Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Οι θιασώτες-γκάνγκστερ της "ανάπτυξης".

Το κράτος της δεξιάς και το συν αυτώ παρακράτος

έχει κάτι παιδιά μέσα... ένα κι ένα. Απλά είπαμε να κρατάμε σκορ για όλους τους θιασώτες/γκάνγκστερ της "ανάπτυξης".

Άλλο ένα μεγάλο ταλέντο της επάρατου ανάπτυξης του Σαμαρά είναι ο Στέλιος Σταυρίδης. Συγκεκριμένα η ανθρωπόμορφη ταμιακή μηχανή ανέλαβε το ΤΑΙΠΕΔ και θα βοηθήσει το πλήρες ξεπούλημα (αποκρατικοποιήσεις). Ο ίδιος με λύσσα προσπάθησε να ξεπουλήσει και την ΕΥΔΑΠ ως "διοικητής".

Ήταν ο ίδιος που στην κυβέρνηση του Μητσοτάκη (άλλο ένα θαύμα του εκλογικού νόμου) πούλησε την κερδοφόρα ΑΓΕΤ-Ηρακλής στην κόζα νοστρα (Καλτσεστρούτσι).

Όπως διαβάσαμε και στο infowar:
[...]Για όσους δεν θυμούνται επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, η Καλτσεστρούτσι εξαγόρασε από το ελληνικό Δημόσιο την ΑΓΕΤ Ηρακλής. Ήταν η πρώτη μεγάλη ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα και είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Πέρασαν τα χρόνια, ο Αβραμόπουλος έγινε αρχηγός κόμματος, ο Μητσοτάκης φώναζε ότι τον έριξε η … διαπλοκή και η ιταλική αστυνομία συνέλαβε κάποια στιγμή τέσσερα διευθυντικά στελέχη της Καλτσεστρούτσι με την κατηγορία ότι ήταν στην υπηρεσία της Κόζα Νόστρα».

Ο έλεγχος που ασκούσε η μαφία στην Καλτσεστρούτσι ήρθε στο φως τα τελευταία χρόνια με σειρά δικαστικών ερευνών.

Σημασία για την Ελλάδα έχει ότι το ξεπούλημα της ΑΓΕΤ αποτέλεσε σημαντικό πλήγμα για την εθνική οικονομία όπως εξηγούσε παλαιότερα η εφημερίδα Το Ποντίκι: «Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η τότε κυβέρνηση (Μητσοτάκη) έδωσε σκληρό αγώνα για να ιδιωτικοποιήσει την ΑΓΕΤ Ηρακλής, μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές βιομηχανίες και με ισχυρή θέση στην παγκόσμια αγορά τσιμέντου. Ως αγοραστής εμφανίστηκε ο ιταλικός όμιλος Caltsestruzzi, με επικεφαλής τον Λορέντζο Παντσαβόλτα, ο οποίος εκείνο τον καιρό έκανε πολλές και εντυπωσιακές εμφανίσεις στην Αθήνα. Η κυβέρνηση ισχυριζόταν τότε ότι η επιλογή των Ιταλών έγινε με στόχο η ελληνική τσιμεντοβιομηχανία να μην καταλήξει στους βασικούς ανταγωνιστές της, που τότε ήταν η γαλλική Lafarge και ισχυρές βιομηχανίες από τη Βόρεια Αμερική. Λίγα χρόνια αργότερα, ο ιταλικός όμιλος κατέρρεε οικονομικά και έβαλε πωλητήριο στην ΑΓΕΤ, η οποία εξαγοράστηκε από την κοινοπραξία Blue Circle, η οποία λίγο αργότερα πουλήθηκε στη γαλλική Lafarge. Έτσι, την ελληνική τσιμεντοβιομηχανία «ρούφηξε» ο βασικός ανταγωνιστής της και σήμερα αποτελεί μία μικρή θυγατρική του γαλλικού ομίλου, με συρρικνωμένη την παραγωγή και λειτουργώντας περισσότερο ως εμπορικό υποκατάστημα… Μάλιστα, ο όμιλος μετονομάζεται σταδιακά και παίρνει το όνομα της “μητρικής”, για να σβήσουν οριστικά οι μνήμες από την άλλοτε κραταιά τσιμεντοβιομηχανία».

Ο Στέφανος Μάνος πούλησε τότε την ΑΓΕΤ, γνωρίζοντας, ότι είναι κερδοφόρα με το επιχείρημα ότι αν παρέμενε στο δημόσιο θα έπαυε να έχει κερδοφορία!!!. Στελέχη του ΠΑΣΟΚ που σήμερα στηρίζουν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας τότε έδιναν μάχες εναντίον του ξεπουλήματος της επιχείρησης αναφέροντας μάλιστα ότι η κυβέρνηση είχε δώσει 1 δις δραχμές στην Morgan Stanley για να τρέξει ένα “στημένο” διαγωνισμό [...].
Οι γυμνοσάλιαγκες της αυλής του Μητσοτάκη και του Σημίτη, μαζί με χουντικά κωλόπαιδα της ΕΡΕ κάναν χωριό και όποιος βγάλει άχνα... ΜΑΤ. Και η υπεύθυνη τσατσά κρατάει φανάρι και τραβάει και καμιά κόκκινη γραμμή άμα λάχει. Όπου δεν φτάνει το γκλοπ του μπάτσου και η μουσάδα του Φαήλου, φτάνει το λιπαρό χέρι του κοντόχοντρου μελαμψού φύρερ.
αντιγραφή απο το blog του zougla.gr

Ολαφουρ Γκριμσον:Ενας πρόεδρος με αρ@@δια

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ

Σαράντα σβέρκοι βωδινοί

Πρώτη καταχώρηση: Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013, 23:13
Το πιο εκνευριστικό με τους νεοφιλελεύθερους δεν είναι ότι συκοφαντούν το δημόσιο. Αλλά ότι την ίδια ώρα που το καθυβρίζουν, εξασφαλίζουν από αυτό παχυλούς μισθούς, -δεκαπλάσιους (ή πλέον) εικοσαπλάσιους- των κοινών θνητών. Και επειδή δεν τους αρκεί ο ένας μισθός σε ένα συμβούλιο ή σε μια επιτροπή προσφέρουν ταυτόχρονα τις “αντικρατικές” συμβουλές τους σε περισσότερες της μιας κρατικά έμμισθης θέσης.
Μοιάζουν με τον δημοσιογράφο σύζυγο της ιδιαιτέρας του αμαρτωλού υπουργού. Ξέρναγε χολή ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους, αλλά η σύζυγός του βρέθηκε αποσπασμένη στο γραφείο του Παπακωνσταντίνου, με μισθό διπλάσιο από τους μέχρι πρότινος συναδέλφους της. Ο σύζυγος βυσσοδομούσε από την Καθημερινή εναντίον του Δημοσίου και η σύζυγος αποσπάσθηκε από το Δημόσιο στο γραφείο του Υπουργού, με παχυλή προσαύξηση του μισθού της.
Βρωμιά και δυσωδία.

