Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Οι εφετινοί, πραγματικά επίσημοι της εξέδρας, του Φ. Αλεξάκου


Οι εφετινοί, πραγματικά επίσημοι της εξέδρας, του Φ. Αλεξάκου


Ξημερώσε και φέτος άλλη μια επέτειος “του ΟΧΙ”. Εβδομήντα τέσσερα (74) χρόνια μετά το “alors, c'est la guerre” του δικτάτορα Μεταξά που μάλλον θα σημαίνει “όχι” στα Γαλλικά εκτός κι αν πιστέψουμε ότι ... τόσα Γαλλικά ήξερε ο Ιταλός Γκράτσι, άρα έτσι το μετέφρασε εκείνα τα χαράματα κι έτσι έμεινε να το γιορτάζουμε εμείς οι “Γραικοί” ως τα σήμερα.
Ας είναι. Το γεγονός παραμένει ότι κι εφέτος γίναν παρελάσεις σ' όλη τη χώρα. Παρελάσεις που -άλλο μοναδικό κι αυτό- τιμήσαν την αρχή κι όχι το τέλος του Β' Π.Π. για την Ελλάδα. Κι εφέτος, κάποιοι συμπολίτες μας “βρέθηκαν” (με το ζόρι; Με τα “χίλια”; Ποιος ξέρει;) σ' ένα πολύ συγκεκριμένο σημείο, κάπου στην Πλατεία Ελευθερίας της πόλης μας, ως ... τιμώμενα πρόσωπα. Οι λεγόμενοι επίσημοι της τελετής! Κι οι μαθητές, μαζί με καμπόσους “ένστολους”, η νεολαία της Καρδίτσας δηλαδή, τιμήσαν τα πολύ συγκεκριμένα αυτά πρόσωπα με “στροφή της κεφαλής δεξιά” (πάντα δεξιά) όταν κατέβηκε το χέρι του διμοιρίτη.
Κι αναρωτιέμαι ξανά εφέτος, ό,τι αναρωτιόμουνα από χρόνια: Ποιοί δικαιούνται να τύχουν τέτοιας τιμής; Ποιοί είναι οι αληθινά επίσημοι; Σήμερα κιόλας που τα χρόνια “του παπά, του δασκάλου και του προέδρου” περάσανε (ή μήπως όχι;) Λοιπόν; Αποτελούν “τιμώμενα πρόσωπα” στη χρεωκοπημένη -και γι' άλλη μια φορά υπό “κατοχή”- χώρα μας οι ... Βουλευτές; Οι Δημοτικοί “Άρχοντες”; Ο Επίσκοπος; Οι “πολιτευτές” του τόπου;
Αλλά ας τα πάρω με τη σειρά.
α) Οι Βουλευτές: Ποιοί είναι αυτοί σήμερα; Οι απλοί εντολοδόχοι; Οι υπάλληλοι της εκάστοτε Τρόϊκας; (Επί Τρικούπη το λέγανε 'ΔΟΕ' νομίζω). Αυτοί που λένε “ναι” σε όλα; Ούτε καν ένα: “Alors, c'est la guerre” που είχε πει ο ομοϊδεάτης τους ο Μεταξάς. Και ο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης; Κι αυτός; Πώς μπορεί να φωτογραφίζεται στο πλάϊ τους; Μα, είναι άραγε “δόξα” να σε δείχνουν τα πρωτοσέλιδα στο πλευρό του εκάστοτε Κουίσλιγκ; Πώς μπορεί; (Θα μείνω με την απορία).
β) Οι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης: Είναι επίσημοι; Γιατί; Μήπως προστάτευσαν τους υπαλλήλους τους απ’ την απόλυση; Μήπως βοηθάνε στη βελτίωση της ζωής των συνδημοτών; Με τί πόρους; Αφού “δεν υπάρχουν πόροι”. Οπότε; Γιατί ζητήσαν την ψήφο μας; Θα ελαφρώσουν κανένα -ανταποδοτικό υποτίθεται- τέλος ή θα βελτιώσουν την αντίστοιχη υπηρεσία; (Φοβάμαι ότι πάλι θα μείνω με την απορία).
γ) Ο -τοποθετημένος- Επίσκοπος; Τί είναι αυτό πάλι; Ο γράφων, όντας “εις εκ του ποιμνίου”, με συνεπή -τολμώ να πω- παρουσία στα της Ενορίας και -κατ' επέκταση- στα της Εκκλησίας, γνωρίζω μια ηγεσία που μόνο ... ζητάει. Μάλιστα ζητάει πάντα τα ... καταραμένα, υποδεέστερα, ταπεινά έως άχρηστα υλικά αγαθά (π.χ. Χρήματα! ) και ποτέ τη γνώμη μας, ούτε καν για το πού να τα διαθέσει! Αυτή η “αρχή” θα μας σταθεί; Αυτήν θα τιμήσουμε; Ουσιαστικά αναγκάζομαι να διαμαρτυρηθώ: Θα μπορέσει να μοιάσει κανείς τους τον Ιεζεκιήλ ( http://is.gd/KTkoIs ) ;
δ) Οι “πολιτευτές”; Δε νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι περισσότερο για τους wannabe “Νομοθέτες” όταν η πόλη μας έχει βγάλει αρκετούς/ές, οι οποίοι πολλές φορές στάθηκαν “ως επίσημοι” σε κάμποσες παρελάσεις πριν εκλεγούν (όσοι/ες εξελέγησαν) Βουλευτές (“επίσημα” πια) απ’ τους Καρδιτσιώτες. Πόσο μεγάλη δηλαδή και σημαντική υπήρξε η προσφορά τους στους συμπολίτες;
Άρα εν τέλει; Τί μένει; Ποιοί είναι οι πραγματικά επίσημοι; Αν και η απλή λογική επιβάλλει να μην χρησιμοποιεί κανείς τη γλώσσα των κρατούντων, θα τολμήσω την υπέρβαση, μόνο και μόνο για να καταδείξω πως ΚΑΙ στη “γλώσσα τους”, ακόμα δηλαδή και στο αξιακό τους πλαίσιο, ΑΛΛΟΙ είναι οι επίσημοι των παρελάσεων! Κι εξηγούμαι:
Λοιπόν, εντελώς ... Μνημονιακά. “Επίσημοι” πρέπει να είναι (και είναι) :
Εκείνοι που, σύμφωνα -έστω- με την επικρατούσα γνώμη/προπαγάνδα, συνετέλεσαν περισσότερο στο να ... σωθούμε!
Υποθέτω δηλ. ότι ακόμη και τα καθεστωτικά ΜΜΕ θα συμφωνούσαν μαζί μου στο ότι οι απολυμένοι απ' τον Ιδιωτικό τομέα (π.χ. ΔΟΛ, ΟΛΠ, Χαλυβουργική, Μαρινόπουλος Σοφάδων κλπ.), οι απολυμένοι απ' τον Δημόσιο Τομέα (ΕΡΤ, Εκπαίδευση, ΟΤΑ κλπ.) και οι άστεγοι λόγω υποθήκης καθώς και άλλοι, ενδεχομένως πένητες, όμως ακόμα αξιοπρεπείς συμπολίτες. Αυτοί που όπως έλεγε εκείνος ο απίθανος πρώην πρωθυπουργός «δώσανε και τον μισθό τους» ή –σωστότερα- όλους τους μισθούς τους για να «σωθεί ο τόπος» (άσχετα αν δεν τους ρώτησε κανένας). Αυτοί και μόνο αυτοί είναι οι πραγματικοί “σωτήρες” (θύματα στην ουσία) που δικαιούνται τουλάχιστον να φιγουράρουν αύριο στην εξέδρα των ... επισήμων!. Και σ' αυτούς θα πρέπει να αφιερώσουμε το : “Επέσατε θύματα” ( http://is.gd/VhcAMQ ) γιατί πράγματι ήταν -και είναι- άνιση η πάλη κι ο αγώνας τους. Όχι όπως των ... “πολιτευτών” μας!
Σ' αυτούς τα “ζήτω” κι οι τιμές τουλάχιστον για φέτος.

Φώτης Ε. Αλεξάκος

Εκπαιδευτικός Πληροφορικής

Καρδίτσα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου