Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

Δήλωση – Καταγγελία των αιρετών εκπροσώπων της Εκπαιδευτικής Δράσης στο ΠΥΣΠΕ Καρδίτσας



Δήλωση – Καταγγελία
των αιρετών εκπροσώπων
της Εκπαιδευτικής Δράσης στο ΠΥΣΠΕ Καρδίτσας

      Γνωρίζουμε ότι βάσει νόμου, η Διευθύντρια Π.Ε. Καρδίτσας δύναται να κάνει τις τοποθετήσεις των αναπληρωτών με δική της ευθύνη και χωρίς την έγκριση του Υπηρεσιακού Συμβουλίου ΠΥΣΠΕ.
       Από την πλευρά μας θεωρούμε ότι όλες οι τοποθετήσεις πρέπει να γίνονται από το Υπηρεσιακό Συμβούλιο (ΠΥΣΠΕ) για λόγους διαφάνειας και αξιοκρατίας. Αυτό και προτείναμε, να γίνουν δηλαδή οι τοποθετήσεις των αναπληρωτών ΠΕ 71 Δασκάλων Ειδικής Αγωγής, ΠΕ 61 Νηπιαγωγών Ειδικής Αγωγής, ΠΕ 08 Εικαστικών και ΠΕ 32 Θεατρικής Αγωγής από το υπηρεσιακό Συμβούλιο, κάτι το οποίο δεν έγινε αποδεκτό.

      Ως εκ τούτου καταγγέλλουμε τη στάση της Διευθύντριας Π.Ε. Καρδίτσας.



Γιώργος Σακελλαρίου

Αιρετό τακτικό μέλος ΠΥΣΠΕ

 
Άννα Ζιάκα
Αιρετό αναπληρωματικό μέλος ΠΥΣΠΕ

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ


ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη,   07.06.2016

=========================================================

Οι εκβιασμοί των δανειστών δεν είναι κάτι νέο, αλλά μόνιμη, και  διαχρονικά  εντεινόμενη κατάσταση, αδιάκοπα,  από την αρχή της κρίσης. Γιατί, συνεπώς, να απορούμε; Όταν οι Έλληνες διαπραγματευτές δέχονται, και υπογράφουν, για  να ξεσπιτώσουν τους συμπολίτες τους καθιστώντας άστεγους πολλούς από αυτούς, όταν υπογράφουν για την αύξηση απάνθρωπου ύψους και είδους φόρων, παρότι γνωρίζουν ότι τα χρήματα δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να συγκεντρωθούν, παρότι γνωρίζουν ότι προκαλούν εξαθλίωση και πείνα, παρότι γνωρίζουν ότι ενθαρρύνουν έτσι τις αυτοκτονίες, την απόγνωση, εκατομμυρίων Ελλήνων, ακόμη  και  το θάνατο. Όταν δέχονται, όχι απλώς να συζητήσουν, αλλά και να υπογράψουν την υποθήκευση ολόκληρης της Ελλάδας για 99 χρόνια από σήμερα...., όταν....δεν υπάρχουν  όρια  σε αυτά που τελικά υπογράφουν, ιδίως σε αυτά που εκ των προτέρων δηλώνουν ότι "δεν πρόκειται με τίποτε να υπογράψουν".  Πως λοιπόν έχουμε την αφέλεια να πιστεύουμε  ότι οι άρπαγες δανειστές μας θα μπορούσαν να έχουν έστω και την ελάχιστη υπόληψη για μας. Ως δούλοι συμπεριφέρονται οι άρχοντες μας, και ως δούλοι εκλαμβάνονται αυτοί και όλοι εμείς, από τους "εταίρους". Ναι, επαναλαμβάνω, γιατί απορούμε, αφού ακόμη και ο φίλος Γάλλος Ολλάντ τόλμησε να συγχαρεί τον δικό μας Πρωθυπουργό "γιατί.......προχωρεί τόσο γρήγορα, τόσο αποτελεσματικά και τόσο αδίστακτα,  στο βάθεμα της εξαθλίωσης των Ελλήνων". Διότι, και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε,  περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Και να πει κανείς ότι δεν υπάρχει λύση, και ότι αυτή η  επιλογή της πλήρους καταστροφής είναι μονόδρομος;;; Φυσικά και υπάρχει λύση, που υπέδειξαν από την αρχή και εξακολουθούν να υποδεικνύουν ολοένα περισσότεροι Έλληνες και ξένοι οικονομολόγοι. Είναι, ακριβώς, η λύση που τρέμει η ΕΕ. Όμως για τις δικές μας κυβερνήσεις, η λύση αυτή αποτελεί "απαγορευμένη συζήτηση". Διαγραμμένη από τα μεγάλα ΜΜΕ, αντιμετωπιζόμενη ως μη...σοβαρή ή και φαιδρή, ως....καταστρεπτική! Όχι, ουδέποτε εξηγούν το γιατί, εκτός από τα γνωστά ευτράπελα, του ποιοι θα πλουτίσουν, την έλλειψη φαρμάκων κλπ., κλπ, αντί να επιδοθούν στη κατάστρωση ενός σοβαρού προγράμματος, ακριβώς,  για να αποφευχθούν όλα αυτά που δήθεν φοβούνται! Και το έγκλημα αυτό είναι, ίσως, μεγαλύτερο, ακόμη και από την υπογραφή των χαρτιών της ντροπής, που υπογράφουν οι δικοί μας.

Παράλληλα, οι Έλληνες παραμυθιάζονται (αν και πια δεν πιστεύουν στα παραμύθια, όπως ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δείχνουν οι δημοσκοπήσεις) για την .....έλευση της ανάπτυξης! Και γελούν, μαζί μας, οι ξένοι που φυσικά καταλαβαίνουν, γιατί είναι αυταπόδεικτο, ότι ανάπτυξη με την ελληνική οικονομία να αφήνει από στιγμή σε στιγμή την τελευταία της πνοή, ΑΠΟΚΛΕΊΕΤΑΙ. 

Πως να εξηγήσει κανείς ότι αυτοί που μας κυβερνούν, τώρα, στο πρόσφατο παρελθόν, και κατά πάσα περίπτωση και στο άμεσο μέλλον, ουδόλως ενδιαφέρονται να δώσουν ουσιαστικές λύσεις στα οξύτατα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, αλλά αντιθέτως, αλληλοκατηγορούνται για "ψύλλου πήδημα", όπως π.χ. είναι το αν η αφαίμαξη των δισεκατομμυρίων, που εκάστοτε απαιτούν οι δανειστές θα τους δοθούν με τη μορφή αυξημένων φόρων ή μειούμενων δημοσίων δαπανών. Διότι, όσο και να μην καταλαβαίνουν από μακροοικονομία, είναι αδύνατον να μην αντιλαμβάνονται ότι αυτά τα δισεκατομμύρια, με όποιον τρόπο και αν αφαιρεθούν από το καταποντιζόμενο  ΑΕΠ, με το ίδιο αίμα των Ελλήνων θα πληρωθούν. Επιμένουν, ωστόσο, να διατηρούν με....υπερηφάνεια τις ταμπέλες του ο καθένας: οι "αριστεροί" αυξάνουν τους φόρους, διότι δήθεν το μέτρο είναι "κοινωνικά δίκαιο", ενώ οι "δεξιοί" μειώνουν τις δημόσιες δαπάνες για να εξαφανίσουν το δήθεν κακό, σπάταλο και άχρηστο κράτος. Και αρνούνται να δεχθούν ότι η διάκριση σε αριστερή και δεξιά πολιτική, έχει προ πολλού πάψει να υπάρχει, αφότου προσφέρθηκε ως θυσία στο βωμό της αποτυχημένη Ευρώπης, η οποία τρώει το ένα μετά το άλλο τα παιδιά της. Γιατί, για ποια αριστερά ή δεξιά μακροοικονομική πολιτική μπορεί να γίνει, σοβαρά, λόγος, όταν οι αποφάσεις για  τα πάντα, τα γενικά και τα ειδικότερα, τα σπουδαία, αλλά  και τα ασήμαντα επιβάλλονται με τη μορφή διαταγών, τελεσιγράφων ή εκβιασμών από το ιερατείο των Βρυξελλών;; Ποιους, ακριβώς, εξυπηρετεί αυτή η συνέχιση διασποράς ουτοπιών, όταν η πατρίδα χάνεται, και όλοι εμείς μαζί της;  Γιατί να μην είμαστε ικανοί, παλιά και τώρα να ενωθούμε, μια φούχτα άνθρωποι, να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους, ότι ο εχθρός είναι έξω και δεν είναι ο διπλανός μας, και να   οργανώσουμε την άμυνα και τη σωτηρία μας;; Όχι με βυζαντινολογίες της μορφής "αυτό έπρεπε να γίνει από την αρχή", "αυτό μπορεί να γίνει μόνον αν προηγηθεί κάτι άλλο" ή "αυτό μπορεί να έχει το εξής επικίνδυνο αποτέλεσμα" κ.ο.κ. Να τα βάλουμε όλα κάτω, χωρίς φοβικά σύνδρομα, με αποφασιστικότητα να σπάσουμε τα δεσμά  της δουλείας μας. Να συνειδητοποιήσουμε ότι οι "εταίροι μας" δεν είναι εταίροι, γιατί απλώς στην πορεία, όπως και όλες οι προηγούμενες οικονομικές ενώσεις κρατών, υπερίσχυσε της αλληλεγγύης η επιθυμία εκμετάλλευσης των αδύναμων κρίκων. Φυσικά, και υπάρχουν λύσεις. Λύσεις, ασφαλώς, με κινδύνους και απρόοπτα, αλλά που οδηγούν σε καταστάσεις λιγότερο φρικτές από την παρούσα. Ποια είναι η παρούσα;; Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΜΑΣ!

 

Τρίτη, 26 Απριλίου 2016

6ο Ενημερωτικό σχετικά με τις συνεδριάσεις του Δ.Σ. του Συλλόγου Δασκάλων



Οι καιροί ου μενετοί.

Ξεσηκωθείτε!!!

Διανύουμε έντονη περίοδο. Ο πολιτικός χρόνος έγινε ιδιαίτερα πυκνός. Τα «κτυπήματα» διαδέχονται το ένα το άλλο. Και η πλειονότητα παραμένει άπραγη και μακάρια. Γιατί; Τι περιμένουμε;
Η συμμετοχή είναι άκρως αναντίστοιχη των όσων διαδραματίζονται. Ρυθμίσεις για Τ.Ε., για νηπιαγωγεία, για αναπληρωτές, για ασφαλιστικό, για, για … Πότε περιμένουμε να αντιδράσουμε, όταν όλα θα έχουν ισοπεδωθεί;
Ο Σύλλογος προσπαθεί να ανταποκριθεί με όποιο μέσο διαθέτει. Δεν αρνούμαστε τις παθογένειες και τις συνδικαλιστικές αμαρτίες χρόνων. Πολύ περισσότερο, δεν δίνουμε άφεση στο σάπιο συνδικαλισμό που από τη μια, υποκριτικά, εξαντλεί κάθε ικμάδα αντίστασης σε δήθεν κινητοποιήσεις μιας φωτογραφίας κι από την άλλη αποτελεί το κομματικό φερέφωνο αυτών που κυβερνώντας διέλυσαν και διαλύουν τη χώρα κι αυτών που περιμένουν να συνεχίσουν τη «δουλειά» των προηγουμένων. Όμως αυτά, όπως και τα λάθη αυτών που αγωνίζονται, δεν μπορούν να αποτελέσουν άλλοθι για κανέναν. «Αυτοί» δεν θα υπήρχαν χωρίς την στήριξη, την ψήφο, την ανοχή και τη συνενοχή της «βάσης». Χρειάζεται να αναλάβει και ο καθένας μας το ποσοστό ευθύνης που του αναλογεί και να αλλάξουμε ρότα.
Γιατί με ανάθεση δεν γίνεται τίποτα. Είναι ευθύνη όλων. Δεν μπορεί οι ελάχιστοι να αγωνιστούν για τους πολλούς, που είναι ξαπλωμένοι στους καναπέδες. Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει αν δεν το θέλουμε πρώτα εμείς οι ίδιοι. Ας αναλογιστούμε τις ευθύνες μας και ας εγερθούμε. Πιο εύκολα εμποδίζεται κάτι, παρά διορθώνεται εκ των υστέρων.
Τέλος τα θέματα που απασχόλησαν τα τέσσερα ΔΣ στο διάστημα που πέρασε ήταν συνοπτικά τα εξής:
Αποτίμηση της συνάντησης με την Δ/ντρια Εκπαίδευσης.
Η περαιτέρω διερεύνηση του θέματος του Τ.Ε. σε νηπιαγωγείο στο Μουζάκι.
Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις Διευθύνσεις Π.Ε. και Δ.Ε.
Η παράσταση διαμαρτυρίας στην Περιφέρεια στη Λάρισα για τις τελευταίες εξελίξεις με Τ.Ε., νηπιαγωγεία, αναπληρωτές.
Συνάντηση με τους Συλλόγους Γονέων την Μ. Δευτέρα.

Καλούμε όλους, σε αυξημένη ετοιμότητα, για όσα απρόοπτα μπορούν να συμβούν τις μέρες του Πάσχα.


Με την ευκαιρία των εορτών, ευχόμαστε ολόψυχα,
ορθόδοξη και καθολική επΑΝΑΣΤΑΣΗ.


Για την Ενωτική Δράση
Τάσος Γκαραγκάνης, Ηλίας Παπασακελλαρίου, Γιώργος Τσιτσιμπής


Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Ακέφαλη η κοινωνία αντιστέκεται


Χρστος Γιανναρς

Link to Χρῆστος Γιανναρᾶς




Posted: 27 Mar 2016 11:26 PM PDT
Γ​​ια κάποιες εβδομάδες το λιμάνι του Πειραιά φιλοξενεί χιλιάδες περαστικούς (τράνζιτο) πρόσφυγες – ο σταθερός αριθμός για αρκετό διάστημα ήταν δυόμισι χιλιάδες, έφτασε και τις πέντε. Στα Δελτία Eιδήσεων οι αριθμοί είναι «πληροφορία», στην άμεση επιτόπια θέα είναι συγκλονισμός και δέος που διαρκεί.
Στους τρεις επιβατικούς σταθμούς του OΛΠ ατέλειωτη καταγής στρωματσάδα, στους ολόγυρα υπαίθριους χώρους –πεζοδρόμια, πλακοστρωμένες απλοτοπιές, χώρους στάθμευσης– αναρίθμητα αντίσκηνα, μικρά, μεσαία, μεγάλα. Ποιος προμηθεύει τα αντίσκηνα και ποιος τα μοιράζει, ποιος τις ατέλειωτες κουβέρτες, τα αδιάβροχα, τα μπουφάν, τα πουλόβερ, ποιος πληρώνει το κόστος; Ποιος υποδέχεται τα σμήνη που καταφθάνουν αδιάκοπα, μέρα νύχτα, να τα κατευθύνει, να τα κουμαντάρει, να γνοιαστεί για τις πρώτες ανάγκες τους μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία;
Γλωσσική επικοινωνία ανύπαρκτη. Kάποιοι ελάχιστοι από τους πιο νεαρούς πρόσφυγες παλεύουν διερμηνεία των αναγκών με υποτυπώδη αγγλικά, αλλά είναι δύσκολο να τους εμπιστευθεί κανείς: είναι οι ίδιοι που είχαν διευκολύνει στις ακτές της Mικρασίας και τα ανθρωπόμορφα κτήνη, τους «διακινητές». Για τα πολύ βασικά της συνεννόησης οι χειρονομίες αρκούν, όμως τον άρρωστο ή τον χαμένο από τους δικούς του πώς να τον καταλάβεις τι προσπαθεί να σου πει;
Tο κράτος απουσίασε ολοσχερέστατα, και ευτυχώς – τέτοιο τσουνάμι ανθρώπινων αναγκών δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί από υπαλληλία σε διατεταγμένη υπηρεσία και με ωράριο. Ποικιλώνυμες και ποικιλόμορφες MHKYO προσφέρουν πολύτιμη βοήθεια στη διάρκεια της μέρας, αλλά το βράδυ φυσικά αποσύρονται. Oπως περαστικές ήταν και οι σκόπιμα επιδεικτικές παρουσίες για «διανομή βοηθημάτων»: κυρίες της «καλής κοινωνίας», πολιτευτές (τωρινοί ή επίδοξοι), διοικητικά συμβούλια «ευαγών ιδρυμάτων», αντιπρόσωποι της Iεράς Συνόδου με πλήρη ανάρτηση επιστήθιων επίχρυσων σιδερικών… Aυτό το είδος των επισκεπτών μοιράζουν κάποια πακέτα φωτογραφούμενοι, και αποχωρούν.
Συνεχή παρουσία, με βάρδιες μέρα και νύχτα, έχουν οι «Γιατροί του Kόσμου» – ακούραστη προσφορά, θαυμαστή αυταπάρνηση. Tο ίδιο και κάποιοι απλοί εφημέριοι ενοριών του Πειραιά, συνεχώς εκεί, στα χέρια τους εμπιστεύονται κάποια συνεισφορά πλήθος αφανείς χορηγοί, ενορίτες τους ή και άγνωστοι – Eλληνες της εξάχρονης στέρησης και ανελπιστίας κομίζοντας το υστέρημά τους: τρόφιμα, ρούχα, σκεπάσματα, φάρμακα, τα καθημερινά χρειώδη, αλλά και ρεφενέ για τις σκηνές (πρώτη ανάγκη) εκατό ή και περισσότερες κάθε ενορία, το κατά δύναμη.
Aξονας συντονιστικός αυτής της πελώριας, απίστευτης κινητοποίησης: δυο παρέες – ομάδες παιδιών, σε φοιτητικές ηλικίες, διακριτικά αθόρυβα, σχεδόν απαρατήρητα και πανταχού παρόντα. Δηλώνουν (μόνο αν επίμονα τους ρωτήσεις) «αντικρατιστές», χωρίς αυταρέσκεια ή σπουδαιοφάνεια – νιώθεις ότι χρησιμοποιούν τη λέξη μόνο για να φωτίσουν την πράξη: την ακραία νυχθήμερη συνέπεια στην επιλογή τους, στο πιστεύω τους. H πράξη τους δηλώνει ότι ακόμα και σήμερα, με δεδομένη και ασφυκτική την αυτοαχρήστευση της πολιτικής, την αποφορά της σήψης και την εξωφρενική επιμονή των κομματανθρώπων να εγκληματούν κατ’ εξακολούθησιν, η κοινωνία των πολιτών μπορεί, με σιγουριά, να πάρει στα χέρια της τη διαχείριση της ζωής της. Nα αυτοοργανωθεί, να ζήσει τη χαρά της ανιδιοτέλειας.
Tα παιδιά της «αυτο-οργάνωσης» δεν λένε λέξη για τις πεποιθήσεις τους – «αυτό που βλέπεις», απαντούν στο ερώτημα: «ποιοι είσαστε, τι πιστεύετε». Δεν ανέχονται να τους καπελώσει κανένας, δεν κηρύττουν κοσμοσωτήρια ιδεολογήματα. Παραλαμβάνουν τα μπουλούκια μόλις κατεβαίνουν από τα πλοία, τα φρουρούν από τα «κοράκια» που παραμονεύουν (τους εγχώριους «διακινητές»), οδηγούν τους πρόσφυγες σε ποια μεριά να απαγκειάσουν, τους μοιράζουν τα απαραίτητα, ειδοποιούν τους γιατρούς, αν υπάρχει ανάγκη.
Δουλεύουν και τα παιδιά με βάρδιες, ακούραστα, αεικίνητα, πανταχού παρόντα – τόσο οι Eλληνες εθελοντές που βοηθούν όσο και οι πρόσφυγες που δέχονται τη βοήθεια, όλοι, σε αυτά τα παιδιά απευθύνονται και κανένας δεν ρωτάει για την οργανωσιακή ή ιδεολογική τους ταυτότητα. Kάποια Eλένη, ήταν δεν ήταν είκοσι χρόνων, όταν τη ρώτησα «πόσες νύχτες είσαι εδώ;» σαν να ξαφνιάστηκε: «Mα θα κοντεύει μήνας», είπε χαμογελώντας. Kαι μια Mαρία συμπλήρωσε: «Tι ρωτάς; Δεν μετράμε ένσημα».
Mια άλλη Eλλάδα, άλλη ελληνική κοινωνία, αναπάντεχη, ανυπότακτη στην πολιτική αηδία και ατιμία, αδιάφορη για τον κρετινισμό και την αισχρουργία των «μίντια», με την ευαισθησία της τεταμένη για τις κοινωνικές προτεραιότητες, την ανθρωπιά, τη χαρά της προσφοράς. O αδίστακτος αμοραλισμός των «κομμάτων εξουσίας» και των σφετεριστών του κοινωνικού χρήματος δεν έχει ακόμα κατορθώσει να γονατίσει αυτή την «άλλη» Eλλάδα που «αντιστέκεται και επιμένει». Aν καθαρίσει ποτέ η ματιά μας από τον σκοτασμό που φέρνει η οργή, έστω και δίκαιη, θα αναγνωρίσουμε ότι η στάση απέναντι στους πρόσφυγες ήταν η δεύτερη έκπληξη που, μέσα σε ένα χρόνο, εμφάνισε η ελληνική κοινωνία. H πρώτη έκπληξη ήταν το δημοψήφισμα της 5ης Iουλίου 2015.
Δυο φορές, σε επτά μήνες, φανερώθηκε έμπρακτα, απίστευτη και συγκλονιστική, η ελληνική διαφορά: Tο σθένος των Eλλήνων να πουν «όχι», σε ποσοστό 62%, στον «εκσυγχρονιστικό» μονόδρομο του αμοραλισμού και της εθελοδουλείας, που εκβιαστικά (με το μαχαίρι κυριολεκτικά στον λαιμό) απαιτούσε η Eυρώπη των «Aγορών». Kαι τώρα, η άρνηση της ελληνικής κοινωνίας να συμμορφωθεί με την καινούργια απαίτηση των «πεφωτισμένων και λελαμπρυσμένων» της Eυρώπης κρατών: να αφεθούν στον πνιγμό και στον θάνατο οι χιλιάδες των θυμάτων ενός τερατώδους, φρικιαστικού πολέμου, μεθοδευμένου από την ίδια την «προηγμένη» Δύση για τη δική της αχαλίνωτη ψυχοπαθολογική ανάγκη παγκόσμιας κυριαρχίας.
Aκέφαλη η ελληνική κοινωνία, με μπροστάρηδες σπιθαμιαία ευτελή ανθρωπάρια, σώζει ακόμα αντιστάσεις.

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Να ζήσεις, Ελλάδα, και χρόνια πολλά


Να ζήσεις, Ελλάδα, και χρόνια πολλά

«Η 25η Μαρτίου συμβολίζει τα γενέθλια της σύγχρονης Ελλάδας. Γι' αυτό και τα γιορτάζουμε με δυναμισμό κάθε χρόνο, ανανεώνοντας τη ματιά μας (sic) στην Επανάσταση του 1821, καθώς τη στοχαζόμαστε μέσα σε νέες κάθε φορά συνθήκες». Με αυτή την ανελλήνιστη πρόταση, την ακατανόητη και προσβλητική για την Εθνική Επανάσταση και την ανάσταση του γένους μας, αρχίζει ο υπουργός της Παιδείας την εγκύκλιό του προς τους δασκάλους και τους μαθητές δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων της χώρας. Ετσι, σύμφωνα με τον αξιότιμο υπουργό, η σύγχρονη Ελλάδα γεννήθηκε την 25η Μαρτίου. Βρίσκεται στο ζώδιο του Κριού και, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, έτσι και φέτος γιορτάζουμε τα γενέθλιά της με δυναμισμό, «ανανεώνοντας τη ματιά μας στην Επανάσταση» κ.τ.λ. Θα μαζευτούμε όλοι γύρω από μια τούρτα με πολλά κεράκια. Η εορτάζουσα Ελλάς θα φυσήξει να τα σβήσει κι εμείς όλοι θα ψάλλουμε εν χορώ πρώτα το «Happy birthday to you» και μετά το «Να ζήσεις, Ελλάδα, και χρόνια πολλά. Να γίνεις γριούλα με άσπρα μαλλιά».


Αλλο ξεσηκωμός, άλλο γενέθλια

Θα μπορούσαμε να μείνουμε σε αυτή την υπουργική άποψη και να κάναμε πλάκα. Αλλά μερικά πράγματα, όσο και να γελοιοποιούνται από τον «πολιτισμό» και την ιδεολογία του Συριζανέλ, δεν σηκώνουν πλάκα. Αλλωστε ο κ. Φίλης είναι υπουργός της Εθνικής Παιδείας (αφήνω τα Θρησκεύματα) και η άποψή του δεν πρέπει να περνά ασχολίαστη. Ως τώρα, λοιπόν, όλοι μας γνωρίζαμε ότι η 25η Μαρτίου είναι η θεσμοθετημένη επέτειος της Εθνικής Επανάστασης εναντίον ενός βάρβαρου τυράννου. Την 25η Μαρτίου εορτάζουμε και τιμούμε τους αγώνες για την αναγέννηση της Ελλάδας - υπάρχει και η λέξη παλιγγενεσία αλλά ίσως ο κ. υπουργός δεν τη γνωρίζει. Είναι η ημέρα που σηματοδοτεί την ανάσταση του έθνους. Τον βίαιο, αιματωμένο ερχομό της Ελευθερίας. Σύμφωνα μάλιστα με κάποιον ποιητή, τον κοντέ Διονύσιο Σολωμό, η προσωποιημένη Ελευθερία «εκατοικούσε πικραμένη, εντροπαλή» μέσα στα ιερά κόκαλα των Ελλήνων. Και εκαρτερούσε «νάλθη εκείνη η μέρα». Αυτά πάνω-κάτω γνωρίζαμε όλοι. Κουτσά-στραβά. Και ξαφνικά ήρθε ο κ. Φίλης και μας είπε ότι την 25η Μαρτίου η Ελλάδα έχει γενέθλια. Χαρήκαμε. Θα χαιρόμασταν περισσότερο αν μαθαίναμε τη μαμά και τον μπαμπά της.


Επικίνδυνο ατόπημα

Η υπουργική εγκύκλιος όμως λέει και άλλα. Ιδιαιτέρως σοβαρά και επικίνδυνα που υπερβαίνουν τη γελοιότητα περί των εθνικών γενεθλίων. Θέλοντας ο κ. Φίλης, ως υπουργός του Συριζανέλ, να πράξει και το κομματικό του καθήκον και να δώσει νέες «διαστάσεις» στην Επανάσταση του Εικοσιένα, αναφέρθηκε στους έλληνες δασκάλους και στους αγώνες τους τον 19ο αιώνα «ως τα μέσα του 20ού αιώνα». Καλά έκανε. Επειδή οι δάσκαλοι, ως και σήμερα, το 2016, σε πείσμα των λογής λογής πολιτικών, σε πείσμα της ανέχειας, σε πείσμα της κρατικής τσαπατσουλιάς, αγωνίζονται να διδάξουν και να μορφώσουν το Εθνος. Δεν έμεινε όμως εκεί ο κ. υπουργός. Σαράντα χρόνια μετά τον γλωσσικό συμβιβασμό, μετά την καθιέρωση της Νεοελληνικής ως επίσημης γλώσσας της εκπαίδευσης και της διοίκησης, ο κ. Φίλης μας λέει ότι οι «δημοτικιστές εκπαιδευτικοί» ήταν οι πιο δραστήριοι «οργανωτές (sic) της Αντίστασης στον φασισμό» κ.τ.λ. Αφήνει έτσι να εννοηθεί ότι οι δάσκαλοι εκείνοι που από τη σύσταση του Εθνους ως το 1950 δίδασκαν την καθαρεύουσα, διότι αυτό επέβαλλαν οι νόμοι, δεν ήταν «αντιστασιακοί». Ηταν μάλλον φασιστόμουτρα.


Πρόκειται για ένα άλλο μεγάλο και επικίνδυνο ατόπημα του κ. υπουργού. Οχι επειδή αναφέρεται στο γλωσσικό ζήτημα, από το οποίο πολλοί έχουμε υποφέρει. Το ατόπημα έγκειται στο γεγονός ότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο κ. υπουργός θέλει, με τη δική του δημοτική, να δείξει στους μαθητές ότι μόνο οι δημοτικιστές υπήρξαν πατριώτες, αντιστασιακοί, προοδευτικοί. Επαναφέρει ένα εσφαλμένο ιδεολόγημα. Πιστεύει ότι η μορφή της γλώσσας δείχνει ποιος είναι δημοκράτης και ποιος όχι. Είναι σαν να δέχεται ότι όλα τα χρόνια της εθνικής εκπαίδευσης, από την ανασύσταση του Εθνους ως και το 1976, όσοι δίδασκαν καθαρεύουσα (άλλωστε δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς) ούτε πατριώτες ήταν ούτε δημοκράτες. Κανείς δεν αρνείται το προοδευτικό κίνημα του δημοτικισμού. Αλλά το θέμα είναι άσχετο με την 25η Μαρτίου. Επιπλέον: υπήρχαν και υπάρχουν φασίστες που μιλούσαν και έγραφαν (μιλούν και γράφουν) τη δημοτική. Υπήρχαν και υπάρχουν δημοκράτες καθαρευουσιάνοι. Το πρώτο φύλλο του «Ριζοσπάστη» (26.4.1918) είναι συνταγμένο στην καθαρεύουσα της εποχής. Οι χρυσαυγίτικες διακηρύξεις είναι στη δημοτική. Ο Ηλίας Ηλιού μεταφράζει τη
Ρητορική του Αριστοτέλη στην καθαρεύουσα. Και λοιπόν; Ο ίδιος ο κ. Πρωθυπουργός και η ομάδα των «ειδήμων» του μια κάποια δημοτική ομιλούν. Και λοιπόν;


Υστερα υπάρχουν και οι συγγραφείς μας, αυτοί που έχουν γράψει στην καθαρεύουσα. Τι λέει ο κ. Φίλης; Να πάψουμε να μνημονεύουμε πλέον (σύμφωνα με τον Ελύτη) τον Παπαδιαμάντη, αλλά μόνο τον Σολωμό; Να ρίξουμε στα τάρταρα τον Βιζυηνό; Τον ιδιότροπο Κάλβο; Τον δάσκαλο Κοραή, στον οποίο μάλιστα αναφέρεται;


Και κάτι τελευταίο: αν οι μεγάλοι δάσκαλοι του δημοτικισμού διάβαζαν τα άθλια, «σπασμένα» ελληνικά του κ. υπουργού, θα τον επαινούσαν; Αυτό πιστεύει; Μάλλον όχι. Θα τον έπιαναν από το αφτί και θα τον έβαζαν τιμωρία: να γράφει και να ξαναγράφει την εγκύκλιό του. Εκατό φορές. Ωσπου να γράψει σωστά, ευγενή ελληνικά. Και μετά να μιλά για δημοκρατία κ.τ.λ.

 

Ο κ. Γιώργης Γιατρομανωλάκης είναι καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας και συγγραφέας.  

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Η εντατικοποίηση της εργασίας των εκπαιδευτικών και η συζήτηση για τον εργασιακό τους χρόνο

Η εντατικοποίηση της εργασίας των εκπαιδευτικών και η συζήτηση για τον εργασιακό τους χρόνο


της Αιμιλίας Τσαγκαράτου*
Ένα από τα κεντρικά ζητήματα που ανοίγει στα πλαίσια του «εθνικού διαλόγου για την Παιδεία» είναι η συζήτηση για το χρόνο εργασίας των εκπαιδευτικών. Οι πρόσφατες δηλώσεις του κ. Λιάκου «να μην συμπίπτουν ο χρόνος διδασκαλίας και ο εργασιακός χρόνος των εκπαιδευτικών», «ο εργασιακός χρόνος να περιλαμβάνει τις παιδαγωγικές συναντήσεις των δασκάλων και των καθηγητών οι οποίοι κάθε βδομάδα θα χαράζουν την εκπαιδευτική πολιτική»(!), αλλά και προηγούμενες δηλώσεις του για «επιμορφώσεις των εκπαιδευτικών στα κενά τους» δεν είναι τυχαίες. Πέρα από τον τρόπο με τον οποίο φαίνεται να προσανατολίζεται το Υπουργείο Παιδείας να «λύσει» το πρόβλημα της λειτουργίας των σχολείων χωρίς διορισμούς, οφείλουμε να δούμε τη γενικότερη πολιτική στόχευση σε σχέση με τον εργασιακό χρόνο των εκπαιδευτικών, έτσι όπως εκπορεύεται και από τη συνολική εκπαιδευτική πολιτική που διαμορφώνουν και τα υπερεθνικά κέντρα.
1. Η αύξηση του χρόνου εργασίας των εκπαιδευτικών είναι μια παγκόσμια τάση. Η τάση αυτή εκφράζεται όχι μόνο με την αύξηση των ωρών διδασκαλίας αλλά με την συνολική εντατικοποίηση και την αύξηση του εξωδιδακτικού φόρτου εργασίας, που σε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία φτάνει στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής εξόντωσης. Από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία μέχρι τις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, οι εκπαιδευτικοί καλούνται να δουλέψουν περισσότερο και να πληρώνονται λιγότερο. Όλο και δυναμώνουν οι φωνές αντίστασης των εκπαιδευτικών απέναντι στην πολιτική που επιβάλλεται από τον ΟΟΣΑ, την ΕΕ, και την Παγκόσμια Τράπεζα που συμπυκνώνεται στην πρόταση «με όσο το δυνατόν λιγότερες ‘εισροές’ να έχουμε όσο γίνεται περισσότερες ‘εκροές’». Ο σφιχτός έλεγχος και η μείωση της δημόσιας δαπάνης για την εκπαίδευση, όχι μόνο στις χώρες με οικονομική κρίση, σημαίνει ότι πρέπει με όσο γίνεται λιγότερα χρήματα να έχουμε όσο γίνεται περισσότερα και «καλύτερα αποτελέσματα».
Σύμφωνα με την έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής “Education and Training Monitor 2015” «…στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα έχει εξορθολογιστεί σημαντικά ανάμεσα στο 2011-2014. Η Ελλάδα είχε έναν από τους μικρότερους αριθμούς διδακτικών ωρών στον ΟΟΣΑ και έναν από τους μικρότερους αριθμούς μαθητών ανά τμήμα. Επιπλέον, ένας αριθμός από οργανωτικές δυσκαμψίες εμπόδισαν μια λογική κατανομή του προσωπικού. Η αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα και η αύξηση του διδακτικού ωραρίου (σημ. αναφέρεται προφανώς στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση) έχει φέρει την Ελλάδα πιο κοντά στις υπόλοιπες χώρες του ΟΟΣΑ». Στη αντίστοιχη έκθεση του ΟΟΣΑ συνολικά για τις χώρες της ΕΕ διαπιστώνεται ότι η Ελλάδα δαπανά το μεγαλύτερο ποσοστό από τις συνολικές δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση για τη μισθοδοσία των εκπαιδευτικών (80%) από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης – άρα μήπως πρέπει να μειωθούν; Οι δαπάνες για την εκπαίδευση θεωρούνται «επένδυση», άρα λοιπόν δεν πρέπει να υπάρχει «σπατάλη», πρέπει να αξιοποιούνται όσο το δυνατό πιο «αποδοτικά». Αυτή είναι η ουσία των παραπάνω διαπιστώσεων και όχι μια πραγματική καταγραφή της πραγματικότητας αφού όλοι ξέρουμε ότι γίνεται λαθροχειρία στον τρόπο που υπολογίζονται οι ώρες διδασκαλίες και ο μέσος όρος των μαθητών ανά τμήμα στη χώρα μας. Όσο για τις δαπάνες για την παιδεία, ενώ στις ίδιες εκθέσεις εμφανίζεται μια σταδιακή μείωσή τους από το 2010 και μετά σε χώρες όπως η Ιταλία, η Ισπανία , η Φινλανδία και άλλες, για την Ελλάδα εμφανίζεται αύξηση κατά 0.3% επί του ΑΕΠ. Φυσικά δεν αναφέρεται πουθενά η δραματική μείωση του ΑΕΠ της χώρας μας την περίοδο της κρίσης…
2. Η έννοια του σχολικού χρόνου και για τους εκπαιδευτικούς και για τους μαθητές λειτουργεί πια με όρους αγοράς. Η εντατικοποίηση της εργασίας, που συνήθως την ταυτίζουμε με τον ιδιωτικό τομέα, είναι πραγματικότητα και στην εκπαίδευση. Μια βασική πλευρά των αναδιαρθρώσεων σε αυτήν είναι η προσπάθεια εμπέδωσης της άποψης ότι «ο καλός, σκληρά εργαζόμενος εκπαιδευτικός» είναι η βασική συνιστώσα ενός «καλού και αποτελεσματικού σχολείου». Δεν αφορά μόνο την ώρα που βρίσκεται μέσα στην τάξη, αλλά και όλο εκείνο το χρόνο που θα πρέπει να αφιερώνει για προετοιμασία, σεμινάρια, επιμορφώσεις, διοικητική δουλειά και άλλα – μέσα στα πλαίσια βεβαίως διαχείρισης μιας εκπαιδευτικής πολιτικής που αποφασίζει η εξουσία. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να είναι «ψυχή τε και σώματι» διαθέσιμος ανά πάσα στιγμή για να εμπεδώνει, να διαχειρίζεται και να μαθαίνει πώς να γίνεται ο ιμάντας μεταβίβασης της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής.
Η εντατικοποίηση βέβαια της δουλειάς των εκπαιδευτικών είναι ήδη εδώ. Το κυνήγι των προγραμμάτων, των σεμιναρίων, των επιμορφώσεων μαζί με τη δυσκολία και την έκταση της διδακτέας ύλης που πρέπει να καλυφθεί συμβάλλουν σε αυτό σε μεγάλο βαθμό. Με δυσκολία διακρίνεται ο εργασιακός χρόνος από τον «ελεύθερο» χρόνο των εκπαιδευτικών που για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του πρώτου αφιερώνουν μεγάλο μέρος του δεύτερου, κάνοντας δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ τους.
Η εντατικοποίηση της δουλειάς των εκπαιδευτικών δεν γίνεται υποχρεωτικά μόνο με αύξηση του διδακτικού ωραρίου. Φυσικά η συζήτηση που γίνεται από το Υπουργείο Παιδείας στη χώρα μας δεν την αποκλείει, για να μπορέσει να «λύσει» το πρόβλημα των μηδενικών διορισμών. Όμως δεν είναι αυτό το κύριο ή το μόνο ζητούμενο. Έχουν πέσει στο τραπέζι προτάσεις για αύξηση της διδακτικής ώρας (από 45 λεπτά σε 60 – πρόταση της «ομάδας REN» – δηλαδή αύξηση του εργάσιμου χρόνου που αντιστοιχεί σε έως και 5 διδακτικές ώρες χωρίς τυπική αύξηση του ωραρίου!), αύξηση της διάρκειας του χρόνου των διαλειμμάτων με στόχο την παράταση της παραμονής στο σχολείο, η υποχρεωτική παραμονή μέχρι τις 2, η μεταφορά δραστηριοτήτων του συλλόγου διδασκόντων το απόγευμα (συνεδριάσεις συλλόγων διδασκόντων, ενημερώσεις γονέων κλπ). Με αυτό τον τρόπο έχουμε πολλαπλές στοχεύσεις: τη διαχείριση του χρόνου του υπάρχοντος εκπαιδευτικού προσωπικού με τέτοιο τρόπο που να φαίνεται ότι τα σχολεία λειτουργούν «ομαλά», την εντατικοποίηση των εκπαιδευτικών, την προσπάθεια να δοθεί η εντύπωση στην κοινωνία και τους υπόλοιπους εργαζόμενους ότι οι εκπαιδευτικοί «θα πάψουν να είναι τεμπέληδες» και ότι στο εξής θα είναι διαθέσιμοι ανά πάσα στιγμή . Στο τελευταίο ειδικά φαίνεται ότι θα συνηγορήσει και η πλειοψηφία της ΔΟΕ, αφού με τοποθετήσεις μελών του προεδρείου της(!) στις ημερίδες που οργανώνονται αυτή την περίοδο ανά την Ελλάδα με θέμα το σχολείο παρουσιάζουν με θετικό τρόπο την ατζέντα Λιάκου για υποχρεωτική παραμονή των εκπαιδευτικών μέχρι τις 2 , τις συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων το απόγευμα , την ενημέρωση των γονέων εκτός ωραρίου γιατί «η κοινωνία θεωρεί ότι δουλεύουμε λίγο».
Τα επιχειρήματα του « κοινωνικού αυτοματισμού» ως πρόσχημα για την αύξηση του διδακτικού και εργασιακού χρόνου των εκπαιδευτικών πρέπει να αντιστραφούν: η αύξηση του χρόνου εργασίας ενός μέρους των εργαζομένων δεν λύνει το πρόβλημα της ανεργίας, αντίθετα το εντείνει αφού δεν χρειάζονται νέες προσλήψεις. Η χειροτέρευση και η εντατικοποίηση των όρων εργασίας των εκπαιδευτικών δεν λύνει, αντίθετα νομιμοποιεί ακόμα περισσότερο αυτό που γίνεται σε άλλους εργασιακούς χώρους. Το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι η όροι εργασίας ενός τμήματος των εργαζομένων να επιδεινώνονται για να προσεγγίσουν τις εργασιακές συνθήκες των υπόλοιπων. Το ζητούμενο είναι όλοι μαζί οι εργαζόμενοι να αγωνιστούμε για μείωση του χρόνου εργασίας και μισθούς που να επιτρέπουν αξιοπρεπή διαβίωση. Όσο πιο πολύ χειροτερεύουν οι συνθήκες εργασίας ενός τμήματος των εργαζομένων, τόσο συμπιέζονται προς τα κάτω και οι υπόλοιποι.
3. Αυτό που χαρακτηρίζει με μεγαλύτερη ένταση τα τελευταία χρόνια τον εργασιακό χρόνο των εκπαιδευτικών στις χώρες της ΕΕ και όχι μόνο είναι η τυποποίηση, η ποσοτικοποίηση, ο αυστηρός γραφειοκρατικός έλεγχος. «Ο χρόνος είναι αγαθό ή μέσο που μπορεί να αυξηθεί, να μειωθεί, να γίνει αντικείμενο διαχείρισης, μέτρησης, να δαπανηθεί, να οργανωθεί, να ποσοτικοποιηθεί και να διευθετηθεί για την επίτευξη επιλεγμένων εκπαιδευτικών στόχων. Ο χρόνος, δηλαδή, προβάλλεται ως ποσοτική αντικειμενική, εργαλειακή και οργανωτική μεταβλητή, η οποία μπορεί να αποτελέσει αντικείμενο διαχείρισης για την επίτευξη στόχων που έχουν ορισθεί από άλλους». (Γ. Μαυρογιώργος). Μιλώντας για τη δική μας εκπαιδευτική πραγματικότητα, βλέπουμε ότι ο εκπαιδευτικός δεν θεωρείται ως μια αυτόνομη μονάδα, ως ένας εργαζόμενος με μία θέση σε ένα σχολείο που να μπορεί να αποκτά μόνιμη και σταθερή σχέση με τη σχολική μονάδα και τους μαθητές της, αλλά ως ένα «δοχείο» ωρών, που μπορούν να διατίθενται οπουδήποτε, ελαστικά, με μετακινήσεις, με αυστηρή καταγραφή στο my school. Με αυτό το κριτήριο γίνονται και οι προσλήψεις των αναπληρωτών, με όρους «ωρών» και όχι ανθρώπων γίνεται η καταγραφή των κενών, μετατρέποντας τον εκπαιδευτικό σε «ευέλικτο» και «απασχολήσιμο» εργαζόμενο. Ταυτόχρονα βλέπουμε εκπαιδευτικούς να μετακινούνται ακόμα και για μία ώρα ή να διδάσκουν μαθήματα εκτός της ειδικότητάς τους, στο όνομα να γεμίσει όπως – όπως το πρόγραμμα, να καλύπτονται τα κενά, με πλήρη αδιαφορία απέναντι στο εκπαιδευτική και παιδαγωγική διαδικασία, για την οποία όμως κατά τα άλλα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους οι πανεπιστημιακοί, το υπουργείο και τα στελέχη της εκπαίδευσης..
Συμπερασματικά:
Το Υπουργείο Παιδείας ανοίγει επιθετικά τη συζήτηση για το χρόνο εργασίας των εκπαιδευτικών και όχι μόνο σε σχέση με το διδακτικό ωράριο. Επαναφέρει, στα πλαίσια του «διαλόγου» τις σχετικές «ιδέες» που κατά καιρούς είχαν επιχειρήσει να επιβάλλουν όλοι οι προηγούμενοι υπουργοί παιδείας (από τον Αρσένη και τη Γιαννάκου μέχρι τη Διαμαντοπούλου, τον Αρβανιτόπουλο και το Λοβέρδο). Προσπαθεί να το ντύσει «παιδαγωγικά», απευθύνεται και στην κοινωνία, αναζητά συμμαχίες τις οποίες απ’ ότι φαίνεται τις βρίσκει και στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας υπονομεύονται ακόμα περισσότερο μέσα σε ένα σχολείο που θα βλέπει το πρόβλημα της λειτουργίας του ως διαχείριση χρόνου και ωρών, όπου η παιδαγωγική σχέση εκπαιδευτικού – μαθητή τουλάχιστον υπονομεύεται. Η απαίτηση για μαζικούς μόνιμους διορισμούς αφορά και τη λειτουργία των σχολείων και το να βρουν δουλειά οι άνεργοι συνάδελφοί μας αλλά και το να μην ισοπεδώνονται εργασιακά οι εκπαιδευτικοί που ήδη διδάσκουν στα σχολεία. Ταυτόχρονα ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να έχει ελεύθερο χρόνο μόνο «για να διορθώνει, να προετοιμάζεται, να επιμορφώνεται». Έχει κυρίως να κάνει με την ανάγκη να αναπτύσσεται και να βελτιώνεται ως εκπαιδευτικός, ως διανοούμενος, ως υποκείμενο αλλαγής του σχολείου αλλά και της κοινωνίας συνολικά προς όφελος των μορφωτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των μαθητών μας.
*Εκπαιδευτικός πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης
www.pantiera.gr

Ο… επιχειρηματικός συνδικαλισμός της «ΓΣΕΕ Α.Ε.» και o πακτωλός χρημάτων των ΕΣΠΑ


Ο… επιχειρηματικός συνδικαλισμός της «ΓΣΕΕ Α.Ε.» και o πακτωλός χρημάτων των ΕΣΠΑ

 

Του Δημήτρη Σταμούλη*

Την ερχόμενη Πέμπτη ξενικά το 36ο συνέδριο της ΓΣΕΕ και ολοκληρώνεται την Κυριακή σε πεντάστερο ξενοδοχείο της Ρόδου. Η απόφαση για «συνδικαλιστικό τουρισμό», τόσο μακριά από τα εκατομμύρια εργαζόμενους και άνεργους, εναρμονίζεται πλήρως με την πολιτική που χρόνια τώρα ακολουθούν οι κυρίαρχες δυνάμεις του κρατικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, που λειτουργούν ως ιμάντας μεταβίβασης της αστικής πολιτικής μέσα στο εργατικό κίνημα. Και αυτό το κάνουν με το αζημίωτο!
Πριν από λίγες ημέρες, ο υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος υπέγραψε την απόφαση σχετικά με την «κατανομή κονδυλίων του ΕΛΕΚΠ, που αφορά στην χρηματοδότηση των συνδικάτων και των εκπαιδευτικών, ερευνητικών και επιστημονικών φορέων της τριτοβάθμιας οργάνωσης του συνδικαλιστικού κινήματος». Οι εργαζόμενοι πληρώνουν τη γραφειοκρατία με τον ιδρώτα τους, καθώς πόρος του ΕΛΕΚΠ είναι και η εισφορά 1,35% που υπολογίζεται επί των πετσοκομμένων μισθών τους…

Κατά καιρούς πολλά έχουν γραφεί για τους παχυλούς μισθούς παλιότερων προέδρων της ΓΣΕΕ αλλά και του νυν Γ. Παναγόπουλου, που έχει θητεύσει σε πολλαπλά συνδικαλιστικά, και διευθυντικά πόστα στην ανώτατη ιεραρχία επιχειρήσεων (π.χ. το 2009 βρισκόταν στο ΔΣ της ΔΕΗ, όπως και στο ΔΣ της Εθνικής Τράπεζας). Όμως η συνομοσπονδία των γραφειοκρατών χωρίς υπερβολή, τα τελευταία χρόνια λειτουργεί ως Ανώνυμη Εταιρεία, διαχειριζόμενη κονδύλια εκατομμυρίων ευρώ! Οι… βάσεις τέθηκαν ήδη από το 1995 όταν ίδρυσε το ΚΕΚ ΙΝΕ ΓΣΕΕ. Στο προφίλ του ΚΕΚ, στην ιστοσελίδα του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, σημειώνεται χαρακτηριστικά ότι «τα ελληνικά συνδικάτα […] δεν μπορούσαν να αγνοήσουν το σημαντικό αυτό πεδίο παρέμβασης που αφορά την ανάπτυξη του ανθρώπινου δυναμικού […] πολύ περισσότερο μάλιστα όταν κατά τη διάρκεια του Α΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης δημιουργήθηκε ένα σύνολο δραστηριοτήτων για ανέργους και εργαζομένους». Και συνεχίζει: «Το ΚΕΚ του ΙΝΕ ΓΣΕΕ δεν αποτελεί ένα ακόμη μέσο απλής παρέμβασης στην αγορά εργασίας, είναι φορέας υλοποίησης στρατηγικών επιλογών της ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ στην αναβάθμιση του ανθρώπινου παράγοντα, μέσω της κατάρτισης».

Τελευταίο έτος σταθμός στην πορεία της ΓΣΕΕ προς τον πακτωλό χρημάτων των ΕΣΠΑ ήταν το 2014 επί υπουργίας Γ. Βρούτση και συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Έτσι, στις 14/03/2014, το υπουργείο Εργασίας ενέταξε την Πράξη «Συνδικαλιστική κατάρτιση και ενίσχυση κοινωνικών δεξιοτήτων εργαζομένων ιδιωτικού τομέα που εκπροσωπούνται από τη ΓΣΕΕ στις 8 περιφέρειες σύγκλισης» στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού», με συγχρηματοδότηση από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο. Αντικείμενο της πράξης ήταν « η ανάπτυξη και λειτουργία προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης σε συγκεκριμένους πληθυσμούς στόχους, κυρίως συνδικαλιστές και εγγεγραμμένα μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων εργαζομένων που εκπροσωπούνται στη ΓΣΕΕ». Στόχος ήταν «η ενίσχυση της νέας γενιάς συνδικαλιστικών στελεχών του ιδιωτικού τομέα, ώστε να διαθέτουν αναπτυγμένες ικανότητες και δεξιότητες, για να επιτελέσουν σύγχρονο και ηγετικό ρόλο συνδικαλιστικής παρέμβασης στο χώρο εργασίας και ευρύτερα κοινωνικής και πολιτικής παρέμβασης». Πέρα όμως από τη δημιουργία μιας «σχολής» παραγωγής μαζικά γραφειοκρατών και υποτακτικών, σε κράτος και εργοδοσία, συνδικαλιστών «κοπής ΓΣΕΕ», η υπόθεση αυτή είχε και πολύ χρήμα. Από την υλοποίηση των δράσεων και την ανάπτυξη 362 προγραμμάτων κατάρτισης για 7.240 συμμετέχοντες, η ΓΣΕΕ εισέπραξε συνολικά ως άμεσες δαπάνες μετά ΦΠΑ 1.978.120 ευρώ και ως έμμεσες δαπάνες άλλα 349.000 ευρώ, δηλαδή συνολικά 2.327.200 ευρώ.

Για την αντίστοιχη πράξη συνδικαλιστικής κατάρτισης της ίδιας περιόδου και υπουργίας Βρούτση, «στις 2 περιφέρειες σταδιακής εισόδου στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού»», προβλέπονταν 74 προγράμματα κατάρτισης με 1.480 συμμετέχοντες. Στην περίπτωση αυτή οι άμεσες και έμμεσες δαπάνες του κράτους προς τη ΓΣΕΕ έφτασαν τα 475.200 ευρώ. Για την τελευταία πράξη του ίδιου έτους, που αναφερόταν «στις 3 περιφέρειες σταδιακής εξόδου στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού»», υλοποιήθηκαν άλλα 194 προγράμματα επιμόρφωσης για 3.880 καταρτιζόμενους με συνολικό όφελος για τη ΓΣΕΕ –άμεσες και έμμεσες δαπάνες- 1.511.600 ευρώ!

Όμως το ΚΕΚ ΓΣΕΕ μαζί με άλλα αντίστοιχα ΚΕΚ συνομοσπονδιών όπως της ΓΣΕΒΕΕ, της ΕΣΕΕ (έμποροι) και της… Στέγης της ελληνικής βιομηχανίας του ΣΕΒ (!), για την πράξη «ενδυνάμωσης της αποτελεσματικής συμμετοχής στον κοινωνικό διάλογο» (sic), εισέπραξαν δεκάδες χιλιάδες ευρώ. Μόνο η ΓΣΕΕ για να κάνει διάφορα «υποέργα», όπως μελέτες, study visit, workshops, ημερίδες, σεμινάρια κατάρτισης, κείμενα προτάσεων πολιτικής, ένα συνέδριο και μία έκθεση απολογισμού του έργου, εισέπραξε 175.000 ευρώ!

Να σημειωθεί ότι για τα προγράμματα επιμόρφωσης διάρκειας 20 ωρών, η παρακολούθηση είναι δωρεάν, δηλαδή η ΓΣΕΕ δεν πληρώνει τίποτα, ενώ για τα προγράμματα κατάρτισης οι καταρτιζόμενοι επιδοτούνται με 3 ευρώ ανά ώρα κατάρτισης (μεικτά) για τις δια ζώσης ώρες κατάρτισης και 2 ευρώ ανά ώρα για τις εξ αποστάσεως ώρες κατάρτισης. Όσον αφορά τα θεματικά αντικείμενα των προγραμμάτων, ανάμεσά τους φιγουράρουν και μερικά όπως η… «θεσμική ανασυγκρότηση της ευρωζώνης», οι «τεχνικές διαπραγμάτευσης» και άλλα απαραίτητα για τον… ταξικό αγώνα…

Η συνολική εικόνα του… εκπαιδευτικού έργου της ΓΣΕΕ συμπληρώνεται και από το σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων επιμόρφωσης για χιλιάδες αποφοίτους ΙΕΚ, ΕΠΑΣ και ΕΠΑΛ ηλικίας έως 29 ετών, όπου διαμεσολαβεί και για παροχή μαθητείας, δηλαδή φθηνής εργασίας σε επιχειρήσεις, με μισθούς 480 ευρώ καθαρά για τους κάτω των 25 ετών. Ο «επιχειρηματικός συνδικαλισμός» δεν απαιτεί λοιπόν απλώς «αλλαγή συσχετισμών», αλλά ριζική ταξική ανασυγκρότηση της συνδικαλιστικής οργάνωσης των εργαζομένων.

*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, 12.03.2016

ANGELINA JOLIE: ΟΤΑΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΦΟΡΑΕΙ PRADA



 (Παρ. 18/3/16 - 10:00)
Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ
 
Πάνε 500 χρόνια από όταν οι Conquistadores χάριζαν χάντρες πολύχρωμες και καθρεφτάκια στους ιθαγενείς. Κι όμως . Αυτή είναι η πλησιέστερη εικόνα στις εικόνες της επίσκεψης της στο Πειραιά. Και στο τοπικό φύλαρχο στη συνέχεια.  
Ο «καλοπροαίρετος»-θύμα της «αντικειμενικής πληροφόρησης» θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η ηθοποιός απλά συνεχίζει το φιλανθρωπικό έργο που εκτελεί με προσήλωση σε όλες τις γωνιές του πλανήτη.  
Ο κακοπροαίρετος-«θύμα» του Guy Debord ή του Edward Rosenthal-θα μιλούσε για τη κοινωνία του θεάματος ή για την εξουσία των ψευδαισθήσεων.  
Δυστυχώς θα είχαν και οι δύο άδικο. Γιατί πίσω από το ψεύτικο χαμόγελο της Jolie δεν κρύβεται ούτε η φιλανθρωπία ούτε το star system. Κρύβεται μια πλευρά της σύγχρονης post-modern ευρωατλαντικής διπλωματίας. «Διπλωματίας του 21ου αιώνα», όπου celebrities, παράλληλα με επιλεγμένες κινηματογραφικές παραγωγές, θα λειτουργούν σαν «ιδεολογικοί-επικοινωνιακοί» πρεσβευτές, προλειαίνοντας το έδαφος της δυτικής –αλλά και παγκόσμιας-κοινής γνώμης για επεμβάσεις, πολέμους ή άλλες πολιτικές εξελίξεις.  
Η Jolie ήδη από το 2012 είχε καταγγείλει την «αδράνεια της διεθνούς κοινότητας» μπροστά στα «εγκλήματα» της κυβέρνησης της Συρίας.  
«Νομίζω ότι η κατάσταση στη Συρία έχει φτάσει σε ένα σημείο, όπου δυστυχώς, κάποια μορφή, κάποιο είδος της επέμβασης είναι απολύτως απαραίτητη».
Στην ίδια συνέντευξη, που είχε παραχωρήσει στο Al Jazeera ( ή αλλιώς γνωστό ως «Υπουργείο Αλήθειας του ΝΑΤΟ»), δεν είχε παραλείψει, (αφού παρουσίασε τους Σέρβους σαν «μαζικούς βιαστές»), να αναφερθεί, θετικά βέβαια, στην επέμβαση του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία, καλώντας σε μια αντίστοιχη «ανθρωπιστική επέμβαση» στη Συρία. Δε παρέλειψε επίσης να καταγγείλει Ρωσία και Κίνα που ασκούσαν veto στην απόφαση για «ανθρωπιστική επέμβαση».  
Στη συνέχεια οι «ανθρωπιστικές» της παραινέσεις πλήθυναν και πήραν τα χαρακτηριστικά παγκόσμιας «σταυροφορίας». Με αποκορύφωμα της ομιλία της στον ΟΗΕ(!), με θέμα-τι άλλο;-την ανάγκη επέμβασης στη Συρία.  
Επέμβαση η οποία τελικά έγινε και προκάλεσε 350.000 νεκρούς και δημιούργησε τις στρατιές των προσφύγων που η ηθοποιός επισκέπτεται, στάζοντας κροκοδείλια δάκρυα. Τα ίδια δάκρυα που στάζουν διάφορες ΜΚΟ, που επίσης-τι σύμπτωση- κατήγγειλαν τότε το «βάρβαρο» καθεστώς της Συρίας και ζητούσαν-κι αυτές-την επέμβαση της «διεθνούς κοινότητας».  
Η Jolie δεν είναι απλά «πρέσβειρα καλής θέλησης του ΟΗΕ». Είναι και μέλος του CFR, (Council on Foreign Relations), ένα πανίσχυρο think tank των ΗΠΑ.  
Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ,είναι μια ιδιωτική, μη-κυβερνητική υπερκομματική οντότητα, ένα ίδρυμα-θεσμός και όργανο-γέφυρα μεταξύ του αμερικανικού Κεφαλαίου και του αμερικανικού Κράτους.  
Σκοπός του είναι η διασφάλιση της Αμερικανικής επικυριαρχίας και στα μέλη του συγκαταλέγονται επιφανείς πολιτικοί, εκπρόσωποι του τραπεζικού συστήματος, καθηγητές Πανεπιστημίων, μεγαλο-επιχειρηματίες και προσωπικότητες των Μέσων και του Τύπου.( Η Κυβέρνηση Νίξον, για παράδειγμα, είχε πάνω από 100 μέλη του Συμβουλίου) .  
Το CFR δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τη τελευταία περίοδο, για τις εξελίξεις στην Ευρώπη και το προσφυγικό ζήτημα.  
Έτσι, στις 22 Μαρτίου διοργανώνει ένα κύκλο συζητήσεων, όπου θα παραστούν και πρεσβευτές και διπλωμάτες των ΗΠΑ στην Ευρώπη, με θέμα «Ο ρόλος της Ευρώπης σε ένα ταραγμένο κόσμο», όπου «ειδικοί θα συζητήσουν την ικανότητα και τη βούληση της Ευρώπης να σφυρηλατήσει μια κοινή εξωτερική πολιτική και κατά πόσον η ΕΕ θα παραμείνει εταίρος της Αμερικής στην αντιμετώπιση των προκλήσεων του κόσμου».  
Παράλληλα « εμπειρογνώμονες θα αξιολογούν τις προοπτικές για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τη δυναμική μια πιθανής Brexit και τη δυνατότητα αναμόρφωσης(!) των θεσμικών οργάνων της ΕΕ», ενώ « ειδικοί θα αναλύουν την αντιμετώπιση των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η ΕΕ σήμερα. Είναι η Ευρώπη εν μέσω μιας κρίσης της δημοκρατικής διακυβέρνησης; Θα αναιρέσει ο λαϊκισμός την Ευρωπαϊκή Ένωση; Μπορεί η Ευρώπη να χειριστεί τις προκλήσεις της γήρανσης του πληθυσμού, την εισροή των προσφύγων και την αργή οικονομική ανάπτυξη;»  
Πόσο πιο καθαρά να το πούν… οι ειδικοί;!

Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016

www.iskra.gr

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

«Εθνικός διάλογος» για την Παιδεία: το σημαίνον και το σημαινόμενο



«Εθνικός διάλογος» για την Παιδεία: Το σημαίνον και το σημαινόμενο

Σήμερα πολύς λόγος γίνεται για τον λεγόμενο «Εθνικό Διάλογο». Είναι αναγκαίο να δηλώσουμε πως κανένας λογικός άνθρωπος δεν αρνείται εκ των προτέρων και από θέση αρχής τον διάλογο, ως μέσο επίλυσης προβλημάτων ή μέθοδο συνεννόησης, επικοινωνίας, αλληλεπίδρασης, σχεδιασμού και χάραξης πολιτικής σε κάθε τομέα. Για να γίνει όμως διάλογος θα πρέπει να ικανοποιείται μία θεμελιωδώς αναγκαία συνθήκη: Ο διάλογος αυτός να είναι ειλικρινής και ισότιμος.

Αποδίδουν όμως οι λέξεις την ουσία;

Σύμφωνα με τον ιστορικό και συγγραφέα Φάνη Καλαϊτζάκη «[…]Πρώτη προϋπόθεση για ένα δημιουργικό και αποτελεσματικό διάλογο είναι η ισοτιμία των διαλεγομένων, η από ίσης θέσεως και ισχύος ηθικού βέβαια χαρακτήρα διεξαγωγή του οποιουδήποτε διαλόγου. […]Δεν μπορεί να σταθεί διάλογος με δημιουργικά αποτελέσματα· από την αυταρχικότητα και τη βία του δυνατού σωματικά, πνευματικά ή οικονομικά μόνο ταλαιπωρία και δυστυχία μπορεί να προκύψει. Το ίδιο συμβαίνει όταν ευρύτερα σύνολα, κοινωνικές ομάδες ή τάξεις, κράτη και ενώσεις κρατών χρησιμοποιούν για τη διευθέτηση των μεταξύ τους διαφορών το διάλογο ως τέχνασμα, ενώ δεν αναγνωρίζουν στο συνομιλητή τους το δικαίωμα της ισοτιμίας. Ισοτιμία μ’ άλλα λόγια στο διάλογο σημαίνει να μπορεί το κάθε μέρος να εκφραστεί ελεύθερα, χωρίς να επαπειλείται από τα πλεονεκτήματα του άλλου.»

Με απλά λόγια: Διάλογος μεταξύ του έχοντα την εξουσία  και του εξουσιαζόμενου δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλιώς δεν θα είναι διάλογος παρά ένα ακόμη Μήλιο δίλημμα με το Υπουργείο Παιδείας στη θέση των Αθηναίων. Των Αθηναίων που μαθαίνουμε απ’ τον Θουκυδίδη πως με θράσος παραδέχονται: «[…]ότι κατά την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λογαριάζεται  όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι ότι,  όταν αυτό δε συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει  η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται.»

Μάλιστα, αξίζει να παρατηρήσει κανείς πόσο θυμίζουν τους «Αθηναίους» της Ιστορίας οι φιλοκυβερνητικοί συνδικαλιστές όταν πρόσφατα έγραφαν: «Ποιός  θα μας επαινέσει για την διαλλακτικότητά μας, αν οχυρωνόμαστε πίσω από τη θέση πως “ό,τι είναι προαποφασισμένο δεν το συζητάμε, δεν το διερευνούμε”;» Ας παραβάλλουμε το παραπάνω με ένα ακόμη απόσπασμα του «διαλόγου» Αθηναίων και Μηλίων: «ΑΘ.: Αν ήρθατε σ’ αυτή τη συνεδρίαση για να κάμετε εικασίες για τα μελλούμενα ή για τίποτε άλλο, κι όχι, απ’ την τωρινή κατάσταση κι από όσα βλέπετε να σκεφτείτε για τη σωτηρία της πολιτείας σας, μπορούμε να σταματήσουμε[…]» για να πάρουν την απάντηση: «ΜΗΛ.: Είναι φυσικό και συγχωρείται, στη θέση  που βρισκόμαστε, να  πηγαίνει ο νους μας σε πολλά, κι επιχειρήματα και σκέψεις.» Κάποιοι λοιπόν θυμίζουν επικίνδυνα τους Αθηναίους κι οι συνάδελφοι είναι λογικό να έχουν το νου τους σε πολλά, δεδομένης της θέσης που βρίσκονται και των όσων πέρασαν.

Μιας λοιπόν και ξεκινήσαμε με απόψεις ενός ιστορικού και με απόσπασμα αρχαίας ιστορίας, ας δούμε μέσω κάποιων ερωταπαντήσεων την ιστορία των «διαλόγων» που έχουν εξαγγελθεί απ’ τους εκάστοτε κυβερνώντες ως τις ημέρες μας.

Ερώτηση 1η: Είναι η πρώτη φορά που εξαγγέλλεται εθνικός διάλογος για την Παιδεία;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας υπουργός Παιδείας εξαγγέλλει «διάλογο» και στέλνει πρόσκληση σε όλους τους αρμόδιους φορείς. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις τέτοιων διαλόγων στην πρόσφατη ιστορία του υπουργείου είναι του κ. Σουφλιά (Ν.Δ.) -που αντικατέστησε τον κ. Κοντογιαννόπουλο, αμέσως μετά την δολοφονία του συναδέλφου μας Ν. Τεμπονέρα-, του κ. Αρσένη (ΠΑΣΟΚ), αμέσως μετά την ενάμιση μηνός απεργία του κλάδου μας, της κ. Διαμαντοπούλου (ΠΑΣΟΚ) και του κ. Αρβανιτόπουλου (Ν.Δ.), καθώς οι δύο τελευταίοι είχαν αναλάβει την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων στην Παιδεία. Ο σημερινός υπ. Παιδείας κ. Φίλης, ακολουθώντας τα βήματα των προκατόχων του, με επιστολή του, καλεί τους εκπαιδευτικούς, τους συλλόγους διδασκόντων, γονείς και μαθητές, να συμμετέχουν στον «διάλογο». Η πρόσκληση αυτή γίνεται σήμερα, «κατόπιν εορτής». Η κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) στην οποία μετέχει ο κ. Φίλης, εφαρμόζει τις ίδιες με τους προηγούμενους υπουργούς πολιτικές, δεσμευμένη απ’ την υπογραφή του 3ου μνημονίου. Αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει ούτε στιγμή. Το ίδιο μνημόνιο ψήφισαν από κοινού στη Βουλή όλοι μαζί (ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΠΟΤΑΜΙ).

Ερώτηση 2η: Πώς γίνονται οι εθνικοί διάλογοι;

Και στο παρελθόν, όπως ακριβώς και σήμερα, οι υπουργοί συγκροτούσαν επιτροπές από «δοκιμασμένους» πανεπιστημιακούς, που στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ήταν οι εισαγωγείς των νεοφιλελεύθερων απόψεων στη χώρα μας και στη συνέχεια έγιναν οι επίσημοι εκφραστές τους. Οργάνωναν πανηγυρικές συναντήσεις και πλήρωναν αδρά την εμπειρογνωμοσύνη των «σοφών». Ο κ. Αρσένης μάλιστα πρόσθεσε μια καινοτομία, εισάγοντας τους «πολλαπλασιαστές» της κυβερνητικής πολιτικής, εκπαιδευτικούς δηλαδή, που έναντι κάποιας αμοιβής, ανέλαβαν τότε να διαφωτίσουν όλους εμάς, σε ειδικές συναντήσεις ανά ΠΥΣΔΕ, για τα καλά της «μεταρρύθμισής» του!

Ερώτηση 3η: Σε ποιες συνθήκες εξαγγέλλονταν οι εθνικοί διάλογοι και ποια κατάληξη είχαν όλοι οι προηγούμενοι;

Όλοι οι προηγούμενοι διάλογοι εξαγγέλλονταν κάθε φορά που οι σχεδιαζόμενες πολιτικές για την Παιδεία συναντούσαν την αντίσταση της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αυτό συνέβαινε συνήθως γιατί οι πολιτικές αυτές είχαν ως πραγματικό στόχο την περιστολή των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών και την υποβάθμιση της αξίας του διδακτικού έργου του Δημόσιου Σχολείου και του εκπαιδευτικού. Βέβαια όλες οι μεταρρυθμίσεις στις εισηγητικές τους εκθέσεις, περιγράφουν ένα σχολείο ελκυστικό και ευχάριστο: υπόσχονται ελάφρυνση των παιδιών από τoν υπερβολικό φόρτο, διαβεβαιώνουν γονείς και μαθητές πως θα περιοριστεί ο ρόλος των φροντιστηρίων. Ωστόσο η εμπειρία 25 χρόνων μεταρρυθμίσεων, αναμορφώσεων και προσαρμογών έδειξε πως άλλα λέγονται και άλλα τελικά προκύπτουν στην πράξη. Αυτές οι αναντιστοιχίες δημιουργούσαν αρνητικό πολιτικό φορτίο στον εκάστοτε υπουργό. Έτσι, οι «διάλογοι» στις συνθήκες αυτές έντυναν με καλές προθέσεις και δήθεν συναινετική διάθεση την παραίτηση της Πολιτείας απ’ την υποχρέωσή της να παρέχει δωρεάν Παιδεία. Έκρυβαν δηλαδή τη συγκαλυμμένη μεταφορά του κόστους της εκπαίδευσης από την Πολιτεία στην οικογένεια και λειτουργούσαν αποπροσανατολιστικά,. Όλοι αυτοί οι «διάλογοι» είχαν εν τέλει έναν κοινό τόπο: την προσπάθεια των υπουργών (και των κυβερνήσεών τους συνακόλουθα) να ξεπεράσουν μια δυσμενή γι’ αυτούς κατάσταση, να κερδίσουν χρόνο, να ανιχνεύσουν τις διαθέσεις των εκπαιδευτικών και να προετοιμάσουν το έδαφος για τα επόμενα μέτρα.  

Ερώτηση 4η: Σε ποιες συνθήκες επιχειρείται σήμερα να εμπλακεί η εκπαιδευτική κοινότητα στον «διάλογο»;

Ο σημερινός υπουργός μας προτρέπει όλους να συζητήσουμε, είτε σε παιδαγωγικές συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων, είτε οργανώνοντας συζητήσεις μαζί με γονείς και μαθητές στα σχολεία. Ας δούμε όμως τα πραγματικά δεδομένα:

Δόθηκαν εύκολα ψεύτικες υποσχέσεις απ’ τη μεριά του Υπουργείου για διορισμούς που θα γίνονταν το Σεπτέμβρη του 2015, αλλά πάγωσαν και για όλο το 2016, αφού παραβιάζουν το πλαίσιο του 3ου μνημονίου και δεν επιτρέπονται από το κουαρτέτο. Αυτές οι υποσχέσεις πολύ γρήγορα ξεχάστηκαν.

Ξέρουμε πως η χρηματοδότηση των σχολείων και η υλικοτεχνική υποδομή σήμερα, μετά από συνεχείς μειώσεις εδώ και τόσα χρόνια, είναι κάτω από 2,5% του ΑΕΠ. Οφείλουμε να θυμίσουμε πως η πρόταση του εκπαιδευτικού κινήματος είναι να δίνεται το 5% του ΑΕΠ. Τί ακριβώς να προτείνουμε για τα σχολεία; Μήπως ο Υπ. Παιδείας θέλει να προτείνουμε λύσεις για προσέλκυση χορηγών ή για αξιοποίηση των σχολικών χώρων προς εξεύρεση πόρων, όπως πρότεινε ο κ. Λιάκος στα πλαίσια του εθνικού διαλόγου, αφού «δεν γίνεται αλλιώς»;

Στην Ειδική Αγωγή, σε μία νύχτα ο υπουργός αλλάζει κατεύθυνση, καταργώντας έμμεσα τα Τμήματα Ένταξης. Πρόκειται ουσιαστικά για υποβάθμιση της Ειδικής Αγωγής. Η αναλογία αναπληρωτών-μονίμων στην Ειδική Αγωγή φτάνει στο 245% υπέρ των πρώτων και οι αναπληρωτές αναπληρώνουν τους εαυτούς τους, χωρίς να υπάρχει φως στο στην ομίχλη της εργασιακής τους επισφάλειας. Δηλώνει στην ΟΛΜΕ-ΔΟΕ πως τον επόμενο μήνα καταθέτει το νόμο για την Ειδική Αγωγή γιατί «ολοκληρώθηκε ο διάλογος». Αντιλαμβανόμαστε πότε και με ποιούς έγινε ο διάλογος;

Για τη μαθητική διαρροή, έρευνα του Συνηγόρου του Παιδιού δείχνει πως 30.000 ανήλικοι 15 -17 χρόνων εγκαταλείπουν το σχολείο μετά το Γυμνάσιο για να βρουν δουλειά. Οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. 322.000 παιδιά στερούνται τροφής, 44% των νοικοκυριών δηλώνει αδυναμία για τη διατροφή των παιδιών, 32.000 μαθητές αντιμετωπίζουν «επισιτιστική ανασφάλεια» -απλά πείνα-, πάνω από 1.500.000 συμπολίτες μας είναι άνεργοι. Τι να «προτείνουμε» για τα παιδιά που αναγκάζονται να δουλεύουν, όταν η φτώχεια και η ανεργία θερίζουν;

Σχετικά με τα αναλυτικά και ωρολόγια προγράμματα ζητούνται προτάσεις. Σε ποια προγράμματα αναφέρεται ο υπουργός; Σε αυτά που περικόπτονται ή σε αυτά που δεν εφαρμόζονται πλήρως, αδιαφορώντας για στοιχειώδεις παιδαγωγικές αρχές; Ακόμη σήμερα υπάρχουν χιλιάδες κενά σε σχολεία. Ο υπουργός μας λέει πως δεν πρόκειται να καλυφθούν και πως διορισμοί θα γίνουν αν το επιτρέψει το κουαρτέτο. Ποιος διάλογος μπορεί να γίνει σ’ αυτό το πλαίσιο;

Η ενισχυτική διδασκαλία, δύο μήνες πριν το τέλος της σχολικής χρονιάς επιτέλους (!!!) άρχισε στο Γυμνάσιο. Για το Λύκειο ούτε λόγος. Τελειώνει η χρονιά, αλλά για την Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη ο υπουργός δήλωσε πως δεν υπάρχουν χρήματα. Θα βρεθούν χρήματα αν πάμε να συνομιλήσουμε με τον υπουργό;

Για την Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση μαθαίνουμε τί έχει ήδη σχεδιαστεί μέσω διαρροών (που όμως ως «Μήλιοι» δεν μπορούμε να αγνοήσουμε):

ü Τον Σεπτέμβριο στην Α΄ τάξη θα κάνουν εγγραφές μόνο τα ΓΕΛ.

ü Θα γίνει δραστική μείωση/συγχώνευση των ειδικοτήτων κατά 50%.

ü Η ΤΕΕ δεν θα αποτελεί μέρος της τυπικής εκπαίδευσης και θα ενταχθεί σε νέο φορέα της μη τυπικής εκπαίδευσης μαζί με την αρχική κατάρτιση ΣΕΚ, ΙΕΚ, (πρόταση Σ. Πάγκαλου, έκθεση R.E.N, Φίλης στην έναρξη των εργασιών της επιτροπής εθνικού διαλόγου).

ü Η φοίτηση θα καθορίζεται στο τέλος του α΄τετράμηνου.

ü Οι εγγραφές θα γίνονται ηλεκτρονικά. Η Α΄τάξη θα είναι κοινή σε ΓΕΛ, ΕΠΑΛ.

ü Οι εκπαιδευτικοί θα καλύπτουν ωράριο στα Δημόσια ΙΕΚ, σαν να αποτελούν κανονικές σχολικές μονάδες, αν και τα ΙΕΚ ανήκουν στη Διά Βίου Μάθηση, πράγμα που σημαίνει πως η υποχρεωτική μετακίνηση εκπαιδευτικών στα ΙΕΚ τον περασμένο Δεκέμβρη δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό, αλλά στρατηγικός στόχος.

ü Προστίθεται 4Ο μεταλυκειακό έτος, με μαθητεία – τσάμπα εργασία δηλαδή-, όπου θα γίνονται μαθήματα ειδικότητας και άσκηση σε επιχειρήσεις.

Ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικού και Κοινωνικού Διαλόγου κ. Αντώνης Λιάκος, τόνισε: «θα πρέπει να γίνονται μαθήματα και στους γονείς, ώστε να μπορούν να συνεχίζουν στο σπίτι το έργο του σχολείου, όπως και να αναπτυχθεί σχέδιο συνεχούς επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών, ακόμη και στα κενά του ωραρίου τους στο σχολείο». Οι γονείς λοιπόν θα συνεχίζουν στο σπίτι το έργο του σχολείου, αφού οι εκπαιδευτικοί δεν εργάζονται όσο πρέπει και (φυσικά!!) δεν είναι επαρκώς επιμορφωμένοι. Γι αυτό και επιτελούν πλημμελώς τα καθήκοντά τους, αφήνοντας κενά στο έργο τους, τα οποία θα καλύπτονται από επιμορφωμένους γονείς. Βέβαια δεν ασχολείται κανείς από τους «σοφούς» του διαλόγου με το τι σημαίνει κενό για τους εκπαιδευτικούς. Δεν άκουσε κανείς για τους εκπαιδευτικούς που τρέχουν στα κενά τους σε δεύτερο, τρίτο ή τέταρτο σχολείο, για να συμπληρώσουν το ωράριό τους. Δεν έχει ακούσει κανείς για τον όγκο των εξωδιδακτικών και γραφειοκρατικών καθηκόντων, που έχουν προστεθεί στα καθημερινά βάρη και πόσο αναγκαίο είναι το διάλειμμα για να συνεχίσουν οι εκπαιδευτικοί (και οι μαθητές μας) στην επόμενη διδακτική ώρα.

Διατηρείται και επεκτείνεται το αυταρχικό πλαίσιο στη διοίκηση των σχολείων. Τροποποιήθηκε αιφνιδιαστικά –με υπουργική απόφαση– το καθηκοντολόγιο για το ρόλο των σχολικών συμβούλων και τους αναθέτει ουσιαστικά διοικητικά καθήκοντα, ρόλο επόπτη-επιτηρητή και απαιτεί αυστηρότερο έλεγχο εφαρμογής των (αντιεκπαιδευτικών) οδηγιών του Υπουργείου, ακυρώνοντας τις αποφάσεις των συλλόγων διδασκόντων.

Σύμφωνα με πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού, υπάρχουν πολλοί εκπαιδευτικοί με πλεόνασμα ωρών, που μπορούν να συνεισφέρουν στη μεγάλη προσπάθεια του εθνικού διαλόγου. Για να στηρίξει αυτές του τις δηλώσεις χρησιμοποιεί κι αυτός τις γνωστές (ίδιες με τους προκατόχους του) συνταγές, με μεγάλες δόσεις από λογιστικές «αλχημείες» και λαθροχειρίες, παραποιώντας την αλήθεια. Ο χρόνος εξωδιδακτικής εργασίας-γραμματειακής υποστήριξης που παρέχουν οι εκπαιδευτικοί δεν υπερβαίνει το 0,45% του συνολικού χρόνου εργασίας και γι αυτό ευθύνεται μόνο το υπουργείο. Αλλάζει τα ωρολόγια προγράμματα σε ειδικότητες και αποψιλώνει συστηματικά τα τελευταία χρόνια τα σχολεία από γραμματειακό προσωπικό. Τη γραμματειακή υποστήριξη στα σχολεία παρέχουν αναγκαστικά σήμερα οι εκπαιδευτικοί.

Ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους

Οι επικεφαλής του εθνικού διαλόγου λειτουργούν ως λαγοί στην κούρσα των «εποικοδομητικών» και «ρεαλιστικών» προτάσεων, εντός του δημοσιονομικού πλαισίου, που σφίγγει θανάσιμα όλες τις βαθμίδες της Εκπαίδευσης. Πρόκειται για τους μονολόγους του ΟΟΣΑ, που από το 2011 δίνει οδηγίες, οι κυβερνήσεις τις υλοποιούν και το Δημόσιο Σχολείο καταρρέει. Διάλογος δεν υφίσταται. Πρόκειται για έναν παραπλανητικό ευφημισμό και για κακοποίηση της έννοιας του διαλόγου. Ο «εθνικός διάλογος» έχει τελικό στόχο να κλειδώσουν νομοθετικά μέχρι τον Απρίλιο του 2016 όλες οι δεσμεύσεις του 3ου μνημονίου. Τότε θα τελειώσει κι ο «διάλογος» και θα έχει νομοθετηθεί η προσαρμογή του Δημόσιου Σχολείου στα πρότυπα του ΟΟΣΑ.

Τα εκρηκτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το Δημόσιο Σχολείο είναι γνωστά. Έχουν τεθεί κατ’ επανάληψη από τα σωματεία των εκπαιδευτικών στις εκάστοτε ηγεσίες του υπουργείου Παιδείας. Προτάσεις έχουν γίνει, αμέτρητες κινητοποιήσεις από γονείς, μαθητές, εκπαιδευτικούς έχουν δείξει ποιες είναι οι ανάγκες στα σχολεία, αμέτρητα υπομνήματα έχουν επιδοθεί, απαιτώντας λύσεις στα προβλήματα που ταλαιπωρούν τη Δημόσια Παιδεία. Δεν λείπουν οι ιδέες και οι προτάσεις.

Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά τα προβλήματα του σχολείου και τις ανάγκες του. Γνωρίζει και τις θέσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας. Δεν δεσμεύεται όμως ούτε από τους εκπαιδευτικούς, ούτε απ΄την υποχρέωσή της να μορφώνει τα παιδιά μας. Δεσμεύεται μόνον από τα μνημόνια που συνομολόγησε με την Ε.Ε-ΔΝΤ-ΟΟΣΑ. Η με όποιον τρόπο συμμετοχή μας, σε αυτή τη διαδικασία, έστω με τις απόψεις μας και τα αιτήματά μας, κανένα αποτέλεσμα υπέρ των θέσεών μας δε θα έχει. Αντίθετα θα χρησιμοποιηθεί από την Κυβέρνηση ως νομιμοποιητικό στοιχείο των προειλημμένων αποφάσεών της! Το Υπουργείο δεν ενδιαφέρεται για το τι θα γράψει όποιος εκπαιδευτικός ή σύλλογος διδασκόντων θελήσει να ανταποκριθεί στο κάλεσμά του. Θέλει να αξιοποιήσει τη συμμετοχή αυτή ως μια επίφαση δημοκρατίας, ώστε να επιβάλει, χωρίς πολλές αντιστάσεις, τα μέτρα που έχουν ήδη ετοιμαστεί και έχουν υπογραφεί απ’ την κυβέρνηση. Το έχουμε ζήσει ξανά. Ας χρησιμοποιήσουμε την εμπειρία μας, γιατί διαφορετικά κινδυνεύουμε ως και να γίνουμε συνένοχοι και συνεργοί στην εφαρμογή της καταστροφικής μνημονιακής πολιτικής.

Άλλωστε, μήπως και οι Μήλιοι, κέρδισαν τελικά τίποτε απ’ τον «διάλογο» όπου «συμμετείχαν»; Ας τελειώσουμε όπως περίπου αρχίσαμε. Με λίγο Θουκυδίδη: «Και οι Μήλιοι […] συνθηκολόγησαν με τους Αθηναίους με τον όρο να αποφασίσουν εκείνοι  για την τύχη τους. Κι αυτοί σκότωσαν όσους Μήλιους ενήλικους έπιασαν, κι έκαμαν δούλους τα παιδιά και τις γυναίκες. Το νησί το αποικίσανε οι ίδιοι στέλνοντας αργότερα πεντακόσιους αποίκους».


ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