Στην προκειμένη περίπτωση οι ίδιοι που βρίζουν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν το κράτος και τον δημόσιο τομέα, απασχολούνται σχεδόν αποκλειστικώς στο κράτος και στον δημόσιο τομέα. Τελευταίο μπουμπούκι του νεοφιλελεύθερου οχετού ο Στέλιος Σταυρίδης. Κολλητός του Μάνου και υποψήφιος της Δράσης στις εκλογές του Μαϊου. Λάβρος εναντίον του κράτους, του κρατισμού, της Σοβιετικής τάχα Ελλάδας. Υπέρμαχος του ιδιωτικού τομέα και των αγορών. Όταν σφύριξε ο αρχηγός της Δεξιάς συστράτευση για να μην μας πάρουν το γκοβέρνο οι αριστεροί, ο Σταυρίδης στρατεύτηκε. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνει εκτός της λεηλασίας του κρατικού κορβανά, αποφάσισε ότι “η Αριστερά σκοτώνει την πραγματική οικονομία” και σαλταπήδησε σε ένα κόμμα που επανίδρυσε “Αγροφυλακή” στον 21ο αιώνα για να βολέψει την κομματική του πελατεία.
Και πήγε στην ΝΔ που μέχρι τότε καθύβριζε. Αν απορείτε γιατί την καθύβριζε, μην απορείτε. Διορίστηκε επί Μητσοτάκη πρόεδρος στην ΑΓΕΤ και την ξεπούλησε σκανδαλωδώς στη Μαφία της ιταλικής Καλτσεστρούτσι. Έμεινε όμως εκτός άμβωνος τα επόμενα χρόνια και ανακάλυψε ότι τα κόμματα έχουν καταστρέψει τη χώρα. Μέχρι να τον ξαναβάλουν στον άμβωνα. Τότε το ένα από τα δύο κόμματα που -κατά τα άλλα- κατέστρεψε τη χώρα τον διόρισε πρόεδρο της ΕΥΔΑΠ. Από προχθές ο συγκεκριμένος κύριος είναι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ. Καθαρίζει άγνωστο πόσα χιλιάρικα το μήνα.
Στη χώρα αυτή μεταπολιτευτικά δεν υπήρξε ιδιωτικός τομέας κατά την διεθνώς τρέχουσα έννοια. Από τη δεκαετία του 70 όταν κρατικοποιήθηκαν ιδιωτικές εταιρείες που τις καταχρέωσαν οι ιδιοκτήτες τους και θησαύρισαν με τις αποζημιώσεις, μέχρι το πασοκικό κράτος των μιζών, της διαπλοκής, των λεόντειων συμβάσεων: Ο ιδιωτικός τομέας παρασιτούσε παίρνοντας έργα, υπερτιμολογώντας, δανειζόμενος δανεικά και αγύριστα, με σκανδαλωδώς ευνοϊκές συμβάσεις.
Και όσο περισσότερα χλαπάκιαζε, τόσο περισσότερα ήθελε γιατί …η Ελλάδα έχει υπεραναπτυγμένο δημόσιο. Και φωνάζαν όσοι τρώγαν, να μικρύνει το δημόσιο, για να φάνε κι άλλο. Δείγμα αυτού του κρατικοδίαιτου εσμού τα στελέχη του ΤΧΣ, του ΤΑΙΠΕΔ κοκ που αμοίβονται με εξωφρενικές κρατικές αμοιβές για να μας λένε πόσο ωραία είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι ιδιωτικές επενδύσεις.
Κι όσο κι αν χτυπιούνται για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, για να ‘χει να πορεύεται ο χρηματοπιστωτικός τομέας κι ας εξοντώνεται η κοινωνία, η αλήθεια είναι ότι πολιτισμικά παραμένουν βαθιά Βαλκάνια. Ντοβλέτι, γκοβέρνο, ημέτεροι, αυλές και αυλικοί. Μια ομάδα σαράντα – πενήντα κομματικών κηφήνων, που σουλατσάρουν από ΔΕΗ σε ΤΑΙΠΕΔ και από ΔΕΚΟ σε Γενικές Γραμματείες, θαυμάζουν τον ιδιωτικό τομέα, αλλά σιτίζονται μέχρι σκασμού από τον δημόσιο τομέα.
Το ερώτημα για “αντικρατικούς” σαλταδόρους τύπου Σταυρίδη είναι λογικό: Μα αφού είναι υπέρμαχος του ξαλαφρώματος του κράτους και της ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, γιατί δεν πάει στον ιδιωτικό τομέα παρά τρέχει από διοίκηση κρατικού οργανισμού σε άλλη διοίκηση άλλου κρατικού οργανισμού εξασφαλίζοντας τα τρισέγγονα των τρισεγγόνων του;
Μα γιατί έτσι δουλεύουν τα υψηλά στελέχη του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Είναι του ιδιωτικού τομέα, μόνο κατά το ότι δεν υπόκεινται στο δημόσιο έλεγχο. Κατά τα άλλα πρόκειται για νεοφιλελεύθερο εμετό, υπερπολυτελές κηφηναριό, παχυλά αμοιβόμενο από το καθυβριζόμενο δημόσιο, βδέλλες που έχουν αρμέξει κάθε πόρο του κράτους, ύαινες που ουρλιάζουν όταν ο εργαζόμενος των 492 ευρώ λέει ότι δεν μπορεί να ζήσει. Τότε τον κοιτούν γουρλωμένοι, χαϊδεύουν στην τσέπη τους τα πολλά χιλιάρικα που καθαρίζουν το μήνα σε βάρος των φορολογούμενων, και μας θυμίζουν το ποίημα του Βάρναλη:
Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ’ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.
Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.
Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».
——————————
Μανικάκος

Πηγή:http://parallhlografos.wordpress.com

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

- Nα αγωνιστούμε όλοι μαζί για ένα σχολείο που αξίζει στα παιδιά μας!

ΟΛΜΕ:Aνοιχτό γράμμα προς τους γονείς των μαθητών μας

imagesMAPTIOΣ 2013
Aγαπητοί συνάδελφοι εργαζόμενοι, γονείς των μαθητών μας.
Aπευθυνόματε ξανά σε σας, σε μια περίοδο που η επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Σε μια περίοδο που, δυστυχώς, επιβεβαιώνονται οι χειρότεροι φόβοι μας για την επιδίωξη διάλυσης του δημόσιου σχολείου. Σχολεία χωρίς χρήματα, που αδυνατούν να καλύψουν ακόμη και τις στοιχειώδεις ανάγκες τους [θέρμανση, αναλώσιμα, λογαριασμοί, κλπ], με χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών, με συμπτύξεις τμημάτων και κλείσιμο σχολικών μονάδων, με χιλιάδες μαθητές μας να ζουν σε συνθήκες μεγάλης φτώχειας.
H επίθεση στο δημόσιο σχολείο δεν θα μπορούσε παρά να πηγαίνει χέρι με χέρι με την επίθεση ενάντια στους μόνους που το στηρίζουν, δηλαδή τους εκπαιδευτικούς. Γι’ αυτό το τελευταίο διάστημα ακούτε να λέγονται πολλά εναντίον των εκπαιδευτικών: «επιτέλους θα τους βάλουμε στη θέση τους, με την αξιολόγησή τους το σχολείο θα βελτιωθεί, τα παιδιά σας θα έχουν ικανούς και άξιους δασκάλους».
Aκούστε όμως και τη δική μας φωνή. Γιατί το ξέρετε κι εσείς καλά, ότι αυτά που λένε κυβέρνηση και MME δεν είναι η αλήθεια. Σκεφτείτε τι λένε για τις αιτίες της κρίσης. Για την κρίση, λένε, φταίνε οι εργαζόμενοι, αυτοί που «όλοι μαζί τα φάγαμε», που είχαν «μεγάλους μισθούς και πολλά δικαιώματα», που «δεν πλήρωναν τους φόρους». Γι’ αυτό πρέπει να μειωθούν έως εξευτελισμού οι μισθοί, να πληρώνουμε ατέλειωτα χαράτσια και φόρους, να έχει ο εργοδότης το δικαίωμα να μας απασχολεί και να μας πληρώνει αν, όπως και όποτε θέλει…
Mε τον ίδιο ακριβώς τρόπο λένε ότι για την κατάσταση στην εκπαίδευση φταίνε οι εκπαιδευτικοί, «Που δεν δουλεύουν ή δουλεύουν λίγο, που δεν αξιολογούνται, που δεν ελέγχονται». Γι’ αυτό, «αφού μειώσαμε τους μισθούς τους και κόψαμε τις προσλήψεις τους, ήρθε η ώρα να βρούμε τρόπο να μειώσουμε ακόμα περισσότερο το εκπαιδευτικό προσωπικό και τις αποδοχές του, κουνώντας σε καθέναν χωριστά το δάχτυλο, λέγοντάς του “εσύ φταις”. Ήρθε η ώρα να τους πάρουμε και αυτό που με νύχια και με δόντια κρατούσαν στο σχολείο, την όποια παιδαγωγική ελευθερία και δημοκρατία» είχαμε με αγώνες κατακτήσει…
Σας κρύβουν την αλήθεια!
H κυβέρνηση και το Yπουργείο Παιδείας θέλουν να κρύψουν τις ευθύνες τους για τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης. Δεν είναι οι εκπαιδευτικοί υπεύθυνοι για τα άδεια ταμεία των σχολείων, τις παγωμένες αίθουσες, τα κενά και τις ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, για τις στοιβαγμένες αίθουσες με 30 μαθητές, που σίγουρα θα είναι ο κανόνας από την επόμενη σχολική χρονιά.
H κυβέρνηση και το Yπουργείο Παιδείας θέλουν να βρουν τον τρόπο να μειώσουν κι άλλο το εκπαιδευτικό προσωπικό, να μειώσουν κι άλλο τους ήδη πετσοκομμένους μισθούς μας. Σας λένε «εμείς διώχνουμε τους κακούς, τους τεμπέληδες». Πώς αλλιώς θα μπορέσουν ναικανοποιήσουν τις απαιτήσεις της τρόικας για μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 25.000 μέσα στο 2013 και κατά 150.000 μέχρι το 2015;
H κυβέρνηση και το Yπουργείο Παιδείας θέλουν να μετατρέψουν το σχολείο σε χώρο που θα κυριαρχεί ο φόβος, ο ανταγωνισμός, η υποταγή. Θέλουν να φτιάξουν ένα σχολείο που οι από πάνω θα πιέζουν όλο και περισσότερο τους από κάτω. Kαι φυσικά, αυτοί που θα «συνθλίβονται» περισσότεροι θα είναι οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές μας.
Tέλος, σας κρύβουν αυτό που είναι ο πραγματικός στόχος της αξιολόγησης: να χωρίσουν τα σχολεία σε «καλά» και «κακά», σε σχολεία «αποτελεσματικά» και μη. Θέλουν να φτιάξουν ένα σχολείο με στελέχη «μάνατζερ», με γονείς «πελάτες», με μαθητές «προϊόντα». H εμπειρία από άλλες χώρες -όπως η Aγγλία και οι HΠA- όπου υπάρχει σκληρή αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων δείχνει τα αποτελέσματα, κλείσιμο σχολείων στις φτωχές περιοχές, υποχρηματοδότηση των σχολείων που δεν είναι «αποδοτικά», απόλυση των εκπαιδευτικών που δεν θεωρούνται «ικανοί». Γιατί η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών θα συνοδευτεί με μια αυστηρότερη αξιολόγηση των μαθητών. Στις περισσότερες χώρες που εφαρμόζεται ένα αυστηρό σύστημα αξιολόγησης των εκπαιδευτικών υπάρχει αυστηρό σύστημα  -μέσω πανεθνικών εξετάσεων και tests- «μέτρησης» και των μαθητών, με εξετάσεις που καθορίζονται από άλλους, έξω από τη σχολική μονάδα και την τάξη.
Eπίσης, «υπεύθυνοι για τα προβλήματα του σχολείου θα είστε και εσείς οι γονείς». Aπό δω και πέρα η κυβέρνηση θα θεωρεί και εσάς υπόλογους για τα προβλήματα των σχολείων. Όταν δεν θα βρίσκετε «χορηγούς» για το πετρέλαιο και τις άλλες ανάγκες των σχολείων, όταν θα πρέπει να πληρώνετε τα βιβλία που θα επιστρέφουν τα παιδιά σας μουτζουρωμένα. Yπεύθυνοι θα είστε και εσείς όταν θα αρνείστε -και δίκαια- να στείλετε το παιδί σας σε σχολείο μακριά από το σχολείο της γειτονιάς σας επειδή με τη συνένωση των τμημάτων δε θα χωρά, όταν δε θα πληρώνετε τους παράλογους φόρους και τα χαράτσια και θα σας λένε «το κράτος δεν έχει έσοδα, άρα δεν μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε τα σχολεία»…
H κυβέρνηση και οι καλοθελητές των MME φωνάζουν: «Aς τελειώνουμε πια με τις μονιμότητες. Oι εκπαιδευτικοί πρέπει να αξιολογούνται ατομικά, υποχρεωτικά και τιμωρητικά». Όμως, εμείς σας λέμε ότι οι κατακτήσεις μας και τα δικαιώματά μας δεν φταίνε για τη διάλυση της δημόσιας εκπαίδευσης.
Δεν φταίει η μονιμότητα των εκπαιδευτικών για το ότι τα σχολεία μας έχουν κενά. Φταίνε οι μηδενικοί διορισμοί και η ύπαρξη εκπαιδευτικών «μιας χρήσης», κυρίως μέσω των προγραμμάτων EΣΠA. Δεν φταίει «η έλλειψη αξιολόγησης» για την προσπάθεια διάλυσης κάθε θεσμού που βοηθάει τους μαθητές που το έχουν περισσότερη ανάγκη, όπως είναι η ειδική αγωγή, η ενισχυτική διδασκαλία, οι τάξεις υποδοχής.
Eίναι τουλάχιστον υποκριτικό αυτοί που δουλεύουν συστηματικά για τη διάλυση του δημόσιου σχολείου, αλλά και οποιουδήποτε άλλου δημόσιου αγαθού [υγείας, πρόνοιας κλπ] να μιλάνε στο όνομα της υπεράσπισής του μέσω της χειραγώγησης και υποταγής των μοναδικών που το στηρίζουν! Oι χιλιάδες εκπαιδευτικοί που είναι αδιόριστοι, τα εκατομμύρια των συμπολιτών μας που ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας δεν είναι οι ανάξιοι! Aυτοί που απολύονται δεν είναι αυτοί «που δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους». Eίναι αυτοί που το σύστημα και η κρίση του πετά στο περιθώριο ως «άχρηστους», για να ρίξει τα μεροκάματα και τους μισθούς και να διαιωνίσει την επιβίωσή του.
Δεν ρωτηθήκαμε ποτέ για τίποτε… κι όμως «για την αποτυχία του σχολείου φταίνε οι εκπαιδευτικοί»… Όλες οι αλλαγές που έγιναν τα τελευταία χρόνια στο σχολείο έγιναν ερήμην μας. «Nέα» βιβλία που έφτιαξαν για μας και τους μαθητές μας χωρίς εμάς, βιβλία για τα οποία το σύνολο των εκπαιδευτικών έχει σοβαρές διαφωνίες [στο περιεχόμενο και τη μεθοδολογία τους], που βλέπουμε ότι δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητες και στις ανάγκες των μαθητών μας. «Nέα» προγράμματα, «ενιαία», «αναμορφωμένα», «πιλοτικά», «ZEΠ» κλπ, για τα οποία όχι μόνο δεν ρωτηθήκαμε, αλλά όταν λέμε τη γνώμη μας, μας κατηγορούν ότι «παραβαίνουμε το υπηρεσιακό μας καθήκον». Kαι μάλιστα όταν ετοιμάζουν νόμους για το Γενικό και το Tεχνολογικό Λύκειο που εισάγουν πανελλήνιες εξετάσεις από την πρώτη Λυκείου, που θα κάνουν το σχολείο ακόμα πιο ταξικό, πιο ασφυκτικό και περιοριστικό ειδικά για τους μαθητές των λαϊκών στρωμάτων. Kι εδώ είναι το παράλογο: αν κάτι «δεν πάει καλά» στην εκπαίδευση, την ευθύνη δεν την έχει αυτός που αποφασίζει, αλλά αυτός που υλοποιεί!
Προσέξτε, επίσης, ότι οι λέξεις που χρησιμοποιούν για την εκπαίδευση έχουν αλλάξει. Aντί για γνώση ακούτε για «δεξιότητες και κατάρτιση». Aντί για συλλογικότητα και συνεργασία «ανταγωνισμό». Aντί για δημιουργία και κριτικό πνεύμα «χρήσιμα αποτελέσματα μάθησης». Aντί για το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή δουλειά ακούμε για «απασχολησιμότητα» με μισθούς πείνας. Kαι όλα αυτά πρέπει να γίνουν κομμάτια και να μετρηθούν, όπως τα φασόν στις βιοτεχνίες. Λες και μπορεί να μετρήσει κανείς τη χαρά, τον πόνο, τη δημιουργικότητα, την απογοήτευση, την επίτευξη του στόχου αλλά και τη ματαίωσή του, όλα αναπόσπαστα μέρη μιας διαδικασίας ζωντανής όπως είναι η εκπαιδευτική διαδικασία. Kαι όλα αυτά γιατί θέλουν, από ένα σχολείο που υπηρετεί τους μαθητές, να οδηγήσουν σε μαθητές που θα υπηρετούν το σχολείο και τους στόχους του. Στόχοι που δεν είναι καθορισμένοι από εμάς, εσάς και τα παιδιά σας, αλλά από ανθρώπους που λένε: «Tο σχολείο πρέπει να λειτουργήσει με τα ελάχιστα χρήματα. Πρέπει να λειτουργήσει σαν να’ ναι επιχείρηση – με τη μικρότερη δυνατή επένδυση να έχεις τα καλύτερα αποτελέσματα».
Tο σχολείο δεν το βελτιώνει ο φόβος, ο ανταγωνισμός, η ατέλειωτη μέτρηση και η συνεχής βαθμολόγηση κάθε, μα κάθε δραστηριότητας. Tο σχολείο το βελτιώνει η στήριξή του – σε χρήματα, σε υποδομές, σε προσωπικό. Tο σχολείο το βελτιώνει η δυνατότητα του εκπαιδευτικού να μπορεί να διαμορφώνει ελεύθερα, με βάση τις ανάγκες και τις δυνατότητες των μαθητών του, το περιεχόμενο της διδασκαλίας του. Tο σχολείο το βελτιώνει η ειλικρινής και ανοιχτή συζήτηση ανάμεσα σε εμάς τους εκπαιδευτικούς και εσάς τους γονείς, ακόμα και όταν διαφωνούμε, το βελτιώνει ο κοινός αγώνας μας για την ανατροπή των πολιτικών που διαλύουν τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας.
Mακριά από μας η αντίληψη ότι τα έχουμε όλα καλά καμωμένα. Όμως κανένας δεν μπορεί να μας κατηγορήσει ότι δεν αγωνιούμε, δεν πασχίζουμε, δεν προσπαθούμε να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Kαι μάλιστα αυτή την εποχή, που υπάρχουν μαθητές μας που πεινούν, και που με κάθε τρόπο προσπαθούμε να τους στηρίξουμε. Mε αλληλεγγύη, αλλά κυρίως με συλλογικό αγώνα, διεκδικώντας το δικαίωμά μας και το δικαίωμα των παιδιών μας σε μια αξιοπρεπή ζωή, για ένα σχολείο που θα χωρά όλα τα παιδιά και όλες τις ανάγκες τους. O αγώνας αυτός είναι η πιο μεγάλη συμβολή στο μέλλον τους.
- Nα αγωνιστούμε όλοι μαζί για ένα σχολείο που αξίζει στα παιδιά μας!
- Nα αγωνιστούμε όλοι μαζί για την ανατροπή όλων των πολιτικών που καταστρέφουν τις ζωές μας!
- Δε θα επιτρέψουμε να γίνουν τα παιδιά μας οι δούλοι του 21ου αιώνα. OΛOI MAZI MΠOPOYME…
OΛME

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

Η απουσία ταξικής και ιστορικής ανάλυσης της Ελληνικής ιδιαιτερότητας εγκλωβίζει, την δημιουργία ενος ρωμαλέου αντιστασιακού πόλου.

Mικρομεσαία αποικία



του Γιώργου Ρακκά από το Άρδην τ. 91 που κυκλοφορεί
Κατά την περίοδο 10-19 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της ΓΣΒΕΕ μια έρευνα πάνω στις συνέπειες που είχε η κρίση στην αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών1. Τα αποτελέσματά της είναι κάτι παραπάνω από διδακτικά για το τι έχει συμβεί αστραπιαία και βίαια στην ελληνική κοινωνία τα τρία χρόνια του μνημονίου και της ακραίας θεραπείας-σοκ που έχουν υποβάλει την Ελλάδα οι ξένοι δανειστές και οι ντόπιοι εντολοδόχοι τους.
Η έρευνα καταγράφει δραστική μείωση των εισοδημάτων και της αγοραστικής δύναμης των ελληνικών νοικοκυριών. Σύμφωνα με τις απαντήσεις που έδωσε το αντιπροσωπευτικό δείγμα, βγαίνει ότι σ’ ένα 33,5% των νοικοκυριών δεν εργάζεται κανείς, ενώ ένα 40% διαθέτει τουλάχιστον έναν άνεργο. Το 67,5% των νοικοκυριών διαθέτει εισόδημα μέχρι 18.000€ (περίπου 24.150$, δηλαδή ελάχιστα κάτω από τα 25.000$ όπου και εκτιμάται το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της χώρας για το 2012)2, ενώ το 93.2% του συνόλου δήλωσε ότι το εισόδημά τους έχει μειωθεί από το ξέσπασμα της κρίσης. Από αυτούς, για το 72.2% μειώθηκε πάνω από 30%.
Βάσει όλων αυτών, δεν είναι τυχαίο ότι ένα 49,8% είπε ότι τα εισοδήματά του δεν έφτασαν για την κάλυψη των αναγκών του κι ότι χρειάστηκαν επιπλέον χρήματα, τα οποία βρέθηκαν κατά κύριο λόγο από τις αποταμιεύσεις (56,5%), από δανεικά μέσω φίλων και γνωστών (33,1%), από πιστωτικές κάρτες (15.8%), από εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων (8,8%) και από τη δανειοδότηση των τραπεζών κατά 19,3%.
Αυτή η τεράστια συρρίκνωση των εισοδημάτων έχει μεγάλο αντίκτυπο στην κατανάλωση. Έτσι, ένα 69,7% δήλωσε ότι έχει κάνει σημαντικές περικοπές στα είδη διατροφής, ένα 79,4% στη μετακίνηση, ένα 83,2% στη θέρμανση, ένα 69,8% στους λογαριασμούς του σπιτιού και ένα 70% στην αρτοποιία. Για τα δε καταναλωτικά είδη, τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα: την ένδυση και την υπόδηση (92,5%), τα εστιατόρια και τις ταβέρνες (93,0%), τα καφέ και τα μπαρ (88,8%), τα ταξίδια (88,7%), τα δώρα (90.2%) κ.λπ.
Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν αυτό που όλοι έχουμε κατά νου, ότι δηλαδή τα τελευταία τρία χρόνια συντελέστηκε μια δραστική υποβάθμιση των όρων διαβίωσης της μεσοστρωματικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών.
Πρόκειται για τα πρώτα άμεσα, και ίσως τα μόνα «επιτεύγματα» της πολιτικής των μνημονίων. Αντίθετα, και παρά τα διακηρυγμένα, η χώρα διανύει το έκτο έτος συνεχιζόμενης ύφεσης, όπου υπάρχει πρόβλεψη για μείωση του ΑΕΠ κατά 4,6%3. Ταυτόχρονα, διόλου αισιόδοξα δεν είναι τα μηνύματα από την εξέλιξη του εξωτερικού χρέους της χώρας –το οποίο το 2009, τη χρονιά όπου ξεκίνησε το θανάσιμο σπιράλ της λιτότητας, ανέρχονταν στο 129% του ΑΕΠ, σήμερα έχει εκτοξευθεί στο 170%, ενώ και οι προβλέψεις είναι πλέον απαισιόδοξες για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν (βλ. κάτωθι πίνακες).
Αναμφίβολα, πρόκειται για μια κραυγαλέα αναντιστοιχία της πραγματικότητας με τη ρητορική ξένων δανειστών και ελληνικών κυβερνήσεων, που κατά τα τρία χρόνια της θεραπείας-σοκ ισχυρίζονται πως οι θυσίες (τις οποίες ως επί το πλείστον κάνουν οι άλλοι, και όχι οι άρχουσες τάξεις) πραγματοποιούνται ακριβώς για την καταπολέμηση της ύφεσης και τη μείωση του δημόσιου χρέους.
Ωστόσο, αν κανείς αναζητήσει τα πραγματικά κίνητρα των κυβερνητικών πολιτικών πίσω από τα επικοινωνιακά τρικ, θα καταλάβει ότι εν τέλει το σχέδιο των δανειστών για την αναμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας δεν έχει πέσει τόσο έξω.
Ας δούμε το γιατί
Όπως εν τάχει αναφέραμε και στην αρχή, η ελληνική οικονομία ήταν υπερβολικά στηριγμένη (βλ. και κάτωθι πίνακα) σ’ έναν παρασιτικό κύκλο εσωτερικής κατανάλωσης, δημόσιας και ιδιωτικής, η οποία τροφοδοτούσε σ’ ένα πολύ μεγαλύτερο από τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. ποσοστό την αύξηση του ΑΕΠ. Ο κύκλος αυτός χρηματοδοτήθηκε από τη ναυτιλία, τα ευρωπαϊκά κονδύλια και έναν υπερχρεωμένο δημόσιο τομέα, ο οποίος στηριζόταν από τον φτηνό δανεισμό.
Έτσι, σύμφωνα με την έρευνα του διεθνούς οίκου αξιολόγησης Μακίνσει (McKinsey), για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας, την οποία, σύμφωνα με δημοσιεύματα στα ΜΜΕ5, χρησιμοποιεί συστηματικά η ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να καταρτίσει ένα «αναπτυξιακό πλάνο» για την Ελλάδα του 2020:
Η κρίση κατέστησε σαφές ότι το προϋπάρχον ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης υπέφερε από δομικά μειονεκτήματα. Ο υπερδανεισμός και η υπερκατανάλωση του δημοσίου τροφοδότησε την υπερκατανάλωση του ιδιωτικού τομέα, συντηρώντας σημαντικά ελλείμματα στην ανταγωνιστικότητα και στην παραγωγικότητα. Κατά την περίοδο 2000-2008, η αυξανόμενη ιδιωτική και δημόσια καταναλωτική δαπάνη οδήγησε σε ένα διαρκώς διευρυνόμενο εμπορικό έλλειμμα, καθώς η εγχώρια παραγωγή δεν επαρκούσε για να καλύψει τη ζήτηση, ενώ το χαμηλό ύψος των εγχώριων και ξένων επενδύσεων δεν επαρκούσε για να αυξήσει την παραγωγή στα απαιτούμενα επίπεδα. Στον αντίποδα, οι περισσότεροι από τους εταίρους της Ελλάδας στην Ευρώπη είχαν πολύ μικρότερα εμπορικά ελλείμματα και κατάφεραν να επενδύουν περίπου το 20% του ΑΕΠ τους στις εγχώριες οικονομίες τους. […]Η ιδιωτική κατανάλωση στην Ελλάδα είναι κατά 20 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ υψηλότερη από το αντίστοιχο μέγεθος των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών και η ζήτηση είναι σε συντριπτικό ποσοστό εγχώρια. Ακόμη και εξωστρεφείς τομείς της οικονομίας –όπως π.χ. ο τουρισμός– εξαρτώνταν σε μεγάλο βαθμό από την εσωτερική ζήτηση. Με απλά λόγια, η ελληνική ανάπτυξη στηρίχτηκε σε χαμηλές εγχώριες επενδύσεις και σε υψηλή εγχώρια ζήτηση, που χρηματοδοτήθηκε από φτηνό δανεισμό και έναν υπερχρεωμένο δημόσιο τομέα6.
Ωστόσο, το ύψος των μισθών δεν επηρέαζε άμεσα την ανταγωνιστικότητα, καθώς, όπως αναφέρει και σχετική έρευνα της Γιούρομπανκ, οφείλεται σε δύο στενά αλληλεπιδρώντες παράγοντες: την αύξηση των τιμών που προκαλούσε η αύξηση της εσωτερικής ζήτησης, και τη συνακόλουθη αύξηση του κόστους εργασίας σε τομείς παραγωγής μη εξαγώγιμων προϊόντων και υπηρεσιών:
Η επιδείνωση της ελληνικής ανταγωνιστικότητας οφείλεται σ’ ένα σπιράλ μισθών-τιμών και όχι στην αναδιανομή του ΑΕΠ προς όφελος της εργασίας. Η σταθερότητα του μεριδίου της εργασίας στο ΑΕΠ παραμένει στον μέσο όρο της ΕΕ των 17 διαχρονικά. […]
Ωστόσο, η διαδικασία της επίμονης αύξησης του πληθωρισμού και των μισθών, που κρύβεται πίσω από την επιδείνωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας κατά την τελευταία δεκαετία, έχει και μια άλλη αιτία. Όπως έχουμε δείξει σε προηγούμενες μελέτες, η απώλεια της ανταγωνιστικότητας είναι κυρίως εξαιτίας της αύξησης του σχετικού κόστους εργασίας και των τιμών των μη εξαγώγιμων προϊόντων της οικονομίας, σε σύγκριση με τα εξαγώγιμα, και μόνο δευτερευόντως εξαιτίας της αύξησης των μισθών στους εξαγωγικούς τομείς. […]
Σε οικονομικούς όρους, η αύξηση των σχετικών τιμών των μη εξαγώγιμων προϊόντων πλήττει τα εξαγώγιμα, καθώς απορροφάει πόρους (ανθρώπινο και υλικό κεφάλαιο) από τους εξαγωγικούς τομείς, προς όφελος των μη εξαγωγικών7.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι στο επίκεντρο της ελληνικής κρίσης, και άρα στην αφετηρία οποιουδήποτε σχεδίου για την έξοδο από αυτήν, απαιτείται ως προϋπόθεση ο μετασχηματισμός της παρασιτικής δομής, ο περιορισμός της εσωτερικής καταναλωτικής ζήτησης –και συνακόλουθα η μείωση των ελλειμμάτων. Εν ολίγοις, η εγκατάλειψη ενός μοντέλου που στηρίζεται στις… εισαγωγές, τον δανεισμό και στον …αέρα.
Απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα, δύο δυνατοί δρόμοι θα μπορούσαν να προκύψουν. Ο πρώτος, που παραμένει ακόμα ζητούμενο, είναι ο δρόμος της εθνικής αξιοπρέπειας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όπου ο περιορισμός της εσωτερικής ζήτησης θα πραγματοποιούνταν με όρους δημοκρατικής αποανάπτυξης, εγκατάλειψης του παρασιτικού καταναλωτισμού, οικοδόμησης ενός άλλου μοντέλου οικονομίας, που να στηρίζεται στη μικρή και τη συνεταιριστική παραγωγή του πλούτου, που να προσανατολίζεται πρώτα στην ικανοποίηση των εσωτερικών αναγκών κ.ο.κ.
Στο διεθνές πεδίο, αντί η χώρα να ζητιανεύει τα δάνεια από την Ε.Ε., με τίμημα την εγκατάλειψη της εθνικής ανεξαρτησίας και το πέρασμα στην κηδεμονία της τρόικας, θα στηριζόταν στην αξιοποίηση του γεωπολιτικού συγκριτικού πλεονεκτήματός της, και στη σύναψη δανείων με τους άλλους πόλους του νέου, πολυπολικού παγκόσμιου συστήματος, τη Ρωσία και την Κίνα, την ενεργητική διαπραγμάτευση στο εσωτερικό της Ε.Ε. για την ανατροπή των αποικιακών σχέσεων μεταξύ του μπλοκ της «γερμανικής Ευρώπης» και των υπολοίπων κ.ο.κ.
Κάτι τέτοιο δεν κατέστη ακόμα εφικτό, οπότε εκ των πραγμάτων προκρίνεται η «έξοδος από έξω και δεξιά» της τρόικας και των μνημονιακών κυβερνήσεων – μια πολιτική σκληρής εσωτερικής υποτίμησης, που αξιώνει τη δραστική υποβάθμιση των όρων διαβίωσης των μεσαίων στρωμάτων.
Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, η εκπτώχευση μεγάλων κομματιών της ελληνικής κοινωνίας δεν αποτελεί παράπλευρη ή έστω άμεση συνέπεια της εφαρμοζόμενης πολιτικής, αλλά άμεσό της στόχο. Διότι, όπως είδαμε, δίχως τη δραστική μείωση της εσωτερικής ζήτησης και το ξεφούσκωμα του τομέα των μη εξαγώγιμων προϊόντων που στηριζόταν σε αυτή, δεν μπορεί να αναπτυχθεί μια επανασύνδεση της Ελλάδας με τη διεθνή αγοράς στη βάση της ρικαρντιανής λογικής του «συγκριτικού πλεονεκτήματος»:
Δηλαδή, όπως προβλέπει στην έκθεσή της και η Μακίνσεϊ, σ’ ένα μοντέλο που να στηρίζεται στον τουρισμό, τις εξαγωγές ποιοτικών αγροτικών προϊόντων «ονομασίας προέλευσης», καθώς και στην… αποκατάσταση και την αναψυχή των εύπορων συνταξιούχων της Κεντρικής Ευρώπης, τον συνεδριακό τουρισμό κ.ο.κ. Αυτός είναι ο δρόμος της Ελλάδας μέσα στο δοσμένο πλαίσιο της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν επιτρέπει την ύπαρξη των εκτεταμένων μεσοστρωμάτων που χαρακτηρίζουν την ελληνική κοινωνία, αλλά αντίθετα μια ταξική διάρθρωση αλά Πορτογαλία, που βέβαια θα συνοδεύεται και από τους αντίστοιχους μισθούς.
Γι’ αυτό και, με τους όρους των κηδεμόνων μας, και παρά τα κροκοδείλια δάκρυα των Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη, το πρόγραμμα της τρόικας είναι επιτυχημένο, καθώς εξασφαλίζει δύο πρωταρχικές προϋποθέσεις για την οικοδόμηση ενός «αναπτυξιακού δρόμου» (με τους όρους της «εξόδου από έξω και δεξιά», βέβαια, που αντιπροσωπεύει το μπλοκ των μνημονίων): Πρώτον, το κοινωνικό ντάμπινγκ. Δεύτερον, έναν νέο κύκλο συγκεντροποίησης στους «ελπιδοφόρους» κλάδους, όπως είναι ο τουρισμός, μέσω επιθετικών εξαγορών και καταστροφής των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και, επίσης, έναν ακόμη κύκλο συσσώρευσης διά της αρπαγής8 των υποδομών και του δημόσιου πλούτου της χώρας.
Το σχέδιο αυτό, προφανώς, διαλύει την κοινωνική συνοχή, κουρελιάζει το Σύνταγμα και απειλεί άμεσα την εθνική ανεξαρτησία της χώρας. Υπό αυτή την έννοια, οι δυνάμεις που το υπερασπίζονται συνιστούν μια ακραία απειλή για την ελληνική κοινωνία. Πρόκειται περί εξτρεμιστών στην εξουσία, οι οποίοι αξιώνουν την άμεση, βίαιη και ολοκληρωτική μεταβολή της κοινωνικής διάρθρωσης της χώρας –κάτι που αποτελεί τον ορισμό του ολοκληρωτισμού. Αν ψάχνουν, λοιπόν, οι κ.κ. Βορίδης και Δένδιας τα άκρα, ας τα αναζητήσουν πρωτίστως στην πολιτική της κυβέρνησης στην οποία μετέχουν.
Δυστυχώς, αυτός ο απώτερος στόχος της θεραπείας-σοκ που επιβάλλουν οι ξένοι δανειστές, με αιχμή τη «γερμανική Ευρώπη», πάνω στη χώρα, δεν έχει αναλυθεί επαρκώς ούτε από την αξιωματική αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Εντός του, ακόμα και τα πρόσωπα που προβάλλονται ως οι πιο σοβαροί αναλυτές, φτάνουν μόνον σε επίπεδο να διατυπώνουν ρητορικά σχήματα και ερωτήματα, που ενδεχομένως να είναι χρήσιμα για την καθημερινή διαπάλη που διεξάγουν με την κυβέρνηση, δεν βοηθούν όμως στο να διαλευκάνουν την πραγματικότητα των κινήτρων της πολιτικής της (και άρα χάνουν την μπάλα όταν φτάνουν στο διά ταύτα). Έτσι, ο Γιώργος Σταθάκης υποστηρίζει μέσα από τις στήλες της Αυγής:
Υπάρχουν τρεις τρόποι για να αντιμετωπιστεί η κρίση του δημόσιου χρέους. Αυτό δεν αποτελεί ιδιαίτερη προσέγγιση κάποιας οικονομικής σχολής, νεοκλασικής, κεϋνσιανής, μαρξιστικής ή άλλης, αλλά κοινό τόπο όλων των οικονομικών σχολών. Κοινώς, δεν έχει ανακαλυφθεί κάποιος τέταρτος τρόπος. Οι τρεις τρόποι είναι η μερική ή ολική πτώχευση, η διαγραφή δηλαδή χρέους, ο πληθωρισμός και η οικονομική μεγέθυνση της οικονομίας. […]
Τούτων λεχθέντων, στην Ελλάδα επιχειρείται εδώ και δυόμισι χρόνια μία πρωτόγνωρη θεώρηση της κρίσης χρέους, που ισχυρίζεται κάτι μοναδικό, κάτι που μπορεί να μην στηρίζεται σε καμία απολύτως οικονομική θεωρία. εντούτοις επαναλαμβάνεται διαρκώς και αδιαλείπτως σε όλους τους τόνους από την τρόικα και την ελληνική κυβέρνηση. Αυτοί ισχυρίζονται ότι, για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του χρέους, πρέπει να εφαρμοστεί μία ακραία πολιτική λιτότητας, αποπληθωρισμού και δημοσιονομικής προσαρμογής, που παράγει αναπόφευκτα ύφεση και ακραία συρρίκνωση του ΑΕΠ9.
Η πολιτική αυτή είναι «πρωτόγνωρη», όσο δεν αντιλαμβάνεται κανείς το διά ταύτα: Ότι, στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα το χρέος, δεν είναι βιώσιμη. ότι όπως δηλώνουν οι περισσότεροι διεθνείς εμπειρογνώμονες, ενδεχομένως να χρειαστεί και άλλο κούρεμα. ότι η «σκληρή γραμμή», την οποία αντιπροσωπεύει η «γερμανική Ευρώπη», χρησιμοποιεί το αδιέξοδο του χρέους για να εκβιάσει και να επιβάλει τον βίαιο μετασχηματισμό της μικρομεσαίας Ελλάδας. και ότι, τέλος, μέσα από αυτόν, προσβλέπουν αφενός στο να λεηλατήσουν ορισμένους τομείς (ενέργεια, τους κλάδους του «πράσινου καπιταλισμού», ένα κομμάτι του συνεδριακού, του ιαματικού τουρισμού κ.ο.κ.10) και αφετέρου να δορυφοροποιήσουν την Ελλάδα, εν είδει τουριστικής νεο-αποικίας.
Χαρακτηριστικό δε ως προς αυτό, είναι ότι ακόμα και οι Αμερικάνοι, για λόγους γεωπολιτικής σύγκρουσης και ανταγωνισμού με τη Γερμανία, επικαλούνται τη μη βιωσιμότητα του χρέους, καθώς και αυτήν της πολιτικής ακραίας λιτότητας, ως υποτιθέμενη απάντηση στα προβλήματα της Ελλάδας. Το κάνουν για να καταδείξουν το αδιέξοδο της γερμανικής πολιτικής, καθώς σταδιακά επιθυμούν να τη «συνετίσουν» ώστε να εγκαταλείψει τον σοβινιστικό δρόμο της «γερμανικής Ευρώπης» και να υιοθετήσει μια κοινή ευρωατλαντική πολιτική απάντησης στην κρίση11.
Για τον ίδιο λόγο, εξ άλλου, ο Ράιχενμπαχ κάλεσε πριν από μερικές μέρες τους Έλληνες να κλείσουν τ’ αυτιά τους στους ισχυρισμούς του ΔΝΤ ότι το πρόγραμμα της ακραίας λιτότητας είναι αποτυχημένο, και να συνεχίσουν με άκρα προσήλωση να εφαρμόζουν το πρόγραμμα κοινωνικής και εθνικής αυτοκτονίας που έχει εκπονήσει αυτός και η ομάδα του12.
Ωστόσο, προς το παρόν, οι αυταπάτες που τρέφει ο ΣΥΡΙΖΑ περί «ευρωπαϊκού προβλήματος», η αδυναμία του να συλλάβει το βάθος και την ιδιαιτερότητα της ελληνικής κρίσης, δεν του επιτρέπει να δει την ουσία του μεγάλου μετασχηματισμού που κρύβεται πίσω από το γερμανικό blitzkrieg. Εξ ου και η, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, πάντως πραγματική, ταύτιση των προγραμματικών του θέσεων με τη γραμμή της «ήπιας προσαρμογής» που προτείνουν τα ατλαντικά κέντρα εξουσίας εντός του μπλοκ των ξένων δανειστών:
Τι, άραγε, θα μπορούσε να περιλαμβάνει η πολιτική συμφωνία; Μα, όλα τα προφανή που έθετε ο ΣΥΡΙΖΑ από την αρχή. Αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, πιο αργή δημοσιονομική προσαρμογή, αυτόνομη διαχείριση του ζητήματος των τραπεζών, αλλαγή της δημοσιονομικής πολιτικής προς δικαιότερη κατανομή των βαρών, και, φυσικά, μέτρα ανάσχεσης της ύφεσης. Η εμμονική προσκόλληση στο μνημόνιο φτάνει στα όριά της, δυστυχώς με τον πιο επώδυνο τρόπο για την ελληνική κοινωνία13.
Μια ταύτιση που ήδη έχει προκαλέσει αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ –βλέπε τις δηλώσεις της Σοφίας Σακοράφα14 για το θέμα, ή τις αντιδράσεις του Αριστερού Ρεύματος για τα πρόσφατα ταξίδια του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ και τη Γερμανία, και ενδέχεται να προκαλέσει ακόμα περισσότερες, αν η στρατηγική της αξιωματικής αντιπολίτευσης συνεχιστεί προς αυτή την κατεύθυνση.
Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει: Είναι βιώσιμο αυτό το σχέδιο κολοσσιαίας (κι αποτρόπαιας) κοινωνικής μηχανικής; Η αλήθεια είναι πως η έκβασή του εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Κυρίως, από τον βαθμό της συναίνεσης που θα επιδείξει ο ίδιος ο ελληνικός λαός κατά την εφαρμογή του –πράγμα που, με τη σειρά του, εξαρτάται από την εγκυρότητα των εναλλακτικών λύσεων που θα προτάξουν οι ανταγωνιστικές ως προς αυτό δυνάμεις.
Ύστερα, εμπλέκονται πολλαπλοί και αστάθμητοι παράγοντες. Στις συνθήκες της κρίσης και της απόλυτης θεσμικής κατάρρευσης που υφίστανται σήμερα στη χώρα, η κυβέρνηση μπορεί να στραβοπατήσει οπουδήποτε, σε κάποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο σκάνδαλο –ακόμα και η παραμικρή δήλωση ή οποιοδήποτε περιστατικό μπορεί να κάνει να ξεχειλίσει το ποτήρι. Πάντως, σε οποιαδήποτε περίπτωση, η αλήθεια είναι ότι ο Αντώνης Σαμαράς βιάστηκε να συναινέσει σ’ ένα πακέτο απαράδεκτων μέτρων ώστε να εξασφαλίσει τη δόση και τώρα η εφαρμογή τους φτάνει στα όρια την κυβέρνηση και επιτείνει τη διάλυση των κομματικών εταίρων.
Πέρα όμως από το εσωτερικό πεδίο, υπάρχει και μια πλειάδα παραγόντων που δρουν σε ευρωπαϊκό ή σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι σημαντικό, δηλαδή, το πώς θα εξελιχθεί η κόντρα μεταξύ της Γερμανίας και των ΗΠΑ, το τι θα πράξει η Γαλλία, το τι θα συμβεί στις υπόλοιπες χώρες που βρίσκονται στο στόχαστρο της «γερμανικής Ευρώπης». Κι επίσης, υπάρχει πάντοτε η κρίση στη Συρία, που απειλεί να βάλει φωτιά σ’ όλη τη Μέση Ανατολή, πράγμα που με τη σειρά του θα έχει σαρωτικές συνέπειες πάνω στην παγκόσμια ισορροπία.
Για να επιστρέψουμε όμως στο κύριο ζήτημα, που είναι οι προοπτικές αντίστασης του ελληνικού λαού, αυτές, μεταξύ άλλων, θα κριθούν και από το βάθος που θα λάβει μια ευρεία, εκτεταμένη, δημόσια συζήτηση αποτίμησης του μοντέλου το οποίο σήμερα εξαντλείται. Σε ερωτήματα του τύπου «πώς φτάσαμε μέχρι εδώ», δηλαδή σε μια αναδρομή στις πηγές της ελληνικής κρίσης, κρύβονται αποκαλυπτικές απαντήσεις για τη σημερινή κατάσταση της κοινωνίας μας. Και επίσης, φωτίζονται καλύτερα τα χαρακτηριστικά των στρωμάτων που κλονίζονται, άρα και οι δυνατότητες, τα όρια της παρέμβασής τους κ.ο.κ.
Στο πλαίσιο αυτής της αναζήτησης, για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, πρέπει να πάμε προς τα πίσω: Στο πώς γεννήθηκε ο ελληνικός παρασιτισμός (και γιατί) στις αρχές του 1950, κι επίσης στο γιατί επιβίωσε και επεκτάθηκε κατά την περίφημη «αλλαγή», καθώς και το τέλος του μετεμφυλιακού και του μεταχουντικού κράτους. Τέλος, στο πώς μετασχηματίστηκε (και εν τέλει βρυκολάκιασε) κατά το πέρασμα στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, καταλήγοντας στη μεγάλη μαύρη τρύπα μέσα στην οποία έπεσε ολόκληρη η χώρα από το 2008 κι έπειτα.
Αυτού του είδους η ανάλυση, ταξική, ιστορική, με έμφαση στην ελληνική ιδιαιτερότητα, είναι που λείπει σήμερα από την εν πολλοίς γενικόλογη επιχειρηματολογία και κλισέ φρασεολογία των «αντιμνημονιακών» πόλων που αξιώνουν να εκφράσουν την οργή του ελληνικού λαού. Πάνω στην απουσία της, γεννιούνται και θεριεύουν ψευδαισθήσεις και αυταπάτες που εγκλωβίζουν τις πολιτικές ζυμώσεις και διεργασίες για τη γέννηση ενός ρωμαλέου αντιστασιακού πόλου…
1. Έρευνα ΙΜΕ-ΓΣΕΕΒΕ: Εισόδημα-Δαπάνες Νοικοκυριά. Ηλεκτρονική διεύθυνση: http://www.gsevee.gr/images/ereunes/noikokuria_dec_2012/eisodima_dec_2012_.pdf.2. Πηγή: CIA World Factbook, ηλεκτρονική διεύθυνση: https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/fields/2004.html.
3. Fitch: Πλεόνασμα το 2012, ύφεση το 2013 στην Ελλάδα, Εφημερίδα Το Βήμα, 05/02/2013.4. ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, Ελληνική οικονομία και η απασχόληση: Ετήσια έκθεση 2012.
5. Το ευαγγέλιο της ελληνικής ανάπτυξης, Το Βήμα, 28/1/2013.
6. Η Ελλάδα 10 Χρόνια Μπροστά: Προσδιορίζοντας το νέο Εθνικό Μοντέλο Ανάπτυξης – Σύνοψη, McKinsey & Company, Athens Office, September 2011, σελ. 12-13.
7. D. Malliaropoulos – T. Anasta-satos, The improvement in the Competitive Position of the Greek Economy and Prospects for an Export‐led Growth Model, Economy and Markets, Vol. VIII, Issue 1 January 2013. σελ. 8.8. Για τον όρο βλέπε, Ντ. Χάρβεϋ, Ο Νέος ιμπεριαλισμός, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2005. Σελ. 70-100.
9. Γιώργος Σταθάκης, Από κούρεμα σε κούρεμα, Αυγή, 02/12/2012.
10. Βλ. για παράδειγμα: Νάντια Βαλαβάνου, Συνεργάτες στους Δήμους ή νεο-αποικιοκράτες;, Ελευθεροτυπία, 03/2/2013 και Χανς Γ. Φούχτελ, «Οι μεταρρυθμίσεις ανοίγουν τον δρόμο για επενδύσεις», συνέντευξη στην Ημερησία του Σαββάτου, 10-11/11/2012.
11. Ά. Αθανασόπουλος, «ΗΠΑ και ΕΕ αλλάζουν τον παγκόσμιο χάρτη του εμπορίου», Το Βήμα, 9/12/2012.
12. «Τη στιγμή που η Ελλάδα έχει κατορθώσει να ξεπεράσει τη δυσκολότερη φάση του συγκεκριμένου προγράμματος, δεν βλέπω αυτήν τη στιγμή, ειδικά από πλευράς Task Force, πώς θα μπορούσε θα ξανανοίξει αυτή η συζήτηση». Χορστ Ράιχενμπαχ.
Πηγή: Ράιχενμπαχ: Όχι σε αλλαγή του προγράμματος της τρόικας, Έθνος, 6/2/2013.
13. Γ. Σταθάκης, Το Μνημόνιο φθάνει στα όριά του, Εφημερίδα Αυγή, 30/9/2012.
14. Κριτική Σακοράφα στα ταξίδια Τσίπρα, tvxs.gr, 11/02/2013.