Δευτέρα, 12 Μαρτίου 2012

Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ

Πριν Μιλήσεις, Άκου.
Πριν Γράψεις, Σκέψου.
Πριν Πληγώσεις, Νιώσε.
Πριν Μισήσεις, Αγάπησε.
Πριν  τα Παρατήσεις, Προσπάθησε.
Μα Πριν Πεθάνεις, ΖΗΣΕ . 

νήκω σ µία χώρα µικρή”( Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη)
νήκω σ µία χώρα µικρή.να πέτρινο κρωτήρι στ Μεσόγειο, πο δν χει λλο γαθ παρ τνγώνα το λαο, τ θάλασσα, κα τ φς το λιου.
Ε
ναι µικρς τόπος µας, λλ παράδοσή του εναι τεράστια κα τ
πράγµα πο
τ χαρακτηρίζει εναι τι µς παραδόθηκε χωρς διακοπή. λληνικ γλσσα δν παψε ποτ της ν µιλιέται. Δέχτηκε τςλλοιώσεις πο δέχεται καθετ ζωντανό, λλ δν παρουσιάζει κανένα
χάσµα.
λλο χαρακτηριστικ ατς τς παράδοσης εναι γάπη της γι τννθρωπιά, κανόνας της εναι δικαιοσύνη.
Στ
ν ρχαία τραγωδία, τν ργανωµένη µ τόση κρίβεια, νθρωπος πο
ξεπερν
τ µέτρο, πρέπει ν τιµωρηθε π τς ρινύες.σο γι µένα συγκινοµαι παρατηρώντας πς συνείδηση τς δικαιοσύνης
ε
χε τόσο πολ διαποτίσει τν λληνικ ψυχή, στε ν γίνει κανόνας το
φυσικο
κόσµου.
Κα
νας π τος διδασκάλους µου, τν ρχν το περασµένου αώνα,
γράφει: «… θ
χαθοµε γιατί δικήσαµε …».
Α
τς νθρωπος ταν γράµµατος. Εχε µάθει ν γράφει στ τριάντα
πέντε χρόνια τ
ς λικίας του.  λλ στν λλάδα τν µερν µας,
προφορικ
παράδοση πηγαίνει µακρι στ περασµένα σο κα γραπτή. Τ
διο κα ποίηση.
Ε
ναι γι µένα σηµαντικ τ γεγονς τι Σουηδία θέλησε ν τιµήσει
κα
τούτη τν ποίηση κα λη τν ποίηση γενικά, κόµη κα τανναβρύζει νάµεσα σ’να λα περιορισµένο.
Γιατί πιστεύω π
ς τοτος σύγχρονος κόσµος που ζοµε,
τυρρανισµένος
π τ φόβο κα τν νησυχία, τ χρειάζεται τν ποίηση. ποίηση χει τς ρίζες της στν νθρώπινη νάσα – κα τί θ
γινόµασταν
ν πνοή µας λιγόστευε;
Ε
ναι µία πράξη µπιστοσύνης – κι νας Θες τ ξέρει ν τ δεινά µας
δ
ν τ χρωστµε στ στέρηση µπιστοσύνης.
Παρατήρησαν, τ
ν περασµένο χρόνο γύρω π τοτο τ τραπέζι, τν πολ
µεγάλη διαφορ
νάµεσα στς νακαλύψεις τς σύγχρονης πιστήµης κα
στ
λογοτεχνία. παρατήρησαν πς νάµεσα σ’ να ρχαο λληνικ δράµα
κα
να σηµερινό, διαφορ εναι λίγη. Ναί, συµπεριφορ το
νθρώπου δ µοιάζει νὰἔχει λλάξει βασικά. Κα πρέπει ν προσθέσω πς
νιώθει πάντα τ
ν νάγκη ν’ κούσει τούτη τν νθρώπινη φων πο
νοµάζουµε ποίηση. Ατ φων πο κινδυνεύει ν σβήσει κάθε στιγµ π
στέρηση
γάπης κα λοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγηµένη, ξέρει πο ν
’βρει καταφύγιο,
παρνηµένη, χει τ νστικτο ν πάει ν ριζώσει στος
πι
προσδόκητους τόπους. Γι’ ατ δν πάρχουν µεγάλα κα µικρ µέρη
το
κόσµου. Τ βασίλειό της εναι στς καρδις λων τν νθρώπων τς
γ
ς. χει τ χάρη ν’ ποφεύγει πάντα τ συνήθεια, ατ τ βιοµηχανία.
Χρωστ
τν εγνωµοσύνη µου στ Σουηδικ καδηµία πο νιωσε ατ τ
πράγµατα, πο
νιωσε πς ο γλσσες, ο λεγόµενες περιορισµένης
χρήσης, δ
ν πρέπει ν καταντον φράχτες που πνίγεται παλµς τςνθρώπινης καρδις, πο γινε νας ρειος Πάγος κανός ν κρίνει µ
λήθεια πίσηµη τν δικη µοίρα τς ζως, γι ν θυµηθ τν Σέλλεϋ,
τ
ν µπνευστή, καθώς µς λένε, το λφρέδου Νοµπέλ, ατο το νθρώπου
πο
µπόρεσε ν ξαγοράσει τνναπόφευκτη βία µ τ µεγαλοσύνη τς
καρδι
ς του.
Σ’ α
τ τν κόσµο, πο λοένα στενεύει, καθένας µας χρειάζεται λους
τούς
λλους. Πρέπει ν’ ναζητήσουµε τν νθρωπο, που κα ν
βρίσκεται.
ταν στ δρόµο τς Θήβας, Οδίπους συνάντησε τ Σφίγγα, κι ατ το
θεσε τ ανιγµά της, πόκρισή του ταν: νθρωπος. Τούτη πλ
λέξη χάλασε τ
τέρας. χουµε πολλ τέρατα ν καταστρέψουµε.  ς
συλλογιστο
µε τν πόκριση το Οδίποδα.»


Ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την τελετή παραλαβής του Βραβείου
Νόμπελ Λογοτεχνίας, 11 Δεκεμβρίου 1963

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου