Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Σα να μη συμβαίνει τίποτα!


Σα να μη συμβαίνει τίποτα!

Η εγγενής μειονεξία στο πρόσωπο του στρεβλόγλωσσου Γεωργιάδη, υπουργοποιήθηκε. Ο ναρκισσιστικός αυτισμός του μικρού Γιωργάκη, πρωθυπουργοποιήθηκε, ενώ προς τέρψιν της υπερήφανης μητρός, το κόμμα του κάποτε πατέρα-αφέντη, διαλύθηκε και διασπάστηκε. Η αγωνία για το μαλλί του κομμωτηρίου, εκπροσώπησε μια κυβέρνηση

 
Αναμφίβολα, η μεταπολίτευση εξέθρεψε έναν ιδιαίτερο ανθρωπολογικό τύπο, επί του οποίου και στήριξε την σαρανταετή διάρκεια της. Αν, επιτέλους, κατέρρευσε, είναι ακριβώς γιατί οι ρηγματώσεις του φέροντος οργανισμού της, δεν άντεξαν τελικά.
Αν ακόμη και σήμερα έχει και πάλι -παρά τη συντριπτική ήττα των μνημονιακών δυνάμεων- σοβαρές ελπίδες παλινόρθωσης, είναι ακριβώς γιατί ο τύπος αυτός ενδημεί ακόμη –λίγο ως πολύ- στο βαθύτερο υπαρξιακό πυρήνα όλων μας.
Είναι ο εσώτερος ταραγμός μας, ικανός ανά πάσα στιγμή για μια δραματική αναστροφή, ένα νέο πισωγύρισμα.
Στην διάρκεια της μεταπολίτευσης η θέαση του κόσμου γύρω μας διευρύνθηκε ταχύτατα. Ο νεοέλληνας που κατέβηκε από το χωριό, όταν αντικατέστησε την περι-ορισμένη θέαση του χωριού του από το αχανές της μεγαλούπολης, έγινε ΠΑΣΟΚος. Ο «χωριάτης» με τον άφθονο χώρο και χρόνο, εκχώρησε το χρόνο του στα συστήματα (που του καθόριζαν πλέον τη ζωή) και αντικατέστησε τον ανοιχτό χώρο της φυσικής υπαίθρου, με τον περίκλειστο της «πόλης», που του παρείχε μια κάποια μεγαλύτερη ασφάλεια. Έγινε έτσι, ένας άνθρωπος «εκτός τόπου και χρόνου», κατά το κοινώς λεγόμενον. Η γιγάντια θέαση του κόσμου γύρω, είχε όμως ως πιο κρίσιμη ίσως συνέπεια, αναγκαστικά, την ελαχιστοποίηση του ανθρώπου. Όπως όταν είσαι παιδί το πατρικό σου σπίτι φαίνεται γιγάντιο. Όταν επιστρέψεις μετά από χρόνια έχεις την αίσθηση ότι όλα ήταν κάπως πιο ψηλά και ευρύχωρα. Ήταν το δικό σου παιδικό μπόϊ που όριζε την αίσθηση του γιγάντιου. Έτσι και τώρα, αλλά αντίστροφα. Είναι το γιγάντιο μέγεθος που σε ορίζει ως μικρό, ως ελάχιστο εαυτό. Τα ορίζει πολύ αναλυτικά και εύστοχα όλα αυτά ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Κρίστοφερ Λας.

Στην ίδια περίοδο, η παλιά διευρυμένη οικογένεια με τα «μισητά» από όλους τους εφήβους σόγια, ο παππούς, η γιαγιά, οι θειάδες με την σαλιάρικη και εκνευριστική τριχοφυία και τις πνιγηρές αγκαλιές, τα αμέτρητα ξαδέρφια ως πρότυπα σχολικού-βαθμοθηρικού ανταγωνισμού, τα «είδες αυτός;», τα σπαστικά στερεότυπα και οι «δηθενιές» που κατ’ επανάληψιν καταγγείλαμε, ο πατέρας αφέντης και η μητέρα μυστικοσύμβουλος, αλλά και οι συγκρουσιασκές αλάνες ανάμεσα στις γειτονιές, όλα αυτά μαζί, έδωσαν τη θέση τους στην περίκλειστη πυρηνική οικογένεια. Μητέρα, πατέρας και τόσα παιδιά, όσα μπορεί να σηκώνει η αδιατάραχτη καταναλωτική δυνατότητα όλων των μελών. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να εκχωρήσει ούτε σπιθαμή καταναλωτικού εδάφους! Όλοι είναι έτοιμοι να υπερασπιστούν τον καταναλωτισμό τους, μέχρι την τελευταία ρανίδα του εγωκεντρισμού τους.
Στην τρίτη σημαντική κρίσιμη παράμετρο, μετά τον χώρο-χρόνο και την οικογένεια, στην εργασία, η μεταπολίτευση αναδεικνύει την οικονομική αποτελεσματικότητα σε νέα θρησκεία κυριολεκτικά. Η μεγιστοποίηση του οικονομικού αποτελέσματος με την ταυτόχρονη ελαχιστοποίηση του κόστους, αναγορεύεται σε κυρίαρχο αξιακό πρόταγμα. Η χρησιμοθηρική «λογική» της μεγιστοποίησης της ωφέλειας έναντι ελαχιστοποίησης του κόστους, διεισδύει δραστικά από τον κόσμο της πολιτικής οικονομίας και των επιχειρήσεων, στον εσωτερικό ψυχικό κόσμο των νεοελλήνων ανθρώπων. Ο μαθητής που θέλει εύκολα να «τσιμπήσει» έναν καλό βαθμό ή ο εραστής που αλλάζει γκόμενα με κριτήριο τη βελτίωση της ηδονιστικής του απολαβής, ο διεφθαρμένος δημόσιος υπάλληλος με τη νοοτροπία του εύκολου πλουτισμού ή ο διαπλεκόμενος μεγαλοεπιχειρηματίας, διαπνέονται από την ίδια αταλάντευτη πίστη. Να ‘κονομήσουμε! Λες και ακόμη και το «οι» του ρήματος οικονομώ, έμοιαζε να είναι κάπως υπερβολικό και άχρηστο για το ζητούμενο, με κάθε τρόπο, αποτέλεσμα!
Με τον τρόπο αυτό, η εργασία απεκδύθηκε αναγκαστικά κάθε δημιουργικό και επ-αγγελματικό, δηλαδή χαροποιό, χαρακτηριστικό. Απέμεινε εξαναγκαστική δουλεία, που διαρκώς γυρεύει κάποια καλύτερη τιμή πώλησης της εργατικής δύναμης στην αγορά εργασίας.
Η αποθέωση της μαρξιστικής στρέβλωσης, καθώς εθελούσια ο νεοέλληνας αποδέχτηκε με περισσή αυταρέσκεια την αλλοτρίωση του από τον πιο καζιναδόρικο καπιταλισμό. Με δύο λόγια, «ο αγρότης και οι πεζούλες του» στο μνημειώδη λόγο του Άρη Βελουχιώτη, μετασχηματίστηκε σ’ έναν ιδιότυπο διαμερισματούχο «τιμαριώτη και τις τσεπούλες του». Όταν τα παραγωγικό χωράφι έγινε διαμέρισμα πολυκατοικίας, το βαλάντιο έγινε πρίμιουμ μπάνκ και χρηματιστηριακά χρεόγραφα. «Τρεχάτε χωριανοί, έπεσε ο Ντάου Τζόνυς!», διακωμωδούσαν όσοι μέχρι πρότινος αγωνιούσαν για τη βροχή στην απλωμένη σταφίδα τους.
Είμαι μάλλον βέβαιος ότι η μυθολογική Χίμαιρα, αυτό το ποθούμενο τέρας (τέρας, αλλά ποθούμενο, αλλιώς γιατί να κυνηγάμε χίμαιρες) με το υπερδιογκωμένο κεφάλι λιονταριού ως σύμβολο της χρησιμοθηρικής Λογικής, το εξασθενημένο σώμα κατσίκας ως σύμβολο του ασθενούς συναισθήματος και την ουρά με κεφαλή φιδιού ως σύμβολο του ενστίκτου, ζει εδώ και σαράντα χρόνια κάπου σε κάποιο ρετιρέ των Βορείων Προαστίων. Έζησε και αποτέλεσε πρότυπο όλων των υπολοίπων, από το Ηράκλειο μέχρι την Ξάνθη και από την Λευκάδα μέχρι τη Μυτιλήνη.
Οι μεταπολιτευτικές μητέρες που ξόρκισαν τα αγόρια τους να μην γίνουν μπουνταλάδες σαν τον πατέρα τους και τις κόρες τους να μην γίνουν δούλες σαν και τις ίδιες, σ’ αυτήν την νέα θεότητα, της Χίμαιρας, υπήρξαν ιέρειες.
Αυτήν ακριβώς τη χιμαιρική αποθέωση γνωρίσαμε στα χρόνια του μνημονίου. Ένας ελάχιστος συναισθηματικά εαυτός, συμπυκνωμένος στο αγκομαχητό μιας πλουσιοπάροχης επιβίωσης, (πλουσιοπάροχης μεν-αλλά επιβίωσης δε), καθοδηγούμενος από το ραντάρ μιας τετράγωνης λογιστικής Λογικής και υποκινούμενος, συχνά-πυκνά ανερμάτιστα, από τα πιο ζωώδη του ένστικτα.
Προφανώς, δεν συναντά κανείς αυτούσιο αυτόν τον χιμαιρικό τύπο κάπου στο δρόμο ή στα χίπστερ μπάρ της Πλατείας Αγίας Ειρήνης, ίσως δεν τον αντιλαμβάνεται τόσο εύκολα στις παρέες του, αλλά εντούτοις, συναλλάσσεται μαζί του, καθημερινά, στην τράπεζα, στην εφορία ή σε όποια άλλη δημόσια υπηρεσία, τον «τρώει στη μάπα» διαβάζοντας τις πολιτικές δηλώσεις ή την αρθρογραφία του ή μας αποκαλύπτεται ο ίδιος, δίχως καμία αναστολή, κάπου στο facebook ή στο twitter. Σίγουρα πάντως, πολύ δύσκολα τον ανακαλύπτει κανείς μέσα του, του γράφοντος μάλιστα, μη εξαιρουμένου.

Για να το κάνουμε, ίσως, πιο συγκεκριμένο, φαίνεται πως κυριότερα χαρακτηριστικά του μεταπολιτευτικού νεοέλληνα, υπήρξαν, μια έντονη αίσθηση μεγαλομανίας (στη φαντασία ή στην πραγματικότητα), παράλληλα με μιαν υπερευαισθησία στην αξιολόγηση και την κριτική των άλλων και, κυρίως, μια έλλειψη ενσυναίσθησης, ως της ικανότητας να νοιώθει κανείς βαθιά τον άλλο άνθρωπο απέναντι του. Η σταθερή πλέον υπερψήφιση του ναζιστικού μορφώματος της Χ.Α. από 400.000 «πολίτες», νομίζω ότι επιβεβαιώνει απόλυτα τον ισχυρισμό αυτό. Ιδιαίτερα, μάλιστα, ως προς το θέμα της συναισθηματικής ικανότητας να «μπαίνει κανείς στα παπούτσια του Άλλου», μάλλον το έλλειμμα αυτό, επεκτείνεται ακόμη περισσότερο σε όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη του πολιτικού φάσματος. Ή μήπως το «ποταμίσιο» ενδιαφέρον για τα δέντρα που τυλίγονται με πουλόβερ, όταν παγώνουν οι άστεγοι, δείχνει κάτι διαφορετικό;
Ο μεταπολιτευτικός νεοέλληνας, όχι μόνο μεγαλοποίησε και υπερέβαλλε τα οικονομικίστικα κατορθώματα του και τα ξύπνια ταλέντα του απέναντι στην υπερήφανη μητέρα του Μαργαρίτα ως άλλος Γιωργάκης, αλλά και ανέπτυξε μανιωδώς την προσδοκία να αντιμετωπίζεται από τους άλλους ως κάτι ξεχωριστό, εξαιρετικό και ιδιαίτερο. Μήπως ο Βενιζέλος –και όχι μόνον- δεν ταιριάζει γάντι σ’ αυτήν την περιγραφή; ‘Η μήπως ακριβώς αυτή η αίσθηση του ξεχωριστού, δεν είναι αυτή που οδηγεί και στην απαίτηση της προνομιακής αντιμετώπισης από τους άλλους; Και υπάρχει άραγε καλύτερη μετάφραση της λέξης «ρουσφέτι», από την «προνομιακή αντιμετώπιση»;
Η ακραία ανταγωνιστική Λογική της καπιταλιστικής οικονομίας, καθώς εγκαταστάθηκε και στον ανθρώπινο ψυχισμό, δεν οδήγησε όμως μόνο στις φαντασιώσεις προβολής, διάκρισης, επιτυχίας, δύναμης, λάμψης, ομορφιάς και θαυμασμού από τους άλλους. (Παρενθετικά και πάλι, παραπέμπω στα πρόσωπα των πολιτικών τύπου Αντιγόνης Λυμπεράκη ή Μισέλ Ασημακοπούλου!). Η Λογική αυτή, οδήγησε και σε χρόνια συναισθήματα φθόνου για όσους αντιλαμβανόμαστε ως πιο επιτυχημένους από εμάς τους ίδιους. Εδώ έρχεται η νεοελληνική «κατσίκα του γείτονα» και το επιτακτικό αίτημα να ψοφήσει. Εδώ κολλάει η «βιομηχανία» καταγγελιών και ρουφιανέματος, που τόσο «ευδοκίμησε» στην μνημονιακή εποχή.
Ένα πρόσθετο πρόβλημα υπήρξε, ότι αυτή η αίσθηση μεγαλομανίας και αυτοθαυμασμού, προφανώς επειδή είναι τεχνητή, εναλλάσσεται συχνά με ένα αίσθημα απαξίωσης και αυτοκριτικής, που συνοδεύεται από φόβο, ντροπή και ταπείνωση. Η σπορά του Πάγκαλου για το «όλοι μαζί τα φάγαμε», εδώ ακριβώς βρήκε γόνιμο χωράφι και φύτρωσε! Έτσι, ξαφνικά μια «κοινωνία» υπερ-επιτυχημένων, έγινε ένας χυλός φοβισμένων, που ζούσαν με τον διαρκή φόβο μήπως ο ένας θεωρήσει τον άλλο ως αποτυχημένο. Αν ο Γιωργάκης έπρεπε να βρει κάποιον να τον «ρίξει», είναι γιατί κυρίως χρειαζόταν ένα καλό άλλοθι, για να έχει να πει στην μητέρα του!
Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, η συλλογική μας αυτοεκτίμηση κινήθηκε σαν ένα γιγάντιο εκκρεμές σε μιαν εύθραυστη ισορροπία.
Ασχοληθήκαμε πολύ με το πως μας βλέπουν και πως μας κρίνουν οι άλλοι, γι’ αυτό θέλαμε διακαώς ένα ακριβό αυτοκίνητο ή ένα πρώτο τραπέζι πίστα. Με την έννοια αυτή, ασχοληθήκαμε και με το παραπάνω με τους άλλους γύρω μας, με έναν τρόπο όμως, που έδειχνε ότι στην πραγματικότητα αδιαφορούσαμε για το αν αυτός ο Άλλος, ζούσε ή πέθαινε. Κακά τα ψέμματα: έπρεπε να έρθει το Μνημόνιο για να αναδυθεί η αλληλεγγύη μας!

Αναζητήσαμε την προσοχή, το θαυμασμό και το χειροκρότημα, αναγορεύοντας το κοπλιμέντο σε ύψιστη υπαρξιακή ανάγκη. Η χαρά του κομμωτή, του διαιτολόγου και του ινστιτούτου ομορφιάς! Ίσως, και του Πασόκου πολιτικάντη!
Κι αν κάποιος τολμούσε να μας αμφισβητήσει ή να μας ασκήσει κριτική, πλημμυρίζαμε από θυμό, οργή και ένα αίσθημα ντροπής και εξευτελισμού που τις πιο πολλές φορές καταφέρναμε να σκεπάζουμε με μια μάσκα απάθειας και αδιαφορίας. «Σαν να μην συμβαίνει τίποτα». Βάζω με το νου μου, ότι δώσαμε και πήραμε αυτή τη συμβουλή, εκατοντάδες φορές. «Κάνε σαν να μην συμβαίνει τίποτα!». Κι’ όμως συνέβαινε! Θυμάμαι ακόμη, για παράδειγμα, τον Τσοχατζόπουλο, λίγο μετά τις πρώτες εις βάρος του αποκαλύψεις σε μια συνέντευξη του στον Παπαχελά. «Έκανε σαν να μην συμβαίνει τίποτα!» Προφανώς, έτσι τον είχαν κι’ αυτόν συμβουλεύσει. Δεν επρόκειτο για έναν άνθρωπο με μεγάλη αυτοπεποίθηση που ένοιωθε πολύ δυνατός. Τώρα πια το καταλάβαιναν όλοι. Αν και μερικά χρόνια πριν, παρ’ ολίγον να εκλεγεί πρωθυπουργός. Ήταν ακόμη μια κραυγαλέα εκδήλωση του πεινασμένου «χωριάτη», που στο ελαφρύ κλίμα της πρωτεύουσας αρρώστησε από βαρύ ναρκισσισμό! Μερικούς μήνες πριν, όλοι έκαναν σαν μην συμβαίνει τίποτα! Όμως συνέβαινε!
Ίσως φοβάμαι να αποδεχτώ, ακόμη και ως συγγραφέας αυτού του κειμένου, ότι το «λαμπρό εθνικό μας παρελθόν», μας οδήγησε σε μια ασυνείδητη ανάγκη να φιλοτεχνήσουμε μια ψευδή ατομική, αλλά και συλλογική εικόνα. Ένα προσωπείο που να πείθει τους άλλους για τη σπουδαιότητα μας. Και πίσω από την ψευδοεικόνα αυτή κρύψαμε έντεχνα τα αισθήματα κατωτερότητας, ανεπάρκειας και απαξίωσης του ατομικού, αλλά και του συλλογικού εαυτού μας. Θυμάμαι τους πρώτους Έλληνες, όταν άρχισαν –ήδη από τις αρχές της μεταπολίτευσης- να ταξιδεύουν μαζικά στη δυτική Ευρώπη. Επέστρεφαν με αυτό το συμφωνημένο υπονοούμενο της υποτιμημένης εικόνας που είχαν για τον εαυτό τους και τον τόπο τους. Εδώ όλα ήταν λίγα, κακοφωτισμένα και βρώμικα. «Έξω», όλα ήταν πολλά, λαμπερά και πεντακάθαρα! Όλοι αγωνίζονταν να κρύψουν την εθνική μας μειονεξία, τη φτώχεια μας, που ευτυχώς εξωραίζονταν κάπως στην ιδέα ότι εκείνοι τουλάχιστον –σε σχέση με μας τους υπόλοιπους- είχαν ταξιδέψει «έξω». Εκείνοι, ήξεραν για τα φώτα! Όσο και να το πεις, ήταν κι αυτό κάτι.
Όμως, ούτε αυτοί μπορούσαν τελικά να αποκρύψουν τον μεγαλύτερο φόβο τους. Την πιθανότητα να αποκαλυφθεί το αίσθημα ντροπής που τους συνόδευε, όπου κι αν ταξίδευαν, στο δυτικό κόσμο. Το αίσθημα ντροπής που τους συνόδευε, όταν ένοιωθαν ότι κάποιος άλλος μπορεί να δει τον εαυτό τους, χωρίς το ναρκισσιστικό προσωπείο του.
Αυτό το απωθημένο αίσθημα μειονεξίας φορτώσαμε ως μοχθηρό φθόνο στο πρόσωπο των πρώτων μεταναστών. Επιτέλους, τώρα υπήρχε κάποιος που όφειλε να αντικαταστήσει τον μειονεκτικό εαυτό μας. Εκείνοι όφειλαν να νοιώθουν μειονεξία τώρα απέναντι στα δικά μας φώτα. Μεταβιβάσαμε ψυχαναλυτικά στους μετανάστες το φορτίο μειονεξίας που νοιώθαμε απέναντι στην Ευρώπη.
Με τούτα και με τ’ άλλα ο ελάχιστος εαυτός όλων μας, δεν μπορούσε παρά να κάνει ελάχιστες σχέσεις. Ελάχιστες, τόσο από άποψη συναισθηματικού βάθους, όσο και από άποψη χρονικής διάρκειας. Η έντονη καχυποψία και η έλλειψη εμπιστοσύνης κυριάρχησαν στην κοινωνία μας, όσο ποτέ άλλοτε. Τα χιλιάδες διαζύγια, οι συγγενικές σχέσεις που διεκπεραιώθηκαν στα δικαστήρια, οι φιλικές σχέσεις που οδήγησαν στο «κόψιμο της καλημέρας», αλλά και η πλήρης ανυπαρξία σχέσεων με τον γείτονα του άλλου ορόφου, το αποδεικνύουν. Σε επίπεδο εργασιακών σχέσεων, σε επίπεδο λειτουργίας των πολιτικών κομμάτων, των συνδικαλιστικών οργανώσεων, αλλά και κάθε είδους συλλογικότητας, από τα ποδοσφαιρικά σωματεία, μέχρι τους εξωραϊστικούς ή τους πολιτιστικούς συλλόγους των ξεχασμένων χωριών μας, έχοντας την ανεπίγνωστη πολλές φορές αίσθηση ότι κατά βάθος κάπου υστερούμε, δεν διστάσαμε να λειτουργήσουμε τουλάχιστον αμήχανα –ή και με φθόνο- απέναντι στα προτερήματα των άλλων, καταστρέφοντας σχέσεις και υποθηκεύοντας τη δημιουργικότητα και την καινοτόμο σκέψη, που τόσο είχε ανάγκη ο τόπος.
Ακόμη θυμάμαι τις περιπέτειες του καθ. Δ. Νανόπουλου,για να γίνει εφικτό να αναλάβει μια πανεπιστημιακή έδρα. Παρ’ ολίγον να γίνει εθνικό σπορ ο αρνητικός σχολιασμός και η δυσφήμιση, ακόμη και όταν δεν υπήρχε κάποια ουσιώδης αιτία ανταγωνισμού. Σαν να ήθελε κάποιος να «πάρει» αυτό που έχει ο άλλος, για να νοιώσει ότι, επιτέλους, είναι επαρκής και δεν υστερεί σε κάτι. Κι ας ήταν αυτό το κάτι το τελευταίο που χρειαζόταν εκείνος και το πιο πολύτιμο που είχε ανάγκη ο άλλος.
Κάπως έτσι, αποκτήσαμε και μια επιπλέον «δεξιότητα», ανάμεσα στα άλλα εκπληκτικά «προτερήματα του έθνους». Γίναμε «μανούλες στο χειρισμό» των άλλων! Από τα Megaλα τηλεοπτικά μέσα, τις εφημερίδες με τις Κούρηες κωλοτούμπες και τους μνημονιακούς πολιτικούς που ανεξαρτοποιούνται για να βουτήξουν στο Ποτάμι, μέχρι τον κάθε πωλητή που πουλούσε ψυγείο σε Εσκιμώο ή το best seller «O Καιρός Γαρ Εγγύς» και την πεθερά που κατευθύνει την αδέξια νύφη, η χειριστικότητα έγινε η νέα εθνική αρετή. Όλα μπορούν –και επιτρέπεται- να επιτευχθούν με τους κατάλληλους χειρισμούς των άλλων, προκειμένου να εξασφαλιστεί αυτό που θέλουμε. Οι άλλοι, αποτελούν πιόνια στη σκακιέρα, από το επίπεδο της οικογένειας και του ψιλικατζίδικου, μέχρι του κόμματος και της εξουσιαζόμενης κοινωνίας γενικότερα. Από τον εραστή και την ερωμένη του, μέχρι τον πολιτικάντη και τον πελάτη ψηφοφόρο του, ή και αντίστροφα, η μαριονέτα και η χειραγώγηση γίνονται ύψιστη τέχνη που πάντα ανταμείβεται πλουσιοπάροχα!
Το Μνημόνιο εξώθησε αυτές τις συμπεριφορές στα πιο ακραία τους όρια. Η εγγενής μειονεξία στο πρόσωπο του στρεβλόγλωσσου Γεωργιάδη, υπουργοποιήθηκε. Η ανυπαρξία ενσυναίσθησης, έγινε κομματικό πρόταγμα της Χ.Α. Ο ναρκισσιστικός αυτισμός του μικρού Γιωργάκη, πρωθυπουργοποιήθηκε, ενώ προς τέρψιν της υπερήφανης μητρός, το κόμμα του κάποτε πατέρα-αφέντη, διαλύθηκε και διασπάστηκε. Η αγωνία για το μαλλί του κομμωτηρίου, εκπροσώπησε μια κυβέρνηση. Η αποθέωση του αυτοθαυμαστικού κομπασμού –εγώ θα σώσω τη χώρα-, μπήκε στη βουλή, διεκδικώντας ετσιθελικά συμμετοχή στην κυβέρνηση. Και το «σαν να μην συμβαίνει τίποτα», έγινε κυβέρνηση για δύο ολόκληρα χρόνια.
Ο ναρκισσιστής της μεταπολίτευσης, χέστηκε πάνω του απ’ το φόβο και έγινε Μερκέλληνας. Από τον έναν πόλο του «μάγκα», στον άλλο, του ψοφοδεούς. Και μάλιστα, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι, χιλιάδες αυτοκτονίες, δεκάδες χιλιάδες εξαθλιωμένοι άνθρωποι, 30% του πληθυσμού με κάποιας μορφής ψυχολογική διαταραχή, κι αυτοί έκαναν, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Κι’ όμως συνέβαινε. Δυστυχώς, συνέβαινε. Δυστυχώς, συμβαίνει! Ευτυχώς, ένα κρίσιμο τμήμα του Λαού, δεν χειραγωγήθηκε αυτή τη φορά. Αν και τίποτα δεν μας βεβαιώνει, ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί και αύριο. Υπάρχουν ακόμη αρκετοί Μερκέλληνες εκεί έξω. Υπάρχει ακόμη αρκετός Μερκέλληνας, μέσα στον καθένα μας.
Παρασιτεί, για να τη βγάλει καθαρή. Επιχειρεί να χειραγωγήσει τον καθένα μας. Και κανείς δεν ξέρει αν το εμβόλιο ΣΥΡΙΖΑ, θα κάνει δουλειά. Ας έχουμε το νου μας στις ενδείξεις. Τις ξέρουμε πια για τα καλά: σαν να μην συμβαίνει τίποτα, όταν όλα δείχνουν ότι κάτι συμβαίνει...


( ζητώ συγγνώμη απο τον αρθρογράφο και την πηγή δημοσίευσης, αλλά το είχα στο αρχείο μου χωρίς αυτα τα στοιχεία.Θεωρώ ότι είναι ένα εξαιρετικό άρθρο γιαυτό και το αναδημοσιεύω.)



Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

ΔΟΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ.Ψήφισμα αλληλεγγύης στους εννέα αγωνιστές στα Χανιά


 Καρδίτσα    04-03-2015
 
 ΑΠ  185
 
 Προς:  Μέλη του  Συλλόγου 
             ΔΟΕ                   



           Ψήφισμα αλληλεγγύης στους εννέα αγωνιστές στα Χανιά

 

Στις 10 Μάρτη γίνεται στα Χανιά μια ακόμη δίκη αγωνιστών,  κατηγορούμενων για συμμετοχή στις πολυάριθμες κινητοποιήσεις και απεργίες που οδήγησαν τελικά στην πτώση τέσσερις κυβερνήσεις τα πέντε τελευταία χρόνια. Οι εννέα αγωνιστές κατηγορούνται  για συμμετοχή στην κατάληψη του κτηρίου της Αντιπεριφέρειας Χανίων που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της 48ωρής Γενικής Απεργίας 10-11 Φλεβάρη 2012. Η Γεν. Απεργία είχε προκηρυχθεί για να αποτραπεί η ψήφιση του 2ου μνημονίου και στις κινητοποιήσεις συμμετείχαν 10.000 άτομα στα Χανιά και εκατοντάδες  χιλιάδες σε όλη την Ελλάδα. Κατηγορούμενοι είναι:  Βουτετάκη, Λάλος, Δ.Λ-Σ, Σιώκου, Μπιχάκης, Ρίζος, Τζανέτος,  Τσουκάτος και Τσουρής.

Να μπει τέλος εδώ και τώρα στην πολιτική του να σύρονται στα δικαστήρια οι αγωνιστές των κινημάτων. Αυτή τη στιγμή άλλοι πρέπει να λογοδοτήσουν και είναι όσοι έστησαν το μηχανισμό διώξεων αυτών που αντιστάθηκαν στη λεηλασία αυτού τόπου. Η εξέλιξη και  αυτής της άδικης δίκης θα κρίνει αν θα δοθεί  τέλος στο μηχανισμό των διώξεων και τη βάρβαρη επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα.

  • Υπερασπιζόμαστε το δίκιο και τους αθώους αγωνιστές, τους αγώνες, την ελευθερία και τα δικαιώματά μας
  • Απαιτούμε την αθώωση των εννέα  αγωνιστών, καθώς και την παύση κάθε παρόμοιας  δίωξης.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ “PISA”

 
Α΄ ΕΛΜΕ ΑΧΑΪΑΣ, ΜΑΝΙΑΚΙΟΥ 6 & ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ΠΑΤΡΑ
ΤΗΛ. / FAX : 2610 – 278776
http://aelmeahaias.wordpress.com, aelmeahaias@yahoo.gr

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ “PISA
 
Με αφορμή το υπ’ αρ. 200183/Δ2/9-12-2014 έγγραφο του Υπουργείου Παιδείας σχετικά με τα σχολεία που εντέλλονται να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό PISA, ο οποίος λαμβάνει χώρα υπό την αιγίδα του ΟΟΣΑ, το ΔΣ της Α΄ ΕΛΜΕ Αχαΐας επισημαίνει τα εξής:

Πάγια θέση του Σωματείου, όπως φαίνεται και από τις συνημμένες ανακοινώσεις της ΟΛΜΕ προηγούμενων ετών, είναι πως ο διαγωνισμός προκαλεί ποικίλες εντυπώσεις στη δημόσια συζήτηση και έχει τεράστιο πολιτικό αντίκτυπο. Έφτασε στο σημείο, μάλιστα, να θεωρηθεί από τους διαμορφωτές της πολιτικής, από τα μέσα ενημέρωσης και από παράγοντες που επηρεάζουν την κοινή γνώμη ως η επαρκής απόδειξη της επιτυχίας ή αποτυχίας των εκπαιδευτικών συστημάτων. Επειδή έχουν διατυπωθεί πολλές ενστάσεις σχετικά με την εγκυρότητα και την αξιοπιστία του Προγράμματος PISA και επικρατεί σκεπτικισμός και ανησυχία σχετικά με τις προθέσεις αξιοποίησης των αποτελεσμάτων του Προγράμματος PISA από παράγοντες της πολιτικής, προκειμένου να εξυπηρετηθούν συγκεκριμένες σκοπιμότητες, ζητάμε:
  1. Το Υπουργείο να αποσύρει άμεσα τη συγκεκριμένη εγκύκλιο.
  2. Η ΟΛΜΕ να ανοίξει το θέμα πανελλαδικά και να προβεί σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για την κατάργηση της διαδικασίας αυτής.
  3. Αποφασίστηκε το ΔΣ της ΕΛΜΕ να πραγματοποιήσει περιοδείες στα εμπλεκόμενα σχολεία
  4. Οι Διευθυντές των σχολείων που επελέγησαν για να συμμετάσχουν στο διαγωνισμό αυτό να καλέσουν το Σύλλογο Διδασκόντων, το 15μελές των μαθητών και το Σύλλογο Γονέων του σχολείου τους και να συζητήσουν το θέμα. Στη συνάντηση αυτή να καλέσουν και μέλη του ΔΣ.
  5. Να γίνει κάλεσμα στους γονείς να μην δεχτούν τη συμμετοχή των παιδιών τους στη συγκεκριμένη διαδικασία, με το να μην υπογράψουν τις αντίστοιχες «υπεύθυνες δηλώσεις συμμετοχής».
Για το ΔΣ
Ο Πρόεδρος Ο Γραμματέας
Σιάχος Χρήστος Ψαρράς Σπύρος

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2015

ΑΡΘΡΟ-ΦΩΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Χ.ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ


ΑΡΘΡΟ-ΦΩΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Χ.ΒΕΡΝΑΡΔΑΚΗ



Άρθρο-φωτιά ανέβασε ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, ο οποίος ανέλαβε γενικός γραμματέας συντονισμού του κυβερνητικού έργου, θέση που υπάγεται απ' ευθείας στον Πρωθυπουργό, στον προσωπικό του λογαριασμό στο twitter που επιβεβαιώνει αυτά που αναφέρει και το defencenet.gr περί προσπάθειας δημιουργίας πραξικοπήματος κατά της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας από τις Βρυξέλλες σε συνεργασία με εγχώριους κύκλους ανωμαλίας.
Στην ουσία διοργανώνεται η εκδίωξη της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας που προέκυψε από πρόσφατες εκλογές, όπως είχε συμβεί με την εκδίωξη του νόμιμου προέδρου της Ουκρανίας Β.Γιανουκόβιτς τον Φεβρουάριο του 2014, μόνο και μόνο γιατί δεν είναι αρεστή στα νεοταξίτικα κέντρα των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον
Πρόκειται για ενυπόγραφο άρθρο του επικοινωνιολόγου Σπύρου Ριζόπουλου, και έχει τίτλο «Ενορχηστρώνουν πιστωτικό γεγονός για να κάνουν πρωθυπουργό τον… Στουρνάρα!» το οποίο χρησιμοποίησε και εμπλούτισε ο Σ.Βερναρδάκης για να αποκαλύψει για άλλη μια φορά το συνωμοτικό νεοταξικό σχέδιο που εξυφαίνεται εναντίον της ελληνικής κυβέρνησης σε συνεργασία με ντόπιους Εφιάλτες.
Στο εν λόγω άρθρο είχε γίνει αναφορά από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, στην πρόσφατη συνεδρίαση της κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, περί σχεδίου ανατροπής της κυβέρνησης από ευρωπαϊκούς κύκλους σε συνεργασία με εγχώριες δυνάμεις. Στην ομιλία του μάλιστα ο κ. Τσίπρας κατήγγειλε ότι το σχέδιο προβλέπει και «μια κυβέρνηση τύπου Λουκά Παπαδήμου».

Γράφει το άρθρο που πόσταρε ο κ. Βερναρδάκης:
Τη στρατηγική της έντασης και του ωμού εκβιασμού συνεχίζουν να επιλέγουν για την αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος τόσο το Βερολίνο όσο και η ΕΚΤ. «Προτού καταβληθούν περαιτέρω κεφάλαια, η Αθήνα θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει υλοποιήσει τους συμφωνημένους όρους», δήλωσε ο Σόιμπλε σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα Stuttgarter Zeitung.
Την ίδια ώρα ο Ντράγκι δηλώνει ανυποχώρητος στην απαγόρευση της ΕΚΤ προς στις ελληνικές τράπεζες να αγοράσουν έντοκα γραμμάτια του ελληνικού Δημοσίου ενώ τίθεται εν αμφιβόλω η απρόσκοπτη χρήση του ELA και του ευρωσυστήματος για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών. Επίσης, ο Ντράγκι αρνείται να συναινέσει στην εκταμίευση των κερδών από τα ελληνικά ομόλογα ώστε να βοηθήσει στην κάλυψη των χρηματοδοτικών αναγκών της Ελλάδας αν δεν υπάρξει πρώτα λήψη μέτρων και αξιολόγηση.
Ενόψει λοιπόν του Eurogroup της 9ης Μαρτίου, η Ελλάδα θα διαπραγματεύεται κυριολεκτικά με το πιστόλι στον κρόταφο, ενώ ο κίνδυνος έχει μετακυλιστεί πλήρως στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα κι αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Σύμφωνα με υψηλόβαθμη κυβερνητική πηγή, ευρωπαϊκές αλλά και εγχώριες δυνάμεις εξακολουθούν να επενδύουν στο σενάριο της «αριστερής παρένθεσης». Στόχος είναι είτε η νέα ελληνική κυβέρνηση να κάνει τη μεγάλη «κωλοτούμπα» και να πει «ναι σε όλα», είτε η χώρα να οδηγηθεί σε… πιστωτικό γεγονός, πρόκληση πανικού και κοινωνικής αναταραχής που θα πυροδοτήσει πολιτικές εξελίξεις και την ανατροπή της κυβέρνησης με τη σημερινή σύνθεσή της. Στο πλαίσιο ενορχήστρωσης αυτής της εξέλιξης θα πρέπει να ερμηνευτούν και τα εμπόδια που ορθώνονται στην ελληνική κυβέρνηση για την αλλαγή διοικήσεων στις τράπεζες, καθώς ο έλεγχος έστω και μίας τράπεζας – και μάλιστα της Εθνικής – θα αποτελούσε εργαλείο άμυνας απέναντι στο σχέδιο που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Σύμφωνα με την ίδια πηγή τα όσα κατήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ περί σχεδίου ανατροπής της κυβέρνησης από ευρωπαϊκούς κύκλους σε συνεργασία με εγχώριες δυνάμεις ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα και η επιχειρούμενη αποσταθεροποίηση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.
Με δεδομένο πως όσοι απεργάζονται τέτοιου τύπου σενάρια δεν θα ήθελαν με τίποτα την προσφυγή στις εκλογές διότι η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν συντριπτική ( το επιβεβαιώνει και η χθεσινή δημοσκόπηση της MRB), το σχέδιο εστιάζει στη δημιουργία συνθηκών πανικού τέτοιας έκτασης ώστε να μοιάζει με αυτονόητο μονόδρομο ο σχηματισμός κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» από την παρούσα βουλή, με τη στήριξη τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ, των κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ, Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ) και με πρωθυπουργό τον… Γιάννη Στουρνάρα, ως τον μόνο που χαίρει της εμπιστοσύνης των δανειστών!

Μένει να δούμε το εάν και πως ο Τσίπρας θα «κάψει το σενάριο»», καταλήγει το άρθρο.

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

ΕΛΜΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ Θέμα: Σχετικά με τον διαγωνισμό PISA



ΕΛΜΕ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ                                                                                                                                 
ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 3                                                                                                     
ΤΗΛ: 24410 - 26197 – 27646
FAX : 24410 - 26197
email: elmekard@otenet.gr
                                                                                                    


Καρδίτσα 25/2/ 2015 
ΠΡΟΣ: Σχολεία του νομού                                                                               
 



Θέμα: Σχετικά με τον διαγωνισμό PISA

Ο διεθνής μαθητικός διαγωνισμός PISA (Programme for International Student Assessment= PISA) του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) θα πραγματοποιηθεί και φέτος με την συμμετοχή και της Ελλάδας, από τις 2 Μαρτίου 2015 έως και τις 3 Απριλίου 2015. Για φέτος ειδικά, συμμετέχουν υποχρεωτικά, με εντολή του Υπουργείου, τα σχολεία που έχουν επιλεγεί. Τα σχολεία αυτά για το νομό μας είναι: 2ο ΓΕΛ Καρδίτσας και 1ο Γ/σιο Μουζακίου. Ως αναπληρωματικά ορίστηκαν τα σχολεία: 1ο Γ/σιο Σοφάδων, 1ο ΓΕΛ Καρδίτσας και 4ο ΓΕΛ Καρδίτσας. Ο διαγωνισμός αυτός γίνεται κάθε τρία χρόνια και η χώρα μας συμμετέχει από το 2000. Φορέας υλοποίησης για την Ελλάδα είναι το ΙΕΠ (Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής).

Στο ενημερωτικό κείμενο που στάλθηκε στα σχολεία για το φετινό διαγωνισμό διαβάζουμε: «Το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (Ι.Ε.Π.) έχει αναλάβει την ευθύνη διεξαγωγής της Διεθνούς Έρευνας PISA (Programme for International Student Assessment), που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ). Η έρευνα διεξάγεται σε περισσότερες από 70 χώρες και διερευνά την ικανότητα εφαρμογής των γνώσεων και δεξιοτήτων των μαθητών στην επίλυση προβλημάτων της καθημερινής ζωής. Τα γνωστικά πεδία που διερευνώνται είναι τα Μαθηματικά, οι Φυσικές Επιστήμες, η Κατανόηση Κειμένου και η Συνεργατική Επίλυση Προβλήματος… . θα συμμετάσχουν 231 δημόσια και ιδιωτικά Γυμνάσια, Γενικά Λύκεια και Επαγγελματικά Λύκεια ... Τα σχολεία αυτά έχουν επιλεγεί με τυχαία, στρωματοποιημένη(;) δειγματοληψία».

Πρόκειται δηλαδή για έναν διαγωνισμό, που είναι κομμένος στα μέτρα του ΟΟΣΑ, υπηρετεί τις αρχές του και μας έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός, λόγω της γνωστής «εργαλειοθήκης» του, η οποία επιβάλλει πολιτικές άγριας λιτότητας και περικοπών στα κοινωνικά αγαθά, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Την εφαρμογή των πολιτικών προτάσεων του ΟΟΣΑ στην Εκπαίδευση τη νιώσαμε καλά τα τελευταία πέντε χρόνια: οι συγχωνεύσεις σχολείων, η αύξηση ωραρίου, η γνωστή κακόφημη «αξιολόγηση» για την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, η μισθολογική καθήλωση , οι απολύσεις, για να γίνουμε (τάχα) πιο «ανταγωνιστικοί», είναι δικής του έμπνευσης. Όλα τα δικαιώματα που χάσαμε σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, τόσο οι εκπαιδευτικοί, όσο και όλοι οι εργαζόμενοι, περιέχονταν στις οδηγίες του ΟΟΣΑ και των ακριβοπληρωμένων συμβούλων του.

Ο διαγωνισμός PISA, αποτελεί προέκταση αυτής της λογικής, έρχεται να συμπληρώσει την παρέμβαση του ΟΟΣΑ και να την κάνει σχεδόν ολοκληρωτική, αφού στόχο έχει να παρέμβει ευθέως στο περιεχόμενο των σχολικών προγραμμάτων. Έτσι εξασφαλίζεται η πλήρης υποταγή όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων στις λεγόμενες «νεοφιλελεύθερες» επιταγές: με τις εκπαιδευτικές δομές και το κόστος σε υλικούς και ανθρώπινους πόρους ασχολείται ο ΟΟΣΑ και με το περιεχόμενο των σπουδών ορίζεται ως αρμόδιος ο βραχίονάς του, ο διαγωνισμός PISA. Με μια εκπαιδευτική λογική που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό τη αντίστοιχη μέτρηση της ανταγωνιστικότητας στο πεδίο της οικονομίας, ο ΟΟΣΑ δημιουργεί ακατάπαυστα αξιολογικές ιεραρχίες εκπαιδευτικών συστημάτων, με μια σοβαροφανή και επιστημονικοφανή μεθοδολογία, που «νομιμοποιεί» μέσω ενός ανταγωνιστικού αγοραίου και εξετασιοκεντρικού προτύπου εκπαίδευσης, την κατηγοριοποίηση και την ταξική διαφοροποίηση των σχολείων. Ο διαγωνισμός αυτός επιβραβεύει μόνο δεξιότητες σε μερικά πεδία. Εισάγει και εδραιώνει αποκλειστικά την ωφελιμιστική αντίληψη για τη γνώση. Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, χρήσιμη είναι μόνον η γνώση που φέρνει άμεσα οφέλη. Αυτό σημαίνει πως η εκπαίδευση του μαθητή θα πρέπει να είναι στραμμένη σε χρηστικές και επικοινωνιακές δεξιότητες για την καθημερινή και επαγγελματική του ζωή, σε βάρος της γενικής μόρφωσης. Ενισχύει την τάση της ποσοτικοποίησης και «οικονομικοποίησης» των πάντων και της θέασής τους μέσα από την σκοπιά της «άμεσης κερδοφορίας» επιχειρησιακού τύπου. Ο στόχος για το «μέγιστο κέρδος με το ελάχιστο κόστος», μεταφράζεται για την εκπαίδευση ως «μικρότερες δαπάνες για αποφοίτους, που θα μπορούν να εξυπηρετούν την οικονομία, με τους χαμηλότερους δυνατό μισθούς» και εκπαιδευτικούς, που θα αξιολογούνται και θα πληρώνονται με βάση «τα επιτεύγματα» των μαθητών τους.  Αυτή είναι η ουσία της στόχευσης και πρόκειται για τη «λεπτομέρεια» που επιμελώς αποκρύπτεται πίσω από την αθώα φρασεολογία, που βρίθει ευφημισμών.

Αξίζει να σημειωθεί πως για να διατηρεί η χώρα μας το δικαίωμα συμμετοχής σ’ αυτόν τον, ανά τριετία, διαγωνισμό, πληρώνει περίπου 90.000€ το χρόνο (στοιχεία του 2009). Σ’ αυτά πρέπει να προστεθούν και οι δαπάνες (130.000€ επιπλέον τη χρονιά της διεξαγωγής) για τα διάφορα σεμινάρια, από τους εγχώριους διαφημιστές του PISA, με σκοπό τη διασπορά της καλής του φήμης και την ενίσχυση της τεχνοκρατικής αντίληψης για την εκπαίδευση. Έτσι διαφημίζεται η εμπειρογνωμοσύνη των φορέων που υποστηρίζουν αυτόν τον διαγωνισμό και έχει ανάλογη τιμή στην αγορά. Η Ελλάδα συνεισέφερε το 2014 το 1% του προϋπολογισμού του ΟΟΣΑ. Ο προϋπολογισμός αυτός ήταν 357.000.000€, οπότε δώσαμε 3.570.000€ (αναφέρεται στο επίσημο site του ΟΟΣΑ). Σήμερα ο ΟΟΣΑ βρίσκεται  πάλι εδώ, μετά από πρόσκληση της νέας κυβέρνησης για να «βοηθήσει».

Η ΟΛΜΕ, σε ανακοίνωσή της, το Δεκέμβρη του 2013, τοποθετήθηκε αρνητικά απέναντι στον διαγωνισμό PISA και στη χρήση των αποτελεσμάτων των μαθητών μας, τόσο απ’ τους ιθύνοντες, όσο και από τα ΜΜΕ, ως εργαλεία δυσφήμισης του έργου του εκπαιδευτικού και του Δημόσιου σχολείου.

Γνωρίζουμε πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν είναι αυτό που θα θέλαμε για τα παιδιά μας. Γνωρίζουμε πως τα σχολεία μας ασφυκτιούν από την έλλειψη πόρων και έχουν τραυματιστεί βαριά όλες οι εκπαιδευτικές βαθμίδες από τις καταστροφικές πολιτικές, ιδιαίτερα την τελευταία πενταετία. Αποτελεί χρέος μας η αντιστροφή της φθίνουσας πορείας της εκπαίδευσης. Θεωρούμε όμως ότι οδηγός στην προσπάθεια για βελτίωσή της εκπαίδευσης δεν μπορεί να είναι οι κατευθύνσεις του ΟΟΣΑ και γενικότερα η φιλοσοφία και οι επιδιώξεις των δυνάμεων της αγοράς, αλλά η ανάγκη για τη διαμόρφωσης μιας ευρύτερης μορφωτικής πολιτικής, που θα στοχεύει στην πολιτιστική ενδυνάμωση και τη μορφωτική χειραφέτηση όλων των παιδιών και ιδιαίτερα των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων και της εργατικής τάξης. Σ’ αυτή την κατεύθυνση πρέπει να αξιοποιηθούν και οι τεκμηριωμένες θέσεις και προτάσεις του εκπαιδευτικού κινήματος, που συμβαδίζουν με τις ανάγκες και τα οράματα του λαού μας.

Το Δ.Σ. της ΕΛΜΕ Καρδίτσας

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Πορτογαλία: η νέα «αποικία» της Αγκόλας


Πορτογαλία: η νέα «αποικία» της Αγκόλας

22/02/2015

Άρης Χατζηστεφάνου για την Εφημερίδα των Συντακτών 21/2/2015

Τα μνημόνια και η τρόικα μετέτρεψαν την Πορτογαλία σε οικονομικό «προτεκτοράτο» μιας πρώην αποικίας της. Και ο Γερούν Ντάισελμπλουμ μαζί με τη Μέρκελ χειροκροτούν για το επίτευγμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Η Πορτογαλία αποδεικνύει πόσο γρήγορα μπορεί μια χώρα να ξανασταθεί στα πόδια της εάν δεσμευτεί στις μεταρρυθμίσεις

Γερούν Ντάισελμπλουμ
Τα ρολόγια όλων έδειχναν 20 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Σε λίγες ώρες θα ξημέρωνε η 25η Απριλίου του 1974. Δεκάδες αξιωματικοί του πορτογαλικού στρατού στέκονταν ανυπόμονοι μπροστά σε ένα ραδιόφωνο που μετέδιδε το πρόγραμμα του Ρ/Σ Rádio Renascença. Ξαφνικά ο σταθμός άρχισε να παίζει το τραγούδι «Ε depois do adeus», που εκείνη τη χρονιά είχε εκπροσωπήσει τη χώρα στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision. Ηταν το συνθηματικό που όλοι περίμεναν. Οι αξιωματικοί φόρεσαν τα πηλήκιά τους και έδωσαν διαταγή στους στρατιώτες τους να καταλάβουν νευραλγικά σημεία στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας. Το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων, που θα πυροδοτούσε την περίφημη Επανάσταση των Γαριφάλων, είχε μόλις εκδηλωθεί.
Αυτό που ελάχιστοι θυμούνται σήμερα, εκτός Πορτογαλίας, είναι ότι εκείνο το «πραξικόπημα», που έφερε τη δημοκρατία στην Πορτογαλία, ξέσπασε με αφορμή την έκρυθμη κατάσταση που επικρατούσε στις πορτογαλικές αποικίες. Οι αξιωματικοί ζητούσαν τον άμεσο τερματισμό των αιματηρών συγκρούσεων με τα μαρξιστικά, εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα των αποικιών -ανάμεσα στις αποικίες ξεχώριζε πάντα η Αγκόλα. Το σύνθετο αριστερό αντάρτικο, το οποίο στη συνέχεια διασπάστηκε σε φιλοαμερικανικά και φιλοσοβιετικά στρατόπεδα και (με την παρέμβαση της CIA) βύθισε τη χώρα στον εμφύλιο, αποτελούσε το τελευταίο αγκάθι για τη Λισαβόνα.
Οι εποχές όμως αλλάζουν, όπως και οι άνθρωποι που τις ορίζουν. Ενας από τους μαοϊκούς φοιτητές της Επανάστασης των Γαριφάλων, ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο (που τότε την «έβγαινε» από τα αριστερά στο Κομμουνιστικό Κόμμα Πορτογαλίας), έφερε την τρόικα και τα μνημόνια στη χώρα του. Οσο για την Αγκόλα, μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, άρχισε να εκμεταλλεύεται τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου και διαμαντιών και μέσα σε λίγα χρόνια δημιούργησε μια αρπακτική αστική τάξη, που περιστοιχίζει τον πρόεδρο της χώρας και την κόρη του, Ιζαμπέλ ντος Σάντος –την πιο πλούσια γυναίκα της Αφρικής.
Το πρόβλημα, όπως μας εξηγεί ο Πορτογάλος δημοσιογράφος και συγγραφέας Jorge Costa, είναι ότι την τελευταία δεκαετία η «Αγκόλα άρχισε να εξαγοράζει τις μεγαλύτερες βιομηχανίες και επιχειρήσεις της Πορτογαλίας», η οποία από αποικιοκρατική δύναμη μετατρεπόταν σε μια αποικία χρέους της Ε.Ε. Η κατάσταση, σύμφωνα με τον Jorge Costa, θα λάβει δραματικές διαστάσεις με την επιβολή του μνημονίου, καθώς η χώρα ξεπουλά όσο όσο τη δημόσια περιουσία σε όποιον είναι διατεθειμένος να αγοράσει. Οπως συμβαίνει σε ολόκληρη την Ευρώπη, οι νεοφιλελεύθεροι δημοσιολόγοι και πολιτικοί της Πορτογαλίας συκοφαντούν τον δημόσιο τομέα της χώρας τους σαν ανεπαρκή και κοστοβόρο για να τον ξεπουλήσουν τελικά στον δημόσιο τομέα μιας άλλης χώρας –στη συγκεκριμένη περίπτωση μιας πρώην αποικίας της Πορτογαλίας.
Εκτός όμως από τον κλάδο των τηλεπικοινωνιών, των τραπεζών και της ενέργειας, που περνά σταδιακά στον έλεγχο επιχειρηματιών της Αγκόλας, αλλά και του ίδιου του κρατικού της μηχανισμού, η Πορτογαλία θα «πουλήσει» και την ελευθερία του Τύπου. «Προκειμένου να χρησιμοποιείς τους στρατηγικούς τομείς μιας οικονομίας, που θα έπρεπε να ανήκουν στους πολίτες, για συσσώρευση κεφαλαίου πρέπει να ελέγχεις και τα μέσα ενημέρωσης» μου εξηγούσε ο Jorge Costa. «Αγοράζουν λοιπόν τη μια μετά την άλλη τις εφημερίδες, τους ραδιοφωνικούς και τους τηλεοπτικούς σταθμούς. Οι ίδιοι άνθρωποι δηλαδή που στην Αγκόλα ευθύνονται για τις φυλακίσεις ή ακόμη και τον βασανισμό δημοσιογράφων αποκτούν τον έλεγχο των ΜΜΕ» σε μια χώρα της Ε.Ε.

Αν όμως η Πορτογαλία μετατρέπεται σε οικονομική αποικία μιας πρώην αποικίας της, ρώτησα τον Πορτογάλο αναλυτή, γιατί ο Ντάισελμπλουμ παρουσιάζει τη χώρα σαν τον «καλό μαθητή» της τρόικας που κατάφερε να πετάξει μακριά τα μνημόνια; «Πρόκειται για το προπαγανδιστικό δώρο της κυβέρνησής μας στη Μέρκελ και στον Σόιμπλε για να χτυπήσουν την Ελλάδα αλλά και τους Πορτογάλους πολίτες» εξηγεί ο Jorge Costa. «Εξοργίζομαι -μου λέει- όταν μας το παρουσιάζουν σαν success story ενώ 300.000 νέοι άνθρωποι έγιναν μετανάστες για να επιβιώσουν –ουσιαστικά τους απέλασε η λιτότητα». Ο Costa μού περιγράφει τρομακτικές εικόνες από την έκρηξη της μακροχρόνιας ανεργίας, τη σταδιακή διάλυση του εκπαιδευτικού συστήματος, όπου τα σχολεία άνοιξαν φέτος χωρίς δασκάλους, αλλά και την κατάρρευση του συστήματος υγείας. Η ανάλυσή του πάντως σε σχέση με την Ελλάδα είναι ότι η κατάσταση στη χώρα του ίσως είναι ελαφρώς καλύτερη, όχι γιατί η Πορτογαλία εφάρμοσε τα μέτρα του μνημονίου, αλλά γιατί η Ε.Ε. έχοντας δει τις τρομακτικές τους επιπτώσεις στην Ελλάδα δεν τόλμησε να βάλει το μαχαίρι τόσο βαθιά στο κόκαλο.
«Βλέποντας τι συμβαίνει τώρα στη χώρα σας (με τις διαπραγματεύσεις) -καταλήγει ο Costa- αρχίζω να συνειδητοποιώ πόσο δύσκολο είναι να αλλάξει η πολιτική της Ε.Ε. και να γίνει τμήμα της λύσης αντί να αποτελεί τον πυρήνα του προβλήματος».

Info:
Δείτε

Ιδιοκτήτες της Πορτογαλίας
Ντοκιμαντέρ του Jorge Costa για την οικονομική ιστορία της Πορτογαλίας μέσα από τη διαπλοκή πολιτικών και επιχειρηματικών τζακιών. Δείτε το στο info-war.gr με αγγλικούς υπότιτλους.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ PISA: Καλλιστεία δεξιοτήτων ή μας μέτρησαν και μας βρήκαν κοντούς


ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ PISA: Καλλιστεία δεξιοτήτων ή μας μέτρησαν και μας βρήκαν κοντούς

Αρθρογράφος:

Ανδριανή Στράνη

 


 

Από παλιά, τα καλλιστεία ως διαγωνισμός ομορφιάς κατ’ επίφαση, στην πραγματικότητα ήταν ένα μέσο προβολής εμπορεύματος συγκεκριμένου χώρου και ιδεολογίας, στην αγοραία κοινωνία που απευθύνονταν.
Η παιδεία με τη σειρά της, ως μοναδική τροφός της κοινωνίας, έχει υποστεί διάφορες δοκιμασίες και πειράματα προκειμένου να εξυπηρετήσει την κυρίαρχη πολιτική και να διαμορφώσει την κοινωνία που θέλει.
Κατά διαστήματα λοιπόν και με αυτόν τον στόχο εισάγονται διάφοροι διαγωνισμοί στην εκπαίδευση, ως ευκαιρίες διάκρισης των διαγωνιζομένων μαθητών στην πασαρέλα της «γνώσης».
Ένας τέτοιος διαγωνισμός είναι και ο πολυσυζητημένος PISA. Χιλιάδες μαθητές θα σταθούν-στηθούν και φέτος, το 2015, με δέος μπροστά στον «Πύργο» κατασκεύασμα του ΟΟΣΑ σε μια ακόμη προσπάθεια ανόδου και διάκρισης των ιδίων και της χώρας τους. Ο «Πύργος PISA» φαντάζει από μακριά ως υπερασπιστής της παιδείας αλλά εάν γνωρίσει κάποιος από κοντά την προέλευση και τις τεχνικές που ακολουθεί, καταλαβαίνει ότι είναι υπασπιστής της πολιτικής υπεράσπισης του παγκόσμιου κεφαλαίου.
Ας δούμε λοιπόν την ιστορία του PISA ξετυλίγοντας το κουβάρι σε βάθος χρόνου, για να πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Από το 1961, για το καλό μας πάντα, και με σταθερότητα στο δόγμα «ανήκομεν εις την Δύση», γίναμε μέλος του ΟΟΣΑ στην αναζήτηση συμμαχιών οικονομικής ανάπτυξης.
Στην πορεία αυτή και στο πιο πρόσφατο «ένδοξο» παρελθόν του 2000 της εποχής του σημιτικού εκσυγχρονισμού ο κε(αι)νοφανής διαγωνισμός PISA προβάλλεται ως αρωγός της παιδείας με στόχο την αναβάθμιση των χωρών που θα την αποδεχτούν. Θα
τον ονομάσουν “Programme for International student assessment” για την ακρίβεια. Τον καιρό κείνο πρώτη η Ελλάδα στα πειράματα του εκσυγχρονισμού και της επιδιωκόμενης με κάθε μέσο «ανάπτυξης», τα αποτελέσματα της οποίας βλέπουμε σήμερα, μπαίνει στο πρόγραμμα. Από το 2000 και κάθε τρία χρόνια μάς μετράνε υποχρεωτικά.
Το PISA consortium για το 2015 συγκροτείται από ξένα ερευνητικά ιδρύματα, με έδρα την Αυστραλία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γερμανία, ΗΠΑ, Καναδά και Αγγλία. Φαίνεται ότι εμείς στερούμαστε επιστημόνων και ερευνητικών κέντρων ως χώρα αποικία ή ως υποτελείς αρκούμαστε στη διαχείριση της «πολυκατοικίας» αφού το αφεντικό απουσιάζει στο εξωτερικό, αλλά τα φροντίζει όλα με το αζημίωτο. Έτσι, σύμφωνα με τους όρους του προγράμματος, ορίζεται κάθε φορά κάποιος εθνικός διαχειριστής μόνο, και από πάνω πληρώνουμε και τα έξοδα των εξετάσεων εμείς. Με παρόμοιο τρόπο στήθηκε και φέτος ο διαγωνισμός PISA 2015 με τη συμμετοχή 231 σχολείων και 6.300 μαθητών σε διάφορα εξεταστικά κέντρα.
Μια τράπεζα θεμάτων, προσφιλής νεολογισμός που αποδίδει το πνεύμα του καπιταλισμού, θα μας στείλει τα θέματα «κονσέρβα» για να γράψουμε. Έτσι διασφαλίζεται λέει το απόρρητο και η ακεραιότητα του διαγωνισμού. Καλούνται λοιπόν τα 15χρονα, αφού η ηλικία είναι μοναδική προϋπόθεση και κριτήριο συμμετοχής στον διαγωνισμό, να επιτύχουν υψηλές επιδόσεις δεξιοτήτων (και όχι αριστεροτήτων) και να αποδειχτεί ο κάλλιστος. Ίσες ευκαιρίες για όλους, πρέπει να πάμε, είναι για το καλό μας διακηρύσσουν προς ενημέρωση των μαθητών οι Διευθυντές και οι κάθε είδους εμπλεκόμενοι στον διαγωνισμό, διαφημιστές του ΟΟΣΑ και του έργου του. Από πότε στ’ αλήθεια έχουν όλοι ίσες ευκαιρίες σε έναν διαγωνισμό, όταν συμμετέχουν ταυτόχρονα μαθητές από λαϊκές γειτονιές, τα βόρεια προάστια, τα πρότυπα-πειραματικά και γνωστά ιδιωτικά σχολεία υψηλού κόστους; Θα μας πουν κι άλλους «δράκους» περιμένοντας να τους πιστέψουμε; Επειδή λοιπόν με τέτοιους και παρόμοιους συσχετισμούς προέλευσης μαθητικού δυναμικού και συμμετεχόντων χωρών τα αποτελέσματα είναι προκαθορισμένα και προβλέψιμα, είναι γνωστό από πριν ότι με τις μετρήσεις αυτές διενεργείται μια εικονική αποτίμηση (προσέξτε τον όρο θα τον συναντάμε συχνά στο κοντινό μέλλον) για να ακολουθήσει η υποτίμηση της χώρας που θα αξιολογηθεί με χαμηλή βαθμολογία. Όπως λένε οι ίδιοι διοργανωτές, εξετάζονται και αξιολογούνται πάνω από 70 χώρες και οικονομίες. Σύμφωνα με τον σκοπό του διαγωνισμού PISA οι μετρήσεις γίνονται όχι για την υπεράσπιση της παιδείας και μόνον, αλλά για να δουν αν έχουμε δεξιότητες κι όχι γνώσεις που μας κάνουν πιο ανταγωνιστικούς. Αν η μέτρηση δείξει ότι έχουμε δεξιότητες, βαίνουμε καλώς για τον ΟΟΣΑ, αν δείξει ότι υστερούμε και πατώσουμε, θα μας βάλουν σε πρόγραμμα δεξιόστροφης πολιτικής για το καλό μας. Η παιδεία στην υπηρεσία της οικονομίας για να ενισχυθεί και να σωθεί ο καπιταλισμός. Προς τούτο προβάλλουν ως πρότυπο εκπαιδευτικού συστήματος την Κορέα. Η Κορέα λοιπόν, όχι η Βόρεια μη φοβόσαστε, για τη Νότια Κορέα ομιλώ, είναι στ’ αλήθεια πρότυπο εκπαίδευσης αλλά μάλλον προς αποφυγήν. Κατόρθωσε να επιτύχει ένα φοβερό εκπαιδευτικό σύστημα θυσιάζοντας τα ίδια τα παιδιά της. Οι μαθητές διακατεχόμενοι από τον φόβο της αποτυχίας στις εξετάσεις που τους έχουν εμφυσήσει, τρέχουν από το πρωί ατελείωτες ώρες στο σχολείο μέχρι αργά το βράδυ στα φροντιστήρια. Το εκπαιδευτικό σύστημα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό, που αν διαπιστώσει ένας μαθητής ότι είναι ελλιπής σε ένα αντικείμενο διπλασιάζει τα φροντιστήρια με «ιδιαίτερα». Τις μέρες των εξετάσεων το χρηματιστήριο ανοίγει μια ώρα αργότερα, οι αεροπορικές πτήσεις τροποποιούνται για να μην ενοχλούνται οι διαγωνιζόμενοι από τον θόρυβο, τα καταστήματα αλλάζουν το ωράριό τους. Προσπαθούν να πιάσουν τα πάντα στα ερωτηματολόγια των εξετάσεων, αλλά δυσκολεύονται να εμβαθύνουν στο παραμικρό. Ο εγκέφαλος αδυνατεί να ανταπεξέλθει σε τέτοια πίεση με αποτέλεσμα να νεκρώνει. Απουσιάζει η κριτική σκέψη και αμφισβήτηση. Βαθιά θλίψη διακρίνεις στα πρόσωπά τους από τα οποία απουσιάζει η χαρά. Η Νότια Κορέα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό μαθητικών αυτοκτονιών. Ο Πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας Jim Yong Kim, ο ίδιος Νοτιοκορεάτης δήλωσε ότι το εκπαιδευτικό σύστημά της επιβαρύνει πολύ τα παιδιά καθώς καλλιεργεί τον ανταγωνισμό και απαιτεί πολλές ώρες διαβάσματος.
Είναι βαρύ το τίμημα για τη νεολαία, διαπιστώνουν όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς της χώρας τους το τελευταίο διάστημα. Τα χρόνια της εφηβείας χάνονται για να κερδίσουν μια θέση στην παραγωγή μεταλλαγμένοι ως ενήλικες σε ρομπότ στις μεγάλες πολυεθνικές. Αυτούς όμως τους μαθητές η αξιολόγηση του PISA τους κάνει stars. Φορούν το στέμμα των καλλιστείων δεξιοτήτων το οποίο αγωνίζονται να κρατήσουν στο διεθνές πρεσσάρισμα του αλλοτριωμένου ανθρώπου με κάθε κόστος. Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Ιδιαίτερα προσβλητικός για τον άνθρωπο της σκέψης, στην κοινωνία της αγοράς. Ο διαχωρισμένος, μεταλλαγμένος και δυστυχής τελικά εργαζόμενος που χάνει τον εαυτό του κυνηγώντας το άπιαστο όνειρο.
Κοινή διαπίστωση βέβαια είναι η κρίση που περνάει ο παγκόσμιος καπιταλισμός στις μέρες μας. Αφού λοιπόν δεν είναι και στα καλύτερά του και η απόδοσή του εξαρτάται άμεσα από τις «ανθρωποθυσίες», προσπαθούν να μας πλασάρουν την «ανάπτυξη» με διάφορα κόλπα-διαγωνισμούς για να ενισχύσουμε την απόδοσή μας.
«Υιοθετήστε ό,τι αποδίδει» λέει ο ΟΟΣΑ. «Μετρήστε με ακρίβεια» (έτσι εξηγείται και η χρήση μεζούρας με διεθνή στάνταρς στα καλλιστεία). «Εξασκήσετε τους μαθητές σας στις βασικές δεξιότητες». Εάν κατέχουν τα 15χρονα δεξιότητες τότε είναι σε θέση να μπουν στην παραγωγή χωρίς να χρειάζεται να συνεχίσουν σπουδές, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για την πρώιμη, εφηβική εργασία, τις ελαστικές εργασιακές σχέσεις με τις χαμηλές αμοιβές και την μόδα του τζάμπα εθελοντισμού.
Για τον έλεγχο της απόδοσης της παραγωγής και της ανταγωνιστικότητος προτείνουν αξιολογήσεις δηλαδή το κατ’ εξοχήν εργαλείο της νεοφιλελεύθερης οικονομίας. Έτσι εξηγείται γιατί εμφανίζεται παντού με το βαλιτσάκι-εργαλειοθήκη ο Άνχελ Γκουρία. «Αξιολογήστε μαθητές, καθηγητές, εκπαιδευτικά ιδρύματα». «Δημιουργήστε αυτόνομα, υπεύθυνα και ανταγωνιστικά σχολεία». Δυνατή γεύση της ξεφτίλας από τον φόβο της «αξιολόγησης» πήραμε την προηγούμενη χρονιά με τους γνωστούς-αγνώστους υποστηρικτές της μέσα κι έξω από τα σχολεία. Μιας και ξεμπερδέψαμε από την κακόφημη αξιολόγηση που την πληρώσαμε χρυσή -ακόμα και μετά τις εκλογές στις 26-1-2015 ο Λοβέρδος υπέγραφε τσεκ πληρωμών στους εκλεκτούς εκτελεστές των εντολών- τώρα προετοιμάζεται με τις ευλογίες του ΟΟΣΑ η αποτίμηση και η λογοδοσία (λέξεις φαντάσματα που θα στοιχειώσουν στο μέλλον) του εκπαιδευτικού έργου στη λογική του ανταγωνισμού (αλληλοφαγώματος).
Οι λογοδοσμένοι λοιπόν εκπαιδευτικοί δεχόμενοι μελλοντικά την αποτίμηση του έργου τους προετοιμάζονται ήδη στο νέο σχολείο να εφαρμόσουν «καλές πρακτικές». Εννέα στους δέκα σχολικούς συμβούλους αρέσκονται στην προώθηση καλών πρακτικών λες και μέχρι σήμερα εμείς οι εκπαιδευτικοί εφαρμόζαμε στη διδασκαλία μας κακές πρακτικές. Ποιος θα μας εξηγήσει επιτέλους τη σημασία και το νόημα των «καλών πρακτικών». Μήπως με την εφεύρεση αυτού του νεολογισμού ή αγγλισμού (good practices) εννοούν την καλουπωμένη «γνώση» ή τις δεξιότητες εκπαιδευτικών - μαθητών που επιδέχονται μετρήσεις, ώστε να απομακρυνθούμε σιγά-σιγά από την ελευθερία και την χαρά της μάθησης και της δημιουργίας και να οδηγηθούμε γρήγορα στην ελευθερία της αγοράς και του ανταγωνισμού; Ήρθε η ώρα καθαρά πλέον να πάρουμε θέση μάχης και να απαντήσουμε με αρετή και τόλμη «Τι κοινωνία θέλουμε και τι παιδεία επιλέγουμε για το σκοπό αυτόν;»
Εάν η παιδεία στοχεύει στην καλλιέργεια και την ελευθερία του ανθρώπου θα πρέπει να της δώσουμε φτερά και ανοικτούς ορίζοντες.
Για όποιον όμως νομίζει ότι η παιδεία είναι πρωτίστως «καλή πρακτική», «δεξιότητες» και επένδυση για φράγκα (μιας και τα ευρώ φαίνεται ότι τελειώνουν), θα πρέπει να κυκλοφορεί με μια μεζούρα και να μετράει τη ζωή του με αυτή, αφού μετρημένη θα είναι και η σκέψη του.
Ανδριανή Στράνη

Ετικέτες:



Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/apopsin/%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-pisa-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%BF%CF%84%CE%AE%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%AE%CE%BA%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%82-0#ixzz3TA8LFXGf