεταλλαγμένων της επενδυτικής αριστεράς, αφού όλοι μαζί αντάμα πια, σε μια Βουλή εθνικής συμφιλίωσης για πρώτη φορά μετά τον Εμφύλιο, ψήφισαν τη νέα συμφωνία εκπόρνευσης της Ελλάδας και συμπεριφέρονται σαν οι νεοφιλελεύθερες χυδαίες και ανόητες πολιτικές που υπηρετούν, να αποτελούν ακραία φυσικά φαινόμενα, θεομηνίες, όπως αρέσκονται να τα αποκαλούν, οι δε ίδιοι να επιθυμούν μάλλον ρόλο όσο το δυνατόν πιο αφανή και όχι διαχειριστικό στην τελική αυτή ευθεία της πλήρους εξαθλίωσης της πλειονότητας των πολιτών, οπότε οι εκλογές προφανώς διαταράσσουν την προσωπική βολή στην καρέκλα και στον βουλευτικό μισθό του καθενός από δαύτους.
Φτάσαμε επίσης και σε ένα άλλο πρωτοφανές σημείο: Να απαξιώνουν, να προσβάλουν και να περιφρονούν τη Βουλή, τους πολιτειακούς Θεσμούς και το Σύνταγμα κάποιοι πολιτικοί απατεώνες αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί, οι οποίοι βέβαια εξαπάτησαν, προσέβαλαν και περιφρόνησαν χυδαία και ξεδιάντροπα πρώτα απ' όλα την πλειοψηφία των πολιτών που τους εμπιστεύτηκαν δις σε ένα εξάμηνο με την ψήφο τους.
Η επενδυτική αριστερά έπραξε δηλαδή πολύ σύντομα και απολύτως επιτυχώς αυτό που ήταν εμφανές ότι μεθόδευε ακούσια όσο και ανοήτως επί τρία συναπτά έτη μέσω της απαράδεκτης λαϊκίστικης, ανέμπνευστης και αναξιοπρεπούς πολιτικής που ασκούσε ως αντιπολίτευση: Να απογοητεύσει τους πολίτες, να τους επιβεβαιώσει την διαπίστωσή τους ότι όλοι τελικά είναι ίδιοι απατεώνες, να απαξιώσει τη δημοκρατία, να εκτοξεύσει σε επίπεδα πρωτοφανή, όπως φαίνεται, την αποχή από τις επερχόμενες εκλογές και να μετατραπεί δυστυχώς σε πρόδρομο της επερχόμενης γοργά επίσημης εγκαθίδρυσης του νεοναζισμού στο νεοελληνικό κρατίδιο.
Αυτή την ιστορική στιγμή το ελληνικό πολιτικό σύστημα αποτελείται από έναν χυλό ίδιων και απαράλλαχτων μεταξύ τους εξουσιομανών αναπτυξιολάγνων, παρόλο που ανήκουν σε καμιά δεκαριά διαφορετικά κόμματα, οι οποίοι προφανώς λόγω κομπλεξισμού και μακροχρόνιας καταναλωτικής εξηληθίωσης θέλουν να μένουν Ευρώπη με κάθε τίμημα, δίχως να βλέπουν ούτε λίγο πιο πέρα από τη μύτη τους, όπου, αν έβλεπαν, θα μπορούσαν να διακρίνουν ότι η Ευρώπη έχει αποφασίσει τα εξής ευδιάκριτα: Η Ελλάδα να αποτελεί έναν χώρο αποθήκευσης μεταναστών και προσφύγων, επίσης έναν βιομηχανικής κλίμακας ηλιακό, αιολικό και υβριδικό φορτιστή, έναν τόπο ταφής πυρηνικών και άλλων αποβλήτων της ευρωπαϊκής ανάπτυξης, μια ειδική οικονομική ζώνη με κατοίκους εξαθλιωμένους εργάτες και ένα πεδίο άντλησης και εξόρυξης πλούτου φυσικών πόρων, με ό,τι σημαίνουν όλα αυτά για το περιβάλλον, φυσικό, πολιτισμικό και ανθρωπογενές, μια αποικία χρέους εξαρτημένη πλήρως από την Ευρώπη με κατεστραμμένο τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας της αλλά και την μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, τα δε παράλιά της παραδομένα ολοσχερώς στις πολυεθνικές του τουρισμού και η δημόσια περιουσία της και οι υποδομές της λάφυρα των ευρωπαίων και ντόπιων αρπάγων.
Στον αντίποδα αυτού του πολιτικού χυλού απάτριδων μικρόνοων, εκτός από τους νεοναζί που είναι η ιστορική απόδειξη της διαρκούς έλλειψης συνειδητότητας και πολιτισμού της ανθρωπότητας ακόμα και τώρα, που νομίζει ότι είναι εξελιγμένη και ανεπτυγμένη μετά από τόσους αιώνες ζωής επί του πλανήτη, υπάρχουν και κάποιοι αριστεροί παρωχημένοι εντελώς, με αναφορές τελείως συστημικές, εγκλωβισμένοι και αυτοί στο ανόητο, ανήθικο και παρακμιακό αξιακό σύστημα του καταναλωτισμού, και οι οποίοι δεν έχουν ούτε γνώση, ούτε φυσικά πρόταση για τα σύγχρονα προβλήματα και θέματα της ανθρωπότητας και του οικοσυστήματος, αλλά παραμένουν προσκολλημένοι και αναμασούν θεωρίες περασμένων αιώνων, κάποιοι δε από αυτούς ήσαν και στην κυβέρνηση που εποίησε την τελική εκποίηση της χώρας πριν από λίγες μέρες.
Είναι προφανές λοιπόν ότι η απογοήτευση των πολιτών και η ανεπάρκεια των πολιτικών δυνάμεων οδηγούν ολοταχώς προς την τελική φάση της κατάρρευσης ενός πολιτικού συστήματος στηριγμένου στις ευτελείς αξίες τις οποίες υιοθέτησε και υπηρέτησε εντελώς ανόητα και αυτοκτονικά η σάπια από ετών νεοελληνική κοινωνία.
Μια κατάρρευση που θα συμβάλει όμως τα μέγιστα στο να αναδειχθούν και να ξεπεταχθούν κατόπιν τα νέα φυντάνια, που έχουν ήδη γεννηθεί και αναπτύσσονται με φυσικούς ρυθμούς υγιώς στη βάση της κοινωνίας. Οι άνθρωποι που όλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης οικονομικής κρίσης έχουν επαναστήσει το αξιακό τους σύστημα, έχουν συνειδητοποιήσει τη φυσική τους υπόσταση και την κλίμακα της ύπαρξής τους, έχουν αποκτήσει οικουμενική θεώρηση της ζωής τους και του ρόλου τους στο οικοσύστημα, έχουν επαναπροσεγγίσει αρμονικά τη γη, τα άλλα πλάσματα και την παραγωγή, έχουν δημιουργήσει συλλογικότητες υπεράσπισης της ζωής και του διαρκούς πλούτου της βιοποικιλότητας και των φυσικών πόρων, έχουν τελικά στρέψει την κοινωνία σε μιαν εποχή μετακαταναλωτική, πολιτισμένη, υγιώς αναπτυσσόμενη και ελεύθερη απορριμμάτων υλικών, πνευματικών και ψυχικών, απεξαρτημένη από τη λογική και την ηθική του χρήματος, μια κοινωνία που θα γεννήσει τελικά και τη νέα πολιτική πραγματικότητα.

 

http://www.thepressproject.gr/article/80633/I-katarreusi