Εθνική ανεξαρτησία και απαλλαγή από τα μνημόνια

Εθνική ανεξαρτησία και απαλλαγή από τα μνημόνια

Του Αποστόλη Αποστολόπουλου

Ο πολυτάραχος πολιτικός βίος της χώρας μας γνώρισε μόνο δύο Επαναστάσεις με ευρεία λαϊκή συμμετοχή, το 1821 και το 1940. Η Εθνική Ανεξαρτησία ήταν και στις δυο η κινητήρια δύναμη. Ο εσωτερικός, με ταξικά στοιχεία, Αγώνας, υποκινούμενος έξωθεν, ήταν και τις δυο φορές καταστροφή.

Μετά τη Γαλλική αστική Επανάσταση το 1789 και επί ένα αιώνα η εργατική τάξη έδωσε σκληρές, ταξικές, διαδοχικές μάχες, 1830-48-71, αλλά ηττήθηκε. Απροσδόκητα, όμως, στη Ρωσία, χάρη στην πολιτική ιδιοφυία του Λένιν, η μάχη δόθηκε εν ονόματι της εργατικής τάξης (οι εργάτες ήταν μόλις το 5% του πληθυσμού) και επικράτησε. Η Επανάσταση ήταν κατά κάποιο τρόπο «μικτή», είχε, δηλαδή, διακηρυκτικά, σαφή ταξική διάσταση αλλά πήρε μαζικό χαρακτήρα, με συμμετοχή λαού και στρατού, στο πλαίσιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ως επίλογος. Στον 20^ο αιώνα η Εθνική Ανεξαρτησία πήρε τα ηνία από την «αμιγώς» ταξική σύγκρουση και με σημαία τον εθνικοαπελευθερωτικό, διαταξικό, αγώνα νίκησαν λαϊκές δυνάμεις πχ στην Κίνα, στο Βιετνάμ ή στη Γιουγκοσλαβία και ανατράπηκε η αποικιοκρατία. Η «αλλαγή παραδείγματος» οφείλεται, μεταξύ άλλων, σε τρεις παράγοντες: Α) Οι Πόλεμοι (Α΄ και Β΄) ανέδειξαν τα Έθνη σε ρόλο πρωταγωνιστή και όχι τις Τάξεις, μαζικοποιώντας τους αγώνες. Β) Ο ιμπεριαλισμός αντιπαράθεσε τις ισχυρές χώρες στις αδύναμες. Γ) Και τέλος η εργατική τάξη, ηττημένη, περιορίστηκε στους συνδικαλιστικούς αγώνες, όπως διαπίστωσε ο Λένιν. Και οι τρεις παράγοντες ισχύουν απολύτως έως σήμερα.

Έκτοτε το αίτημα της Εθνικής Ανεξαρτησίας παραμένει σταθερά το κλειδί και ο πρωταγωνιστής σε κάθε αγώνα των αδύναμων και καταπιεσμένων. Ο καπιταλισμός είναι πλέον το μοναδικό, παγκόσμιο, σύστημα αλλά αυτό διόλου δεν αναιρεί το γεγονός ότι υπάρχουν ισχυροί και ανίσχυροι, Έθνη που κυριαρχούν και Έθνη που υποκύπτουν στην ισχύ των άλλων. Ιμπεριαλιστικά είναι ορισμένα καπιταλιστικά κράτη αλλά πχ ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ δεν συγκρίνεται με τον ιμπεριαλισμό της Τουρκίας και τα νέο-οθωμανικά της όνειρα. Άλλα Έθνη είναι αμυνόμενα και άλλα επιτιθέμενα. Την εποχή του Λένιν είχαν νόημα τα περί ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων επειδή οι εν λόγω Δυνάμεις ήταν περίπου ισοδύναμες, κάτι που σήμερα δεν ισχύει. Μόνο τυφλωμένοι από κάποιον μοχθηρό Θεό ή από κάποιον διαστρεβλωμένο Μαρξ δεν το βλέπουν.

Μένοντας στο πεδίο της πραγματικότητας, και όχι των επιθυμιών, όλα τα προηγούμενα καταλήγουν ότι για διαφορετικούς λόγους (που δεν είναι του παρόντος) στις Δυτικές ευρωπαϊκές κοινωνίες οι εσωτερικές, ταξικές αντιθέσεις πιέζουν αλλά δεν απειλούν το καθεστώς, στο παρόν και στο ορατό μέλλον. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι εξαίρεση του κανόνα, παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές της που την καθιστούν ρευστή, με μεγαλύτερη κινητικότητα από τις ακόμα παγιωμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Πέρα από την αναμφίβολα ορατή ικανότητα του Τσίπρα να αξιοποιεί τη συγκυρία και να συσπειρώνει οπαδούς (έστω βαρύθυμους), η ελληνική κοινωνία, απολύτως ικανή για εξάρσεις τύπου δημοψήφισμα και εξίσου έτοιμη για μεταστροφές αλά Τσίπρας, κινείται χρονίως σε χαμηλούς τόνους, με «στιγμιαία» ξεσπάσματα. Χαρακτηριστικά, το περιβόητο «εργατικό κίνημα» είναι ανίκανο να ανατρέψει ή έστω να αμφισβητήσει την, κατά την Αριστερά, «ξεπουλημένη» ηγεσία της ΓΣΕΕ. Στα ίδια χνάρια η Ισπανική κοινωνία επιμένει στον Ραχόι και στους Ciudadados ενώ οι Γάλλοι σοσιαλιστές αποδέχονται ακόμα το επιχείρημα της υπεράσπισης της «Ρεπουμπλίκ» για να μην έρθει η Λεπέν, ψηφίζοντας (τον όχι ακραία δεξιό;) Σαρκοζί. Ούτε (εξαρχής) ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το Ποδέμος, ούτε οι «πέντε αστέρες» του Γκρίλο ούτε καν το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν είναι κόμματα που σκοπεύουν, ευθέως ή εμμέσως, στην ανατροπή του καθεστώτος. Είναι άλλης τάξεως ζήτημα η ανατροπή της σημερινής πολιτικής των κυρίαρχων ελίτ, ειδικότερα της γερμανικής, και άλλο η ανατροπή των ίδιων των ελίτ, δηλαδή η καθεστωτική αλλαγή. Ούτε υπάρχει κάποιος μοιραίος και αναπόφευκτος αυτοματισμός που οδηγεί από την αλλαγή πολιτικής στην ανατροπή των ελίτ, σε καθεστωτική ανατροπή. Γνωρίζουμε ότι ο ίδιος Φαραώ διοικούσε και στην εποχή των παχιών και στην εποχή των ισχνών αγελάδων. Η Εθνική Ανεξαρτησία δεν συνδέεται με συγκεκριμένο κοινωνικό καθεστώς δεδομένου ότι, όπως επίσης γνωρίζουμε, τη ζητούσαν πχ οι δεξιότατοι Πολωνοί επί υπαρκτού και αυτήν υπερασπίζονταν ο Κάστρο και τόσοι άλλοι.

Η Αριστερά εκτός ΣΥΡΙΖΑ δεν θέτει ως κεντρικό ζήτημα την Εθνική Ανεξαρτησία και συνεπώς δεν αρθρώνει όλα τα άλλα γύρω από αυτό το αίτημα. Παρά το ότι είναι προφανές ότι τα Μνημόνια πλήττουν ευθέως την εθνική κυριαρχία με άμεσες και ορατές συνέπειες και στην Οικονομία πχ την πώληση των περιφερειακών αεροδρομίων έναντι πινακίου φακής. Η εκτός ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά δεν αντιλαμβάνεται ότι η Παγκοσμιοποίηση είναι ο Διεθνισμός του καπιταλισμού (όπως το προβλέπει ο Μαρξ στο Μανιφέστο) όπου ο πιο ισχυρός ιμπεριαλισμός, των ΗΠΑ σήμερα, πνίγει όλους τους άλλους, ιμπεριαλιστές ή όχι, τους ισοπεδώνει, τους μετατρέπει σε άμορφο χυλό. Η έννοια της Υπερδύναμης, του μονοπολικού Κόσμου, είναι ότι ο Κρόνος τρώει ανενόχλητος τα παιδιά του, τους όμοιους και τους ανόμοιους. Ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Φρανσουά Φιγιόν εξομολογήθηκε πρόσφατα στον πρώην υπουργό Φιλίπ ντε Βιλλιέ ότι στόχος της Παγκοσμιοποιημένης ελίτ είναι να πλήξει την εθνική ομοιογένεια των Εθνών-Κρατών (βλ agoravox.tv), οπότε το προσφυγικό κύμα που πλημμυρίζει την Ευρώπη ήρθε ως «μάννα εξ ουρανού». Το ότι πέφτει επί της κεφαλής μας όχι ως σωτηρία αλλά ως απειλή επιβεβαιώνει το γνωστό «ουαί τοις ηττημένοις».

 

Ανάρτηση από: http://iskra.gr

ΙΤΑΛΙΑ: ΒΙΑΙΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

«No buona scuola» βροντοφώναξαν χιλιάδες κόσμου στα εκπαιδευτικά συλλαλητήρια που πραγματοποιήθηκαν σε ολόκληρη την Ιταλία. Μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί οι οποίοι αυτοοργανώθηκαν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα και το hashtag #nobuonascuola (όχι στο καλό σχολείο) διαδήλωσαν την αντίθεση τους στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που προσπαθεί να επιβάλει η κυβέρνηση Renzi.

Εκπαιδευτικά συλλαλητήρια πραγματοποιήθηκαν στη Ρώμη, το Τορίνο, τη Μπολόνια και την Πίζα. Στη Ρώμη οι διαδηλωτές πέταξαν κόκκινες μπογιές στο κτίριο του υπουργείου Παιδείας όταν ζήτησαν να συναντηθούν με τον υπουργό αλλά τους είπαν ότι λείπει, ενώ στη Μπολόνια η πορεία διαλύθηκε βίαια από τα ΜΑΤ.

Φοιτητές, εκπαιδευτικοί, μαθητές κατηγορούν την κυβέρνηση ότι προτίθεται να ιδιωτικοποιήσει την δωρεάν δημόσια παιδεία που παρέχεται σήμερα αποκλείοντας την πρόσβαση των φτωχών στην εκπαίδευση και να μετατρέψει τα σχολεία σε εργοστάσια για την αγορά εργασίας. Οι μεταρρυθμίσεις που θα εφαρμόσει ο νέος νόμος «καλό σχολείο»,που ψηφίστηκε τον περασμένο Ιούλιο μετά από τρεισήμισι μήνες επεισοδιακών κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων, θα αλλάξει μεταξύ άλλων και τον τρόπο διαχείρισης των σχολείων. Ο διευθυντής μετατρέπεται σε έναν σούπερ μάνατζερ με υπερεξουσία μιας και ο νόμος του παρέχει τη δυνατότητα να επιλέγει διδακτικό προσωπικό, να καθορίζει τα κριτήρια επιβράβευσης των ικανότερων διδασκόντων, να αξιολογεί τους νεοδιόριστους, να πριμοδοτεί τους ικανότερους με μισθολογικό μπόνους, να αναθέτει αρμοδιότητες και να ορίζει ως στενούς συνεργάτες του έως και το 10% των εκπαιδευτικών της σχολικής μονάδας.

Το σχολείο, σύμφωνα με το νέο νόμο, θα πρέπει να εναρμονιστεί στα επιχειρηματικά πρότυπα. Οι σχολικές μονάδες θα μπορούν να δεχτούν ιδιωτικές δωρεές, να συνομολογούν συμβάσεις, ή να συμμετέχουν σε κοινοπραξίες για την απόκτηση αγαθών και υπηρεσιών. Η ρύθμιση όμως που καταργεί την κεντρική διαχείριση της εκπαίδευσης και την ευθύνη του κράτους, είναι αυτή που δίνει τη δυνατότητα του διευθυντή να παίρνει αποφάσεις όχι μόνο για τη μισθοδοσία των καθηγητών αλλά και το διδακτικό πρόγραμμα. Αυτό σημαίνει ότι τα σχολεία της χώρας δεν θα έχουν ενιαίο πρόγραμμα σπουδών, αλλά το καθένα θα καταρτίζει το δικό του ανάλογα με τις δυνατότητες του. Μέτρο που ενισχύει όπου έχει εφαρμοστεί τηνταξικότητα της εκπαίδευσης. 

Ο διευθυντης θα έχει το δικαίωμα να ακυρώνει τη σύμβαση των νεοπροσληφθέντων που δε θα περνούν το δοκιμαστικό έτος, αγνοώντας τα συνδικάτα και τις συμβάσεις εργασίας. Οι «μεταρρυθμίσεις» αυτές της κυβέρνησης Renzi εντάσσονται, όπως ισχυρίζονται οι συνδικαλιστικές οργανώσεις, «στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής παραβίασης των επαγγελματικών δικαιωμάτων, προς όφελος μιας απολυταρχικής και προσωποκεντρικής αντίληψης».

Ο Ρέντσι ως Μάργκαρετ Θάτσερ όπως τον ζωγράφισε ο Mauro Biani για την Il Manifesto

Η κινητικότητα αλά… Ιταλικά υποχρεώνει χιλιάδες εκπαιδευτικούς να μετακινηθούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους με την απειλή της διαγραφής από τους πίνακες. «Όσοι κάνουν λόγο περί εκτοπισμού είναι σαν να χαστουκίζουν τους τόσους άνεργους νέους, που είναι αναγκασμένοι να μεταναστεύσουν για να βρουν δουλειά» δηλώνει ο υφυπουργός Παιδείας, Davide Faraone.

Το νέο σχολείο που οραματίζεστε «θα διδάσκει σε μαθητές και διδάσκοντες θεμελιώδεις έννοιες το σύγχρονου καπιταλιστικού τρόπου ζωής, όπως η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα» απαντούν οι εκπαιδευτικοί.

 

http://360pedia.gr/italia-biaies-sygkrouseis-kai-anatropes-sthn-ekpaideysh/

Νούτσιο Ορντινε: Η χρησιμότητα του άχρηστου

Νούτσιο Ορντινε: Η χρησιμότητα του άχρηστου

 

Συνέντευξη του Ιταλού Φιλόσοφου Νούτσιο Όρντινε, στον Αναστάση Βιστωνίτη.

Από την ιστοσελίδα του Βήματος

Τον κώδωνα του κινδύνου για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την Παιδεία και τον πολιτισμό εξαιτίας της υποβάθμισης των ανθρωπιστικών σπουδών κρούει ο διακεκριμένος συγγραφέας, ακαδημαϊκός δάσκαλος και μελετητής της Αναγέννησης Νούτσιο Ορντινε που αύριο στις 7 μ.μ. θα δώσει διάλεξη στο Μέγαρο Μουσικής σε συνεργασία με το Κοινωφελές Ιδρυμα Κοινωνικού και Πολιτιστικού Εργου (ΚΙΚΠΕ) με θέμα Σε τι είναι χρήσιμη μια άχρηστη γνώση και μεθαύριο στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Επκοινωνήσαμε μαζί του και μας παραχώρησε τη συνέντευξη που ακολουθεί με τη βοήθεια της μεταφράστριάς του Μαρίας Σπυροπούλου. Το βιβλίο του Νούτσιο Ορντινε Η χρησιμότητα του άχρηστου κυκλοφόρησε με μεγάλη επιτυχία σε 18 γλώσσες. Στα ελληνικά από την Αγρα σε μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη.

Στο βιβλίο σας «Η χρησιμότητα του άχρηστου» προειδοποιείτε για τους κινδύνους από την υποβάθμιση των ανθρωπιστικών σπουδών. Οσοι όμως λαμβάνουν τις αποφάσεις δεν ενδιαφέρονται για το πρόβλημα. Τι θα πρέπει να γίνει;

«Είμαστε ενώπιον μιας επιδημίας που εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό ακριβώς το καλοκαίρι προκάλεσε κατακραυγή στην Ιαπωνία μια επιστολή του υπουργού Παιδείας Χακουμπούν Σιμομούρα με την οποία ζητούσε από τους πρυτάνεις να κλείσουν ή να μετατρέψουν τα τμήματα εκείνα που δεν είναι “χρήσιμα” έτσι ώστε να δυναμώσουν μόνο οι φυσικές και τεχνολογικές επιστήμες. Πρόκειται για πολιτική επιλογή που μπορεί να οδηγήσει στην πολιτιστική αυτοκτονία. Σήμερα, δυστυχώς, θεωρούνται “άχρηστες” οι γνώσεις που δεν ευνοούν άμεσα κέρδη. Ομως συχνά ο κόσμος των πανεπιστημιακών έχει αποδεχθεί την κατάσταση και παρατηρεί παθητικά αυτή την πτώση. Να γιατί αποφάσισα να γράψω αυτό το “Μανιφέστο”. Πρέπει να αντιδράσουμε πριν να είναι πολύ αργά».

Φαίνεται πως ό,τι αποκαλούμε ολοκληρωμένη εκπαίδευση ανήκει στο παρελθόν. Η εξειδίκευση προέχει. Η εικόνα, όπως την περιγράφετε, είναι σκοτεινή. Πώς μπορούμε να την αντιστρέψουμε;

«Με τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις πολλές χώρες προσπαθούν να “επαγγελματοποιήσουν” τα προγράμματα σπουδών στα σχολεία και στα πανεπιστήμια. Ζητάνε από μαθητές που έχουν μόλις κλείσει τα 13 τους χρόνια να επιλέξουν ένα επάγγελμα και να συνεχίσουν τη φοίτησή τους σκεπτόμενοι μόνο τη θέση εργασίας. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η υποταγή της Παιδείας και της εκπαίδευσης στις απαιτήσεις της αγοράς είναι μια ήδη χαμένη μάχη. Πώς μπορεί κανείς να εναρμονίσει την ταχύτητα των μεταβολών της αγοράς με τους αργούς χρόνους της εκπαίδευσης; Ετσι όχι μόνο δεν λύνεται το πρόβλημα της απασχόλησης, αλλά υπάρχει κίνδυνος να διαφθαρούν οι φοιτητές που εγγράφονται στο πανεπιστήμιο με την επιθυμία να αποκτήσουν ένα πτυχίο για να κερδίσουν χρήματα. Κανένα επάγγελμα δεν μπορεί να ασκηθεί συνειδητά χωρίς γενική παιδεία. Δεν σπουδάζει κανείς για να αποκτήσει ένα κομμάτι χαρτί που θα εξαργυρώσει στην αγορά εργασίας».

Εκπαίδευση, λογοτεχνία, σπουδή των κλασικών… Ομως οι σπουδαστές σήμερα έχουν τόσα αντικείμενα με τα οποία θα πρέπει να ασχοληθούν και τόση γνώση που πρέπει να απορροφήσουν ώστε δεν τους μένει χρόνος να διαβάσουν τους κλασικούς – ούτε καν τους σύγχρονους συγγραφείς.

«Σε μια εξαιρετική ομιλία του Ευγένιου Ιονέσκο, ο σπουδαίος δραματουργός περιγράφει την τραγική συνθήκη του σύγχρονου ανθρώπου: που τρέχει, που δεν “έχει χρόνο” για “άχρηστα” πράγματα, διότι σκέφτεται μόνο το κέρδος. Με τον ανόητο στόχο να γίνει το διάβασμα πιο εύπεπτο για να πάρουν γρήγορα το απολυτήριό τους οι μαθητές και το πτυχίο τους οι φοιτητές, τα σχολικά προγράμματα και τα προγράμματα σπουδών των πανεπιστημίων έχουν μειώσει στο ελάχιστο το διάβασμα των κλασικών συγγραφέων: οι μαθητές και οι φοιτητές διαβάζουν περιλήψεις, ιστορίες της λογοτεχνίας, επεξηγηματικά κείμενα για έργα τα οποία δεν έχουν διαβάσει ποτέ. Πώς μπορεί όμως ένας νέος να αγαπήσει τον Ομηρο όταν διαβάζει μια περίληψη της Οδύσσειας; Μόνο διαβάζοντας την Οδύσσεια με τη βοήθεια ενός γεμάτου πάθος καθηγητή οι μαθητές και οι φοιτητές μπορούν να αντιληφθούν ότι η εμπειρία του ταξιδιού του Οδυσσέα είναι κάτι που αφορά τη ζωή μας. Γι’ αυτό θεωρώ ότι ο ρόλος του καθηγητή είναι ιδιαίτερα σημαντικός. Ενας καθηγητής που δεν διδάσκει με πάθος δεν μπορεί να μεταδώσει πάθος. Στα σχολεία και στα πανεπιστήμια οι καθηγητές γίνονται γραφειοκράτες: περνούν τον χρόνο τους συμπληρώνοντας έγγραφα και πηγαίνοντας σε συνελεύσεις κάθε είδους, ξεχνώντας πως ένας καλός καθηγητής πρέπει πρώτα απ’ όλα να είναι ένας ακούραστος μαθητής και ένας γεμάτος πάθος δάσκαλος».

Η εξειδίκευση είναι η τάση των σημερινών κοινωνιών που ορίζονται από το χρήμα. Αυτό αλλάζει τη σχέση μας με τον κόσμο – και πώς;

«Σε μια κοινωνία όπου μετρούν μόνο τα χρήματα, ένα σφυρί αξίζει περισσότερο από ένα ποίημα ή ένα κουτάλι από έναν πίνακα. Εχουμε χάσει κάθε ενδιαφέρον για το αφιλοκερδές. Κατά συνέπεια και την αγάπη για τα πράγματα που κάνουν την καρδιά μας να πάλλεται. Ο Μονταίνιος μας θυμίζει ότι δεν είναι η κατοχή των πραγμάτων που κάνει ευτυχισμένο τον άνθρωπο αλλά η απόλαυσή τους. Αν ένα μουσείο ή μια αρχαιολογική ανασκαφή παράγουν κέρδος δεν είναι κακό. Μπορεί όμως η αξία του Κολοσσαίου ή του Παρθενώνα να υπολογιστεί με βάση τα έσοδα; Κι αν ένα πολύ σημαντικό μουσείο δεν παράγει κέρδος, θα πρέπει να το κλείσουμε; Και οι βιβλιοθήκες και τα Αρχεία του κράτους (που δεν είναι πηγή οικονομικού πλούτου) τι μέλλον θα έχουν σε μια κοινωνία βασισμένη σ’ αυτές τις αρχές;».

Πριν από χρόνια ο Ρόμπερτ Γκρέιβς είπε πως όποιος γνωρίζει καλά μόνο ένα πράγμα έχει το μυαλό ενός βαρβάρου. Θα θέλατε να το σχολιάσετε;

«Ενα ρητό που αποδίδεται στον Θωμά τον Ακινάτη (“Timeo lectorem unius libri”, “Φοβάμαι τον αναγνώστη ενός μόνο βιβλίου”) αναφέρεται έμμεσα και στα προφανή όρια όσων πιστεύουν ότι το διάβασμα ενός μόνο βιβλίου μπορεί να φτάνει για να κατανοήσουμε τον κόσμο. Στη Λευκή Θεά ο Graves ήθελε να καταδείξει τον κίνδυνο που ενέχει η γνώση ενός μόνο πράγματος, η εξειδίκευση με τη συνεπαγόμενη απώλεια των σχέσεων μεταξύ των γνώσεων και των επιστημών. Τα χρόνια που ο Αϊνστάιν σύχναζε στην “Ακαδημία της Ολυμπίας” – όπου συζητούσαν για λογοτεχνία και φιλοσοφία – στάθηκαν αποφασιστικά στο να ανοίξουν τον πνευματικό του ορίζοντα και να τον βοηθήσουν να συλλάβει τον μαθηματικό τύπο της σχετικότητας. Δεν είναι τυχαίο πως σε όλα τα άρθρα που έγραψε για τη διδασκαλία και τη μόρφωση των νέων είχε καταδικάσει την “εξειδίκευση” των σπουδών. Δυστυχώς, όταν σήμερα παρουσιάζεται ένα ερευνητικό πρόγραμμα, πρέπει πάντα να απαντάς στην ερώτηση “σε τι χρησιμεύει”. Ο Αριστοτέλης έχει απαντήσει με λεπτότητα σε αυτό το ανόητο ερώτημα: η φιλοσοφία “δεν χρησιμεύει” διότι δεν “κάνει εκδούλευση”, διότι δεν είναι στην υπηρεσία κανενός, διότι μας διδάσκει να είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι».

Η υποβάθμιση των ανθρωπιστικών σπουδών έχει αλλάξει τη σχέση του ατόμου με την Ιστορία;

«Οδεύουμε προοδευτικά προς την απώλεια της “μνήμης”. Εχουμε επικεντρωθεί στο παρόν, σκεφτόμαστε ότι το παρελθόν δεν έχει πλέον σημασία και ότι τα μόνα ουσιαστικά πράγματα αφορούν αποκλειστικά τα άμεσα προσωπικά μας πλεονεκτήματα. Και πάλι: “Σε τι χρησιμεύει η μελέτη των αρχαίων ελληνικών;”. Την πιο ωραία απάντηση την έχει δώσει ο Αδριανός της Γιουρσενάρ: “Ο,τι καλό έχει λεχθεί από τον άνθρωπο, έχει ως επί το πλείστον λεχθεί στα ελληνικά”. Εχουμε δημιουργήσει μια κοινωνία “αμνημόνων”. Η απώλεια της μνήμης σημαίνει απώλεια της ικανότητας να κατανοήσουμε το παρόν και να προβλέψουμε το μέλλον. Οταν θα χαθούν και οι τελευταίοι γνώστες των αρχαίων ελληνικών, των λατινικών, των σανσκριτικών, κανείς δεν θα είναι πλέον σε θέση να αποκωδικοποιήσει μια επιγραφή ή να μεταφράσει μια περγαμηνή. Θα αναγκαστούμε να κλείσουμε τις βιβλιοθήκες και τα μουσεία, διότι κανείς δεν θα είναι ικανός να διαβάσει ένα χειρόγραφο. Με τρομακτικές συνέπειες για τη δημοκρατία και την ελευθερία…».

Τα πρώτα θύματα της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη ήταν η εκπαίδευση και ο πολιτισμός. Είναι εμφανές πως όσοι παίρνουν τις αποφάσεις δεν αντιλαμβάνονται την προστιθέμενη αξία που περιέχουν ο πολιτισμός και οι ανθρωπιστικές σπουδές. Πώς το εξηγείτε;

«Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο οικονομική: είναι κυρίως ηθική. Η δικτατορία του ωφελιμισμού έχει αλλοιώσει τη λειτουργία της Ευρώπης. Μπορεί άραγε η ευρωπαϊκή ταυτότητα να περιοριστεί με βάση την παράμετρο “ποιος πληρώνει τα χρέη και ποιος δεν τα πληρώνει”; Είναι δυνατόν να σκεφτεί κανείς μια Ευρώπη χωρίς την Ελλάδα, την Ιταλία ή την Ισπανία; Πώς μπορεί να λειτουργήσει ένα κοινοβούλιο στο οποίο η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών ποδοπατείται καθημερινά από τα ιδιαίτερα συμφέροντα κάθε μεμονωμένου κράτους; Χρειάστηκε να πεθάνουν χιλιάδες άνθρωποι στη Μεσόγειο για να καταλάβουμε ότι το ζήτημα των προσφύγων δεν είναι πρόβλημα αποκλειστικά ελληνικό ή ιταλικό. Πώς είναι δυνατόν να μην έχει διαμαρτυρηθεί κανείς για το σκάνδαλο της προφανούς σύγκρουσης συμφερόντων της Γερμανίας: είναι θεμιτό να ωθείς την ελληνική κυβέρνηση να πουλήσει την περιουσία της και έπειτα να συναινείς στο ξεπούλημα όλων των ελληνικών αεροδρομίων σε μια γερμανική επιχείρηση; Δεν είναι δίκαιο να πληρώνουν την κρίση μόνον οι πιο αδύναμοι και οι ανυπεράσπιστοι. Η διαφθορά και η φοροδιαφυγή είναι οι αληθινές αιτίες της οικονομικής καταστροφής πολλών χωρών. Καταπολεμούνται όμως μόνο μερικώς με τους καλούς νόμους. Πρέπει να εκπαιδεύσουμε τις νέες γενιές στις αξίες της αλληλεγγύης, στον σεβασμό του κοινού καλού. Ενώ οι κυβερνήσεις, αντιθέτως, κάνουν περικοπές στα κονδύλια για την Παιδεία, τον πολιτισμό και τη βασική επιστημονική έρευνα. Επενδύω στη μόρφωση και στον πολιτισμό σημαίνει ενδυναμώνω τη δημοκρατία και την ελευθερία, ελπίζω σε έναν μελλοντικό κόσμο καμωμένο από ανθρώπινα όντα ικανά να ανθίστανται στη διαφθορά και ελεύθερα από τα δεσμά του εγωισμού».

Η ΨΗΛΗ ΚΑΙ Ο ΨΙΛΟΣ

Η ΨΗΛΗ ΚΑΙ Ο ΨΙΛΟΣ

(Πεμ. 1/10/2015- 10:45)

Του ΣΤΑΘΗ*

Αλήθεια, τι αξία έχει η προσπάθεια της κυβερνητικής προπαγάνδας (διά των ΜΜΕ που ελέγχει και την ελέγχουν) να εμφανίσει τη μονόλεπτη συνάντηση Ομπάμα - Τσίπρα ως τρίλεπτη; Πόσο μεγαλύτερηαξία έχουν τα τρία λεπτά απ’ το ένα;

Τρία ολόκληρα λεπτά που συγκλόνισαν τι;

Πάλι το κυνήγι της πρώτης εντύπωσης; Πάλι σαν Βαλκάνιοι βλαχοσυμπέθεροι όπως επί δεξιάς; Πάλι τι φορούσε η δείνα, τι έφαγαν οι τάδε και πώς μισοχαχάνιζε ο άλλος;

Τα τρία λεπτά της συνάντησης με την Υψηλότητα της πολύ ψηλής κυρίαςΟμπάμα είναι που μετράνε, ή το ηχηρό χαστούκι που έφαγε η χώρα μας με τη FYROM να εμφανίζεται για «πρώτη φορά Μακεδονία» στα φόρα του ΟΗΕ; Πρόκειται για ένα βαρύ διπλωματικό προηγούμενο.

Ποιος φταίει γι’ αυτό; ποιος άλλος απ’ τον Ελληνα Υπουργό Εξωτερικών κ.Νίκο Κοτζιά. Οι άλλοι τη δουλειά τους κάνουν, ο κ. Κοτζιάς είναι που πιάστηκε στον ύπνο. Τα δε υπόλοιπα, οι «αποχωρήσεις» και τα «κατεβασμένα μούτρα», δεν μετράνε. Μάλιστα κι εν προκειμένω, η σβερκάδα που βρήκαν την ευκαιρία να ρίξουν οι Αμερικανοί στην «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση είχε για αυτούςιδιαίτερη (και συμβολική) αξία. Ασε που το διασκέδασαν. Δυστυχώς...

Κατά τα άλλα, ο κ. Τσίπρας «εξήρε τον ρόλο των ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις» και την καθοδήγησή τους σε αυτές - πρώτη φορά αριστερά επίσης. Πλην όμως, για ποιο πράγμα πανηγυρίζει ακριβώς η ελληνική αντιπροσωπεία στη Σούσα; Η μόνη κουβέντα (ούτε καν υπόσχεση) που εξασφάλισε ο κ. Σταθάκης από την κυρία Λαγκάρντ ήταν ακριβώς η ίδια που είχε εξασφαλίσει και η κυβέρνηση Σαμαρά το 2012: εκτελέστε πρώτα τις υποχρεώσεις που σας επιβάλλει το Μνημόνιο και ύστερα συζητάμε για το χρέος.

Οσο για το ποιες είναι αυτές οι υποχρεώσεις, όλοι τις γνωρίζουμε, όλοι τις φοβόμαστε και μετά τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, που οδήγησαν στην πιο μνημονιακή Βουλή, έχουμε φθάσει στο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω» χωρίς «κανένας να γλιτώνει». Αλλωστε

το μνημόνιο δεν βγαίνει. Η για πρώτη φορά αριστερή(!) λιτότητα θα οδηγήσει σε περαιτέρω ύφεση την οικονομία, σε μεγαλύτερη πενία τους φτωχούς και σε μεγαλύτερο αριθμό φτωχών στην κοινωνία. Η Ελλάδα θα γίνει ακόμα πιο αδύναμη,

την ίδια στιγμή που η κυρία Μέρκελ αλλά -αλίμονο- και ο κ. Τσίπρας διαπιστώνουν ότι τα θαλάσσια σύνορα φυλάσσονται δύσκολα, με το Βερολίνο να καλεί την Τουρκία να μας... συνδράμει, ενώ ταυτοχρόνως η Ουάσινγκτον μας κλείνει το μάτι για ένα νέο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, μας τρίζει τα δόντια για τις ελληνορωσικές σχέσεις και σπρώχνει πάνω στη σκακιέρα τη FYROM μπροστά στη μύτη μας. Κι εμείς ακκιζόμαστε

με τα τρία λεπτά σέλφι με τον Ομπάμα, στην ίδια εκείνη πεπατημένη με τον κ. Σημίτη, όταν ο εναρμονισμένος Τύπος πανηγύριζε τότε για μεγάλες «νίκες» του καταλληλότερου, κάθε φορά που εκείνος κάτι έδινε, κάτι έχανε, κάτι τουέπαιρναν.

Η κυβέρνηση Τσίπρα συνεχίζει την πορεία της κυβέρνησης Σαμαρά: κατασκευάζει μια χώρα φτωχών και απελπισμένων ανθρώπων, μια νεολαία δίχως μέλλον, μια κοινωνία περίλυπη, δίχως ελπίδα, που στο τέλος δεν θα έχει τους πόρους (ακόμα κι αν έχει το σθένος) για να υπερασπισθεί τον εαυτόν της, δηλαδή την πατρίδα της.

Τα μέτρα που παίρνονται σπάνε κεφάλια κι όμως περνούν δίχως ναανοίξει μύτη. Με καρότο τη συζήτηση για το χρέος και μαστίγιο την ψήφιση των προαπαιτούμενων, η Ελλάδα βαδίζει προς την εξουθένωση και, πιθανόν, τον διαμελισμό της.

Από την εποχή της ψευδούς ευμάρειας, που όμως θα μπορούσε να αναστραφεί, μέσα σε πέντε χρόνια και τώρα έξι, φθάσαμε σε μια Ελλάδα με ανήκεστον βλάβη. Ποια είναι η εικόνα της χώρας που με εργαλείο την κρίση δημιουργήθηκε απ’ όσους εξακολουθούν να πλουτίζουν απ’ αυτές (και τη χώρα και την κρίση); Η εξής (και πιθανόν μη αναστρέψιμη): Διαθέτουμε μειωμένη εθνική κυριαρχία και Μνημόνιο αντί για Σύνταγμα. Η Αμυνα επαφίεται στο φιλότιμο των Ελλήνων, που ταυτοχρόνως καταρρακώνεται η ζωή τους διαρκώς. Με μειούμενο διαρκώς ΑΕΠ, με αύξον διαρκώς χρέος, με ενδημούσα τη λιτότητα, κυρίαρχη τη διαπλοκή και την υποτέλεια, με συνεχή ανασκολοπισμό της παραγωγής, πρωτογενούς, δευτερογενούς και τριτογενούς, με μια ατελεύτητη κι ατελέσφορη φορολογική καταιγίδα που δυναμώνει από επίπεδο τυφώνα σε επίπεδο Αρμαγεδδώνα, με το ξεπούλημα των εθνικών υποδομών και πόρων, με το ξεχαρβάλωμα του κοινωνικού ιστού, με την παθολογία του κράτους να συναγωνίζεται την παθογένεια των «νταβατζήδων», με το πολιτικό σύστημα σε εντροπία - η κυβέρνηση

φορολογεί τα βαρκάκια, χαριεντίζεται με τα τρίλεπτα και μηχανεύεται χίλιους δυο τρόπους για να ληστέψει κι άλλο τα νοικοκυριά των 12.000 ευρώ, των 20.000 ευρώ και των 30.000 ευρώ...

Στην οικονομία συσσωρεύονται οι αντιθέσεις και στην πολιτική οι αντιφάσεις - δεν είναι πρώτη φορά Αριστερά το ξανά Δεξιά. Ούτε ο φόβος και η απογοήτευση έχουν μακρύτερα πόδια απ’ το ψέμα που τα εξέθρεψε.

Αλλά

ούτε και η οργή ούτε η ελπίδα χαμπαριάζουν για πολύ τον φόβο και την απογοήτευση...

*Δημοσιεύθηκε στο enikos.gr την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2015

Προγραμματισμός Αιμοδοσίας 5 έως 9 Οκτωβρίου

 

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠ/ΚΩΝ                                                          Α'ΘΜΙΑΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ                                                                                                    "Ν.ΠΛΑΣΤΗΡΑΣ"    ΑΠ  227  30/09/2015    Προς:  Μέλη του  Συλλόγου

   

Προγραμματισμός Αιμοδοσίας  5 έως 9 Οκτωβρίου

Μετά από δέκα μήνες παρουσίας, με υπευθυνότητα και συνέπεια, ο Σύλλογος έχει καλύψει την ανάγκη αρκετών συναδέλφων μας για αίμα. Στόχος του Συλλόγου είναι να μην βρεθεί κανένας συνάδελφός μας σε δύσκολη θέση όταν χρειαστεί αίμα.

Η ουσία της δημιουργίας και ύπαρξης της τράπεζας αίματος είναι η προσφορά αίματος- προσφορά ζωής προς το συνάνθρωπο.

Ο Σύλλογος προγραμματίζει την 3^η αιμοδοσία τη  Δευτέρα 5 Οκτωβρίου και ώρα 8:30 π.μ.-1 μ.μ. στο τμήμα αιμοδοσίας του Γενικού  Νοσοκομείου Καρδίτσας, καθώς και όλη την εβδομάδα.

Καλούνται όλοι όσοι μπορούν να δώσουν αίμα, να προσέλθουν και να στηρίξουν την προσπάθεια που γίνεται. Κάθε αιμοδότης θα μπορεί να διαθέτει τις μονάδες αίματος σε όποιον θέλει. Επίσης οι συνάδελφοι που θα δώσουν αίμα δικαιούνται αιμοδοτική άδεια δύο ημερών. Παρακαλούνται οι Διευθυντές των σχολείων να στηρίξουν την προσπάθεια διευκολύνοντας τους συναδέλφους.

Το αίμα ούτε παράγεται, ούτε αγοράζεται. Μόνο προσφέρεται.

Είναι ζήτημα ζωής- Είναι ζήτημα τιμής. Σήμερα αφορά κάποιον άλλον, αύριο ίσως αφορά κάποιον δικό μας. ΔΩΣΕ ΑΙΜΑ- ΔΙΝΕΙΣ ΖΩΗ.

Για οποιαδήποτε διευκρίνιση στους υπεύθυνους της αιμοδοσίας:

Τσιτσιμπής Γεώργιος   6977131985  και

Ζαγανάς Κώστας    6974430797   

 

Το Δ.Σ.

«Πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη- Ε και;»

«Πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη- Ε και;»

2015/09/25 7:48 μμ

 Παντελής Καναράκης

«Πριν λίγες μέρες πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη. Ε! και; Έχουμε τόσα προβλήματα εδώ στην χώρα μας, είναι δυνατόν ν’ ασχοληθούμε με το θάνατο μιας ηθοποιού; Εκλογές είχαμε, προεκλογικούς αγώνες, δεν υπήρχε χρόνος. Ξέρουμε άλλωστε με πόση σκέψη και ψάξιμο ψηφίζουμε εδώ στην Ελλάδα. Πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη και το υπουργείο πολιτισμού δεν έστειλε στεφάνι. Μα τόσα έξοδα έχουμε, είναι δυνατόν να πετάμε λεφτά σε κηδείες; Ξέρεις πόσο ρεύμα κάψαμε για την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης; Ξέρεις πόσα δώσαμε για να γίνει όπως πρέπει αυτή η τελετή; Για στεφάνια είμαστε τώρα;

Πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη και στην κηδεία της δεν υπήρχαν κάμερες. Ε! μα τώρα τι να λέμε; γιατί να υπάρχουν; Δεν έπαιξε σε σήριαλ με τρελή τηλεθέαση, δεν μίλησε για το ποιοι παρουσιαστές πρωινάδικων της αρέσουν, δεν ξεκατινιάστηκε ποτέ στα τηλεοπτικά παράθυρα, να έχουμε βρε αδερφέ ένα λόγο να την αναφέρουμε. Πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη και δε δείξανε ούτε μια ταινία της. Μα τώρα που είχαμε όλες τις πολιτικές εκπομπές να μας….διαφωτίσουν, θα βάζαμε ταινία με τη Ζουμπουλάκη; Τι σημασία έχει αν έχει πάρει βραβεία ερμηνείας;

Αν υπηρέτησε το κλασικό και μοντέρνο θεατρικό ρεπερτόριο με σεβασμό και αξιοπρέπεια; Στη Μύκονο πήγε να φωτογραφηθεί με μαγιό; Δεν πήγε. Οπότε τι να σου κάνουμε κι εμείς; Πως ν ασχοληθούμε;

Πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη και ο πολιτικός χώρος δεν εμφανίστηκε στην κηδεία της. Ε! σιγά την κηδεία μωρέ. Δεν είχε και πολύ λάμψη πέντε έξι ηθοποιοί και συγγενείς. Σιγά τους σελεμπριτυ.

Πέθανε η Βούλα Ζουμπουλάκη. Κάπου ακούστηκε ότι ήταν μεγάλη ηθοποιός, κάπου ακούστηκε ότι ήταν κυρία του θεάτρου, κάπου ακούστηκε ότι πήρε πολλά βραβεία και στο θέατρο και στον κινηματογράφο, κάπου ακούστηκε ότι η ευγένεια και το ήθος της ήταν μοναδικό.

Κάπου ακούστηκε και ότι πέθανε.

Αντίο Βούλα Ζουμπουλάκη. Η μνήμη κάποιων έχει ακόμα κύτταρα υγιή. Αντίο Βούλα Ζουμπουλάκη το θέατρο είναι φτωχότερο. Η χώρα είναι φτωχότερη, όχι γιατί δεν έχει λεφτά αλλά γιατί δεν έχει μνήμη ή ακόμα καλύτερα γιατί έχει επιλεκτική μνήμη. Αντίο Βούλα Ζουμπουλάκη λυπόμαστε. Αν και θα ‘πρεπε να ντρεπόμαστε. Αντίο!».